Παιχνίδι ζωής

Η Coula με προσκάλεσε να μοιραστώ μαζί σας ένα παιχνίδι της ζωής, ή μια μεταφυσική εμπειρία που είχα. 

Παρακάμπτωντας λίγο τους κανόνες προσκαλώ όλους εσάς που έχετε μια τέτοια εμπειρία να τη μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας στο μπλογκ σας :)
___________________________________________________________________


Όταν ήμουν στο λυκείο έκανα πολύ παρέα με μια συμμαθήτρια μου την Φωτεινή (την ιστορία της μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ κι εδώ). Η Φωτεινή ήταν μια κοπέλα χαμηλών τόνων, πολύ θρησκευόμενη, με μεγάλη αγάπη για τη μουσική. 

Η Φωτεινή είχε μια θεία που την έλεγαν Μαρία. Η κα Μαρία έμοιαζε πολύ στη Φωτεινή. Είχε λευκό δέρμα, σγουρά μαλιά που τα είχε πάντα πιασμένα πίσω και ένα χαμόγελο που φάνταζε μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Η θεία της Φωτεινής δούλευε σαν καθαρίστρια στο σχολείο μας. Όποτε τύχαινε να τη συναντήσουμε στο διάλειμμα σταματούσαμε και πιάναμε την κουβέντα μαζί της. Κάθε φορά που μας έλεγε κάποιες κουβεντούλες μίλαγε τόσο σιγά που χρειαζόταν να σκύψω για να ακούσω τη έλεγε. Πάντα όμως ήταν χαμογελαστή και πρόσχαρη. 

Όσο γνώριζα τη κα Μαρία τόσο περισσότερο τη συμπαθούσα, χωρίς να έχει κάνει κάτι συγκεριμένο, ίσως να ήταν τα μεγάλα θλιμμένα μάτια της που με έκαναν να νιώθω έτσι, δεν ξέρω. Πάντως αν κι ήμουν πολύ ντροπαλή γενικά και σπάνια μιλούσα σε μεγαλύτερους αν δε μου μιλούσαν πρώτα εκείνοι, τη κα Μαρία τη χαιρετούσα και της μιλούσα ακόμα κι αν τη συναντούσα μόνη μου.

Τον Ιούλο του '93 πήγαμε οικογενειακώς 10 μέρες διακοπές στο εξωτερικό κι όπως ήταν φυσικό αποτοξεινωθήκαμε από τις ειδήσεις. Ένα βράδυ προτού γυρίσουμε είδα ένα πολύ περίεργο και ζωντανό όνειρο. Είδα την κα Μαρία, ντυμένη με ολόλευκα ρούχα να κάθεται σ'ένα λευκό άλογο χαμογελώντας και να λάμπει ολόκληρη. Το όνειρο μου προξένησε γαλήνη. Ήταν δε τόσο έντονο και δυνατό που το θυμόμουν το άλλο πρωί όταν ξύπνησα.

Εκείνες οι διακοπές ήταν όμορφες, σε μια χώρα ζεστή κι εξωτική κι όταν γυρίσαμε δεν είχα όρεξη να πάω πίσω στο σχολείο. Η χρονιά που θα ξεκινούσε ήταν η τελευταία μου και ήξερα πως με περίμενε πολύ διάβασμα και άγχος.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου γυρίσαμε πίσω στα θρανία. Τρέχαμε όλοι στα φροντιστήρια, είχαμε πολύ διάβασμα κι ένα σωρό σκοτούρες. Περνούσαμε το διάλειμμα μαζί με τη Φωτεινή όπως τις προηγούμενες χρονιές αλλά δεν είχε τύχει να δούμε πουθενά τη θεία της. Ήθελα να τη ρωτήσω που ήταν και τι κάνει αλλά όλο ξεχνούσα.

Μια μέρα καμιά δυο βδομάδες μετά την αρχή των μαθημάτων, θα'ταν αρχές Οκτωβρίου, θυμήθηκα ότι είχα προσέξει πως  δεν είχε τύχει να συναντήσουμε τη κα Μαρία και ρώτησα τη Φωτεινή "Τι κάνει η θεία σου; Καιρό έχουμε να τη δούμε!". Αμέσως γύρισε απότομα και το συνήθως μειλήχιο βλέμμα της ήταν γεμάτο θυμό,

"Πλάκα μου κάνεις;!" είπε με μια εξαιρετικά δυνατή φωνή που δεν είχα ποτέ ξανακούσει απ'το στόμα της.

