Φίλοι δι'αλληλογραφίας

Όταν ήμουν μαθήτρια υπήρχε ένα πρόγραμμα που σε έφερνε κοντά με άλλους μαθητές και γινόσουν penpal (φίλος δια αλληλογραφίας μάλλον ειναι η μετάφραση) - μιλάμε βέβαια για την εποχή πριν το ιντερνετ, πριν τα κομπιουτερ κτλ. Τελοσπάντων είχα αλληλογραφία με πολλά παιδιά από διάφορες χώρες. Αυτές που ξεχώριζαν ήταν μια γιαπωνέζα που μου έστελνε συνέχεια μικροδωράκια και μια Ιταλίδα που κράτησα αλληλογραφία μαζί της μέχρι το πανεπιστήμιο και ξέρω ότι σπούδαζε γιατρός. Είχαμε δηλαδή αλληλογραφία για καμιά 10ετία, είχε έρθει και στην Κύπρο κι είχαμε γνωριστεί αλλά όταν με κάλεσε να πάω στο Τορίνο δε με άφηναν φυσικά οι γονείς μου...

Όταν πήγα να σπουδάσω λοιπόν μου έλειπε η αλληλογραφία αρκετά (εκτός απ'την Ιταλίδα με τους υπόλοιπους είχαμε εντελώς χαθεί, Valeria την έλεγαν και θυμάμαι και το επίθετο της!!) και έτσι αποφάσισα μια μέρα να βάλω αγγελία για αλληλογραφία σε ένα νεανικό περιοδικό της εποχής που ούτε το όνομα του δεν μπορώ να θυμηθώ πια. Έλαβα πάρα πολλές απαντήσεις (ξαναθυμίζω ήταν η εποχή πριν απ'τη διαδεδομένη χρήση του ιντερνετ και τα κομπιουτερ τα βρίσκαμε μόνο στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου) και άρχισα αλληλογραφία με αγόρια και κορίτσια από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Όχι κακίες, όχι κουτσομπολιά.. κοινωνικά σχόλια :Ρ

Kαιρό έχω να κάνω κοινωνικό σχόλιο για τις εκπομπές από το μπλογκ και τα ξώβυζα δε μ'αφήνουν να ησυχάσω. Έχουμε και λέμε, 

1. Δε πα να πλήρωσες χιλιάδες ευρώ  για να αποκτήσεις στήθος πέτρα, μάρμαρο, πιο στητό κι απ'το στήθος της Αφροδίτης της Μήλου; Δεν το βγάζεις έξω φόρα παρτίδα κάθε μα κάθε πρωί απ'τις 8 και κάτι ψηλά χρυσή μου.  Η άλλη που καλείται να το υποστεί με τη τσίπλα στο μάτι δε σου φταίει σε τίποτα. Άσε που τις μέρες που βάζεις μπλουζάκι χωρίς όλο το βυζί έξω εισαι πιο σέξυ..

2. Ό,τι κι αν αλλάξεις από μια εκπομπή αυτή δε θα φτιαχτεί ούτε θα αποκτήσει τηλεθέαση αν η παρουσιάστρια δε μάθει να κρατά για 5 δεπτερόλεπτα το στόμα της κλειστό! Αυτή η συγκεκριμένη δεν αντέχεται για πάνω από ένα δίλεπτο γιατί δεν αφήνει κανένα να μιλήσει, είτε καλεσμένο είτε πανελίστα, νομίζει ότι τα ξέρει όλα μα όλα πια και γιατί να μην το δείξει άλλωστε; Παράτα την παραλαπίπα - πιάσε ένα παγωτό :ΡΡΡ

DaisyCrazy - Γαστρεντερίτιδα 1-2

Tότε που έγραφα εκείνο το ποστ με είχε κτυπήσει η γαστρεντερίτιδα, αλλά τη νικούσα στα σημεία. Τώρα που την πάτησα και πάλι μαζί της με νικά η άτιμη. Άσε που κτύπησε εντελώς εφνιδιαστικά και απρόσμενα στα καλά του καθουμένου, εκεί που είχα περάσει ένα καλό σαββατοκύριακο και ετοιμαζόμουν για τη νέα βδομάδα. Δεν είχα υπολογίσει την εμφάνιση της κυρίας Γαστρεντερίτιδας (με κεφαλαίο βεβαίως-βεβαίως γιατί θέλει και μια εκτίμηση, ένα σεβασμό μπας και δει ότι της δείχνω/δίνω ότι θέλει και φύγει η άτιμη) που ήρθε κουνιστή και λυγιστή και κάθισε στα φτωχά πλην τίμια έντερα μου και τα έκανε κοινώς σπαράλια.

