Supernova ή η μαγεία των αστεριών.

Από μικρή με μάγευαν τ'αστέρια. Όταν πηγαίναμε στο χωριό του πατέρα μου μακριά απ'τις πόλεις και χωρίς φώτα το βράδυ ο ουρανός δε φαινόταν απ'τα εκατομμύρια αστέρια που έλαμπαν πάνω απ'τα κεφάλια μας. Κοιμόμασταν έξω και δεν υπήρχε πιο μαγική εικόνα πριν τον ύπνο απ'το να κοιτάμε τα αστέρια, τόσο μακριά κι όμως μ'εκαναν να νομίζω πως αν άπλωνα τα χέρια θα τα ακουμπούσα. 

 Θυμάμαι μια νύχτα ότι προσπαθούσαμε με τον πατέρα μου να ξεχωρίσουμε τη μικρή και τη μεγάλη άρκτο. Όταν τις βρήκαμε του είπα ότι μοιάζουν με κατσαρολάκια! Έτσι μου φαίνονταν.

Μια άλλη χρονιά είχαμε πάει διακοπές Αυγουστό κι είχε βροχή αστεριών. Δε χόρτανα να κοιτώ τις ασημένιες ουρές τους να διαγράφουν λαμπερά μονοπάτια μπρος στα  γεμάτα θαυμασμό μάτια μου.

Κάθε φορά που πετύχαινα στην ΕΡΤ ντοκυμαντέρ για το σύμπαν, τ'αστέρια, τους γαλαξίες, το ηλιακό μας σύστημα τα παρακολουθούσα φανατικά. Μ'εκαναν να νιώθω τη μηδαμινότητα του ανθρώπου μπροστά στο θαυμαστό σύμπαν. Μπορεί στο σχολείο να μην αποστήθιζα με ευκολία όσα θέματα δε μ'ενδιέφεραν, αλλά όλα όσα μάθαινα απ'τα ντοκυμαντέρ τα θυμάμαι ακόμα.

Ένα απ'τα πιο εκπληκτικά φαινόμενα είναι η supernova ή στα ελληνικά οι Υπερκαινοφανείς αστέρες Δεν είναι μαγικό που ο θάνατος των αστεριών είναι τόσο όμορφος; Παρακολουθήστε αν θέλετε αυτό το μικρό βίντεο για να δείτε. 

Όποιος θέλει μπορεί να βρει πολλά να διαβάσει για το θέμα στο ιντερνετ. Εγώ θα μοιραστώ μόνο μαζί σας μερικές καταπληκτικές φωτογραφίες των υπερκαινοφανών αστέρων. 

http://www.pbs.org/wgbh/nova/gamma/cosm_nf.html#supe

http://www.astronomy-pictures.net/supernova_pictures.html

Fuschia mania

Σήμερα πήγα να πάρω πράγματα με μια δωροκάρτα που είχα εδώ και κάτι μήνες. Ουσιαστικά πήγα να διαλέξω δώρα για μένα. Τέλεια δεν είναι; Σίγουρα φτάνει να μη πέσεις στην αλλαγή της σεζόν που τα μαγαζιά βγάζουν τα απαίσια παλιά καλοκαιρινά για να τα ξεφορτωθούν και τα χειμωνιάτικα είναι ακόμα πολύ ζεστά για να φορεθούν - τουλάχιστον εδώ στην Κύπρο που όλο λέει να χειμωνιάσει κι όλο μετανιώνει.

Όπως και να'χει. Περιπλανήθηκα αρκετά στο πολυκατάστημα, αλλά δεν έβρισκα αυτό που ζητούσα. Μη φανταστείτε πως έψαχνα κάτι εξωφρενικό. Μια μπλουζίτσα που να φοριέται τώρα που'ναι φθινόπωρο. Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα τίποτα να μ'αρέσει.

Έφτασα σε κάποια φάση στο τμήμα με τα εσώρουχα και νυχτικά κι ανακάλυψα ένα fleece που δεν είναι ρόμπα (μισώ τις ρόμπες) αλλά φοριέται πάνω απ'το νυχτικό ή τη φανέλα μόλις σηκωθείς το πρωί και κάνει ψύχρα. Το καλύτερο; Το καταπληκτικό του χρώμα: φούξια! Αμέσως το δοκίμασα και ήταν τέλειο, χουχουλιάρικο κι όμορφο έτσι το πήρα.

http://www.debenhams.com

Όμως περίσσευαν κάποια λεφτά απ'το δώρο κι έτσι συνέχισα να γυρίζω μπας κι εντοπίσω ακόμα κάτι να πάρω. Τίποτα απολύτως δε μου άρεσε. Ή αν μου άρεσε ήταν πανάκριβο. Μα μια μπλούζα 50 ευρώ;! Κι όχι κάτι ξεχωριστό μια απλή μακό μπλουζίτσα. Τελικά δεν ήταν τυχαίο που ενώ το μαγαζί είχε αρκετό κόσμο τα ταμεία ήταν συνέχως άδεια. Που να ψωνίσει ο κόσμος με τέτοιες τιμές; 

Στα πολλά βαρέθηκα και γύρισα σπίτι. Μετά όμως σκέφτηκα να πάω στο υποκατάστημα εδώ κοντά μπας και βρω κάτι γιατί μου έμεναν λίγα ευρουλάκια στη δωροκάρτα κι ήθελα πάρω κι άλλο δωράκι. Στα ρούχα πάλι τζίφος.

Τελικά όμως βρήκα κάτι που πολύ μου άρεσε. Φούξια σεντόνια! Πάντα αποφεύγω τα άσπρα ή τα εμπριμέ, δε μ'αρέσουν καθόλου. Έχω γαλάζια, πράσινο-κίτρινα, ροζ, burgundy, ροζ πουά με άσπρες βουλίτσες, μωβ και ριγέ με σκούρο μπλε, πράσινες, κόκκινες και άσπρες ρίγες. Το αγαπημένο μου χρωματάκι όμως έλειπε και τώρα επιτέλους το απέκτησα. 

http://www.mymarmalade.com

Χάθηκε να φέρουν ρούχα σε όμορφα χρώματα; Ένα φούξια μπλουζάκι θα ήταν ό,τι πρέπει αλλά δυστυχώς... τίποτα! Ελπίζω κάποια στιγμή να πάω Αθήνα να ψάξω μπας κι εκεί είμαι πιο τυχερή. 

Πάντως καλά μου ήρθαν όλα αυτά τα δώρα και δεν έδωσα τίποτα απ'το πορτοφόλι μου. Να'ναι καλά αυτοί που βρήκαν την ιδέα της δωροκάρτας κι αυτός που μου την χάρισε!

Groupie

Ίσως σου έτυχε κι εσένα να την γνωρίσεις. Είναι μια κοπέλα ψιλόλιγνη, έχει πλατινέ μαλλιά με μαύρες ρίζες, ρούχα πάντα μαύρα, μπότες ως το γόνατο, δικτυωτή ζακέτα, μάτια μαύρα βαμμένα έντονα με μάσκαρα, αηλάινερ, ψεύτικες βλεφαρίδες. Το δέρμα της είναι κατάχλωμο, το βάψιμο τονίζει την φυσική της χλωμάδα, τα χείλη κόκκινο ξεθωριασμένο, το χρώμα βάφει τις άκρες των τσιγάρων που καπνίζει ασταμάτητα, νευρικά, σχεδόν χωρίς να προσέχει τι κάνει. Είναι κάπου στα 25 και πιο μεγάλη να είναι το ντύσιμο, το πρόσωπο δεν την δείχνουν πάνω από 25. Μόνο τα μάτια της δείχνουν να’χουν δει πολλά, να’χουν μια ωριμότητα που στο κορμί και στο πρόσωπο φαίνεται να’χει καλά κρυφτεί.

Ακούει πάντα μουσική που ακούνε λίγοι. Ποτέ ελληνική, πάντα ξένη, κατά προτίμηση αγγλική σκηνή, γκρουπάκια για τους πολύ ψαγμένους που ακόμα και η βόρεια πόλη που γέννησε τα μέλη του συγκροτήματος δεν έχει ακούσει καλά καλά.

