Πόσο πολύ σ'αγάπησα - Χρήστος Θηβαίος

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Συνέντευξη Χρήστου Θηβαίου στο Φιλελεύθερο

Την Κυριακή 7/2/10 δημοσιεύτηκε στο  Φιλελεύθερο συνέντευξη του Χρήστου Θηβαίου από την εξαιρετική δημοσιογράφο Ελένη Ξένου, (η οποία έχει φοβερό ταλέντο τόσο στη συγγραφή κειμένων όσο και στις συνεντεύξεις) και  μετά από τη δική της έγκριση για την οποία την ευχαριστώ, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσμα γιατί πιστεύω ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο να τα διαβάσετε.

Ελένη Ξένου: Μ'άρεσε μια φράση που χρησιμοποιείτε συχνά..

Χρήστος Θηβαίος: Για να την ακούσω.

ΕΞ:Είναι ένος Σέρβου συγγραφέα και λέει πως ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του χιλιάδες δρόμους...

ΧΘ: ..αλλά ο πραγματικά δικός του δρόμος είναι αυτός τον οποίο αν αποφασίσει να ακολουθήσει ο φόβος του μεγαλώνει.

ΕΞ: Και γιατί αυτός είναι πραγματικά δικός μας δρόμος;

ΧΘ: Υπάρχει ένα κομβικό σημείο στη ζωή του ανθρώπου, το οποίο αφορά τις επιλογές του. Εαν δηλαδή θα αποφασίσει να ακολουθήσει το δρόμο που θεωρεί εξασφαλισμένο, όπως π.χ. για μένα ήταν η ακαδημαϊκή καριέρα, ή αν θα ακολουθήσει το δρόμο που δεν του εξασφαλίζει το μέλλον, όπως ήταν για μένα η μουσική. Ο δρόμος ο πραγματικός, λοιπόν, είναι εκείνος που κάνει την καρδιά σου να πάλεται. Σε κάνει να φοβάσαι με την έννοια της ανασφάλειας, που τίποτα σ'αυτό το δρόμο δεν είναι δεδομένο.

ΕΞ: Και ποιό είναι το κομβικό σημείο στη ζωή του κάθε ανθρώπου;

ΧΘ: Πιστεύω πως ξεκινάει από τις επιλογές του τέλους της εφηβείας, όπου πια ο άνθρωπος είναι σε μια διαδικασία που μπορεί να αμφισβητήσει την ασφάλεια του, και συνεχίζεται στην πορεία και στο μέλλον ανάλογα με τις επιλογές που βρίσκει μπροστά του.

ΕΞ: Εσάς τι ήταν αυτό που σας έκανε να αμφισβητήσετε την ασφάλεια σας;

ΧΘ: Το ότι ήθελα να γράφω τραγούδια και να τα τραγουδώ.

ΕΞ: Εσάς τι σας έμαθε η γνωση;

ΧΘ: Να είμαι ευγενικός και να σέβομαι τους ανθρώπους.

ΕΞ: Πριν δεν ήσασταν ευγενικός;

ΧΘ: Όσο είμαστε νέοι νομίζουμε ότι είμαστε αθάνατοι και ότι μας ανήκουν τα πάντα. Σιγά-σιγά, μέσα από τη γνώση, μαθαίνουμε ότι καταλαμβάνουμε ένα κομμμάτι χώρου αυτής της ζωής.

ΕΞ: Και πως μεταφράζεται αυτό στην καθημερινότητά σας;

ΧΘ: Ότι ο καθένας έχει χώρο και ότι κανείς δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Να κάτι πολύ σημαντικό που η γνώση σου μαθαίνει.  Να δίνεις χώρο στους ανθρώπους, γιατί ο καθένας δικαιούται το χώρο του.

ΕΞ: Τι άλλο σημαντικό σας έμαθε η γνώση;

ΧΘ: Ότι οποιαδήποτε σχέση είναι σχέση εξουσίας. Και δεν εννοώ την κομματική ή την πολιτική. Σχέση εξουσίας μπορεί να έιναι και η σχέση μεταξύ δύο ερωτευμένων.

ΕΞ: Και γιατί συμβαίνει αυτό;

ΧΘ: Γιατί έτσι λειτουργεί η ζωή.