Και να τα ανθρακούχα, 'άσπρα' αναψυκτικά, και να τα χαπάκια πριν το γεύμα, και να τα ρύζια, και να η ναυτία με κάθε σταγόνα νερό που περνά απ'τα πρησμένα μου χείλη (πρησμένα γιατί άσχετα με την γαστρεντερίτιδα έχω και μια αλλεργία στη σκόνη που μου'χει κλείσει τη μύτη και δεν αναπνέω παρά με το στόμα). 

Που θα πάει όμως; Θα φύγει η κυρία Γαστρεντερίτιδα να πάει στο καλό ή σε άλλο έντερο τελοσπάντων (όπου θέλει ας πάει, μακριά από μας να'ναι!) και θα ηρεμήσω, να επανέλθω σιγά-σιγά σε κανονικούς ρυθμούς και να μπορώ να πιω νερό σαν άνθρωπος. Ελπίζω να την κάνει γρήγορα με ελαφρά πηδηματάκια!!

Πως τα φέρνει η ζωή

Δίπλα απ'το πατρικό μου μένει ένα αντρόγυνο, η κυρία Μαρία κι ο κύριος Αναξαγόρας. Έχουν δυό παιδιά που είναι πολύ πιο μεγάλα από μένα και είχαν φύγει απ'το σπίτι από τότε που εγώ ήμουν ακόμα στο δημοτικό (δεν τους θυμάμαι ποτέ να μένουν στη γειτονιά). Η κυρία Μαρία λοιπόν είχε για χόμπυ μια καθημερινή ασχολία που οι πιο πολλοί από μας θεωρούμε αγγαρεία. 

Ήταν μια γεροδεμένη, ψηλή γυναίκα (ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα όταν ήμουν κοριτσάκι) με αγέρωχο ύφος και περπάτημα, με κοντό φουσκωτό μαλλί και θυμάμαι ότι φορούσε κάτι καφέ ή σκούρο μπλε φορέματα με ρούχενη ζώνη σφικτά δεμένη στη μέση. Η παρουσία της ήταν επιβλητική και δεν περνούσε απαρατήρητη. Είχε μια δυνατή, στεντόρια φωνή και κάθε μεσημέρι και βράδυ που πηγαίναμε από νωρίς για ύπνο σαν παιδιά που ήμασταν, αυτή στεκόταν στην κουζίνα και έπλενε πιάτα μιλώντας δυνατά στον άντρα ή την αδελφή της που μένει ακριβώς δίπλα της απ'τα αριστερά (εμείς είμαστε απ'τα δεξιά της) κι ακούγοντας ραδιόφωνο στη διαπασών. 

 Προσπαθούσαμε εγώ κι η αδελφή μου να κοιμηθούμε αλλά που να τα καταφέρουμε με την φωνάρα της κυρα-Μαρίας να αντηχεί στ'αυτιά μας και το κτύπημα των πιάτων ακατάπαυστο; Της έκανε παράπονο η μάνα μου πως μας ενοχλεί με το θόρυβο που κάνει και η απάντηση που πήρε ήταν: "Μα είναι το χόμπυ μου να πλένω πιάτα, μ'ευχαριστεί αφάνταστα, τι να κάνω κυρία Ελένη μου;" Φυσικά η μάνα μου απάντησε αμέσως "Να τα πλένεις άλλες ώρες όχι την ώρα που πάνε τα παιδιά για ύπνο!" Σιγά μην την άφηνε να ευχαριστηθεί το πλύσιμο με την ησυχία της.

Η βία ξεκινά απ'το σπίτι

Απόγευμα, μετά τη δουλειά και κάθομαι αμέριμνη και χαλαρή διαβάζοντας τα μπλογκ σας. Στο χαζοκούτι παίζουν πάλι τα ίδια και τα ίδια: οι κουκουλο-μπάτσοι να πετάνε ό,τι βρουν για να μην αφήσουν τον κόσμο να διαδηλώσει και η αστυνομία φυσικά να μην τους ακουμπά αφού εξυπηρετούν στην εντέλεια τον στόχο αυτών που τους έβαλαν.

Και ξαφνικά ακούγεται απ'τον διπλανό γείτονα ένα "σκατοπουτάνα" κτύπα της πόρτας του αυτοκινήτου και μαρσάρισμα. 