Η μουσική είναι η ζωή της. Είναι περιστασιακά τραγουδίστρια σε κάποιο ερασιτεχνικό συγκρότημα. Τα τραγούδια που παίζουν όλα άγνωστα, κάποια δικά τους, τα περισσότερα άλλων συγκροτημάτων. Αν δεν τραγουδά παίζει κρουστά. Αν δεν το κάνει ούτε αυτό είναι γκρουπυ του συγκροτήματος.

Κάθεται στο κάθε μπαρ της κάθε ξεχασμένης πόλης που παίζουν και τους ακούει πίνοντας βότκα σκέτη και καπνίζοντας. Παλιά κάπνιζε χασίς, αλλά έχει κόψει τη συνήθεια από καιρό μαζί με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος που κάποτε ήταν γκόμενος της.

Πια δεν έχει σχέση με κανένα, τέλειωσε με τις σχέσεις. Αν τις τύχει κανένας κολλιτσίδας τον ξαποστέλνει χωρίς πολλά-πολλά. Αν τις τύχει κανείς ενδιαφέρον, όχι όμορφος, αλλά με τατού, σκουλαρίκια σε αφανή σημεία του σώματος, ξυρισμένο κεφάλι και σκισμένα ρούχα, τότε δε λέει όχι. Φτάνει να μην την πρήζει μετά, να σηκωθεί και να φύγει και να μην τον ξαναδεί.

Μερικές φορές κάνει τη μάνα των μελών του συγκροτήματος, τους μαγειρεύει, ράβει κανένα επικίνδυνο σκίσιμο, τους φροντίζει όταν αρρωσταίνουν. Εκείνοι συχνά τσαντίζονται με τις περιποιήσεις και τη συμπεριφορά της, αυτό δείχνουν τουλάχιστον. Κατά βάθος όμως γουστάρουν να’χουν τη γυναικεία περιποίηση, τη στοργή. Όμως φοβούνται να της το δείξουν μη πάρουν τα μυαλά της αέρα. Προτιμούν να τη λένε ‘μουρμούρα’ όταν έχει δίκιο και να τη βάζουν στη θέση της συχνά.

Εκείνη υπομένει. Φωνάζει, αντιδρά σε όλες τους τις συμπεριφορές, όμως στο τέλος σωπαίνει. Τους χρειάζεται όσο κι εκείνοι αυτή. Δεν μπορεί να μείνει χωρίς το συγκρότημα. Όταν καμιά φορά αραιώσουν οι εμφανίσεις νιώθει να πνίγεται. Γυρνά τα μπαρ άσκοπα και πίνει σαν νερόφιδο ό,τι την κεράσει ο μπάρμαν.

Το χαμόγελο της είναι σπάνιο και ποτέ δεν αγγίζει τα μάτια της. Μοιάζει σαν μια σύσπαση του προσώπου που κάποιος σκάρωσε ξαφνικά στο πρόσωπο της. Μοιάζει παράταιρο, ξεχασμένο.

Με τους γονείς της δεν έχει καλή σχέση. Η μάνα της την πρήζει να βρει δουλειά, να παντρευτεί, να κάνει κουτσούβελα. Όλα τα συμβατικά που δε θέλει. Σταμάτησε χρόνια τώρα να τις εξηγεί, απλά την αποφεύγει. Ο πατέρας της την έχει ξεγράψει από καιρό. Από τότε που είδε τις πρώτες τρύπες στ’αυτιά, τα πολλά δαχτυλίδια με τις νεκροκεφαλές. Αδέλφια δεν έχει ή αν έχει τα’χει ξεχάσει.

Η ζωή  της είναι ο δρόμος. Ξέρει καλά πώς να φεύγει. Η αλλαγή και η φυγή φιλενάδες της καλές. Οι μόνες που έχει. Τις γυναίκες δεν τις εμπιστεύεται. Μόνο μια φίλη είχε στο νηπιαγωγείο που τις έκλεψε στο τέλος της χρονιάς το αυτοκινητάκι της. Από τότε κρατήθηκε μακριά απ’τις γυναίκες. Ποιος τις χρειάζεται;

Όποιο κι αν ήταν το όνομα που της έδωσαν οι γονείς της το’χει αλλάξει. Δεν το γούσταρε ρε γμτ, πως το λένε; Τώρα τ’όνομα της είναι μοντέρνο, θα μπορούσε να’ναι ξένο. Είναι εύηχο, κυλά σαν νεράκι στη γλώσσα, θα μπορούσε εύκολα να γίνει τραγούδι. Αν κάποιος που την ήξερε παλιά τη φωνάξει με το όνομα της δεν απαντά. Δεν ξέρει ποια ήταν τότε. Τώρα είναι αυτή και σ’όποιον αρέσει.

Στο θεό δεν πιστεύει. Κάποτε όταν ήταν μικρή πίστευε γιατί έτσι έλεγε η μάνα, το σχολείο. Μετά το’ψαξε μέσα της και βρήκε κενό. Δεν είναι άθεα, αλλά δεν ανήκει σε καμιά θρησκεία. Πιστεύει ότι υπάρχει ένα ανώτερο ον που όποτε θυμηθεί ασχολείται με τους ανθρώπους, αλλά τίποτα πέρα από αυτό.

~

Όταν τέλειωσε το σχολείο έφυγε για Αγγλία. Όχι για σπουδές. Απλά για να πατήσει τα άγια χώματα των λατρεμένων συγκροτημάτων της. Βρήκε μια δουλειά σ’ένα φαστφουντάδικο αλλά κρύωνε. Τρία χρόνια στη χώρα μια μέρα δε ζεστάθηκε. Χειμώνα-καλοκαίρι ήταν κρύα. Κι έπειτα η συνεχής βροχή της την έδινε. Μετά απ’τους εγγλέζους γκόμενους γνώρισε ένα έλληνα και έγινε η αφορμή για να γυρίσει πίσω στη ζεστασιά της Ελλάδας.

Παράτησε τη βαρετή ζωή στο πατρικό της και μετακόμισε σ’ένα κοινόβιο στο κέντρο. Όταν ήταν τυχερή έβρισκε κανένα στρώμα ή κανένα καναπέ και κοιμόταν. Αλλιίως την έβγαζε στο πάτωμα. Φτάνει που’χε την κουβέρτα της μαζί και σκεπαζόταν.

Καμιά φορά κάποιος μαλάκας απ’το κοινόβιο προσπαθούσε να την καταφέρει. Αντιστεκόταν σθεναρά κάθε φορά μέχρι να τον απομακρύνει.  Οι πιο πολλοί βρωμοκοπούσαν ποτό, απλυσιά. Τα δόντια τους ήταν σαπισμένα. Εκείνη ακόμα και στο δρόμο που έμενε έβρισκε τον τρόπο κι έκανε μπάνιο. Κουβαλούσε πάντα μαζί της την παιδική της οδοντόβουρτσα, το μόνο πράγμα που καταδέχτηκε να πάρει ότι έφυγε απ’το πατρικό της.

Η μάνα της την έψαξε στην αρχή παντού. Κάλεσε την αστυνομία. Μέχρι και στη ξανθιά στο χαζοκούτι καταδέχτηκε να βγει για να  την βρει. Ο γέρος της τουλάχιστον τέτοια πράματα τα έλεγε ‘ξεφτιλισμένα’ και δεν ασχολιόταν.

Το πρώτο συγκρότημα το γνώρισε ένα βράδυ σ’ένα νέο μαγαζί που’χε εγκαίνια. Έπαιξαν για κανένα μισάωρο και γούσταρε τρελά τα κομμάτια που διάλεξαν. Έπιασε κουβέντα τον τραγουδιστή και κόλλησε μαζί του. Έμεινε μαζί τους τρία χρόνια. Μετά μια μέρα τσακώθηκε άσχημα με τον μπασίστα κι ο τραγουδιστής αποδείχτηκε ότι δεν νοιαζόταν. Του’βαλε τις φωνές κι έφυγε.

Δυο βδομάδες κοιμόταν όπου έβρισκε. Μέχρι που βρήκε το συγκρότημα της. Γκρούπυ στην αρχή, μετά τραγουδίστρια, μετά ό,τι να’ναι φτάνει να τους είναι απαραίτητη, να την κρατήσουν κοντά τους. Πολύ καλά δεν τα πήγαιναν. Μα ούτε και χάλια. Είχαν φαν, είχαν τρελαμένους που τους ακολουθούσαν. Έβγαζαν κάτι λίγα.