ΕΞ: Η ζωή ή εμείς;

ΧΘ: Ο άνθρωπος. Όταν λειτουργεί ενστικτωδώς ο άνθρωπος είναι σε μια σχέση εξουσίας. Γιατί αισθάνεται πως για να είναι ευτυχισμένος, πρέπει να έχει τη δυνατότητα ή τη διάθεση να επιβληθεί.  Μόνο όταν κάποιος έχει χορτάσει εξουσία, τότε είναι ικανός να αποφύγει και τις σχέσεις εξουσίας. Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να επιλέξουν να μην ασκήσουν σχέσεις εξουσίας είναι οι χορτασμένοι από την εξουσία.

ΕΞ: Και η τέχνη; Τι ρόλο παίζει σ'αυτό; Δε θα'πρεπε να σου μαθαίνει να αποφεύγεις τέτοιου είδους σχέσεις;

ΧΘ: Μέσω της τέχνης προσπαθείς να αποφύγεις. Το θέμα είναι ωστόσο, πως αν μια ζωή είσαι στη διαδικασία του ότι δε σου αναγνωρίζουνε το ταλέντο σου ή ότι δεν έχεις ταλέντο, τότε πάντα θα είσαι σε μια μίζερη αφάνεια ή θα προσπαθείς με χιλιάδες τρόπους να επιβάλεις το ταλέντο σου ακόμα και όταν ξέρεις πως δεν τοχεις. Αυτό είναι σχέση εξουσίας. Αν όμως έχεις αναγνωριστεί και ξέρεις ότι έχεις ταλέντο, τότε μπορείς να πεις "εγώ από ένα σημείο και μετά θα διάγω τη ζωή μου με το να μοιραστώ όλη αυτή τη δύναμη και την εξουσία που μου έχει αποδοθεί". Αυτό όμως μόνο από χορτασμένους ανθρώπους μπορεί να συμβεί και ποτέ από πεινασμένους.

ΕΞ: Άρα να υποθέσω ότι η ανάγκη να επιβάλει κανείς την εξουσία του είναι και μια ανάγκη να καλύψει τη μετριότητα του;

ΧΘ: Έτσι όπως τα λέτε. Γιατί όταν δυναμώνεις και γίνεσαι καλύτερος δεν έχεις πια ανάγκη να επιβάλεις εξουσία.

ΕΞ: Και τι σημαίνει γίνομαι καλύτερος;

ΧΘ: Σημαίνει αφουγκράζομαι καθημερινά τους ανθρώπους γύρω μου, που ξέρω ότι είναι καλύτεροι από μένα. Κάθομαι και τους ακούω, τους προσέχω, τους παρατηρώ. Όταν μιλάνε δεν μιλάω. Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον όχι μόνο να έχει δάσκαλους, αλλά να επιλέγει να έχει πάντα δάσκαλους.

Τέλος ένα παραμύθι που λέει ο Χρήστος Θηβαίος με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του δίσκου που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Είναι μια γιαγιά και αφηγείται μια ιστορία στο εγγόνι της. Του λέει: 

"Παιδί μου, όλη η ζωή, όλος ο κόσμος υπάρχει, ομορφαίνει, ασχημαίνει, γεννιέται και πεθαίνει κάθε μέρα γιατί παλεύουνε δυο λύκοι. Ο ένας λύκος τρέφεται με φως, ο άλλος με σκοτάδι. Κια κάθε μέρα παλεύουν αυτοί οι λύκοι και ξαναγεννιέται ο κόσμος και ξαναπεθαίνει ο κόσμος και ομορφαίνει και ασχημίζει και γι'αυτό υπάρχουνε τα αστέρια, το φεγγάρι, η θάλασσα, οι μυρωδιές, η μέρα και η νύχτα. Γιατί υπάρχουνε δύο λύκοι που παλεύουνε. Ο ένας τρέφεται με φως και ο άλλος με σκοτάδι. Και έτσι ξεκινάει η μέρα και έτσι τελειώνει η μέρα".
Και λέει το εγγόνι: "Αυτό είναι όλο γιαγιά;"

"Ναι παιδί μου. Γιατί τα χνάρια αυτής της πάλης είναι το κουκούτσι της ψυχής σου. Το κουκούτσι της ψυχής κάθε ανθρώπου". 

Και λέει το παιδί: 

"Γιαγιά ποιός λύκος κερδίζει;" 

"Παιδί μου" του λέει, "κάθε μέρα κερδίζει ο λύκος που ταΐζεις".