Ο δίπλα είναι Κύπριος παντρεμένος με Ρωσσίδα. Η οικογένεια αρκετά.. αντισυμβατική, 3 παιδιά από διαφορετικούς γονείς (1ο από Φιλιπινέζα μάνα και τον Κύπριο, 2ο από Ρώσσιδα μάνα και πατέρα και τρίτο απ'τη Ρωσσίδα και τον Κύπριο πατέρα) στοιβαγμένα 5 άτομα σε ένα σπιτάκι μικρό που μετά βίας θα χωρούσε 2 άτομα, με δυο μικρά υπνοδωμάτια - ιδέα δεν έχω πως τα βγάζουν πέρα. 

Και κάθε τρεις και λίγο καβγάδες τρικούβερτοι. Ουρλιακτά και βία στα παιδιά και μεταξύ τους. Αμέτρητες φορές αναρωτήθηκα αν πρέπει να επεμβούμε σαν γείτονες, αν πρέπει να ειδοποιηθεί το γραφείο Ευημερίας. Σε κουβέντες με άλλους γείτονες κατά καιρούς εκφράσανε κι εκείνοι τους ίδιους προβληματισμούς. Όμως μέχρι τώρα δεν έχουμε κάνει τίποτα ο καθένας για τους δικούς του λόγους. 

photo from crisis-support.helium.com

Πριν λίγους μήνες αυτός πρέπει να βρήκε λεφτά και ξεκίνησε να κτίζει τον πάνω όροφο στο σπίτι της μάνας του. Χάρηκα γιατί το σπίτι της είναι κάπως πιο μακριά από μας και δε θα τους είχαμε δίπλα ακριβώς. Όμως φαίνεται τους τέλειωσαν τα λεφτά γιατί οι εργασίες σταμάτησαν και το διαμέρισμα έμεινε ατέλειωτο.

Όση ώρα γράφω οι φωνές ακούγονται δυνατά και καθαρά. Προφανώς ο καβγάς έχει φουντώσει για τα καλά. Αναρωτιέμαι που είναι τα παιδιά κι αν έχουν πάει στη γιαγιά τους, να γλυτώσουν το ξύλο που έπεσε ή θα πέσει. Στεναχωριέμαι πολύ μ'αυτή την κατάσταση και νιώθω συνυπεύθυνη γιατί δεν κάνω κάτι για τα παιδιά. Όμως το δίλημμα μου είναι ακόμα κι αν επεμβούν οι κοινωνικές υπηρεσίες θα είναι για το καλύτερο; Αν αποφασιστεί να απομακρυνθούν από το σπίτι τους πως θα τους επηρεάσει αυτό; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. 

Εσείς τι θα κάνατε; Πως θα αντιδρούσατε; Θα κλείνατε τα αυτιά; Θα δρούσατε;

photo from http://forcoloredgurls.com/2010/10/domestic-violence-awareness-month-2010/

:) :,(

όσοι με ξέρουν γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως είμαι κυκλοθυμική.
τη μια στιγμή μπορεί να αισθάνομαι πραγματική χαρά, σχεδόν ευτυχία και την άλλη να κλαίω με λυγμούς γεμάτη δυστυχία.
θα'λεγε κανείς πως μοιάζω σ'αυτή την εποχή, όπως και στην άνοιξη. τη μια ήλιος και καλοκαιρία την άλλη στιγμή σύννεφα και βροχή.
κι αυτά τα δύο αντίθετα συναισθήματα χωρούν άνετα μέσα στην ίδια μέρα.
το πρωί χαρά, το μεσημέρι λύπη, το απόγευμα χαμόγελα και το βράδυ δάκρυα.
είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό όλες αυτές οι ακραίες εναλλαγές μέσα σ'ένα εικοσιτετράωρο χωρίς διαλείμματα.
όταν τύχει να'χω την ίδια διάθεση όλη μέρα για μέρες νιώθω άλλος άνθρωπος.
όμως οι εναλλαγές, το μαύρο και το άσπρο, χωρίς να συγχέονται, χωρίς να γίνονται γκρι, είναι μέρος του εαυτό μου.
δε θα'θελα να αφήσω την κυκλοθυμικότητα, το χαμόγελο και το δάκρυ πίσω για μια διάθεση που θα'ναι συνέχεια η ίδια ή παρόμοια.

Χαμογέλα παιδί μου!

1η φωτογραφία στη μέση του δρόμου - εγώ με τα μούτρα κατεβασμένα κι η γιαγιά να γελά

Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι κάθε φορά που θα βγάζαμε φωτογραφία μου έλεγαν "Χαμογελά!" κι εγώ χαμογελούσα για το φωτάκι. Όμως μια συγκεκριμένη φορά, δε θυμάμαι αν κάτι μου έκαναν ή όχι. Μπορεί να ήταν κοντά τότε που είχε έρθει η νέα αδελφούλα μου στο σπίτι και ζήλευα, πάντως όταν μου είπαν να χαμογελάσω δεν ήθελα με τίποτα. Ρε προσπάθησαν με καλοπιάσματα, ρε με απειλές, ρε με χάδια εγώ εκεί, αμετακίνητη με ένα κατσούφιασμα από δω μέχρι εκεί κάτω.