Ένα μεσημέρι ξύπνησε και ρώτησε τον ντραμίστα ‘πόσες έχουμε σήμερα;’ Όταν της είπε κατάλαβε ότι ήταν τα γενέθλια της. Ξανά. Είκοσι χρόνια στο δρόμο. Τα πιο πολλά τα’χε ξεχάσει.    

Ευκολάκι!....

Σας έχει τύχει να έχετε ένα θέμα για ανάρτηση και να μη σας βγαίνει να γράψετε τίποτα; Εμένα μέχρι τώρα δε μου'χε τύχει, αλλά μου συνέβηκε κι αυτό. Ρε πάω να το γράψω από δω, ρε πάω να το γράψω από κει.. τίποτα! Δεν κάθεται, γλυστράει σα χέλι και μου φεύγει.

Ίσως απλά να μη θέλει να το γράψω... ξέρω γω! Θα το ξαναζουλίξω σε άλλη φάση μπας και φταίει η χρονική στιγμή.. ποτέ δεν ξέρεις. Άμα μου την κάνει άλλη μια φορά όμως θα το αφήσω. Θέμα είναι ό,τι θέλει κάνει και λογαριασμό δε δίνει.

Ε ρε που έμπλεξα μαζί του! Και να πεις είναι δύστροπο; δύσκολο; στρυφνό; Όχι ένα απλό θεματάκι είναι. Αλλά δεν κάθεται. Μπας και προτιμώ τα δύσκολα γι'αυτό μου διαφεύγει το ευκολάκι; Ε ρε τρέλα που'χει ο κόσμος όλος κι εγώ καθόλου!! χιχιχιχι

Tα computer et moi

Αγαπώ τα κομπιουτερ το'χω δηλώσει πολλές φορές εδωμέσα. Έτσι σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τη σχέση που έχουμε, η οποία ξεκινά από τότε που ήμουν περίπου 12 χρονών. 
Λοιπόν ας αρχίσω απ'την αρχή..

Δέκα χρόνια πριν, το 1988 ο πατέρας μας ρώτησε εμένα και την αδελφή μου τι θέλουμε για τα Χριστούγεννα: βίντεο ή κομπιουτερ; Εμείς τι ήταν το κομπιουτερ καλά καλά δεν ξέραμε. Ενώ το βίντεο ξέραμε και παραξέραμε γιατί όλοι οι συμμαθητές, οι συμμαθήτριες, τα παιδιά στη γειτονιά είχαν και έβλεπαν εκεί τον Στάθη Ψάλτη, τον Σταμάτη Γαρδέλη κι όλους τους άλλους στις βιντεοκασέττες, ήταν τότε η χρυσή εποχή τους βλέπετε. Ο μπαμπάς μου ήθελε να πάρει κομπιουτερ και μας εξήγησε τι είναι και τι δυνατότητες έχει, αλλά εμείς όπως ήταν φυσικό θέλαμε βίντεο. Μας το αγόρασε και έτσι η σχέση μας με τα κομπιουτερ επιβραδύνθηκε κατά μερικά χρόνια.. 

Όχι πολλά όμως γιατί στο λύκειο είχαμε μάθημα για κομπιουτερ. Ήταν αν θυμάμαι καλά κάθε Δευτέρα μεσημέρι. Είχαμε μάλιστα και αίθουσα υπολογιστών. Το μάθημα; Basic, και κάτι τέτοια που ήταν βασικά γλώσσες προγραμματισμού κι έπρεπε να μάθουμε τι εντολές να δίνουμε κτλ. Μας έκανε και διαγώνισμα θυμάμαι ο καθηγητής, τον θυμάμαι καθαρά ήταν φαλακρός με μουστάκι και μικρό μούσι σαν τον Ντ'Αρτανιάν απ'τους Τρεις Σωματοφύλακες.

 Το μάθημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών δε με ξετρέλαινε γιατί δε μ'αρεσε να αποστηθίζω όλες αυτές τις εντολές. Δεν το αντιπαθούσα εντελώς όπως τα περισσότερα αλλά το έβρισκα βαρετό. Μόνο όταν πηγαίναμε στην αίθουσα υπολογιστών μου άρεσε, πράγμα όμως που δεν γινόταν συχνά. Φυσικά όπως γρήγορα αποδείχτηκε τσάμπα παιδευόμαστε τότε να μαθαίνουμε όλα αυτά, αφού μας ήταν όπως φάνηκε παντελώς άχρειστα μιας και τα κομπιουτερ προχωρούν με αστραπιαίες ταχύτητες και σταμάτησαν γρήγορα να απαιτούν να είσαι μινι-προγραμματιστής για να τα χειριστής (thank God!!)

Και φτάνουμε στο καιρό που ήμουν φοιτήτρια, πήγαινα στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου που και που και μας το άνοιγα και μας βοηθούσαν οι βιβλιοθηκάριοι για να μπούμε στις ιστοσελίδες που θέλαμε, αλλά ήταν περιορισμένος ο χρόνος που είχε δικαίωμα ο κάθε φοιτητής να κάτσει και δεν προλάβαινα ποτέ να κάνω ό,τι ήθελα.

Κάποτε ήρθε ο καιρός να γράψω τη πτυχιακή. Ήθελα να τη γράψω μόνη μου για να την κάνω όπως θέλω (μέχρι τότε τις εργασίες μου τις έδινα για δακτυλογράφηση στα φωτοτυπάδικα) και μου έφερε ο πατέρας μου ένα pc με γίντοους '95 στο σπίτι. Δεν θυμόμουν ούτε πως άνοιγε καλά-καλά. Μου το άνοιγε ο μπαμπάς κι εγώ απλά πήγαινα στο γραφέα (ούτε ότι λεγόταν γουορντ δεν νομίζω να ήξερα) και έγραφα. Για να ανεβάσω μια απλή εικόνα ζήταγα βοήθεια, βασικά μου την ανέβαζαν άλλοι, για να επεξεργαστώ κάτι πέρα του κειμένου ούτε λόγος. Το κομπιουτερ ήταν παλιό και δανεικό για την εργασία και δεν είχε σύνδεση στο ιντερνετ. Μια μέρα χάλασε αυτό και μου έφερε ο μπαμπάς και πάλι δανεικό,  ένα λαπτοπ. Αυτό είχε και σύνδεση στο ιντερνετ. Πολύ μου άρεσε αλλά δεν το είχα για αρκετό καιρό και δεν έμαθα να το χειρίζομαι. 

Το 1999 η Λίζα, μια φίλη μου (που σας έχω ξαναπεί γι'αυτή) μου λέει "πάμε σε νετ-καφέ;" Τότε η Λεμεσός ήταν γεμάτη νετ-καφέ (τώρα έχει 1-2 μόνο απ'οτι ξέρω). Είχε αυτοκίντηο εκείνη οπότε ήρθε και με πήρε. Όταν πήγαμε καθίσαμε μπροστά από ένα pc η κάθε μια και ήρθε η υπάλληλος για να μας το ανάψει. Που μπήκαμε; Μα που αλλού; Στο irc βεβαίως-βεβαίως. Μετά από κείνη την πρώτη φορά ακολούθησαν πολλές άλλες σε διάφορα νετ-καφέ.

Όμως ήταν δύσκολο να συντονιστούμε και σε μια φάση πήρε κομπιουτερ σπίτι της έτσι πηγαίναμε όλο και πιο αραιά. Άρχισα κι εγώ να ζητώ να μου πάρει ο πατέρας μου ένα γιατί δε δούλευα και δεν μπορούσα να αγοράσω. Το πρώτο που μου πήρε ήταν μεταχμειρισμένο. Ήταν όμως κατάδικο μου. Σύνδεση με μόντεμ φυσικά.... Θυμάστε τον ήχο που έκανε για να συνδεθεί;  Για μένα αυτός ο ήχος ήταν  σαν την καλύτερη μελωδία, τον αγαπούσα πολύ. Θυμάστε πόσο αργή ήταν η σύνδεση;  Πόσες ώρες κάναμε για να κατεβάσουμε 1 τραγουδάκι; 

Άρχισα λοιπόν τα 10ωρα στο irc να μιλώ σε κεντρικές σελίδες και με άτομα που δεν γνώριζα 1-2-1. Υπήρχαν πολλά βλήτα που σου την  έπεφταν ή έγραφαν χυδαία κρυμμένα πίσω απ'την ανωνυμία, αλλά που και που τύχαινε να συναντήσεις κάποια άτομα της προκοπής που μπορούσες να κάνεις ωραίες κουβέντες.

