Undelete blog - Ανάκτηση σβησμένου μπλογκ

Φαίνεται ότι το blogspot κατάλαβε το κενό και τα προβλήματα που προέκυπταν κάθε φορά που κάποιος έσβηνε κατά λάθος το blog του και μετά δεν μπορούσε με τίποτα να το ανακτήσει. Κάλυψε λοιπόν αυτό το κενό με την δυνατότητα να κάνεις undelete το blog σου σε περίπτωση που επιθυμείς, όπως φαίνεται πιο πάνω. Μάλιστα μπορείς όντως να ανακτήσεις το blog σου ακριβώς όπως ήταν και το λέω γιατί το έχω δοκιμάσει.

Έχω ακούσει, ή μάλλον διαβάσει κατά καιρούς πολλά κακά σχόλια για το blogspot και πως είναι καλύτερο το wordpress, αλλά μετά που έφτιαξα ένα δοκιμαστικό blog εκεί συνειδητοποίησα ότι τo blogspot παρέχει στους χρήστες του περισσότερη ευελιξία έστω και αν δεν παρέχει όλες τις επιλογές του wordpress. Προφανώς όσο πάει και βελτιώνεται πράγμα πολύ θετικό για όλους εμάς.

στιγμές

Κάποια στιγμή, όταν τα φώτα χαμηλώσουν και η μουσική πλησιάζει στο τέλος της, εκεί που θα προσεγγίζει η ανάγκη για ένα απολογισμό (ζωής, επιλογών)...

Τότε. Τότε δε θα ’χεις καμιά σημασία εσύ. Δεν υπήρξες καν κεφάλαιο, ούτε μια παράγραφος μικρή. Ίσως μόνο μια λεξούλα, που ΄μεινε μισή, που σαν πήγαινες να την ξεστομίσεις σου ’κατσε στο λαιμό... και την κατάπιες.

Τότε δε θα ’χεις σημασία.

Τώρα όμως; Τώρα μου λείπει η επαφή. Η επικοινωνία. Τρεις μικρές κουβεντούλες. "Καλημέρα, τι κάνεις;" Απλές, αλλά αναγκαίες. Από κάποιον που νοιάζεται, όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί έτσι είναι, αλλά γιατί θέλει, γιατί του λείπεις.

Τώρα πια μπορώ να κλάψω, να γελάσω και το βασικότερο να ξεχαστώ. Κι όλο και ξεχνιέμαι. Κι όλο και πιο συχνά λέω στον εαυτό μου "σιγά μωρέ, τι ήταν; ένα τίποτα, που τέλειωσε". Αλλά είναι στιγμές, σαν τούτη εδώ τώρα, που δακρύζω. Που έχω τον χαζό αλλά τόσο πραγματικό κόμπο στο λαιμό.

Αυτά.

Το πολύ κρέας βλάπτει (και) τα μάτια

http://cityoptics.co.uk/CityOpticsDNN/Portals/0/EyeCare/sunny-eyes-012b.jpg

Ακόμα έναν λόγο για να μην τρώμε πολύ κρέας ανακάλυψαν αυστραλοί ερευνητές. Σε μελέτη που πραγματοποίησαν διαπίστωσαν πως όσοι το καταναλώνουν καθημερινά διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν μεγαλώνοντας βλάβες στα μάτια τους.

Οι βλάβες εντοπίζονται στον αμφιβληστροειδή χιτώνα των ματιών και με το πέρασμα του χρόνου μπορεί να εξελιχθούν σε εκφύλιση της ωχράς κηλίδας – μιας οφθαλμοπάθειας, η οποία αποτελεί την συνηθέστερη αιτία τυφλώσεως των ηλικιωμένων.

Όπως γράφουν η δρ Ελαίην Τσόνγκ και οι συνεργάτες της από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης στο τεύχος της 1^ης Απριλίου της «Αμερικανικής Επιθεώρησης Επιδημιολογίας», το κρέας περιέχει ουσίες «οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε οξειδωτικές βλάβες και να ασκήσουν τοξική δράση στον αμφιβληστροειδή».

Για να διερευνήσουν τον ρόλο της κατανάλωσης κρέατος στην ανάπτυξη της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας, οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από 5.600 ανθρώπους, οι οποίοι είχαν ηλικία 58-69 ετών την περίοδο 1990-1994 που άρχισε η μελέτη.

Η παρουσία της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας αναζητήθηκε την περίοδο 2003-2006, όταν οι εθελοντές είχαν ηλικία 66-85 ετών. Οι 1.680 από αυτούς είχαν αναπτύξει αρχόμενη εκφύλιση της ωχράς.

Οι πιθανότητες τέτοιων βλαβών ήταν κατά 47% αυξημένες μεταξύ των εθελοντών που έτρωγαν κόκκινο κρέας καθημερινά σε σύγκριση με όσους το έτρωγαν πιο σπάνια. Η διαφορά αυτή παρέμεινε η ίδια ακόμα και όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν και άλλους παράγοντες κινδύνου για εκφύλιση της ωχράς, όπως το κάπνισμα και την παχυσαρκία.

Το συμπέρασμα των ερευνητών ήταν πως η αυξημένη κατανάλωση κόκκινου κρέατος πιθανώς αποτελεί έναν νέο παράγοντα κινδύνου για εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.

