Πόσες φορές ρωτάει ο άλλος αν είμαστε καλά κι απαντάμε με ένα καλά, ενώ θα θέλαμε να πούμε την αλήθεια;
Πόσες φορές πονάει η ψυχή από την μοναξιά, από την απουσία, από τον ανεκπλήρωτο κι ανέφικτο έρωτα κι όμως φεύγει ένα τυπικό καλά.
Καλά, καλά είμαι καλά.
Ναι αμέ, καλά.
Αυτό κρύβω πίσω από ένα χαμόγελο που δεν αγγίζει τα μάτια. Πίσω από ένα ψεύτικο καλά. Καλά.
Είμαι δήθεν καλά.
Δεν πονάει κάτι, μόνο η ζωή ολόκληρη.
Πώς να στο πω αυτό;
Καλά καλά καλά, είμαι καλά.
Δεν πονάει κάτι, μόνο η ζωή ολόκληρη.
Πώς να στο πω αυτό;
Καλά καλά καλά, είμαι καλά.
Θέλω να χαθώ.
Καλά καλά, είμαι καλά.
Λέω ψέματα.
Δεν είμαι καλά.

Νομίζω πως κανείς μας δεν είναι καλά, τουλάχιστον όχι τόσο καλά όσο ξέραμε πως ήταν κάποτε το καλά. Αντικειμενικά η ψυχολογία είναι μαύρη, η τσέπη άδεια κλπ Τα καλά είναι σπάνια και πολύτιμα, η ευτυχία είναι στιγμές όμως μέσα μας υπάρχει ο φόβος της απόρριψης, της εγκατάλειψης, τραύματα, πάθη, ενοχές κι εμμονές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠροσωπικά διαφωνώ καθημερινά με όλα αυτά αλλά δε μπορώ και να τα διορθώσω.
Όχι πως δεν εξελίσσομαι σαν άνθρωπος αλλά το ιδανικό δεν υπάρχει.
Ζούμε τη ζωή μας όπως έρχεται..
Αγαπώ τις αναρτήσεις σου :)
Ευχαριστώ πολύ άγνωστε ανώνυμε που αφιέρωσες το χρόνο να αφήσεις ένα μήνυμα.
ΔιαγραφήΧαίρομαι πραγματικά που σου αρέσουν οι αναρτήσεις μου :)