House Md - Hugh Laurieeee

Μ'αρέσουν πάρα πολύ οι ιατρικές σειρές. Παλιά έβλεπα μετά μανίας E.R. Ξέρετε αυτή τη σειρά που ανάδειξε τον George Clooney.Μια που τον ανάφερα ας τον βάλω και λίγο εδώ να ομορφήσει το μπλογκ μου :)

http://www.nbc.com/ER

Τώρα βλέπω μετά μανίας House Md και γουστάρω τρελά Hugh Laurie. Στην αρχή άρχισα να παρακολουθώ που και που κανένα επεισόδιο. Τον τελευταίο καιρό όμως έγινα φανατική, μανιακή και κάθομαι μπροστά απ'το χαζοκούτι κάθε μέρα στις 7 παρά να δω το νέο επεισόδιο.

 

 

Ο Hugh Laurie είναι φυσικά γνωστός από το Blackadder.

Όμως ποτέ στο Blackadder δε μου φαινόταν ιδιαίτερα ωραίος ή αξιοπρόσεκτος. Από τον καιρό όμως που τον βλέπω στο House έχω ξετρελλαθεί μαζί του. Είναι άκρως γοητευτικός, κακός, αντιφατικός, ζηλιάρης μέχρι αηδίας, στριμμένος, μισοάνθρωπος, εκκεντρικός ΑΛΛΑ έχει κάτι τις που προσελκύει. 

Στη σειρά είναι ένας γιατρός που δε νοιάζεται για τον ασθενή αλλά μόνο για το μυστήριο που κρύβει η ασθένεια. Η ειδικότητα του είναι διαγνωστολόγος, που είναι μια νέα ειδικότητα στην ιατρική και ταιριάζει γάντι στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Αν μια ασθένεια μπορεί να διαγνωστεί εύκολα δεν τον ενδιαφέρει, θέλει ασθένειες που κρύβονται, που έχουν χιλιάδες διαφορικές διαγνώσεις, που παρουσιάζουν ένα κάρο περίεργα συμπτώματα. Τότε πιέζει την ομάδα του για να ανακαλύψουν αργά ή γρήγορα τι συμβαίνει. Είναι τόσο μανιακός που ακόμα κι όταν ο ασθενής αποδημήσει εις Κύριον εκείνος να επιμένει να βρει τι είχε. Είναι λες και κάθε φορά λύνει ένα παζλ που του καρφώνεται στο μυαλό και του γίνεται έμμονη ιδέα μέχρι να το λύσει.

Το ωραίο μ'αυτόν τον ηθοποιό είναι ότι αν κι είναι χρόνια πια στην Αμερική δεν έχει παρασυρθεί από τη μανία για χειρουργικές αισθητικές επεμβάσεις που κάνουν όλοι ανεξαίρετα για να φαίνονται νεότεροι. Αυτό του δίνει ένα τεράστιο ατού: έχει ένα πρόσωπο που μπορεί να εκφράσει όλα του τα συναισθήματα. Οι ρυτίδες του όχι μόνο δεν αφαιρούν αλλά αντίθετα προσθέτουν στη γοητεία του. Είναι ένας κανονικός άνθρωπος κι όχι μια καρικατούρα γεμάτη πλαστικές εγχειρίσεις.

Το αέναο κυνήγι της ευτυχίας..

Τι μανία έχει ο πολιτισμός μας ώστε να συνδέει τα νιάτα, την ομορφιά και τα λεφτά με την ευτυχία;

Μια πανέμοφη κοπέλα όπως η Gia Carangi γιατί έπεσε στα ναρκωτικά; Ή ένας προικισμένος, ταλαντούχος και πάμπλουτος μόδιστρος όπως ο Alexander McQueen γιατί αυτοκτόνησε; Αφού και οι δύο, φαινομενικά, είχαν τα πάντα...

Gia Marie Carangi - www.fanpop.com

Μήπως η ζωή και οι επιλογές τους να λένε κάτι που οι περισσότεροι προσπαθούν να κρατήσουν τα αυτιά και τα μάτια τους ερμητικά κλειστά ώστε να μη δούν κι ακούσουν; Μήπως τα χρήματα, πλούτος, η δόξα, η ομορφιά, η νιότη να μην έχουν την ποιότητα ή να μη φέρουν την ευτύχια που θέλουμε να πιστεύουμε;

Ποιος άραγε μας πουλάει αυτές τις ψευδαισθήσεις και που αποσκοπεί; Τι χάνω εγώ και ο οποιοσδήποτε που πέφτει στο κυνήγι του χρήματος και της αιώνιας νιότης; Τι θα κερδίσω αν ποτέ τα φτάσω αφού αυτοί που τα είχαν/έχουν πέφτουν συχνά σε κατάθλιψη κι αυτοκτονούν;