Πηγή : Web Only
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=1&articleID=6023&la=1

Εμμονές - Μίσος και Έρωτας

Είναι άραγε το μίσος η άλλη όψη του έρωτα;

Γιατί κάθε φορά που ερωτεύτηκα παράφορα ένιωσα στο τέλος, μετά τη λύπη, την απογοήτευση, το θυμό, τον πόνο... Μετά από πολλά άλλα συναισθήματα ένιωσα μίσος. Μεγάλο μίσος. Άσβεστο. Μίσος σε σημείο να θέλω να κάνω κακό του άλλου. Να θέλω να του βγάλω τα μάτια. Να τον καταστρέψω. Να τον αφανίσω.

Ίσως για μένα η άρρωστη πλευρά του έρωτα να γίνεται από ένα σημείο κι έπειτα εμμονή. Όσο δεν έχω κάποιον τόσο να παθιάζομαι, να πορρώνομαι, ν' αρρωσταίνω. Και καταντώ κάποια στιγμή μανιακή. Σαν τον ναρκωμανή που πρέπει να πάρει τη δόση του για να μπορέσει να περάσει τη μέρα "φυσιολογικά".

Κι απ΄ την άλλη γουστάρω να πονώ. Να υποφέρω. Να θυμάμαι και να κλαίω. Να κτυπιέμαι. Να ουρλιάζω. Να μισώ. Να παθιάζομαι. Ίσως έτσι να αισθάνομαι ζωντανή.

Θέλω όμως το δυνατό πάθος στη ζωή μου. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να το αποζητά. Να το ψάχνει.

Ξέρω ακούγεται και μάλλον είναι μαζοχιστικό όλο αυτό. Λες και θέλω να κτυπώ το κεφάλι μου συχνά πάνω σε ένα τοίχο μέχρι να δω σε ποια επιτέλους στιγμή θα το σπάσω.

Παλιά συμπαράσερνα και τον "άλλο" μες τις εμμονές και τα πάθη μου. Τον βασάνιζα κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά. Πλέον έχω "ωριμάσει" και δεν το κάνω. Δε σημαίνει όμως ότι εγώ προσωπικά βασανίζομαι λιγότερο. Παλία πίστευα ότι αφού με παιδεύεις εσύ με τη συμπεριφορά σου έχω "δικαίωμα" να σε παιδεύω κι εγώ με τη δική μου. Στην πορεία ανακάλυψα ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κατάλαβα ότι είναι καλύτερα να κτυπιέμαι και να τρώω τις σάρκες μου μόνη μου. Σιωπήλά και γι' αυτό πιο βασανιστικά.

«Ξυπνάω τη νύχτα από το άγχος»

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη

Έχεις πέσει στο κρεβάτι από τις 12 με το όνειρο να χορτάσεις ύπνο. Αλλά ξαφνικά, εκεί γύρω στις 4 το πρωί, ξυπνάς και αδυνατείς να ξανακοιμηθείς. Το μυαλό σου γεμίζει αρνητικές ή αγχωτικές σκέψεις, σε κυριεύει κάτι σαν μελαγχολία... Ακούγεται γνώριμο; Συμβαίνει σε πολλούς - και σε ακόμα πιο πολλές.

Ένας στους πέντε ανθρώπους, επισημαίνουν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς», ξυπνάει μέσα στη νύχτα ή το ξημέρωμα για να υποκύψει στη συνέχεια σε ενοχλητικές σκέψεις. Το πρόβλημα είναι συνηθέστεροκατά 20% - στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που είχε γίνει το 2007 από το αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Ύπνου (ΝSF), σχεδόν δύο στις τρεις γυναίκες έχουν διαταραγμένο ύπνο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Γιατί όμως;

Παραδοσιακά, η ξαφνική αφύπνιση μέσα στη νύχτα συσχετίζεται με την κατάθλιψη. Και πράγματι, όπως λέει η κλινική ψυχολόγος Λίντα Μπλερ, «το 80% των ανθρώπων που υποφέρουν από κατάθλιψη υποφέρουν και από αϋπνίες, η αϋπνία όμως δεν είναι απαραίτητα σημάδι κατάθλιψης». Συχνά, συνηγορεί ο δρ Νιλ Στάνλι, Βρετανός ειδικός σε θέματα ύπνου, είναι απλώς σημάδι του σύγχρονου, αγχωτικού τρόπου ζωής.

«Κάποιες φορές ξυπνάω και αρχίζω να ανησυχώ ότι θα τυφλωθώ ή θα πάθω καρκίνο. Άλλες, σκέφτομαι όλα εκείνα που δεν θα έπρεπε να έχω πει ή που θα έπρεπε να έχω κάνει...»: στη διάρκεια της ημέρας, η 29χρονη Κέιτ, δικηγόρος στο επάγγελμα, μοιάζει πρότυπο ηρεμίας και θετικής σκέψης, όταν ξυπνάει μέσα στη νύχτα, ωστόσο, την κυριεύει μια αλλόκοτα κακή διάθεση.

Τα «γιατί» είναι λοιπόν δύο: γιατί ξυπνάει μέσα στη νύχτα· και γιατί αυτή η κακή διάθεση. Στη διάρκεια της νύχτας, ο ύπνος κάνει κύκλους- κάθε κύκλος διαρκεί περίπου δύο ώρες. Ξεκινάει ελαφρύς, γίνεται βαθύς, και μετά περνάει στη φάση των γρήγορων κινήσεων του ματιού (RΕΜ), η οποία προετοιμάζει τον οργανισμό για την αφύπνιση. Κατά το δεύτερο μισό της νύχτας, έως και το 60% του ύπνου είναι RΕΜ.