Στην πορεία γνωρίστηκα με πολλά παιδιά από κει, αγόρια και κορίτσια. Κάναμε και συγκεντρώσεις, πηγαίναμε για καφέ, ποτό, χορο. Φιλίες δεν κράτησα αλλά ήταν ωραία φάση, κάναμε πολλά γέλια και πλάκες μεταξύ μας. Θυμάμαι μια κοπέλα τη Τζένη ήταν πολύ γλυκιά και καλή. Μίλαγε απ'ότι μου είχε πει σε όλους όσοι της μιλούσαν στο irc και αυτοί της έστελναν όλο ιούς. Αναγκαζόταν ο αδελφός της να κάνει φορματ στο κομπιουτερ της κάθε τρεις και λίγο!

Η μανία με  το irc μετά από κάποια χρόνια πέρασε. Το πάθος με το διαδύκτιο και τα κομπιουτερ όμως όσο περνά ο καιρός δυναμώνει. Ειδικά από τότε που ανακάλυψα τα μπλογκς και παντρεύτηκε η αγάπη μου για ανάγνωση με την αγάπη μου για γράψιμο κόλλησα κυριολεκτικά.

Σε όλες τις δουλειές που έχω δουλέψει πάντα έχω ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή μπροστά μου, για να δουλεύω. Αν πάω κάπου και δεν έχω pc τότε, μέχρι να μου φέρουν, νιώθω ότι δε δουλεύω ό,τι κι αν με βάλουν να κάνω. Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις μπω στο γραφείο είναι να το ανοίξω κι το τελευταίο πριν φύγω να το κλείσω. Μόλις επιστρέψω στο σπίτι πολύ συχνά το ανοίγω και παλι για κανένα 3ωρο. Ψάχνω ότι μου κατεβεί στο γούγλη, γράφω στο μπλογκ μου, διαβάζω τα μπλογκ σας, κάνω αγορές και γενικά οταν κάθομαι μπροστά του ο χρόνος κυλά σαν νεράκι γιατί κυλά απίστευτα ευχάριστα.

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι παράθυρα στον κόσμο και μας φέρνουν πιο κοντά δε μας απομακρύνουν όπως λένε όσοι δεν ασχολούνται ή τα φοβούνται. Ρόλο παίζει πως τα χειρίζεται ο καθένας. Απ'τη μια αν τα χρησιμοποιείς σαν βοηθητικά και συμπληρωματικά των αναγκών σου μόνο καλά σου προσφέρουν. Πότε στο παρελθόν είχε ο απλός άνθρωπος ένα τέτοιο πλούτο πληροφοριών στα δάκτυλα του; Ποτέ! Η γνώση είναι δύναμη κι εμέις την έχουμε στα χέρια μας μέσα απ'αυτά τα μηχανήματα. Απ'την άλλη αν τα χρησιμοποιείς σαν αντικατάστατο της ζωής τότε αρχίζουν τα προβλήματα..

Όπως καταλάβατε η ιστορία δεν έχει τέλος γιατί η σχέση μας είναι συνεχιζόμενη και η αγάπη μας όλο και δυναμώνει! ;)

Ποντίκια και παπιά...!

Τελικά τα μάους γιατί ονομάστηκαν μάους; Λένε γιατί μοιάζουν με ποντίκια... Σιγά μη μοιάζουν με ποντίκια. Και τα ασύρματα μάους τι είναι ποντικια χωρίς ουρά; :Ρ
Και για του λόγου το αληθές ιδού!

www.e-shop.gr

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=48449

 Γιατί ονομάστηκε το @ παπάκι; Μοιάζει με παπί; Άσχετο!! Υποτίθεται ότι το @ ("παπάκι") ονομάστηκε έτσι γιατί οι τύποι που γράφανε σε Command Line (Unix/MS-DOS, κλπ.) πίστευαν ότι τους θυμίζει μια πάπια που βουτάει στο νερό για να φάει... (απ'το www.psaxtiria.com)

Μιλάμε τους έλειπε η φαντασίαααααααα... εντελώς!

Όχι δείτε και πείτε μου!

Τώρα πως θα μπορούσαν να τα ονομάσουν; Χμ..

To μάους θα μπορούσε να λέγεται 'χεράκι' του pc ή 'κύκνος' αφού κυλάει απαλά στο γραφείο.. Λέω γω τώρα αν θέλετε πείτε κι εσείς ιδέες!

Το παπάκι θα μπορούσε να λέγεται 'πηδηχτό α' ή για συντομία σκέτο 'πηδηκτό' αφού πετάει αντί να κάθεται :))

Για πείτε ιδέες να βρούμε εναλλακτικές λεξούλες!

Τα παιδικά μου παιγχνίδια...

Η Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα είχε μια φοβερή ιδέα για μπλογκοπαίχνιδο και μου άρεσε τόσο πολύ που αποφάσισα να παίξω. Σύμφωνα με τα δικά της λόγια: "Φωτογραφίστε ότι παλιο παιγνίδι έχετε, ανεβάστε το στο blog και ενημερώστε μας με λινκ!!!! το παλιότερο θα βραβευτεί!!!! " Όποιος θέλει μπορεί να συμμετέχει!

Παλιά παιχνίδια έχω πολλά γιατί η μάνα μου δεν πετάει τίποτα. Έτσι για μένα αυτό το παιχνίδι είναι εύκολο όπως καταλαβαίνετε. Όμως η περιγραφή τους θα βασιστεί στις αναμνήσεις γιατί μετά από τόσα χρόνια τα παιχνίδια δεν είναι σε καλή κατάσταση. Θα γράψω για διάφορα παιχνίδια που είχα κι αγαπούσα, αλλά θα συμμέτεχει στο ζουζουνοδιαγωνισμό μόνο αυτό που θα συνοδεύεται με φωτογραφίες.

Όταν ήμουν μικρή μου έφεραν κάποια Χριστούγεννα μια ψηλή κούκλα. Ήταν πολύ όμορφη, ξανθιά με γαλανά μάτια και ήταν πιο ψηλή από μένα. Την ονόμασα Βιολέτα γιατί είχαμε ένα κορίτσι μ'αυτό το όνομα στη γειτονιά και τη συμπαθούσα κι ίσως της έμοιαζε λίγο, ή τουλάχιστον μου τη θύμιζε. Όπως και να'χει η Βιολέτα φορούσε ένα κίτρινο φόρεμα μέχρι το γόνατο. Μ'αρεσε πολύ να της κάνω διάφορες κομμώσεις, να την κρατάω απ'το χέρι και να περπατούμε μαζί μέσα στο σπίτι. Η Βιολέτα όμως ήταν μεγάλη και μου ήταν δύσκολο να την κουβαλώ. 

Μια μέρα μου έκανε δώρο η νονά της αδελφής μου μια άλλη κούκλα, μικροκαμωμένη, με αλαβάστρινο πρόσωπο, κόκκινα μαλλιά, μπλε μικρά ματάκια και μεγάλα ματοτσίνουρα. Μου την είχε φέρει από τη Ρωσσία και φορούσε αν θυμάμαι καλά ένα κόκκινο φόρεμα καρό με πράσινες και μπλε γραμμές. Την ονόμασα Στέλλα και τη λατρευα. Η Βιολέτα ξεχάστηκε γιατί στην καρδιά μου μπήκε η μικρή, σαν και μένα Στέλλα. Τι χτενίσματα της έκανα, τι παιχνίδια έπαιζα μαζί της, ώρες ατέλειωτες ασχολούμουν να την περιποιούμαι. Μια φορά της είχα κόψει τα μπροστινά μαλλία της φράντζα και επειδή μου έβγαινε στραβή την κόντενα συνέχεια μέχρι που έμειναν πολύ λίγα μαλλιά.... φυσικά βοήθησε το γεγονός ότι το ίδιο είχε κάνει η μάνα μου στα δικά μου φτωχά μαλλιά και ντρεπόμουν να πάω σχολείο μέχρι που μεγάλωσαν λίγο.

