Comfortably Numb

Oι Pink Floyd είναι ένα συγκρότημα πέρα και πάνω απ' όλα τ' άλλα. Η μουσική τους ξεχωρίζει, ηλεκτρίζει.. Ο στίχος τους καρφώνει στην καρδιά και στο μυαλό. Κανένα άλλο συγκρότημα δε δημιούργησε τη μουσική τους, κανένα δεν έγραψε το στίχο τους.

Hello, hello, hello
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?

Come on, come on down,
I hear you’re feeling down.
Well I can ease your pain,
Get you on your feet again.

Relax, relax, relax
I need some information first.
Just the basic facts.
Can you show me where it hurts?

There is no pain, you are receding.
A distant ship's smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move, but I can’t hear what you’re saying.

When I was a child, I had a fever.
My hands felt just like two balloons.
Now I’ve got that feeling once again.
I can’t explain, you would not understand.
This is not how I am.

I have become comfortably numb.

[guitar solo]

I have become comfortably numb.

OK, OK, OK
Just a little pin prick.
There’ll be no more, aaaaaaaaaaaahhhhhhhhh,
But you may feel a little sick.

Can you stand up, stand up, stand up.
I do believe it's working good.
That’ll keep you going for the show.
Come on, it’s time to go.

There is no pain, you are receding.
A distant ship's smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move, but I can’t hear what you’re saying.

When I was a child, I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye.
I turned to look, but it was gone.
I cannot put my finger on it now.
The child has grown, the dream is gone.

I have become comfortably numb. 

Θα περάσει.

Σήμερα ένιωσα για πρώτη φορά ότι έρχεται το φθινόπωρο και το ομολογώ μελαγχόλησα. Περίμενα τόσο καιρό πως και πως τις διακοπές και που'ντες; Πέρασαν σαν άνεμος και πάνε. 

Τελικά είναι αλήθεια ότι ο χρόνος πετά όταν περνάς καλά. Αντίθετα ο χρόνος σέρνεται όταν κάνεις πράγματα γιατί πρέπει. Βασικά όχι ο χρόνος αλλά η αίσθηση του χρόνου. Όταν είναι Δευτέρα πρωί ο χρόνος μοιάζει να μην περνά. Η βδομάδα φαντάζει τεράστια, απειλητική κι ατέλειωτη.

Ίσως νιώθω έτσι γιατί πήρα άσχημα νέα για μια φίλη χθες. Ελπίζω κι εύχομαι όλα να πάνε κατ' ευχή και να γίνει εντελώς καλά γρήγορα. Προσεύχομαι γι' αυτή και περιμένω ν' ακούσω καλά νέα σύντομα.

Χαλβαδόπιττες Σύρου..

Τα γλυκά της Σύρου αξίζουν νομίζω δική τους ανάρτηση. Ποιος δεν έχει γλυκαθεί απ'τα Συριανά λουκούμια;

Όμως ξεχωριστή θέση έχουν οι μοναδικές χαλβαδόπιττες. Πριν πάω στη Σύρο μου της είχε αναφέρει κάποιος αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία. Όταν όμως τις δοκίμασα... ξετρελλάθηκα! Ειδικά αυτές με αμύγδαλο είναι θεϊκές. Δεν έχω βρει ένα τόσο μοναδικό γλυκό πουθενά αλλού.  

Εννοείται πως φέραμε για χαλβαδόπιττες-δωράκι για να γλυκάνουμε συγγενείς και φίλους. Η φωτογραφία είναι από χαλβαδόπιττα Λειβαδάρας που'χει μεγάλη παράδοση στην παρασκευή τους - από το 1923!

Κι επειδή δεν μπορώ ν'αντισταθώ θα μοιραστώ μαζί σας λίγες ακόμα φωτογραφίες, αυτή τη φορά απ'το κινητό γιατί κάποιες μέρες δεν ήταν φορτισμένη η φωτογραφική. Πάλι καλά που το κινητό είναι πάντα μαζί κι έτσι δεν άφησα τίποτα που μου άρεσε που να μην το αποθανατίσω :)

Το νησί έχει φοβερά κτίρια, όλη μέρα να τα κοιτάς δεν κουράζεσαι. Στην Ερμούπολη είδαμε το εσωτερικό του Θεάτρου Απόλλων και του Δημαρχείου, τα οποία αξίζουν πραγματικά τον κόπο να τα επισκεφτεί κανείς. Στο Δημαρχείο υπάρχει και η αυθεντική άμαξα της Βασίλισσας Σίσσυ που αν κατάλαβα καλά ήταν ψάθινη..