Η «θεραπεία»

Σε αυτό ακριβώς το στάδιο, εάν κάποιος είναι στρεσαρισμένος, οτιδήποτε μπορεί να τον ξυπνήσει πριν από την ώρα του- από το αίσθημα της δίψας έως το πήδημα της γάτας πάνω στο κρεβάτι.

Από εκεί και πέρα, η επέλαση των αρνητικών σκέψεων είναι καθαρά ψυχολογική. Είναι νύχτα, έχει απόλυτη ησυχία, προσπαθείς να μην κινείσαι ώστε να μην ξυπνήσεις τον σύντροφό σου, δεν έχεις τρόπο να επικοινωνήσεις, επιπλέον πριν από λίγο έβλεπες όνειρα και αυτό κάνει την κατάσταση να μοιάζει εξωπραγματική, τρομακτική. «Η θεραπεία είναι απλή», λέει ο δρ Στάνλι. «Λιγότερο στρες». Να ήταν τόσο απλό...

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=11&articleID=5690&la=1

Έμεινες

Σ’ έχασα μα δε σ’ είχα ποτέ μου. Τα μάτια στεγνά. Δάκρυα δεν μπορούν να τρέξουν. Τι παράξενο εγώ που κανονικά κλαίω με το παραμικρό, τώρα μόνο να βουρκώνω μα να μη μπορώ να κλάψω.

Κι ας μου λείπεις, κι ας πονώ.

Δεν το παραδέχομαι όχι. Ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου. Μα είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που ουρλιάζει για σένα. Κάνω κανονικά τις δουλειές μου. Συμπεριφέρομαι όπως πάντα στους γύρω..

Αλλά μου λείπεις. Μου λείπεις.

Τις ώρες που ηρεμώ, σε σκέφτομαι. Προσπαθώ να το αποφύγω μα είναι μάταιο. Νομίζω όσο το παλεύω τόσο το προκαλώ. Καλύτερα να αφήνω τον εαυτό μου να το νιώθω.

Έτσι κι αλλίως κάποια στιγμή θα περάσει κι αυτό. Τι σημασία έχει αν μου λείπεις σωστα; Καμιά. Η ζωή τραβά μπροστά και συ έμεινες πίσω.

Κενά και online σχέσεις

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν κενά στη ζωή τους, τη σχέση τους, τη δουλειά τους. Και έρχονται online να ξεχαστούν, να βρουν φίλους που δεν έχουν, να κάνουν πρώτες, δεύτερες σχέσεις που ίσως να μην τολμούσαν να κάνουν στην πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή για κάποιους χ ή ψ λόγους αυτές οι φιλικές ή ερωτικές ή άλλες σχέσεις τελειώνουν. Ή μπορεί να μην τελειώνουν αλλά παύουν να ικανοποιούν, να καλύπτουν το κενό που αρχικά ήταν ο λόγος που έσπρωξε το άτομο να τις κάνει.

Όμως αν ο λόγος που οδήγησε στη σύναψη τους ευθύς εξαρχής, εξακολουθεί να υφίσταται, το άτομο που τις είχε κάνει αρχικά online θα ψάξει να τις βρει από κοντά, σε άτομα του περιβάλλοντος του.

Έτσι καλύτερα αντί να καταφεύγουμε σε κυνήγι αυτών των «άκακων» και από μακριά σχέσεων ας ψάξουμε να βρούμε τι τις δημιούργησε και γιατί. Αν αυτό το κάτι εξακολουθεί να υφίσταται τότε σίγουρα το άτομο θα ψάξει με άλλους τρόπους να αναπληρώσει τα δυσαναπλήρωτα συχνά κενά.

Αληθινό Παραμύθι (2)

Ο Κώστας δεν με πήγε ποτέ στα χίλια φώτα… γιατί τα χίλια φώτα δεν υπήρχαν. Μα η μαγεία έμεινε για μένα ως το τέλος. Ένα τέλος που δόθηκε ένα χρόνο μετά. Και ως την τελευταία στιγμή η μαγεία ήταν παντού. Γύρω και μέσα μου.

Θυμάμαι με λεπτομέρειες, απίστευτες μικρές λεπτομέρειες, αυτή την πρώτη σχέση. Θυμάμαι εικόνες, μυρωδιές, αισθήσεις, αγγίγματα, βλέμματα. Θυμάμαι ακόμα όνειρα που ’χα δει γι’ αυτή τη σχέση κι αποδείχτηκαν σημαδιακά. Είναι απίστευτο αλλά θυμάμαι και τα αρνητικά. Τα αγαπάω και αυτά… είναι τρελό, παράλογο αλλά δε θα άλλαζα τίποτα. Όσο κι αν είχα πονέσει τότε.

Στη πορεία αισθάνθηκα (κι είχα δίκιο) ότι δεν ταιριάζαμε σαν άνθρωποι. Παρ’ όλη τη χημεία που ποτέ δε σταμάτησε να υπάρχει και για τους δυο μας ως τη τελευταία στιγμή. Αλλά τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι μου χάρισε μαγικές στιγμές, ανεπανάληπτες. Και μου ’λεγε συχνά ειδικά προς το τέλος “θα δεις, θα γνωρίσεις κάποιον άλλο, καλύτερο από μένα”.

Κώστα γνώρισα. Ναι. Είχες δίκιο. Και αγάπησα ξανά. Αλλά Κώστα, δεν είχε ξανά ποτέ τίποτα αυτή τη μαγεία.