Άλλη αγαπημένη κούκλα ήταν η Μπάρμπυ Χαβανέζα. Της χτένιζα τα μακρυά μαλλία της, της τα έκανα μπλεξούδες - είχα μια μανία με τα μαλλιά των κούκλων μου! :)))) Μου είχε δείξει η μάνα μου να μπλεκω και της έφτιαξα ένα κασκολ κίτρινο και η μάνα μου της έμπλεξε μια κοντή φούστα ροζ. Είχε μια όμορφη δική της γκαρνταρόπα. Αυτη την έχω ακόμα στο κουτί και μάλιστα διατηρεί τα χρώματα της αλλά τα μαλλιά της μου φαίνονται πολύ πιο κοντά... αν και δεν αποκλείω να της τα είχα κόψει σε κάποια φάση! 

Οσο κι αν αγαπούσα τις κουκλες μου όμως τα αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν τα αυτοκινητάκια. Τότε που δεν υπήρχαν τζάμπο και περίπτερα γεμάτα με παιχνίδια τα αυτοκινητάκια της matchbox τα πουλούσαν στα φαρμακεία. Θυμάμαι ότι όποτε πήγαιναν οι γονείς μου στο φαρμακείο ήθελα να πάω κι εγώ για να μου πάρουν αυτοκινητάκι. Φυσικά δεν μου έπαιρναν κάθε φορά, αλλά αυτά που μου έπαιρναν τα λάτρευα και τα έχω στο σπίτι μου στολισμένα. 

Θυμάμαι ότι έπαιζα ώρες πολλά μαζί τους, φανταζόμουν ότι είχε μια οικογένεια μέσα που πήγαινε εκδρομή, βόλτα. Σκεφτόμουν που καθόντουσαν οι γονείς, τα παιδιά, η γιαγιά, ο παππούς. Μ'αρεσε να κοιτώ από κοντά το τέλεια σχεδιασμένο εσωτερικό τους που είχε και τιμόνι και άνετα καθίσματα μπρος και πίσω. 

Σε ένα αυτοκινητάκι φούξια είχα χαράξει και τα αρχικά μου μπας και μου το πάρει κανείς! Αυτό είναι που βλέπετε πιο κάτω. Από κάτω λέει πως είναι μάρκα Ντατσουν έχει κατασκευαστεί το 1976 στην Αγγλία. Εγώ φυσικά θα το απόκτησα 8 με 10 χρόνια αργότερα.

Πόλεμος για ζωή! +

Τώρα τελευταία, πολλά άτομα στο περιβάλλον μου ανακάλυψαν ότι έχουν καρκίνο. Το παλεύουν με υπομονή και δύναμη χωρίς να το κρύβουν αλλά και χωρίς να κάνουν μεγάλη φασαρία γι'αυτό. Μάλιστα ένας εξαιρετικός κύριος μπορεί και κάνει χιουμορ και γελά με την καρδιά του. Τον θαυμάζω πραγματικά που παρόλη την ηλικία του, τα προβλήματα υγείας που έχει γελά και διασκεδάζει την κάθε στιγμή.

Όλοι φοβόμαστε μια τέτοια διάγνωση. Το πρώτο πράγμα που περνά στο μυαλό των περισσότερων μόλις ακούσουμε τη λέξη καρκίνος είναι θάνατος. Άσχετως του ότι πλέον υπάρχουν πολλές θεραπείες και αν βρεθεί έγκαιρα και σε σημείο που μπορεί να αφαιρεθεί είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό απ'ότι νομίζουμε ιάσιμος.

Όταν έμαθα για μια παλιά συνάδελφο κάποιες λεπτομέρειες δεν ήθελα να ρωτήσω αν όντως έχει καρκίνο γιατί δεν ήθελα να το επιβεβαιώσω. Σαν παιδάκι αντέδρασα που νομίζει ότι αν αποφυγει να μάθει τότε μπορεί να μην είναι αυτό που φοβάται. Παρόλα αυτά αυτή η αντίδραση μου ήταν αυθόρμητη στο αναπάντεχο της είδησης. 

Από τότε, όπως είπα και πιο πάνω, ένα σωρό άλλα άτομα που γνωρίζω και συμπαθώ έμαθα ότι πάσχουν κι αυτά από καρκίνο. Πλέον δεν μπορώ να το αγνοώ ελπίζοντας να μην κατάλαβα καλά. Όσο κι αν στεναχωριέμαι πρέπει να το συνειδητοποιήσω και να προσπαθήσω να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω. 

Με τρομάζει αυτή η ασθένεια, η πιθανότητα να χάσω κάποιο άτομο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως βρίσκουν αυτή τη δύναμη και το αντιμετωπίζουν τα άτομα που υποφέρουν. Νομίζω πως ο Θεός τους δίνει δύναμη και κουράγιο. Ίσως και να κρύβουν το συναισθήματα τους.

Μια άλλη αγαπημένη συνάδελφος μια μέρα είχε έρθει στη δουλειά και μας έλεγε ήρεμα πως ένιωθε, τι θεραπείες έκανε και σε μια φάση την έπιασαν τα κλάματα και δεν μπορούσε να σταματήσει. Κανείς και καμιά μας δεν έκλαψε, όλοι κι όλες προσπαθήσαμε να της δώσουμε κουράγιο. παρηγοριά, αλλά αυτή η κατάρευση της θα μείνει μαζί μου για πάντα. Ίσως να κατάρευσε γιατί τα προηγούμενα χρόνια έχασε πολλούς συγγενείς απ'τον καρκίνο και είχε ζήσει πολλές φορές αυτήν την πορεία που πλέον έβλεπε να προδιαγράφεται μπροστά της. Ακούω νέα της και ξέρω πως ακόμα παλεύει. Όλοι λένε ότι η ψυχολογία της δεν είναι καλή και αυτό δε βοηθά στην ανάρρωση, αλλά ποιος μπορεί να την κατηγορήσει για τον τρόπο που αισθάνεται; Άλλωστε καλύτερα που εξωτερικεύει τον πόνο, το φόβο, τις σκέψεις της παρά να προσποιούνταν πως όλα είναι μια χαρά ενώ μέσα να της έτρεμε. Έτσι παίρνει και στήριξη.

Όπως και να'χει εύχομαι κι ελπίζω πολύ σύντομα όλοι όσοι υποφέρουν να μπει η αρρώστια σε ύφεση, να υποχωρήσει, να γίνουν καλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους βάζοντας τον πόλεμο με τον καρκίνο στο οπλοστάσιο των εμπειριών τους.

_____________________________________________________

Παράληψα να αναφέρω τη νονά μου που έχασα πέρυσι. Είχαμε χάσει επαφή τα τελευταία χρόνια και έφταιγα εγώ. Την είχα δει μια μέρα στην είσοδο ενός πολυκαταστήματος και μιλήσαμε λίγο. Δεν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα την έβλεπα. Αρρώστησε με καρκίνο στο πάγκρεας και μέσα σε 2 μήνες έχασε τη μάχη. Δεν πρόλαβα να μάθω ότι αρρώστησε και με πήρε η μάνα μου για να μου πει ότι πέθανε, όταν ήμουν δουλειά. Σοκαρίστηκα και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της!!

Διάσωση Χιλιανών ανθρακωρύχων!

Από την αρχή η ιστορία τους με συγκίνησε βαθύτατα. Δεν υπάρχει πιο εφιαλτικό σενάριο απ'το να είσαι εγκλωβισμένος στο κέντρο της γης. Τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων τόσες μέρες μέσα στη γη, μέσα στο σκοτάδι, τη ζέστη ολόκληρες 68 μέρες θαμένοι ζωντανοί δεν μπορούν να περιγραφούν ακόμα κι από τους ίδιους!

Από τότε που κλείστηκαν εκεί κάτω αγωνιούσα πολύ και φοβόμουν ότι είναι πάρα πολλές μέρες στα κατάβαθα της γης και ότι δε θ'άντεχαν ως τα Χριστούγεννα που υπολογίζαν να τους σώσουν. Σήμερα όμως το πρωί πριν πάω δουλειά είδα με χαρά και δάκρυα στα μάτια ότι άρχισαν ήδη να τους βγάζουν! Βοήθησε η Νάσα με την τεχνογνωσία της και φτιάξανε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα το κατάλληλο μέσο για να τους σώσουν! Ορίστε που η βοήθεια μεταξύ των λαών ακόμα υπάρχει. Δεν είναι όλα μόνο συμφέροντα, μίση, πάθη και ίντριγκες όπως μας τα παρουσιάζουν τα μέσα.

