Ξανά

Είναι κάποιες φορές που τον πόνο τον έχεις μέσα σου. Και τον μεταδίδεις. Άθελα σου συχνά, αλλά τον μεταδίδεις. Σε κοντινά άτομα τις περισσότερες φορές. Αλλά κάποιες φορές και σε άτομα μακρινά. Πως το κάνεις αυτό δεν ξέρεις. Δεν μπορείς να το δεις όταν γίνεται. Είναι σαν κάτι αόρατο. Που όμως συμβαίνει.

Εσύ μετά, έτσι χωρίς λόγο, μπορεί να νιώσεις καλύτερα ή τουλάχιστον να μην αισθάνεσαι τον πόνο κάθε στιγμή. Μα όταν βλέπεις, ακούεις, επικοινωνείς με άτομα που ακόμα πονάνε, από πόνο που εσύ τους μετάδωσες, ή που εσύ αναμόχλευσες μέσα τους.

Τότε κάτι σπάει μέσα σου.

Λες "την επόμενη φορά δεν θα το μοιραστώ, θα το κρατήσω, δεν φταίει κανείς παρά μόνο εγώ, γιατί να το προκαλώ ή να το ξυπνάω σε άλλους". Όμως τις στιγμές εκείνες, που ο πόνος είναι πολύς, αβάσταχτος. Τις στιγμές εκείνες θες απλά να τον μοιραστείς, να κάνεις άλλη μια ψυχή κοινωνό της πληγής σου. Χωρίς να σκέφτεσαι ή να νοιάζεσαι για τις συνέπειες. Χωρίς να βάζεις τον άλλο πάνω από σένα. Λειτουργείς εγωιστικά. Πληγώνεις - άθελα ή ηθελεμένα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Το άσχημο είναι ότι δεν μπορείς να πεις ούτε συγνώμη. "Ζητάς συγνώμη για ποιό πράγμα" θα σου πουν. Και θα ’χουν δίκιο..

Μα εσύ αισθάνεσαι το βάρος, τον πόνο και πονάς απ’ την αρχή ξανά.