Κι έχω κρατήσει ένα σύμβολο για μένα από αυτή την εποχή, κι ας μην το ’χω ξαναδεί από τότε. Το “Καπνεργοστάσιο” με τα ψηλά ταβάνια, με τις λεύκες απ’ έξω, με τους χοντρούς, λερωμένους τοίχους και τα μεγάλα πανύψηλα παράθυρα. Το “Καπνεργοστάσιο” που έβλεπα κάθε πρωί όταν έφευγα από κοντά σου. Και κάθε βράδυ όταν ερχόμουν να σε βρω.

Να ’σαι καλά Κώστα.

Παράγοντες που οδηγούν στην απιστία

από Μυρτώ - sxeseis.gr

Η απιστία τις περισσότερες φορές σηματοδοτεί το τέλος μιας σχέσης ή ενός γάμου. Σε μερικές περιπτώσεις αποτελεί όμως το σήμα κινδύνου και για τα δύο μέλη που εμπλέκονται σε αυτήν , ότι η σχέση τους περνάει μια σοβαρή κρίση. Είναι τρομερά δύσκολο για ένα ζευγάρι να καταφέρει να ξεπεράσει την ύπαρξη της απιστίας. Δεν είναι όμως ακατόρθωτο!

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην απιστία και αυτοί οι παράγωντες μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να λειτουργήσουν και συνδιαστικά. Ας δούμε μερικούς από αυτούς.

Ένας από τους ποιο σημαντικούς παράγοντες που οδηγούν στην απιστία είναι η απογοήτευση και η μοναξιά που μπορεί να νιώθει ο εμπλεκόμενος , μέσα στην υπάρχουσα σχέση του ή στον γάμο του. Οι συνεχής καυγάδες , η επικριτική συμπεριφορά ενός συντρόφου ή και τον δύο , κλίμα έντασης και υποτίμησης του ενός προς τον άλλο , η γκρίνια , η ειρωνεία , ο σαρκασμός και η αδιαφορία προκαλούν τα προαναφερόμενα συναισθήματα.

Η απομόνωση επίσης που προκύπτει από την έλλειψη κοινών ενδιαφερόντων μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση μιας συμπεριφοράς άρνησης που θα οδηγήσει τελικά στην απιστία. Άλλοι τρόποι δημιουργίας απογοήτευσης και αρνητικών συναισθημάτων είναι η έλλειψη επικοινωνίας και η άρνηση για συζήτηση , η αποχή από το σεξ , το σεξ χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς , η έλλειψη καθημερινού ενδιαφέροντος για τον / την σύντροφο , η δημιουργία της εντύπωσης πως όλα είναι σημαντικότερα και προηγούνται στις προτεραιότητες από τον /την σύντροφο. (παιδιά , εργασία , πεθερικά κλπ).

Απογοήτευση δημιουργείται και όταν δεν υπάρχει κατανόηση και ευαισθησία προς της συναισθηματικές ανάγκες του /της συντρόφου καθώς και η έλλειψη της πρόθεσης συμφιλίωσης ή συμβιβασμού μετά από μια λογομαχία ή διαφωνία. Ο εγωκεντρισμός , η καταπίεση και ο υπερβολικός έλεγχος , επίσης δημιουργούν κλίμα έντασης και άρνησης ως προς τον / την σύντροφο.

Με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείται η απογοήτευση , μπορεί να δημιουργηθεί η ευτυχία η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση σε μια σχέση εάν και οι δύο βλέπουν ο ένας τον άλλο καλοπροαίρετα , μαθαίνουν από τα λάθη τους και ξέρουν να συγχωρούν , αποφεύγουν τη αρνητική κριτική και περιορίζονται στην εποικοδομητική κριτική και αισθάνονται τυχεροί που έχουν τον /την σύντροφο τους στην ζωή τους. Όταν η αγάπη και η εκτίμηση εκφράζονται μέσα από τα λόγια , τις πράξεις , το βλέμμα , μέσα από ένα χαμόγελο , σίγουρα η πιθανότητες μιας πιθανής απιστίας περιορίζονται στο ελάχιστο.

Για να δημιουργηθεί ή αγάπη και η τρυφερότητα, οι δύο σύντροφοι πρέπει να κατανοούν ο ένας τον άλλο , να δέχονται και να συζητούν τους φόβους και τις απογοητεύσεις τους , τα όνειρα τους τότε δύσκολα μπορεί να μπει ένα τρίτο άτομο ανάμεσα τους.


Η απάτη , ξεκινάει πολλές σαν μια αθώα σχέση η οποία στην πορεία μετατρέπεται σε εξωσυζυγικό ή παράλληλο δεσμό. Στις περιπτώσεις απογοήτευσης που αναφέραμε πιο πάνω , όταν ένα άτομο συστηματικά προσφέρει χέρι βοηθείας και παρηγοριάς στο απογοητευμένο από την σχέση άτομο , μπορεί σε σύντομο χρονικό διάστημα μετατρέψει την φιλική σχέση σε αισθηματική αφού το απογοητευμένο άτομο βρίσκει την στοργή και την κατανόηση που του λείπουν. Ασυναίσθητα , με αυτό τον τρόπο , δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα που μπορεί να ευνοήσει την δημιουργία συναισθημάτων μεταξύ των δύο φιλικών αυτών προσώπων και σε μια επικείμενη απάτη.