"Γιατί καλέ, αφού δεν την είδαμε απ'το Σεπτέμβρη είπα να ρωτήσω τι κάνει. Γιατί κάνεις έτσι;" ρώτησα χωρίς να μπορώ να κατανοήσω την αντίδραση της. Εκείνη όμως συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο.

"Σταμάτα να ρωτάς δεν είναι αστείο!" μου πέταξε απότομα και θυμωμένα. 

"Μα γιατί..;" δεν μπορούσα να καταλάβω κι επέμενα.

"Καλά που ήσουν τον Ιούλιο; Δεν άκουσες τι έγινε;" Παραξενεύτηκα και της απάντησα αμέσως πως είχα πάει διακοπές. 

"Αλλά τι σχέση έχει αυτό με τη θεία σου βρε συ Φωτεινή;"

Μαλάκωσε τότε λίγο και μου αποκάλυψε κάπως διστακτικά (λες και δεν πίστευε ότι δεν το ήξερα) ότι στα μέσα Ιουλίου ο άντρας της θείας της την είχε σκοτώσει. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τη ρωτούαα και τη ξαναρωτούσα αν είναι αλήθεια. 

Όταν ηρέμησα και συνειδητοποίησα ότι ήταν αλήθεια της περιέγραψα αμέσως το όνειρο μου έχοντας ανατριχιάσει κυριολεκτικά σε όλο μου το σώμα. Θυμόμουν το όνειρο ξεκάθαρα και της το περιέγραψα με κάθε λεπτομέρεια. Το πιο ανατριχιαστικό ήταν (κι εξακολουθεί να είναι) το ότι το είδα στο ταξίδι χωρίς να ξέρω ότι η κα Μαρία είχε πεθάνει. 

Όταν το άκουσε η Φωτεινή χαμογέλασε και μου είπε ότι μπορεί αυτό να σημαίνει ότι η θεία της είχε γίνει άγγελος. Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία γι'αυτό.

ΥΓ. Για κάποιο λόγο το βρήκα πάρα πολύ δύσκολο να γράψω αυτή την ιστορία που έγινε πριν τόσα χρόνια. Τελειώνοντας νιώθω ξανά ανατριχιασμένη και δάκρυα κυλούν στο πρόσωπο μου.

Ο Θεός ν'αναπαύσει τη ψυχή της.

Άλκης Γιαννακάς!

Δεν ξέρω για σας αλλά για μένα ο ομορφότερος έλληνας ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου είναι με διαφορά ο Άλκης Γιαννάκας. Είναι απίστευτα, ονειρικά ωραίος και στα συν συμπεριλαμβάνεται ότι πάντα έπαιζε το ρεμάλι και κακό παιδί, όπως στο Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη.

Για κάποιο λόγο αυτός ο κούκλος ηθοποιός εξαφανίστηκε και ποτέ δεν το είδαμε να μεγαλώνει, να γερνά. Δεν βγήκε ποτέ στη τηλεόραση από ότι ξέρω τουλάχιστον και στο Google που έψαξα δεν έχει τίποτα εκτός από κάτι φωτογραφίες του και τα έργα που έχει παίξει. 

Ξέρει κανείς τίποτα, γι'αυτόν; Οτιδήποτε είναι ευπρόσδεκτο!

Ορίστε και μερικές φωτογραφίες του από το μπλογκ Μια&Μια. Για να θυμούνται οι παλιοί και να θαυμάζουν οι νεότεροι ;)

Little green eyed monster

Ζήλια ένα συναίσθημα που όλοι κάποια στιγμή έχουμε νιώσει. 

Όταν ήμουν μικρή ζήλευα πάρα πολύ την αδελφή μου. Πίστευα ότι οι γονείς μου κι ειδικά η μάνα μου την αγαπούσε πιο πολύ. Όταν μεγάλωσα έμαθα ότι κι εκείνη με ζήλευε... για τον ίδιο λόγο! 

www.treehugger.com

Στο σχολείο ζήλευα άλλες μαθήτριες που είχαν μεγάλες παρέες, ενώ εγώ είχα μόνο δυο καλές φίλες. Στην πορεία ανακάλυψα ότι είχαν μεγάλες παρέες αλλά καμιά ουσιαστική φίλη σαν εμένα... και με ζήλευαν κι αυτές!