Όσο για τις φώτος με τα καραβάκια... έβγαλα αμέτρητες! Δεν χόρτανα να τα κοιτώ. Όλα τα πλοία της γραμμής τα 'χω αποθανατίσει δεόντως επίσης :))

Σύρος η αρχόντισσα του Αιγαίου

Η Σύρος μου άρεσε πάρα πολύ γιατί συνδυάζει ιστορία με όμορφες γωνιές, φιλόξενους και φιλικούς κατοίκους, καλό φαγητό, καταγάλανες, πεντακάθαρες παραλίες, νυχτερινη ζωή, ησυχία, μεγάλη αγορά, ποικιλία προϊόντων. Με άλλα λόγια προσφέρει ό,τι μπορεί να θέλει ο επισκέπτης κι αυτό σε λογικές τιμές. Ειδικά αν συγκρίνω τις τιμές που είχε η Μύκονος σε μονοήμερη που πήγαμε σε σχέση με αυτές της Σύρου η διαφορά είναι εμφανέστατη. 

Για να πω την αλήθεια είχα ακούσει από πολλές και διάφορες μεριές τόσο καλά λόγια γι'αυτό το μικρό νησάκι που φοβόμουν λίγο μήπως απογοητευτώ ακριβώς λόγω αυτών των υψηλών προσδοκιών. Ευτυχώς όμως δεν με απογοήτευσε καθόλου. Το αντίθετο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Όσο και να προσπαθήσω δεν μπορώ να βρω κάτι αρνητικό. Ήταν όλα όμορφα, ειδυλιακά, τόσο που πιστεύω ότι είναι ένα μέρος όπου θα μπορούσα να ζήσω ολόχρονα, έστω κι αν λατρεύω τις μεγαλουπόλεις.

Λοιπόν ας μην πολυλογώ. Θα σας αφήσω να κρίνετε από μόνοι σας.

Tέλος θέλω να αναφερθώ στην Άνω Σύρο. Είναι ένας οικισμός κλειστός που χτίστηκε από ότι διάβασα για να προστατεύει τους κατοίκους απ'τους πειρατές. Έχει αμέτρητα σκαλιά και στενά δρομάκια στα οποία μπορείς άνετα να χαθείς γιατί είναι σαν λαβύρινθος. Η θέα από κάθε σημείο είναι εκπληκτική.

Σ' ένα στενό βρήκαμε και επισκεφτήκαμε το μουσείο που'ναι αφιερωμένο στο Μάρκο Βαμβακάρη που γεννήθηκε εκεί.  Κοντά στο μουσείο έχει μια μικρή πλατεΐτσα όπου καθίσαμε και φάγαμε καταπληκτική κολοκυθοτυρόπιττα και σουτζουκάκια με ντομάτα. Γενικά το φαγητό στη Σύρο είναι πάρα πολύ καλό, ειδικά τα μαγειρευτά που προτιμήσαμε γιατί δεν τα βρίσκουμε στην Κύπρο.

Γεια και χαρά!

Τέλειωσαν και οι φετινές μας διακοπές. Γυρίσαμε χθες το βράδυ. Για πρώτη φορά δεν πεθύμησα καθόλου το pc μόνο τα blogs και τα φιλαράκια εδώ αλλά όπου να'ναι θα διαβάσω τα ποστ σας να ενημερωθώ πως περάσατε τις μέρες που έλειψα. 

Θα ακολουθήσει σχετικό ποστ με φώτος από Σύρο. Για αρχή έχω να πω ότι είναι ένα ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ νησί με πολλές ομορφιές και πολύ φιλόξενους και γλυκούς κάτοικους. Όσοι δεν έχετε πάει να πάτε, αξίζει πραγματικά.

Η Λίζα κι εγώ ΙΙ

(συνέχεια από εδώ)

Όταν η Αλίκη και η Λίζα άρχισαν να κάνουν παρέα χωρίς να'μαι κι εγώ παρόν, φάνηκε απ'την αρχή ότι δεν ταίριαζαν. Συχνά μου έλεγε με το νι και με το σίγμα η Αλίκη τι γινόταν όποτε έβγαιναν, γεγονότα που εγώ συχνά ανεχόμουν, αλλά την Αλίκη την εκνεύριζαν. Η Λίζα απ'τη μεριά της είχε τα δικά της παράπονα για την Αλίκη. 

Όταν εγώ ερχόμουν για διακοπές άκουγα εκατέρωθεν μουρμούρα, αλλά όχι τίποτα σοβαρό. Η εισήγηση μου στην Αλίκη που'ναι πιο συγκαταβατικό και συνεργάσιμο άτομο, ήταν να δίνει τόπο στην οργή ή να μην κάνει παρέα μαζί της αν δεν ταίριαζαν. Ήταν όμως μια φάση που απ'τη μια η Αλίκη δεν είχε άλλες παρέες γιατί δεν είχε και πολύ καιρό που γύρισε από Αθήνα, ενώ απ'την άλλη η Λίζα δεν είχε άλλη να την στηρίξει εκείνο το διάστημα. Έτσι, παρόλη την ένταση συνέχισαν να κάνουν παρέα.