Όταν υπάρχει μια εξωσυζυγική σχέση ή ένας παράλληλος δεσμός , το άμεσα εμπλεκόμενο άτομο μεγαλοποιεί τις αρετές του καινούργιου άτομου και μεγαλοποιεί επίσης και τα δικά του συναισθήματα απέναντι στο τρίτο άτομο αφού σε αυτό βρίσκει στοιχεία της σχέσης που του λείπουν. Το άμεσα εμπλεκόμενο άτομο , αφοσιώνεται πλήρως στο τρίτο άτομο , του αφιερώνει όλο τον χρόνο και την ενέργεια του μέχρι που στο τέλος αναπόφευκτα γίνεται αντιληπτό από τον /την σύντροφο του.

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει στην απιστία είναι η ανευθυνότητα! Δηλαδή , το να εμπλέκουμε τον εαυτό μας σε καταστάσεις που πιθανό να υποθάλπουν κινδύνους για την σχέση μας. Όταν ο ένας σύντροφος επιδιώκει συστηματικά να συναντιέται σε φιλικό επίπεδο με άτομα του αντίθετου φίλου χωρίς την παρουσία του συντρόφου του , η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ σε τέτοιου είδους εξόδους , η οι έξοδοι σε μέρη που ενθαρρύνουν πιθανά παραστρατήματα χωρίς τον / την σύντροφο μπορούν να προκαλέσουν πρόβλημα σε μια σχέση. Παραδείγματα τέτοιων χώρων : συχνά συνέδρια ή επαγγελματικά ταξίδια με παραμονή ημερών σε ξενοδοχεία , στριπτιζάδικα κλπ

Σε μερικές περιπτώσεις το θέμα απιστία είναι καθαρά ψυχολογικό. Υπάρχουν άτομα στα οποία ο δείκτης αυτοπεποίθησης τους είναι χαμηλός και για να λειτουργήσουν σωστά χρειάζονται την διαρκή προσοχή των άλλων. Τα άτομα αυτά συνήθως παρουσιάζουν τις εξής συμπεριφορές : δεν συγκεντρώνονται εύκολα ή αποσπούνται εύκολα από αυτό που κάνουν , χρειάζονται συνεχή ψυχαγωγία και δράση , δεν είναι συστηματικά συνεπείς στις υποχρεώσεις τους , αμελούν ραντεβού υποσχέσεις και συμφωνίες . Στις περιπτώσεις αυτές , η απιστία αποτελεί επιβεβαίωση και σημασία.

Βασικός λόγος για μια πιθανή απιστία , είναι η αδυναμία σε ένα ζευγάρι να μπορεί να αντιμετωπίζει τους καυγάδες και τις διαφωνίες εποικοδομητικά. Ζευγάρια τα οποία δεν μπορούν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίζουν την διαφορετικότητα τους ως άτομα καταλήγουν στην απογοήτευση , που όπως αρχικά εξηγήθηκε οδηγεί στην ανεύρεση κάποιου άλλου συντρόφου.


Δυστυχώς , ζούμε σε μια κοινωνία που πλέον δεν υποστηρίζει τον θεσμό του γάμου ή των μακροχρόνιων σχέσεων. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας μας βομβαρδίζουν καθημερινά με ιστορίες απιστίας και σεξουαλικής ποικιλίας , αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ικανοποίηση και η ολοκλήρωση μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από την συνεχή αλλαγή ερωτικών συντρόφων. Επίσης , κατά κάποιο τρόπο νομιμοποιούν την απιστία ως τρόπο ζωής με το σκεπτικό ότι αφού όλοι γύρω μας το κάνουν τότε είναι οκ να το κάνουμε και εμείς.

Είναι δύσκολο και για τους δύο συντρόφους σε μια σχέση να παραμείνουν σταθεροί στις αξίες και τα πιστεύω τους , και στην επιθυμία να διατηρήσουν μια μονογαμική σχέση. Και οι άντρες , αλλά και οι γυναίκες επιζητούν την αγάπη , τον σεβασμό και την δέσμευση των συντρόφων τους όσο και αν αρνούνται να το παραδεχτούν και όσο και αν είναι δύσκολο με τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες.

Είναι λοιπόν θέμα επιλογής. Από μας εξαρτάται να πάρουμε την απόφαση να παραμείνουμε αφοσιωμένοι και πιστοί στην σχέση ή τον γάμο μας! Κανένας δεν μας υποχρεώνει να απατήσουμε τον /την σύντροφο μας εάν δεν το επιθυμούμε. Τίποτε δεν είναι υποχρεωτικό , υπάρχουν πάντα και οι εναλλακτικές λύσεις! Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την σχέση μας ένα παράδεισο που ο /η σύντροφος μας δεν θα θέλει να τον αντικαταστήσει με τίποτα!

http://sxeseis.gr/ks_viewthread.php?tid=133

Τα εύκολα τα λόγια τα μεγάλα

Τα λόγια είναι εύκολα και φτηνά. Είναι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο να μιλάς και να λες ό,τι σου 'ρθει στο κεφάλι. Όμως όταν υπόσχεσαι πράγματα και όταν θέλεις να λογίζεσαι άντρας με όλη την έννοια της λέξης. Άντρας όπως έλεγαν παλιά και είχε βάρος η λέξη αυτή. Αν θες πραγματικά να έχεις αντρισμό και όχι απλά να είσαι δήθεν άντρας (όπως τόσοι και τόσοι δήθεν στην εποχή μας) τότε ο λόγος σου πρέπει να έχει βαρύτητα. Σημασία.