Στο πανεπιστήμιο ζήλευα μια κοπέλα που τα είχε με ένα παιδί που μου άρεσε πάρα πολύ. Φλερτάραμε μ'αυτόν ασύστολα, αλλά ήταν αυτή στη μέση. Τη ζήλευα λοιπόν. Γνωρίζοντας όμως καλύτερα το "λουλουδάκι" (έτσι τον έλεγα χαϊδευτικά λόγω του ονόματος του) συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τίποτα να ζηλέψω γιατί ήταν μεν ο τύπος του άντρα που μου άρεσε εμφανισιακά, αλλά ήταν υπερβολικά μονόχνοτος και ολίγον τι βαρετός, αφού ζούσε στα 28 του όπως ζούνε άλλοι στα 50, με σοβαρή σχέση, δουλειά, δάνεια κι ένα κάρο υποχρεώσεις. Φυσικά εγώ τότε ήμουν μόνο 20 και νόμιζα ότι όλοι στα 28 έτσι είναι. 

http://successfromthenest.com

Στη πρώτη μου δουλειά δούλευα ως τα μεσάνυχτα και ζήλευα τους άλλους που δουλεύαν κανονικό πρωινό οκτάωρο. Μετά όμως βρήκα αλλού δουλειά και με δυσκόλευε το πρωινό ξύπνημα έτσι ζήλευα αυτούς που ξυπνούσαν πιο αργά από μένα. Στην πορεία όμως συνειδητοποίησα ότι αυτοί μπορεί να ξυπνούν πιο αργά αλλά τελειώνουν και πιο αργά. Άρα δεν έχω τίποτα να ζηλέψω ούτε απ'αυτούς.

Όλα αυτά κι πολλά άλλα παραδείγματα με έκαναν να καταλάβω ότι δεν έχει νόημα να ζηλεύω κανένα γιατί ο καθένας κάνει τη ζωή του όπως τον βολεύει και αυτό που αρέσει και βολεύει κάποιον κάνοντας το να φαντάζει ιδανικό στα μάτια μου όταν το κάνω ή το ζήσω εγώ δεν είναι το ίδιο για μένα.

Φυσικά όσο φιλοσοφημένη κι αν ακούγομαι αυτό δε σημαίνει ότι δε συνέχισα να ζηλεύω. Γιατί άνθρωποι είμαστε κι έχουμε αδυναμίες. Όμως προσπαθώ να έχω στο μυαλό το πιο πάνω ώστε όποτε αισθανθώ κάτι τέτοιο να το βάζω στη σωστή του διάσταση.

http://shufilm.blogspot.com

 Άλλωστε ας μη ξεχνάμε ότι λίγη ζήλια κάνει καλό γιατί μας κινητοποιεί να κάνουμε πράγματα, να αποκτήσουμε κι εμείς τις δεξιοτεχνίες που ζηλεύουμε. Αν τη χρησιμοποιήσουμε μ'αυτό το τρόπο μπορεί να είναι κινητήριος δύναμη και ένας τρόπος να θέτουμε στόχους. 

Ψώνια παντού..

Διάβασα την προηγούμενη Τετάρτη στο Φιλελεύθερο το άρθρο Προνομιούχος ισοβίτης και θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό το απόσπασμα:

Υπερπρονόμια απολάμβαναν οι ισοβίτες στις Κεντρικές Φυλακές με απεριόριστες επισκέψεις συγγενών και μη συγγενών, ανεξέλεγκτα τηλεφωνήματα, μη έρευνες στα δωμάτια τους κ.ά. δημιουργώντας ένα γκέτο, όπου εμπορεύονταν ναρκωτικά, τρόφιμα απαγορευμένα και ρούχα. Ενας μάλιστα ισοβίτης είχε και μπουτίκ και υποχρέωνε τους κατάδικους και τους δεσμοφύλακες να αγοράζουν από αυτόν ρούχα.

Η είδηση αυτή με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Και σκέφτηκα τα πιο κάτω, έτσι για πλάκα...

Μπουτικ κεντρικών φυλακών. 

Εδώ τα καλά φορέματα! Εδώ και τα καλά τζην! Έχουμε και παπούτσια! Τιμές λογικές! Περάστε να ψωνίσετε!

Βλέπει ο Αντρέας το φίλο του το Γιώργο με ένα ωραίο νέο παντελόνι.

- Φοβερό παντελόνι βρε Γιώργο! Από που το πήρες;

- Κεντρικές φυλακές Αντρέα μου! Κεντρικές φυλακές! Το καλύτερο κατάστημα με εισαγωγές από Κίνα, Ινδία, Αμερική, Ιταλία. Και του πουλιού το γάλα θα βρεις! 