Ποιος μπορεί να πει πως αισθάνονται οι οικογένειες που μέχρι σήμερα δεν ήξεραν αν θα έβλεπαν τους δικούς τους σώους και αβλαβείς; Συγκίνηση, χαρά κι ένα τεράστιο ευχαριστώ στους ανθρωπους που τους βοήθησαν και τους έσωσαν και στο Θεό που τους έδωσε κουράγιο ν'αντέξουν!

Τώρα που θα βγουν όλοι με το καλό θα ξεκινήσει σιγά-σιγά η σωματική και ψυχολογική τους αποκατάσταση. Σίγουρα η σωματική θα είναι πιο εύκολη απ'τη ψυχολογική. Μεταξύ τους θα συνδέονται πάντα από αυτές  τις 68 μέρες που μοιράστηκαν στα έγκατα της γης. Με όλους τους άλλους αυτές οι εμπειρίες θα τους απομακρύνουν, θα τους κάνουν διαφορετικούς. Η ψυχολογία τους θα αλλάξει μόλις βγουν, θα νιώσουν καλύτερα, αλλά υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες για μετατραυματικό σοκ αφού η εμπειρία μπόρει ν'αφήσει πολλές πληγές, εμφανής και κρυμμένες σ'όλους όσοι την έζησαν.

Οι σχέσεις τους με τους γύρω τους και τις οικογένειες τους θα αλλάξουν, θα γίνουν πιο έντονες ή θα απομακρυνθούν από κοντά τους. Η ζωή θα τους φαίνεται πιο γλυκιά ή χειρότερη. Εκτός απ'το μετατραυματικό στρες σίγουρα θα αισθανθούν κατάθλιψη. Η επαφορά στην κανονική ζωή θα΄ναι δύσκολη κι επίπονη διαδικασία.

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά όλα πάνε καλά για κείνους και τις οικογένειες τους, να τους δώσουν τα λεφτά που τους υποσχέθηκαν και να ζήσουν μια ζωή όσο το δυνατό καλύτερη από δω και μπρος!

First miner rescued from Chilean mine
Uploaded by CNN_International. - Watch the latest news videos.

Στίχοι, ήχοι, εικόνες-αναμνήσεις

Πως μπορεί ένα τραγούδι να θυμίζει τόσα μα τόσα πολλά..

"μέσα μου έκαιγε ένα μπλουζ κι εσύ βαφόσουνα στα ρουζ"

Εγώ κι η φίλη, στο δωμάτιο της, εμπειρίες λίγες όμως αυτοί οι στίχοι  για κάποιο λόγο μας αγγίζαν.. 

και τώρα θυμίζουν..

  Άλλο τραγούδι. Είκονες, χρώματα, αρώματα..

"αγάπη μου κοιμήσου θα 'μαι κοντά σου όταν με θες.." 

Απόγευμα, εκείνος, η φίλη κι εγώ στο γκρί αυτοκίνητο. Κόκκινη λασποβροχή να πέφτει. Λόγια. Σιωπές.. Ξαφνικά στο ράδιο αυτό το κομμάτι. Δάκρυα μου'ρθαν στα μάτια.

Τώρα όλα αλλιώτικα... μα το τραγούδι, η μουσική, εκεί να θυμίζει..

Πες για-για... Πες πα-που

Η μάνα της μάνας μου γεννήθηκε λίγο μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο σ'ένα ορεινό χωριό. Είχε πολλά αδέλφια, δεν ξέρω ακριβώς πόσα, αλλά ξέρω πως καμιά οικογένεια δεν έιχε λίγα εκτός κι αν είχε πρόβλημα η γυναίκα να κάνει παιδιά (τότε αν ένα ζευγάρι δεν έκανε παιδιά έλεγαν ότι έφταιγε πάντα η γυναίκα). 

Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν όμορφο κορίτσι, ψιλόλιγνο, ξανθό με καταγάλανα μάτια. Με τέτοια εμφάνιση ξεχώριζε απ΄τις άλλες κοπέλες του χωριού γιατί οι πιο πολλές ήταν μελαχρινές με σκούρα καστανά μάτια και μαλιά. Η Μαρία δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με τη μάνα της την Άρτεμις, κι έτσι σύντομα βρήκαν κάποιον να την παντρέψουν. Τον έλεγαν Μιχάλη.

Η Μαρία ήταν 14 χρονών κι ο Μιχάλης πολύ μεγαλύτερος. Αμέσως η Μαρία έμεινε έγκυος. Όταν το παιδάκι της ήταν δυο χρονών αρρώστησε. Παρακαλούσε η Μαρία το Μιχάλη να πάνε το παιδί στο γιατρό αλλά η απάντηση του ήταν σταθερή "εν έσιει τίποτε εννα του περάσει" (δεν έχει τίποτα, θα του περάσει).

Δεν πέρασε πολύς καιρός και το παιδάκι πέθανε. Σπάραξε απ'το κλάμα και τον θρήνο η Μαρία. Σκληρός άνθρωπος ο Μιχάλης της είπε "εν μπειράζει εννα κάμεις άλλο" (δεν μπειράζει θα κάνεις άλλο). Όντως μετά από λίγο απέκτησε κι άλλα τρια παιδιά τα οποία όμως αρρώστησαν και είχαν την ίδια τύχη με το πρώτο. Κάθε φορά που αρρωστούσαν δεν δεχόταν ο Μιχάλης να τα πάνε στο γιατρό. Πέθαναν όλα στα χέρια της. Όταν έμεινε έγκυος για 5η φορά ήταν πλέον αποφασισμένη να προστατεύσει το παιδί της με οποίο τρόπο μπορούσε. Ο Μιχάλης όμως στο μεταξύ αρρώστησε σοβαρά και δεν άργησε να πεθάνει κι αυτός. Η Μαρία ήταν μόνο 20 χρονών, χήρα μ'ένα μικρό κοριτσάκι τη θεία μου, την Άρτεμις. 

Παρόλα τα βάσανα και τις κακουχίες που'χε περάσει δίπλα στον Μιχάλη ήταν ακόμα πολύ νέα κι όμορφη κοπέλα. Την είδε ο παππούς μου ο Διομήδης που ήταν τότε χασάπης και την ερωτεύτηκε. Όταν έμαθε πως ήταν χήρα με ένα παιδί δεν πτοήθηκε καθόλου και την ζήτησε αμέσως σε γάμο. Επιλογές πολλές δεν είχε, με τους γονείς της δεν τα πήγαινε καλά κι έτσι δέχτηκε.

Ο Διομήδης ήταν καλοκάγαθος άνθρωπος και της φερόταν σαν βασίλισσα. Έκανε ό,τι δουλειά υπήρχε για να συντηρήσει εκείνη και τα παιδιά που δεν άργησαν να'ρθουν. Απέκτησαν 3 παιδιά μαζί που ευτυχώς όλα έζησαν, μεγάλωσαν, έκαναν δικές τους οικογένειες. Δυστυχώς όμως η Μαρία είχε χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη της στο ανδρικό φύλο και δεν τον εκτιμούσε όσο του άξιζε. Τσακώνονταν συχνά για ψίλου πήδημα. 

Τα τελευταία χρόνια δεν έμεναν μαζί γιατί ο παππούς μου αρρώστησε κι έμενε σε οίκο ευγηρίας αφού χρειαζόταν συνεχή φροντίδα. Σπάνια πήγαινε να τον δει. Ίσως ποτέ της να μη σκέφτηκε ότι θα ερχόταν κι η σειρά της να αρρωστήσει και να θέλει επισκέπτες.

Ευτυχώς ο παππούς μου είχε τα παιδιά του και τα εγγόνια του που τον επισκεπτόμασταν συνέχεια. Σπάνια ρωτούσε τι κάνει η Μαρία. Ίσως και να την είχε ψιλοξεχάσει. Ίσως να τη θυμόταν που και που.. Ίσως να'χε ανακουφιστεί που δεν έμενε μαζί της.. Δεν ξέρω.