Παλιά έλεγαν "ο λόγος του είναι συμβόλαιο" γιατί ο άνθρωπος που ζει και συμπεριφέρεται βάσει αυτών που λέει είναι έμπιστος και ο άλλος μπορεί να βασιστεί πάνω του.

Κατηγορούν τα τελευταία χρόνια κάποιοι τις γυναίκες ότι δήθεν τους έχουν αφαιρέσει τον αντρισμό, ή ότι έχουν μπερδέψει τους ρόλους κτλ. Όλοι αυτοί όμως πότε είπαν κάτι και όχι μόνο το εννοούσαν (εύκολο είναι να λες κάτι μια στιγμή και να το εννοείς εκείνη και μόνο εκείνη τη στιγμή) αλλά το έκαναν και πράξη; Ας συμπεριφέρνονται λοιπόν σαν άντρες, ας έχει ο λόγος τους βάρος και σημασία. Ας λένε λίγα λόγια, μετρημένα, αληθινά αλλά αυτά που λένε ας τα κάνουν και πράξη. Και αν τα κάνουν όλα αυτά καμιά γυναίκα και κανείς τάχα φεμινισμός δεν μπορεί να τους αφαιρέσει τον αντρισμό τους.

Υπό αυτό το πρίσμα φυσικά Άντρας με το Άλφα κεφαλαίο δεν είναι όποιος έχει την ανάλογη ανατομία αλλά όποιος έχει τα κότσια να λέει ότι πραγματικά εννοεί, να λέει λίγα λόγια αλλά προπάντων να κάνει πράξεις. Γιατί οι πράξεις μιλούν και έχουν βάρος. Τα λόγια είναι πολύ φτηνά και εύκολα.

εμπιστοσύνη

Η εμπιστοσύνη καμιά φορά είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν τη δώσεις πολύ γρήγορα μπορεί να πληγωθείς ή να πιαστείς κορόιδο ή και τα δύο. Αν όμως φυλάγεσαι συνέχεια και δεν εμπιστεύεσαι κανένα στη τελική ανάλυση εσύ είσαι ο χαμένος.

Γιατί χωρίς εμπιστοσύνη δεν έχουν νόημα οι σχέσεις, ερωτικές ή φιλικές. Γίνονται όλα καχύποπτα, μαύρα και μουντά. Μένεις μόνος και φυλάγεσαι τάχα και δεν χάνεις αλλά ούτε και κερδίζεις τίποτα.

Εγώ λοιπόν, διαλέγω να σ’εμπιστευτώ. Ναι σ’εμπιστεύομαι. Αν εσύ το εκμεταλευτείς ή πας να με κοροϊδεύσεις, ή να κερδίσεις κάτι από αυτό.. τότε εσύ θα’σαι στο τέλος ο χαμένος. Σου χάρισα την εμπιστοσύνη μου, αλλά αν τη χάσεις δεν τη δίνω πίσω. Στην αρχή τη χαρίζω μα αν κάποιος αποδείξει ότι δεν την αξίζει τότε την απομακρύνω.. συνήθως ανεπιστρεπτι..

Αλλά εσένα σε εμπιστεύομαι.. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου εμπνέεις κάτι γλυκό, παιδικό και όμορφο μαζί.. Γίνεται; Μάλλον ναι!

Γιατί ερωτευόμαστε την άνοιξη;

Της Λίζας Βάρβογλη

Η άνοιξη είναι εποχή ζωντάνιας, αναγέννησης, ανανέωσης... Σηματοδοτεί την απαρχή καλύτερων ημερών, γι΄ αυτό και οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε αλλαγές. Γιατί όμως ερωτευόμαστε συχνότερα και εντονότερα την άνοιξη;

Την άνοιξη μεγαλώνει η ημέρα, η θερμοκρασία ανεβαίνει και η λιακάδα επηρεάζει την παραγωγή ενδορφινών, ορμονών της ευτυχίας, στον εγκέφαλο. Το βλέμμα μαγνητίζεται από τα λίγα δείγματα πρασίνου και πολύχρωμων λουλουδιών στην πόλη και η αναγέννηση της φύσης μάς υπενθυμίζει την προσωπική μας ανανέωση.

Η ψυχολογία των χρωμάτων παίζει ρόλο στην εξήγηση του ανοιξιάτικου έρωτα: αποχρώσεις του κόκκινου και του πορτοκαλί δίνουν έντονα ερεθίσματα στον εγκέφαλο, ενώ το απαλό μπλε ή ροζ δημιουργούν αίσθημα χαλάρωσης και ηρεμίας. Η παλέτα των χρωμάτων στα ρούχα και τη φύση στέλνει μηνύματα επιλογής ερωτικού συντρόφου. Ποιος μπορεί να μην εμπνευστεί από το πνεύμα αισιοδοξίας που φέρνουν τα σύμβολα της αναγέννησης και της νέας αρχής, όπως το Πάσχα;

Ο νέος κλάδος της Θετικής Ψυχολογίας δείχνει πόσο σημαντικά είναι τα συναισθήματα της ελπίδας, της ευχαρίστησης, της ευεξίας, της ψυχικής ανάτασης, του ενθουσιασμού, της ευθυμίας και της αίσθησης συμμετοχής- τα οποία προκαλεί η άνοιξη- για την ανθρώπινη ευτυχία.

Η άνοιξη σχετίζεται συμβολικά με την παρουσία ευκαιριών για ευτυχία στη ζωή: για ξεκαθαρίσματα, έρωτα, νέες αρχές και ψυχική ανανέωση μέσα από τη χαρά της ερωτικής σχέσης.