Άραγε θα'πρεπε να παρέμβει η επιτροπή προστασίας του ανταγωνισμού για μονοπώλιο; Γιατί ένα ήταν το μαγαζί μόνο, άρα δούλευε χωρίς ανταγωνισμό. Ας ανοίξουν δυο τρια καλέ. Και υγιής ανταγωνισμός θα υπάρχει και χαμηλότερες τιμές. 

Άσε που μπορεί το κράτος να φορολογεί τις εισπράξεις και να ενισχύει τα ταμεία του, λύνοντας έτσι κάποια προβλήματα από την οικονομική κρίση. Με άλλα λόγια οι πολυμήχανοι κατάδικοι προσφέρουν λύσεις και το εμπορικό τους δαιμόνιο προς υπηρεσία της κοινωνίας και το κράτος δεν το εκτιμά. Αν είναι ποτέ δυνατό!

Still got the blues for you - Gary Moore

Gary Moore - Still got the blues
Uploaded by Pierrot68. - See the latest featured music videos.

Use to be so easy
To give my heart away
But I found that the heartache
was the price you have to pay
I found that that love is no friend of mine
I should have known time after time

So long
it was so long ago
But I've still got the blues for you

Use to be so easy
Fall in love again
But I found that the heartache
It's a roll that leads to pain
I found that love is more than just a game
Play and to win
but you loose just the same

So long
it was so long ago
But I've still got the blues for you

So many years since I've seen  you face
You will my heart
there's an empty space
Used to be

(SOLO)

So long
it was so long ago
But I've still got the blues for you

Though the days come and go
There is one thing I know
I've still got the blues for you 

Λατρεμένο κομμάτι για τους στίχους, τη φωνή του Gary Moore αλλά πιο πολύ για κείνο το καταπληκτικό σόλο της κιθάρας του.

Το ημερολόγιο της αηδίας

Προσοχή: το ποστ να μη διαβαστεί την ώρα που τρώτε, πίνετε, έχετε ανακατωμένο στομάχι.. 

Υπάρχει ένας μύθος ότι οι αντρικές τουαλέττες είναι πιο λερωμένες απ'τις γυναικείες. Υποτίθεται ότι οι άντρες είναι λιγάκι τσαπατσούληδες, κατουράνε περίπου όπου βρουν και λερώνουν αβέρτα.

Μια βόλτα στην τουαλέττα της δουλειάς μου θα σας αλλάξει τη γνώμη..

Μόλις πρωτοξεκίνησα δουλειά εδώ είδα ένα αστείο σημείωμα στον τοίχο που έλεγε: "Αυτή που χέζει και φεύγει χωρίς να βεβαιωθεί ότι έφυγαν όλες οι βρωμιές της απ'την τουαλέττα να πέρνει τον κουβά να ρίχνει νερό μέχρι να καθαρίσει αλλιώς να λερώνει σπίτι της!" Όταν το είδα πέθανα στα γέλια. Μετά από λίγες μέρες μια συνάδελφος πήγε και το αφαίρεσε ως πολύ υπερβολικό και κάπως αισχρό για να το βλέπει ο κόσμος που θα επισκεφτεί την τουαλέττα.

Η ανακοίνωση όμως έδειχνε ότι υπήρχε πρόβλημα και έπρεπε να την πάρω πιο σοβαρά όπως αποδείχτηκε στην πορεία. 

Κάθε πρωί, αφού έρχομαι πολύ νωρίς στη δουλειά βλέπω ιδιοίς όμμασοι την καθαρίστρια που καθαρίζει γραφεία και τουαλέττες. Μετά από λίγο αν πας είναι όλα καθαρά, μυρωδάτα και λαμποκοπούν. 

http://urinelle.org/

Αν όμως αργήσεις έστω και λίγο και έχεις την τύχη να πας δεύτερη ή τρίτη; Τότε μπορεί να βρεις: πιτσιλιές (το πιο αθώο), ίχνη από παπούτσια που περπάτησαν σε υγρά γύρω από την τουαλέτα, κηλίδες από αίμα, δείγματα του εντέρου της κάθε μιας που δεν πάει σπίτι της για το number 2 και περιμένει να'ρθει στη δουλειά να αδειάσει, σερβιέττες ανοικτές μέσα στο κάλαθο, χαρτιά ματωμένα κι ό,τι άλλο αηδιαστικό μπορείς να φανταστείς. 