 Η αποκορύφωση όλου του κλίματος δεν άργησε να έρθει. Όταν ήρθα για διακοπές το καλοκαίρι εκείνο συναντιόμασαν κι οι τρεις αλλά η Λίζα έβλεπε ότι ήμουν πιο κοντά στην Αλίκη αφού είχαμε μοιραστεί πολλά απ'τη μια κι απ'την άλλη είχαμε τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Αυτό δεν το ανεχόταν με τίποτα γιατί πίστευε ότι μιας και ήταν πιο παλιά μου φίλη είχα περισσότερη υποχρέωση κατά κάποιο τρόπο απέναντι της. 

Αρχικά προσπάθησα να μην συναντιέμαι και με τις δυο ταυτόχρονα. Η ένταση μεταξύ τους έφτιαχνε ένα αρνητικό κλίμα που χάλαγε σχεδόν κάθε έξοδο ή συνάντηση.  Στην πορεία όμως αυτό φάνηκε να είναι πρακτικά αδύνατο. Δεν άργησε όμως το θέμα να λυθεί.

Ένα απόγευμα κι ενώ είχα μιλήσει νωρίτερα με την Αλίκη για μια διαφορά της με Λίζα, με παίρνει η Λίζα κι ούτε λίγο ούτε πολύ μου θάβει καθαρά και ξάστερα, χωρίς μισόλογα κι υπεκφυγές την Αλίκη. Εγώ προσπάθησα να της πω να μην είναι απόλυτη αλλά ήταν ανένδοτη και δεν άκουγε κανένα. Αυτό το θάψιμο το έκανε ενώ ήξερε πολύ καλά πόσο καλές φίλες ήμασταν με την Αλίκη, πως μας έδινε αδελφική φιλία κι όλα τα σχετικά. Στα πολλά νευρίασα και της είπα να μην με ξαναενοχλήσει. Στο μεταξύ είχε έλθει κι η Αλίκη στο σπίτι μου και την ενημέρωσα για τα καθέκαστα. 

Όταν έμαθε τη συμπεριφορά της Λίζας μου είπε ότι δεν την εξέπληξε καθόλου που την έθαβε και πως ανακουφίστηκε που έφτασε ως τα άκρα η Λίζα γιατί έδειξε απροκάλυπτα τον χαρακτήρα της. Από τότε η Αλίκη κι εγώ αποτραβηκτήκαμε από την Λίζα και συνεχίσαμε τη φιλία μας.

-------------------------------------------------------

Από όλα τα πιο πάνω έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι κατά καιρούς που είναι και τι κάνει η Λίζα. Στην πορεία συνειδητοποίησα πως δεν άξιζε τη φιλία μου, όμως όσο καιρό ήμασταν φίλες (έστω κι αν έδινα πιο πολλά απ'όσα έπερνα) πάντα ένιωθα ότι κάτι βαθύ μας ένωνε. Ίσως γιατί, αν περνούσε λίγος καιρός να τη δω την ονειρευόμουν και κάθε φορά το όνειρο περιείχε στοιχεία της πραγματικότητας που για κάποιο λόγο δεν είχε μοιραστεί μαζί μου. 

Αφορμή κι αυτών των αναρτήσεων είναι ένα όνειρο που την είδα πρόσφατα, μετά από 5 χρόνια και βάλε.

Το καλοκαιράκι στην ακρογυαλιά...

.. δώσ'μου ένα φιλάκι κι έλα πιο κοντάαααααααααααααααα!

Έφτασαν επιτέλους οι διακοπές που περίμενα πως και πως! 

Θα τα πούμε σύντομα!

Καλά να περνάτε!

υγ. θα ακολουθήσει 'κονσερβοποιημένη' η συνέχεια της ιστορίας της Λίζας.

Αγαπάμε την Ελλάδα ρε γμτ!

Αυτή η ανακοίνωση είναι τεράστια και βρίσκεται στην είσοδο του πιο εμπορικού δρόμου της Λεμεσού, την οδο Ανεξαρτησίας (από την Κίνηση Καταστηματαρχών Ιστορικού Εμπορικού Κέντρου Λεμεσού). Tην είδα την προηγούμενη βδομάδα κι ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Εννοείται πως φέτος θα πάμε Ελλάδα διακοπές!