Στο τέλος είδε κι απόειδε ο μπαμπάς μου και αποφάσισε να βγάλει τη φωτογραφία με το μούτρο κατεβασμένο. Στέκομαι λοιπόν στη μέση του δρόμου (αρχές δεκαετίας του '80 το να ποζάρεις για φωτογραφίες στη μέση του δρόμου ήταν φαίνεται φυσιολογικό...;) και με αγκαλιάζει η γιαγιά μου σκασμένη στα γέλια. Εγώ; Επίτηδες το στόμα κατεβασμένο προς τα κάτω, μήπως υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι χαμογελώ και τα χέρια πεσμένα στα πλάγια να σφιχταγκαλιάζουν το ύφασμα απ'το καφε-άσπρο φορεματάκι.

photo from www.onlypositive.net

2η φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού με φόντο ένα σωρό παιχνίδια εγώ να γελώ κι αδελφή μου να σπαράζει στο κλάμα

Λίγα χρόνια μετά απ'την πρώτη φωτογραφία εγώ είχα μεγαλώσει κι ωριμάσει (λέμε τώρα) και αποφάσισε μια Κυριακή πρωί ο μπαμπάς να μας βγάλει φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού. Η τζαμαρία ήταν μια βεράντα που ένωνε το δωμάτιο των γονιών μου με το δικό μας (εμένα και της αδελφής μου) και την είχαν κλείσει με τζάμια και όπου ήταν μαζεμένα όλα τα παιχνίδια μας και για αρκετά χρόνια πηγαίναμε εκεί για να παίξουμε (ακόμα την βλέπω στον ύπνο μου καμιά φορά!). Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό είχε αποφασίσει ο μπαμπάς να μας αποθανατίσει στο χώρο παιχνιδιού μας λοιπόν με φόντο τα παιχνίδια, τις κούκλες και τα πράγματα μας και μας έστησε πλάι-πλάι να κρατάμε χέρι. 

Στην αρχική φωτογραφία που έβγαλε κοιτούσαμε αλλού κι έτσι πήγε να βγάλει άλλη μια που θα κοιτάγαμε εκστασιασμένες και με το υποχρεωτικό χαμόγελο το φακό. Έλα που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο όμως. Κάτι έγινε απ'το ένα ενσταντέ μέχρι το άλλο μεταξύ εμένα και της αδελφής μου με αποτέλεσμα να την σπρώξω ή τσιμπίσω ή και τα δύο δε θυμάμαι καθαρά και να βάλει ένα γοερό κλάμα που δε σταμάταγε με τίποτα. Η αδελφή μου στα νιάτα της ήταν διάσημη για τα γοερά της κλάματα και τις στεντόριες τσιρίδες της. Προσπάθησε για λίγο και μάταια βεβαίως ο μπαμπάς να τη σταματήσει και στο τέλος τράβηξε τη φωτογραφία με μένα να γελάω κι εκείνη να πλαντάζει.

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><>

Τώρα που θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες συνειδητοποιήσα πόσο καλύτερες ήταν οι αυθόρμητες και φυσικές απ'τις στημένες. Ίσως γι'αυτό ο μπαμπάς μου δεν χολοσκούσε ιδιαίτερα και μας έβγαζε με χαμόγελο ή χωρίς.

leica-camera.com

Εννοείται φυσικά πως ο μπαμπάς έχει μεγάλη μανία με τη φωτογραφία. Όταν κάποιος συγγενής είχε πάει ταξίδι στην Σοβιετική Ένωση του είχε δώσει θυμάμαι λεφτά να του φέρει μια φωτογραφική μηχανή Leica που προφανώς ήταν διάσημες τότε και πολύ καλές. Νομίζω είχε ένα ξύλινο καφέ κουτί και έβγαζε πολύ καλές φωτογραφίες.

Θυμάστε που πηγαίναμε τις φωτογραφίες στο φωτογραφείο και περιμέναμε μια βδομάδα να εμφανιστούν να τις πάρουμε για να δούμε πως βγήκαν; Άσε που κάποιες δεν εμφανίζονταν ποτέ και  μας έλεγε ο φωτογράφος πως είχαν καεί. Πως γινόταν κάθε φορά να καίγονται οι καλύτερες ακόμα δεν κατάλαβα.