Από μυρωδιές; Α εκεί σκίζει η τουαλέττα δεν το συζητώ. Είναι κι από αύτες που δεν έχουν παράθυρο, αλλά υποτίθεται σύστημα εξαερισμού... άρα οι μυρωδιές έχουν μεγάλη και γερή διάρκεια.. κι όποια αντέξει!

Στην αρχή που ήρθα εδώ και είδα τα χάλια, μου είπαν κάποιες συνάδελφοι ότι αυτά συμβαίνουν συχνά γιατί στον όροφο μας έχει αίθουσα συνεδριάσεων κι έρχονται απ'τους άλλους ορόφους και αφήνουν τις βρωμιές τους.. Μου φάνηκε λίγο χλωμό, αλλά αποφάσισα να φτιάξω 3 όμορφες πινακίδες που να φέρνουν και λίγο στο φιλότιμο τις 'άτακτες' που τη χρησιμοποιούν. 

Μόλις αναρτήθηκε η ανακοίνωση φαίνεται πως κάποιες ταρακουνήθηκαν και η τουλέττα, αν μη τι άλλο έμενε κατά κάποιο τρόπο καθαρή. Αυτό δυστυχώς δε διάρκησε πολύ. Δυό μέρες αργότερα άρχισαν δειλά-δειλά να κάνουν και πάλι τα ίδια. 

Κοντά στο Πάσχα όμως φάνηκε η σκληρή πραγματικότητα. Λόγω των γιορτών οι συνεδριάσεις μειώθηκαν, αλλά αντί να μειωθεί και η βρώμα της τουαλέττας αυξήθηκε με γεωμετρική πρόοδο! Άρα είναι πλέον ολοφάνερο ότι δε φταίνε οι συνάδελφοι των άλλων ορόφων, αλλά κάποιες απ'αυτές που το παίζουν καθαρές σ' αυτό τον όροφο. Αναρωτιέμαι τι κάνουν στο σπίτι τους, αφού συμπεριφέρονται έτσι στη δουλειά.

Λύσεις σκέφτηκα πολλές, όπως π.χ. να βάλω νέα ανακοίνωση, πιο hardcore αυτή τη φορά του στυλ: "Παρακολουθήστε με κάμερα. Καθαρίστε τις ακαθαρσίες αλλιώς θα έχουν τη χαρά να σας δουν σε δράση σε πρώτη παγκόσμια προβολή ΟΛΟΙ!" 

Ή να μαζέψω τ'αποτυπώματα απ΄τα ίχνη των παπουτσιών και να κάνω ταυτοποίηση σαν την εγκληματολογική υπηρεσία μέχρι να βρω την ένοχη ή τις ένοχες. Την οποία εννοείται θα ξεμπροστιάσω για να ντραπεί τόσο πολύ που να μάθει να κάνει την τουαλέττα λαμπίκκο κάθε φορά πριν βγει.

Γιατί άνθρωποι είμαστε, σε όλες έχει τύχει να φύγουν λίγες σταγόνες για παράδειγμα, αλλά κόβουμε χαρτάκι που υπάρχει πάντα άφθονο στην τουαλέττα μας, και τα σκουπίζουμε να μην τα βρει η επόμενη. Επόμενη μπορεί να είναι οποιαδήποτε, ακόμα και εμείς οι ίδιες. Γι'αυτό άλλωστε έγραψα στην ανακοίνωση να δείξουν σεβασμό στον εαυτό τους. Αφού όλες χρησιμοποιούμε το χώρο.

Αλλά αλί και τρισαλί. Κάποιες είναι υπότροπες βρωμιάρες. Ό,τι και να τους γράψεις είτε δεν το διαβάζουν, είτε δεν του δίνουν σημασία και κάνουν τις βρωμιές τους φεύγοντας κι αφήνοντας τες να τις βρει η επόμενη.

http://www.boncherry.com/blog

Άρα μάλλον η λύση είναι (αφού δεν υπάρχει κλειδί για να κλειδώνει η πόρτα) να παρακολουθούμε την τουαλέττα και κάθε φορά που βγαίνει μια να μπαίνουμε μια 3μελής επιτροπή να ελέγχουμε πως την άφησε πίσω της. Δηλαδή να παρατήσουμε τη δουλειά μας και να ασχολούμαστε με κάτουρο! Αχ και βαχ!

Που θα πάει όμως; Δε θα τη βρούμε με το στενό μαρκάρισμα την αναίσθητη; Ή μπορεί να φοβηθεί όταν μάθει τι γίνεται και να σταματήσει.. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι μόλις η στενή παρακολούθηση χαλαρώσει σίγουρα θα επαναλάβει με μεγάλη άνεση τα αδικήματα. 