Μήπως η ζωή είναι αλλού; Μήπως είναι στις ζεστές ανθρώπινες σχέσεις; Μήπως βρίσκεται στον έρωτα, την αγάπη, την άνευ όρων αποδοχή; Μήπως βρίσκεται έξω από δω, στον παράδεισο ή στο θάνατο; Μήπως δεν υπάρχει το ιδανικό και το κυνήγι του απλά δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ουσίας και νοήματος σε μια κενή από βαθύτερα νοήματα κι ουσία ζωή;

Νιαου - Γαβ

"Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν και τι μπορεί να υποδηλώνει για εσάς η προτίμησή σας στις γάτες ή στους σκύλους; Μια ομάδα ψυχολόγων από τις ΗΠΑ αναρωτήθηκε – και αποφάσισε να μάθει. Η ετυμηγορία της; Όσοι προτιμούν τους σκύλους είναι πιο κοινωνικοί και εξωστρεφείς, ενώ όσοι «ψηφίζουν» γάτες είναι πιο νευρωτικοί, δημιουργικοί, φιλοσοφημένοι και μη παραδοσιακοί!" πηγη: Τα Νέα online 

Εγώ μεγάλωσα με γάτες και τις λατρεύω. Μ'αρέσει που είναι ανεξάρτητα ζώα, που μπορούν να επιβιώσουν και να ζήσουν καλά χωρίς τον άνθρωπο. Μ'αρέσει που διαλέγουν εκείνες πότε και πόσο να  τις χαδέψουμε, που είναι καθαρά και περιποιημένα ζώα, που δεν παρατούν από δω κι από κει τα ούρα και τα κακά τους. Εννοείται πως μ'αρέσει να τρίβονται στα πόδια μου και να γουργουρίζουν μ'ευχαρίστηση όταν τις χαϊδευω.

Απ'την άλλη αγαπώ πολύ τα σκυλιά. Μ'αρέσει που ο Σνούπυ μου με ακολουθεί παντού και βάζει τη μούρη του σε ό,τι κάνω γιατί τον ενδιαφέρει να ξέρει τα πάντα. Μ'αρέσει που μπορώ να παίζω ατέλειωτες ώρες μαζί του και ποτέ μα ποτέ δε βαριέται ή σταματά πρώτος. Μ'αρέσει που ενθουσιάζεται όταν θα πάει βόλτα, κάνει σαν τρελός, τρέχει πάνω κάτω, πηδά και γαβγίζει. Μ'αρέσει που κάθε φορά μόλις γυρίσουμε σπίτι, όση ώρα και να απουσιάζουμε, ενθουσιάζεται, κάνει σαν τρελός, κάνει κύκλους, πηδάει πάνω μας και γενικά μας κάνει να αισθανόμαστε σανθεοί. Μ'αρέσει που όταν νυστάζει είναι χαλαρός και μ'αφήνει να του χαϊδεψω την κοιλίτσα.

Σνούπυ

Τελικά αγαπώ γενικά όλα τα ζώα, σκυλάκια, γατάκια, πουλάκια κι όλα τα ζωντανά του ουρανού, της γης και του βυθού. Άραγε οι προτιμήσεις μου τι δηλώνουν για μένα με βάση την έρευνα; :)

Εσείς τι προτιμάτε;

Η σφαγή της ωραίας Ελένης

Ήθελα κάτι να γράψω γιατί τη σφαγή που συντελείται στα πρωινάδικα-μεσημεριανάδικα-ειδήσεις κτλ αλλά βρήκα ότι ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης τα είπε πολύ καλύτερα από μένα στο κουτί της Πανδώρας έτσι αναδημοσιεύω εδώ το εύστοχο και επίκαιρο κείμενο του.

Ο κιμάς κόπτεται πάντα παρουσία του πελάτη. Και τον κόβει αυτός που μέχρι πριν από λίγο, πασπάτευε το κρέας, εκθειάζοντας τα προτερήματα και την φρεσκάδα του. Η Ελένη Μενεγάκη, απλά, πολύ απλά, περνάει από την μιντιακή μηχανή του κιμά που υπηρέτησε. Ο πελάτης, (ναι για πελάτη πρόκειται και όχι για πολίτη), ατάραχος, θα παρακολουθήσει όλη την.. διαδικασία που μετατρέπει το σφάγειο σε γεύμα. Της αξίζει; Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει. Αλλά έχει σημασία να μην θεωρείς πρώτα εσύ τον εαυτό σου κρέας.