Τώρα καλλιεργούμε ιδιότητες όπως θάρρος και αισιοδοξία, ενδυναμώνουμε την αυτοπεποίθηση και τη δύναμή μας να ξεπερνάμε εμπόδιαιδίως φόβο και απαισιοδοξία- που μας εμποδίζουν από το να αδράξουμε ευκαιρίες και να προχωρήσουμε στο άγνωστο. Αυτή την άνοιξη, δώστε μια ευκαιρία ευτυχίας στον εαυτό σας και ερωτευτείτε ή ανανεώστε τη σχέση σας!

Η δρ Λίζα Βάρβογλη είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, νευροψυχολόγος, επιστημονική συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου Ηarvard και του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία»

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο
http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&ct=9&articleID=5922&la=1

Έρωτας

Ξυπνάς ένα πρωί κι ο έρωτας ξεχυλίζει, σε πλημμυρίζει. Είναι όντως εκεί! Είναι όντως αληθινός. Τον νιώθεις παντού, στα άψυχα πράγματα, στα ζώα, τη φύση, τον ουρανό, το φεγγάρι.. Βρίσκεται μέσα σου. Σε τρελλαίνει, σ' αρρωσταίνει.

Σε φοβίζει η απόλυτη εξάρτηση σου απ' αυτόν αλλά την αποζητάς σαν τρελή. Κάνεις σαν μωρό στη μυρωδιά του, το άγγιγμα του. Σου ξυπνά όλες μα όλες κυριολεκτικά τις αισθήσεις. Σε κάνει να αισθάνεσαι απολύτως ζωντανή. Σε κάνει να πετάς. Να πετάς ψηλά πολύ, χωρίς φτερά. Δεν τα χρειάζεσαι! Ο έρωτας είναι η δύναμη που σε σπρώχνει, σε πετάει ψηλά.

Κι αν το ανέβασμα ψηλά σε προετοιμάζει για μεγαλύτερη πτώση δεν σε νοιάζει. Καθόλου! Γιατί μόνο ο έρωτας σε αφορά τέτοιες ώρες. Χωρίς αυτόν δε ζεις. Απλά περιμένεις. Περιμένεις να ξαναρθει να σ' αγκαλιάσει ξανά.

Έρωτά μου αγιάτρευτε
και καημέ μου μεγάλε
ιστορία μου όμορφη
της ζωής μου φινάλε

Έρωτά μου έρωτα μου έρωτα μου
μόνο έσυ με κυβερνάς
είσαι εσύ το κάτι άλλο
στην καρδιά μου
μες στις φλέβες μου κυλάς

Έρωτά μου παράξενε
μακριά σου δεν κάνω
αν σε χάσω καλύτερα
προτιμώ να πεθάνω

Έρωτά μου έρωτα μου έρωτα μου
είσαι εσύ το κάτι άλλο

μες στις φλέβες μου κυλάς

Ξανά

Είναι κάποιες φορές που τον πόνο τον έχεις μέσα σου. Και τον μεταδίδεις. Άθελα σου συχνά, αλλά τον μεταδίδεις. Σε κοντινά άτομα τις περισσότερες φορές. Αλλά κάποιες φορές και σε άτομα μακρινά. Πως το κάνεις αυτό δεν ξέρεις. Δεν μπορείς να το δεις όταν γίνεται. Είναι σαν κάτι αόρατο. Που όμως συμβαίνει.

Εσύ μετά, έτσι χωρίς λόγο, μπορεί να νιώσεις καλύτερα ή τουλάχιστον να μην αισθάνεσαι τον πόνο κάθε στιγμή. Μα όταν βλέπεις, ακούεις, επικοινωνείς με άτομα που ακόμα πονάνε, από πόνο που εσύ τους μετάδωσες, ή που εσύ αναμόχλευσες μέσα τους.

Τότε κάτι σπάει μέσα σου.

Λες "την επόμενη φορά δεν θα το μοιραστώ, θα το κρατήσω, δεν φταίει κανείς παρά μόνο εγώ, γιατί να το προκαλώ ή να το ξυπνάω σε άλλους". Όμως τις στιγμές εκείνες, που ο πόνος είναι πολύς, αβάσταχτος. Τις στιγμές εκείνες θες απλά να τον μοιραστείς, να κάνεις άλλη μια ψυχή κοινωνό της πληγής σου. Χωρίς να σκέφτεσαι ή να νοιάζεσαι για τις συνέπειες. Χωρίς να βάζεις τον άλλο πάνω από σένα. Λειτουργείς εγωιστικά. Πληγώνεις - άθελα ή ηθελεμένα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Το άσχημο είναι ότι δεν μπορείς να πεις ούτε συγνώμη. "Ζητάς συγνώμη για ποιό πράγμα" θα σου πουν. Και θα ’χουν δίκιο..

Μα εσύ αισθάνεσαι το βάρος, τον πόνο και πονάς απ’ την αρχή ξανά.

Αληθινό παραμύθι

Η πρώτη μου σχέση, ο Κώστας. Γνωριστήκαμε από το τηλέφωνο. Ένα μπέρδεμα. Μας πήρε καιρό για κάποιο λόγο να συναντηθούμε, αν και το θέλαμε κι οι δυο.

Η πρώτη εκείνη συνάντηση, μαγική.