Ο παππούς Διομήδης πέθανε στα 94 του χρόνια. Όταν ήμουν μικρή καθόμουν δίπλα του κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι και του μιλούσα. Κάποτε ήξερε ποια είμαι, κάποτε νόμιζε πως ήμουν κάποια άλλη. Ακόμα κι όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο με ρωτούσε όποτε με έβλεπε σε ποια τάξη πάω. Μια μέρα καθώς καθόμασταν στη βεράντα μου λέει γεμάτος άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του "Πρέπει να πάω να κοιτάξω τα άλογα. Τα τάισε κανένας;" Του είπε η μάνα μου ότι δεν είχε πια άλογα, αλλά ήταν απτόητος. Μετά από λίγο ρωτούσε εμένα το ίδιο και δε μου έκανε καρδιά να του πω ότι του'χε πει η μάνα μου. Λίγα χρόνια πριν πεθάνει ρωτούσε συνέχεια "δε θα πεθάνω εγώ;". Σπάραζε η καρδιά μου να τον ακούω, ήταν λες και τον είχε ξεχάσει ο θάνατος και στεναχωριόταν γι'αυτό.

Η γιαγία μου πέθανε το Σεπτέμβρη του 2006 σε βαθιά γεράματα κι εκείνη. Τον τελευταίο χρόνο είχε αρρωστήσει βαριά κι όσο κι αν ήθελε να το αποφύγει, αναγκάστηκε τελικά να πάει και η ίδια σε οίκο ευγηρίας. Με ντροπή παραδέχομαι ότι μια-δυο φορές πήγα να τη δω. Όποτε πηγαίναμε έκλαιγε και μας έλεγε πως δεν περνούσε καλά. Ήθελε να φύγει από κεί, αλλά δυστυχώς δεν έφυγε ζωντανή.

Αλλαγή ώρας; Όχι δε θα πάρω!

Το δηλώνω απερίφραστα: τη φάση αυτή που περνάμε τώρα, που νυχτώνει νωρίς δεν την πάω καθόλου! Με αποσυντονίζει. Νομίζω πήγε αργά κοιτάω το ρολόι κι είναι μόλις 8 παρά! 

Άσε που όταν αλλάξει η ώρα τέλος του μήνα το βιολογικό μου ρολόι γίνεται σπαράλια και ξυπνώ με την προηγούμενη ώρα, νυστάζω με την προηγούμενη ώρα και γενικά όλα τα κάνω με την προηγούμενη ώρα ρε παιδάκι μου! Τι τη θέλουμε τη ρημάδα την αλλάγη;!! 

Εγώ προτείνω να μείνουμε στην καλοκαιρινή ώρα όλο το χρόνο για να'χουμε πιο πολύ φως του ήλιου.. πρόταση που έκανε και ο Κάμερον στην Αγγλία και με την οποία συμφωνώ 1000% έστω κι αν σημαίνει ότι θα'ναι λίγο πιο σκοτεινά τα πρωινά. 

Ποιος δίνει σημασία στα πρωινά όμως; Αυτοί που ξυπνάνε πολύ πρωί έτσι κι αλλίως είναι συνηθισμένοι να ξυπνάνε τη νύχτα - το'ξέρω γιατί το'χω ζήσει. Οι υπόλοιποι δε θα ξυπνάνε μες τη μαύρη-πίσσα σκοτάδι νύχτα. Άρα που είναι το πρόβλημα; Και ποιος ανακάλυψε αυτή την αηδία τις αλλαγής των ρολογιών 2 φορές το χρόνο; Όχι τίποτα άλλο αλλά θα'θελα να το βρω να του πω τη γνώμη μου!!

ΥΓ. Lilithaki ομολογώ ότι βλέπω τις μέρες να μικραίνουν και τρέμω τα xmas :(

Τα κινητά ή τ'ακίνητα; Ποια ακίνητα καλέ; Τα κινητά! Τα κινητά!

Ανάρτηση-αναδρομή στη σχέση μου με το μοναδικό πράγμα που είναι μαζί μου 24ώρες το 24ωρο και σε περίπτωση που αναρωτιέστε ναι-ναι το ομολογώ το κουβαλώ και στη τουαλέτα και ενίοτε μιλώ κι από κει! Α και αν μπορούν να στείλουν πύραυλο και να με εντοπίσουν μέσω κινητού είμαι ήδη από χέρι χαμένη.

Αλλά ας μην προτρέχω.

Κάπου εκεί στα αρχαία χρόνια, δηλαδή το '94 όταν πρωτοπήγα να σπουδάσω στην Αθήνα, είδα για πρώτη φορά κινητό από κοντά. Ήταν μεγάλο σαν παντόφλα και το κρατούσε ένας γύφτος που καθόταν στο διπλανό τραπέζι σε εστιατόριο στο Γουδί . Επαιρνε τη μάνα του τηλέφωνο για να της πει να του ετοιμάσει κάτι για όταν γυρίσει σπίτι... Γυφτιά το κινητό σκέφτηκα αλλά ως εκεί, δεν έδωσα σημασία. 

Το '95-'96 όταν άρχισαν να'χουν κάποιοι κινητά και να τα κουβαλούν μαζί τους, θυμάμαι ότι εκνευριζόμουν πάρα πολύ όταν άκουγα ήχο κινητού στο λεωφορείο, τρόλευ (όχι ούτε μετρό υπήρχε στα.. αρχαία εκείνα χρόνια) και ο λόγος των νεύρων ήταν το ότι πίστευα "ο μόνος που χρειάζεται το κινητό είναι ο γιατρός που μπορεί να έχει κάποιο επείγον περιστατικό, κανείς άλλος! Τι στα κομμάτια τα κουβαλούν τα ρημάδια μαζί τους;!" Κάθε φορά που άκουγα τους σπαστικούς τους ήχους (τους θυμάστε;) γινόμουν πυρ και μανία. Εννοείται πως δεν μπορούσα ουτε καν να διανοηθώ ότι θα αποκτούσα ποτέ αυτή την άχρηστη και σπαστική συσκευή.

 Το 2000 όταν έκανα μεταπτυχιακό έμενα σ'ένα σπίτι χωρίς τηλέφωνο και αναγκάστηκα να αγοράσω την πρώτη μου συσκευή. Ήταν ένα Έρικσον Τ10 μπλε ακριβώς σαν τη φωτογραφία. Δεν το πολυ χρησιμοποιούσα, συχνά το άφηνα και σπίτι. Μια μέρα όμως είχα κάτι δουλειές στην Ομόνοια και το πήρα μαζί μου... για να κοιτάω την ώρα. Το'χα μέσα στη τσάντα κλειστό. 

Μετά τις δουλειές πάω στο Νεόν να φάω κάτι και πάνω που ήμουν έτοιμη να φύγω σκέφτομαι να το ανοίξω να δω τι ώρα έχει πάει. Άφαντο το κινητάκι! Πανικός η DaisyCrazy. Είχα μια ελπίδα ότι το άφησα στο σπίτι και πέρνω τηλέφωνο απ'το περίπτερο την συγκάτοικο να ψάξει. Πουθενά το κινητό. Πάει μου το είχαν κλέψει μέσα απ'τη τσάντα κι εγώ χαμπάρι δεν είχα πάρει.

Αμέσως σκέφτηκα ότι πρέπει να το αντικαταστήσω... και το έκανα την επόμενη μέρα! Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ ότι είχα ψιλοεξαρτηθεί, αλλά και πάλι δικαιολογούσα τον εαυτό μου γιατί δεν είχαμε σταθερό στο σπίτι. Πήρα το Νόκια 3210, άνοιξα με ενθουσιασμό το κουτί κι άρχισα να το ανακαλύπτω. Ήταν ένα δυνατό κινητό, ό,τι και να του έκανα δεν πάθαινε τίποτα. Πόσες φορές μου έπεσε, πόσες φορές έφυγε η μπαταρία. Κανένα πρόβλημα δεν είχε.