Παρακολουθώ με αηδία, τον στρατό με τις θηλυκές και αρσενικές κατίνες που συναγωνίζονται στο ποιος θα παραθέσει στο κοινό, τις περισσότερες λεπτομέρειες από την προσωπική ζωή ενός ανθρώπου. Οι ίδιοι που εκλιπαρούσαν πριν από λίγες μέρες για μια της ματιά, ένα νεύμα συμπάθειας, ένα υπονοούμενο χαμόγελου που θα τους τοποθετούσε στο πάνελ των γνωστών της. Ξαφνικά ανακάλυψαν τις ατέλειες στην ζωή (και σε λίγο στο σώμα να είσαστε βέβαιοι) της ωραίας Ελένης. Εντόπισαν την κυτταρίτιδα των προσωπικών της στιγμών. Τα ψωμάκια που χαλάνε την εικόνα της ιδανικής οικογένειας. Σε λίγο δυστυχώς τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Όταν η Ελένη θα πέσει από τον θρόνο της, θα την σχολιάζουν σαν μια παλιά αντανάκλαση κάποιας βαφής μαλλιών, σαν απορία για τον «λούτσο», σαν υπερτιμημένη πρωινατζού. Αυτοί ακριβώς που την υπερτίμησαν και προσπαθούσαν να πείσουν πως η λάμψη απ το χαμόγελό της είναι η λάμψη της ζωής και της ευτυχίας.

Χώνουν τα χέρια τους στον κιμά και πλάθουν αηδιαστική τροφή στο σχήμα που επιθυμεί και έχει άχτι ο καθένας. Με το κανιβαλισμένο σώμα μιας τηλεπερσόνας την οποία είχαν ανακηρύξει βασίλισσα.Και έτσι μπορούν να πουν πως το γεύμα τους ήταν βασιλικό.

Ένας γνωστός εκστόμισε χτες «την λυπάμαι με αυτά που περνάει». Και μια φίλη του απάντησε «δεν νομίζω πως είσαι σε θέση να λυπηθείς την Ελένη με 10 σπίτια ,εκατομμύρια στην τράπεζα και μια ζωή που της δίνει ό,τι θέλει». Μια άλλη φίλη με μεγάλη ειλικρίνεια είπε : «την μισώ. Γιατί φρόντισε να δημιουργήσει το παραμύθι πως όποια δεν είναι όπως αυτή, απροβλημάτιστη, ανέμελη, χωρίς ενδιαφέρον για τίποτα, λαμπερή , με λεφτά και οικογένεια ύποπτα αρμονική, δεν αξίζει να υπάρχει»

Η τηλεόραση είναι σκληρή. Και αυτοί που σε αποθεώνουν επίσης. Και είναι καλό αυτό που έχεις να προσφέρεις να μην είναι κρέας και μόνο. Γιατί κάποια στιγμή θα σε κάνουν κιμά. Τι θα ήταν άραγε η Ελένη αν δεν ήταν μια λάμψη στην τηλεόραση; Η Ελένη δεν είναι μια πρωινατζού. Μια δουλειά, την οποία κάνει καλά και ευχάριστα. Είναι η απενοχοποίηση της άγνοιας και η εξιδανίκευση της ελαφρότητας. Είναι δηλαδή ένα πρότυπο που μαθηματικά κατασκευάζει κοινό έτοιμο να την κατασπαράξει. Η Ελένη είναι (όπως και όλοι) οι επιλογές της. Το ανοιχτό μπούστο, τα σεξουαλικά υπονοούμενα, η επιτηδευμένη αφέλεια, η προσπάθεια ταύτισης της ευτυχίας με το δεν σκοτίζομαι. Ελάχιστη σημασία έχει αν έτσι είναι ή αν παίζει ένα ρόλο που απλώς της αποφέρει χρήματα. Δημιουργεί τη δημόσια εικόνα της. Με το γάμο της σε ζωντανή σύνδεση, τις βαφτίσεις των παιδιών της να αξιολογούνται σε νούμερα AGB, με τα μπάνια της όχι σε νησιά αλλά σε εξώφυλλα. Μοιραία ο χωρισμός της θα είναι σε εθνική μετάδοση. Δυστυχώς γι αυτήν.