Θυμάμαι να κατεβαίνω από το τρένο στο Θησείο. Και αν και δεν ήξερα το πρόσωπο του να τον βλέπω να κοιτά από τη γέφυρα-ψηλά, προς εμένα. Είχε ήλιο, όλα ήταν φωτεινά, πρέπει να ήταν Σεπτέμβρης. Είχαμε πάει μεσημεράκι για καφέ. Και καθίσαμε ώρες. Να μιλάμε, να κοιταζόμαστε, να μη χορταίνουμε την παρέα ο ένας του άλλου. Ένα πράμα μαγικό. Θέματα άπειρα να μας παρασέρνουν να γνωρίσει ο ένας τον άλλο. Η κουβέντα εύκολη, να κυλά σαν νερό.

Τα μπλε του μάτια, σαν θάλασσες καλοκαιρινής μέρας, φωτεινά. Τα μπλε του μάτια να βυθίζονται στα δικά μου. Τα χέρια του να μου πιάνουν τα χέρια. Η φωνή του, βαριά, μπάσα φωνή, να μου χαϊδεύει τα αυτιά.

Κι όταν πια είχε νυχτώσει. Το πρώτο μας ραντεβού δεν μπορούσε να τελειώσει.

Μου λέει “έλα, ανέβα στο μηχανάκι να πάμε βόλτα. Θα σε πάω στα χίλια φώτα, το πιο όμορφο μαγαζί στο λεκανοπέδιο”. Κι ανέβηκα – αν και δεν είχα ξανανεβεί σε μηχανή ποτέ προηγουμένως – και κατηφορίσαμε προς Καλλιθέα. Ήταν μια διαδρομή αξέχαστη. Τον είχα πάρει αγκαλιά και γελούσα χαρούμενη συνέχεια. Κι εκείνος γελάγε μαζί μου. Δεν ξέρω πόση διάρκεια είχε η βόλτα, αλλά τη θυμάμαι ξεκάθαρα, τις στροφές, τα σοκάκια, τα τρόλεϋ που προσπερνούσαμε. Είναι όλη χαραγμένη στη μνήμη μου. Καθαρά, ξεκάθαρα.

Στη Καλλιθέα καθίσαμε στη πλατεία, σε ένα παγκάκι και μιλούσαμε. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του. Κίνηση, θόρυβος πολύς. Μα για μένα ο κόσμος δεν υπήρχε, κανείς δεν ήταν γύρω, για μένα ήταν μόνο αυτός. Πήγαμε μετά για φαγητό και αφού κι οι δυο δεν θέλαμε να τελειώσει το όνειρο που ζούσαμε μαζί, συνεχίσαμε με σινεμά. Αγκαλίτσα μες το σινεμά. Ούτε που θυμάμαι τι είδαμε, όσο κι αν προσπαθήσω.

Ήταν πλέον αργά το βράδυ όταν βγήκαμε. Έκανε ψυχρούλα. Πήγαμε σε μια πλατειούλα κοντά σε μια εκκλησίτσα και καθίσαμε. Μιλάγαμε, μιλάγαμε. Δεν τέλειωναν αυτά που είχαμε να πούμε. Κι ας είχαμε μόλις γνωριστεί λίγες μόνο ώρες νωρίτερα. Ο χρόνος για μας εκείνες τις στιγμές είχε σταματήσει. Οι άνθρωποι είχαν εξαφανιστεί. Ήμασταν οι δυο μας. Κι ήμασταν μαζί.

Δεν ξέρω τι ώρα σηκωθήκαμε να φύγουμε αλλά ήταν πια πρωινές ώρες. Είχα παγώσει και μου είχε δανείσει το σακάκι του. Τον κάλεσα να ’ρθει στο σπίτι. Η συγκάτοικος μου έλειπε. Ανεβήκαμε πάνω κι έβαλα ποτό να πιούμε. Έφερα και του διάβασα ποιήματα που είχα γράψει, κομμάτια από το ημερολόγιο μου. Κάτι που δεν είχα ξανακάνει και δε θα ξανάκανα με άλλο άτομο ποτέ. Και κείνος με κοιτούσε, με άκουγε. Ήμουν για κείνον ο κόσμος όλος. Το ’βλεπα στα θαλασσιά του μάτια.

Όταν σηκώθηκε να φύγει ήταν σχεδόν πρωί. Είχαμε περάσει σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο μαζί. Στο πρώτο ραντεβού. Είχαμε απίστευτη χημεία. Κάτι που μας ένωνε. Κάτι μαγικό, ονειρικό, σχεδόν εξωπραγματικό. Κατέβηκα κάτω μαζί του και πήγαμε άλλη μια φορά βόλτα με τη μηχανή. “Θα βρεθούμε αύριο” μου είπε “θα σε πάω στα χίλια φώτα. Θα δεις τι όμορφα που είναι εκεί.” Δεν ήθελα να τον αφήσω να φύγει. Δεν ήθελα να τελειώσει η νύχτα, η μέρα, όλο αυτό που ζούσαμε μαζί. Μα είχε να πάει στη δουλειά. Έμενε μακριά. Ανταλλάξαμε ένα φιλί και κίνησε να φύγει.

Την άλλη μέρα θα ξανασυναντίομασταν. Θα πηγαίναμε σε ένα όμορφο μαγαζί με όλη την Αττική πιάτο από κάτω.

Όμως όχι στα “χίλια φώτα”. Στα χίλια φώτα δε με πήγε ποτέ.

Και πάντα σκεφτόμουνα ότι άμα με πήγαινε εκεί κάτι μαγικό θα γινόταν και θα μέναμε μαζί. Μα δε με πήγε