Βρε μήπως να φέρουμε την αντι-τρομοκρατική; 

χιχιχιχι μάλλον τέτοιες συμπεριφορές δημιουργήσαν την ανάγκη για αστυνόμευση στα πολύ παλιά χρόνια, ε; 

http://www.boncherry.com/blog

Eσύ εκεί - Μάνος Ξυδούς

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας

και το κλίμα ακατάλληλο

Εσύ εκεί κι εγώ στου κοσμου το υπόγειο να σε γυρεύω

σε μια ψεύτικη υδρόγειο

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο

Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τα μεγάφωνα να τραγουδάω

της αγάπης τα παράπονα

Εσύ εκεί κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου

να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο

Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Πηγή: www.stixoi.info 

Κατά τη γνώμη μου η καλύτερη εκτέλεση του αγαπημένου τραγουδιού. Ποτέ δε θα ξεχάσω τότε που άκουσα τον Μάνο Ξυδούς από κοντά να το ερμηνεύει.

Συγκολονίστηκα χθες που άκουσα ότι πέθανε τόσο ξαφνικά. Πριν 3 χρόνια σε μια συναυλία με τον Πάνο Κατσιμίχα μ'είχε ταξιδέψει τόσο γλυκά..

Και μόλις τη Δευτέρα ήταν εδώ στη Λεμεσό και μιλούσε στο Κανάλι 6 για τον Νικόλα Άσιμο. Άκουγα την εκπομπή και σκεφτόμουν διάφορα. Που να φανταζόμουν ότι είχε μόνο λίγες ώρες ζωής.. Απίστευτο πόσο προσωρινοί είμαστε όλοι σ'αυτή τη γη.

Θα τον θυμάμαι όσο ζω για τα τραγούδια του, τη ξεχωριστή φωνή του, το μοναδικό στυλ του, το πάθος του.

Γάμο ή φόνο; Ιδού η απορία

Ορίστε τι μπορείτε να βρείτε όσες ψάχνετε για μεταχειρισμένο νυφικό.... 

Φόρεμα ή όπλο; Εσείς τι προτιμάτε;

Άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να χρειαστείς για τη μέρα του γάμου σου!

R.E.M. Αστραφτεροί-ευτυχισμένοι άνθρωποι!

www.remhq.com

THE ONE I LOVE

This one goes out to the one I love
This one goes out to the one I’ve left behind
A simple prop to occupy my time
This one goes out to the one I love

Fire (she’s comin’ down on her own, now)

This one goes out to the one I love
This one goes out to the one I’ve left behind
Another prop has occupied my time
This one goes out to the one I love 

 www.remhq.com

 

LOSING MY RELIGION
Oh, life is bigger
It's bigger than you
And you are not me
The lengths that I will go to
The distance in your eyes
Oh no, I've said too much
I set it up

(chorus)
That's me in the corner
That's me in the spotlight, I'm
Losing my religion
Trying to keep up with you
And I don't know if I can do it
Oh no, I've said too much
I haven't said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

Every whisper
Of every waking hour I'm
Choosing my confessions
Trying to keep an eye on you
Like a hurt lost and blinded fool, fool
Oh no, I've said too much
I set it up
Consider this
Consider this
The hint of the century
Consider this
The slip that brought me
To my knees failed
What if all these fantasies
Come flailing around
Now I've said too much
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
That was just a dream

(repeat chorus)

But that was just a dream
Try, cry, why try?
That was just a dream
Just a dream, just a dream
Dream  

www.remhq.com

EVERYBODY HURTS

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on
Don't let yourself go, 'cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you've had too much of this life, well hang on

'Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone

Καλή Ανάσταση! Χριστός ανέστη!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Αυτά είναι τα περσινά κόκκινα αυγουλάκια μου που έλεγα να ανεβάσω και να μοιραστώ στο μπλογκ, αλλά ξέχασα και όταν θυμήθηκα ήταν πλέον αργά. Οπότε να τα φέτος που δεν έβαψα και δε θα'χα τίποτα δικό μου ν'ανεβάσω.

Φέτος είπαμε να πάμε ένα μικρό διήμερο στην Πάφο που'ναι η πιο όμορφη πόλη της Κύπρου να ξεκουραστούμε. Όχι δε σας γράφω από κει αυτή είναι μια ανάρτηση προετοιμασμένη από πριν. Να και μια μικρή γεύση από το λιμανάκι της Κάτω Πάφου...

Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του Δήμου Πάφου

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!