Πιο πολύ όμως λυπάμαι, όλα αυτά τα κορίτσια που πρόλαβαν να κάνουν πρότυπο ζωής και ευτυχίας την Ελένη, χωρίς να έχουν ούτε τα πλούτη, ούτε την άνεσή της . Που λάτρεψαν την εξιδανικευμένη εικόνα της. Αντιγράφοντας απλώς τη βαφή μαλλιών, τα νιαουρίσματα και το «δεν καταλαβαίνω» της. Λυπάμαι όλους αυτούς που πίστεψαν πως η καλή οικογένεια είναι κάτι σαν διαφήμιση Βιτάμ, όπου όλοι ξυπνάνε καλά, δουλεύουν ελάχιστα, δεν έχουν προβλήματα και είναι νομοτελειακά αγαπημένοι. Αυτούς ειλικρινά λυπάμαι, περισσότερο απ την Ελένη. Που δεν μπορούν να καταλάβουν πως συνήθως έγχρωμη τηλεόραση σημαίνει και ασπρόμαυρη ζωή.

Στη Λεμεσό..

Η Λεμεσός είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου και έχει το μεγαλύτερο λιμάνι. Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ κι όσο ζούσα στην Αθήνα - που την αγαπώ πολύ -  κάποιες φορές νοσταλγούσα γωνιές, γειτονιές κι εικόνες απ'τη Λεμεσό.

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί πολύ - έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται αρκετές βελτιωτικές κινήσεις, με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και καλύτερη.

Οι φωτογραφίες που κατά καιρούς βρίσκονται πίσω από την επικεφαλίδα του μπλογκ είναι όλες παρμένες από τη Λεμεσό, συνήθως από την ιστοσελίδα του Δήμου Λεμεσού.

Μην περιμένετε να διαβάσετε εδώ καμιά έκθεση ιδεών με θέμα "γιατί αγαπώ την πόλη μου" απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες φωτογραφίες από διάφορα σημεία που κάτι σημαίνουν για μένα, έτσι για να πάρετε μια μικρή γεύση.

Αυτή είναι η Δημοτική Βιβλιοθήκη (ή το μέγαρο Πηλαβάκη όπως το ξέρουν πολλοί λεμεσιανοί) η οποία δυστυχώς τα τελευταία χρόνια παραμένει κλειστή....

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή με έπαιρνε ο πατέρας μου και περνούσαμε πολλές ώρες εκεί. Έψαχνα τα ράφια, έβρισκα κάθε φορά ένα βιβλίο, το 'παιρνα και περνούσα ευχάριστες ώρες διαβάζοντας το.  Με τα χρόνια φυσικά συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ μικρή η συλλογή βιβλίων που ήταν διαθέσιμη, γιατί σε μια φάση τα είχα διαβάσει όλα και δεν έμενε καινούργιο βιβλίο να μου τραβήξει το ενδιαφέρον.

Το Διοικητήριο πριν διαμορφωθεί κατάλληλα η Πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου μπροστά.. Όπως φαντάζεστε εδώ έμενε ο διοικητής της Κύπρου όταν ήταν αγγλική αποικία. Το κτίριο από μέσα έχει υποστεί δυστυχώς πολλές παρεμβάσεις αφού χρησιμοποιείται από την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, αλλά σε γενικές γραμμές δεν έχει αλλάξει το χρώμα και ο χαρακτήρας του. Είναι ένα όμορφο ψηλοτάβανο κτίριο με μεγάλα και άνετα δωμάτια-γραφεία.

Η οδός Αγίου Ανδρέου που έχει πολλά διατηρητέα κτίρια.

Ο μόλος της Λεμεσού και δύο γλυπτά που βρίσκονται εκεί.

 

Τα γλυπτά έχουν φτιαχτεί από ντόπιους καλλιτέχνες επί της επίχωσης ή μόλου της Λεμεσού. Εκεί πάνε όλοι οι κάτοικοι της πόλης για περπάτημα, βόλτα, παγωτό, σίταρο..  Περπατώντας παράλληλα με τη θάλασσα ειδικά τέτοια εποχή βλέπεις τον εντυπωσιακό χορό των μανιασμένων κυμάτων που σκάνε στα βράχια.

Αυτή είναι μια άποψη του λιμανιού με τους γλάρους από το μπλογκ Λεμέσια Πιρόγα όπου μπορείτε να βρείτε αν ενδιαφέρεστε πολλές κι αναλυτικές πληροφορίες για τη Λεμεσό.

Τέλος ηλιοβασιλέμα στο Σάντα Μπάρμπαρα.