Τότε είχε καλές προσφορές και ήθελα να εκμεταλευτώ καμιά έτσι δεν πρόφτασε να κλείσει χρόνο πήγα στη Στουρνάρα ή κάπου εκεί τριγύρω και το πούλησα. Αμέσως έτρεξα και πήρα το Νόκια 3330 που έχω ακόμα - το χρησιμοποιώ για ξυπνητήρι :)

Δυνατό κινητό κι αυτό αλλά το πήρα σ'άσπρο και δε μου άρεσε το χρώμα. Μετάνιωσα που πούλησα το άλλο αφού μου άρεσε καλύτερα. Είχε όμως διάφορα καλύμματα στην αγορα και πριν διαλέξω κάποιο μου χαρίσε ένας φίλος 1 γαλάζιο διάφανο κάλυμα που φαίνονται όλα τα μηχανικά από μέσα και το έντυσα. Πλέον το κινητό είχε γίνει απαραίτητο αξεσουάρ.

Σε κάθε αγορά τσάντας από τότε κοιτάω να δω αν έχει θήκη για  το κινητό στη φόδρα αλλιώς δεν την παίρνω! Tόσο άρρωστη έγινα με το κινητό μου. Και ερωτεύτηκα σφόδρα το φιδάκι. Ωρες ατέλειωτες έπαιζα κι ακόμα που και που παίζω! Φυσικά από τότε το παίχνιδι έχει εξελιχθεί, έχει επίπεδα, βελτιωμένα γραφικά και δε συμμαζεύεται, αλλά το πρώτο φιδάκι για μένα ήταν το καλύτερο.

Μετά το Νόκια με έπεισε ο καλός μου να πάρω σάμσουνγκ. Είχε τα βασικά αλλά ήταν σπαστικό το μενού και δύσκολα αποθήκευα επαφές. Το σάμσουνγκ είναι το μονο κινητό που πέταξα γιατί μια καλή πρωία χωρίς προειδοποίηση αποφάσισε να σταματήσει να φορτίζει. Πάνε οι επαφές, τα μηνύματα, πάνε όλα! Από τότε έγινα πιστή της Νόκια κι όσο όμορφα και να'ναι τα σάμσουνγκ αρνούμαι να παρασυρθώ κοντά τους.

Το πιο ακριβό κινητό που απέκτησα ποτέ ήταν το Νόκια 7610 που μου το έκανε δώρο ο καλός μου. Μου φαινόταν πολύ ακριβό κινητό και δεν ήθελα να το πάρω μόνο γι'αυτό το λόγο, γιατί θεωρώ ότι ένα κινητό πάνω από 150 ευρώ είναι πανάκριβο αφού σε λίγο καιρό θα είναι ξεπερασμένο και θα το αλλάξω το πολύ σε 2-3χρόνια.

Ήταν το πρώτο που είχε κάμερα κι άρχισα να βγάζω φωτογραφίες αβέρτα. Πάντα μου άρεσε να βγάζω φωτογραφίες και με το κινητό που ήταν μαζί μου συνέχεια οι ευκαιρίες ήταν πολλές. Άσε που'χε μια μεγάλη οθόνη και το σημαντικότερο παιχνίδια να παίζω. Γιατί από τότε που ξεκίνησα με το φιδάκι κινητό χωρίς παιχνίδια δεν θέλω να πάρω. Μ΄αρέσει να περνώ ώρες προσπαθώντας να βελτιώσω το σκορ μου. Έπαιζα στο λεωφορείο όταν είχε πολλή κίνηση κι ήμασταν για ώρες ακινητοποιημένοι ή σε κάθε διαλειμμα για διαφημίσεις στη tv ή όταν ήμουν νευριασμένη για να ηρεμήσω, ή όταν περίμενα σε καμιά αίθουσα αναμονής γιατρού. Γενικά έγιναν μέρος της ζωής μου τα παιχνίδια του κινητού.

Το 7610 έχω ακόμα, αλλά δε μου αρέσει γιατί σε μια δυνατή 'πτώση' ράγισε η οθόνη. Το πήρα στο μαγαζί και μου την αντικατέστησαν αλλά από τότε ήθελα να το αλλάξω. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι αυτό το κινητό ήταν πάρα πολύ βαρύ. Αν ήθελα να γράψω κανένα μεγάλο μήνυμα πιανόνταν το χέρι μου να το κρατώ. Ήθελα να βρω ένα πιο ελαφρύ, με καλύτερη κάμερα και πιο πολλά παιχνίδια.

Τώρα έχω το Νόκια 6300 κι είμαι αρκετά ευχαριστημένη. Είναι κοκκινούλη, έχει την κάμερα του, τεράστιο χώρο για επαφές, είναι ελαφρύ και όμορφο, γεμάτο παιχνίδια. Κατέβασα τραγούδια που αγαπώ και έχω διαφορετικό ήχο ανάλογα με το ποιος με καλεί έτσι μπορώ μόνο απ'τον ήχο να ξέρω αν θέλω ν'απαντήσω άμεσα ή να πάρω μετά. Το μόνο αρνητικό που του βρίσκω είναι ότι δεν έχει ένα κουμπί στο πληκτρολόγιο για αλλαγή της γλώσσας (όπως είχε το 7610) και πρέπει να μπω στο μενού για να την αλλάξω πράγμα που κάνει δύσκολο το ψάξιμο ονομάτων στις επαφές. 

Το έχω δυο χρόνια και σκέφτομαι του χρόνου να το αλλάξω με κανένα πιο σύγχρονο. Νόμιζα ότι θα ήθελα να πάρω ένα με οθόνη αφής αλλά όλες μου οι φίλες μου'χουν πει πόσο άβολες είναι για να γράφεις γρήγορα μηνύματα κι αυτό δε μου άρεσε καθόλου. Θα ψάξω καλά και κάποια στιγμή θα το αλλάξω και πάλι με Νόκια.

Όσο για μηνύματα έγιναν αναπόσπαστο μέρος της επικοινωνίας μου με τους άλλους. Στο γραπτό λόγο ήμουν από ανέκαθεν καλύτερη και δεν ήταν λίγες οι φορές που έγραψα πράγματα σε μηνύματα που ίσως να μην είχα ξεστομίσει. Και το πιο βολικό με το μήνυμα είναι ότι δεν χρειάζεται να σταματήσει ο άλλος αυτό που κάνει για να επικοινωνήσει μαζί σου. Μπορεί να το δει και να ανταποκριθεί όποτε τον βολεύει. Φυσικά έχουν και τα αρνητικά τους.. π.χ. να διαλέξει κάποιος να σου πει 'χωρίζουμε' με sms είναι δειλό και χαζό.. τουλάχιστον. Τελοσπάντων το θέμα των sms είναι πολύ μεγάλο, θα το αφήσω για άλλο ποστ. 

Κάθε φορά που το χάνω κάπου στο σπίτι, ή ξεχνώ να το φορτίσω, ή το αφήνω κατά λάθος σπίτι με πιάνει ένας ψιλοπανικός ότι μπορεί κάτι να συμβεί και να μην μπορώ να επικοινωνήσω. Εννοείται πως το έχω πάντα δίπλα μου γι' αυτό έλεγα στην αρχή ότι αν το χρησιμοποιήσουν για να κατευθύνουν βόμβα όπως λένε κάποια σενάρια, δε θα αστοχήσουν. Ένα μόνο δεν κάνω να το έχω ανοιχτό όταν κοιμάμαι. Χρειάζομαι να ξεκουραστώ και να νιώθω ότι κανείς δε θα ενοχλήσει τον ύπνο μου ούτε επίτηδες ούετ κατά λάθος. Ξέρω πάντως ό,τι πολλοί άνθρωποι το έχουν ανοιχτό νύχτα-μέρα είτε το χρειάζονται είτε όχι. Μάλλον το έχουμε όλοι σαν δικλείδα ασφαλείας.

Απ'την άλλη το πότε διαλέγει ο καθένας να το απαντήσει μπορεί να σου πει πολλά για τον χαρακτήρα του. Π.χ. ένας άντρας που στη στιγμή του πάθους απαντά το κινητό για να μιλήσει στο μαμά του δεν είναι τελικά και πολύ... ενδιαφέρον τύπος ε; :)

Αν τα έλεγα πάντως στον εαυτό μου τότε που πίστευα ότι τα κινητά είναι παντελώς περιττά ότι σε λίγα χρόνια θα ήμουν τόσο εξαρτημένη απ' αυτή τη συσκευή  νομίζω θα μ'είχε φτύσει! :))))

Όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το κινητό μέσα σε μια δεκαετία μου έγινε απαραίτητο και δεν μπορώ να φανταστώ μια μέρα χωρίς αυτό.