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν

Μερικές φορές εγκλωβίζομαι στο παρόν μου και ξεχνώ το παρελθόν. Το να ζεις στο τώρα είναι υγεία, αλλά καλό είναι μη ξεχνάς τι έζησες. Αυτό το κείμενο της Ιφιγένειας (που  πρώτη φορά διάβασα το μπλογκ της, λόγω του βυτίου που έγραψε στο δικό του μπλογκ) με συγκλόνισε κυριολεκτικά.

Έχω ξαναγράψει στο 'Εγω ο εαυτός μου και το μπλογκιν' πως ήμουν άνεργη για κανένα οκτάμηνο. Ήταν άλλη εποχή τότε (όχι και πολύ μακρινή, το 2006) και δουλειές υπήρχαν, οι άνεργοι δεν ήταν πάρα πολλοί και είχα την τύχη να βρω δουλειά μετά απ'αυτό το χρονικό διάστημα. Το θέμα είναι ότι είχα ξεχάσει, μέχρι που διάβασα το κείμενο, πως ήταν τότε. Πως ένιωθα εντελώς άχρηστη και περιττή. Είχα συνειδητοποιήσει θυμάμαι ότι στην κοινωνία που ζούμε είσαι αυτό που κάνεις. Αν είσαι άνεργος δεν είσαι κάτι. Είναι σκληρό να το συνειδητοποιείς με αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς είναι αληθινό.

Ευχαριστώωωωωωωωωωω

 Η καλή μου Coula κι η λατρεμένη-φούξια Koueen μου χάρισαν ένα βραβείο και θέλω να σας ευχαριστήσω και τις δυο κορίτσια, για την ευγενική σας προσφορά :)

 Λοιπόν, έχουμε και λέμε το μπλογκοπαιχνιδάκι θέλει να αναφέρω ποιος μου έδωσε το βραβείο, να αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για μένα και να το απονέμω με τη σειρά μου σε άλλους 15 μπλογκερς.

1) Είμαι τρομερά οργανωμένη στη δουλειά και ελάχιστο στο σπίτι.
2) Οδηγώ πάντα αμυντικά.
3) Με παίρνει ο ύπνος στο λεωφορείο.
4) Αγαπώ τις διακοπές και τη θάλασσα.
5) Κάνω συλλογή από επαγγελματικές κάρτες.
6) Μ'αρέσει να τρώω.. αλλά όχι να μαγειρεύω.
7) Λατρεύω τις αστυνομικές και τις σειρές μυστηρίου, στυλ Criminal minds, CSI, House MD

Και τώρα δίνω με τη σειρά μου το βραβείο σε 15 μπλόγκερς κανονικά... αλλά εγώ δε θέλω να ξεχωρίσω κανένα έτσι το χαρίζω σε όλους όσους διαβάζω και βρίσκονται στη δεξιά μπάρα στα 'Αγαπημένα και διαβαστερά'. Κι όταν λέω όλους εννοώ όλους - και σε όσους είναι ενεργοί μπλογκερς και σε όσους κάπου σταμάτησαν να γράφουν και περιμένουμε αν το θελήσουν να επανέλθουν.

ΥΓ. ελπίζω να μην περιμένατε να ακολουθήσω τους κανόνες μπλογκοπαιχνιδιού - είναι η αδυναμία μου να τους σπάω!!

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου. 

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο  βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Φύγε σου λέω Φ-Υ-Γ-Ε!

Μερικές φορές η ζωή παρεμβαίνει στο μπλογκιν' και μας εξαναγκάζει να το παρατήσουμε για λίγο καιρό. Έτσι και μένα τον τελευταίο καιρό μου συνέβηκαν διάφορες ανακατατάξεις κι αλλαγές και χάθηκα απ'τα αγαπημένα μου μπλογκς (η τελευταία ανάρτηση ήταν κονσέρβα) αν και σας σκεφτόμουν όλους κι ανυπομονούσα να βρω χρόνο να σας διαβάσω. Το θετικό είναι ότι με την απουσία μου θα'χει μαζευτεί κάμποσο υλικό που με χαρά θα το διαβάσω σιγά-σιγά όλο.

Τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι θα μου συμβεί τον Οκτώβρη που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ανατρέψει τις ισορροπίες. Αυτό μ'αρέσει γιατί σκοτώνει την όποια βαρεμάρα πριν γεννηθεί, αλλά απ'την άλλη έχει αρκετό άγχος, αυπνίες και τρεχάματα. Όπως και να'χει αγαπώ τις αλλαγές και συνήθως είναι καλοδεχόμενες :)

Τελικά φαίνεται η 'νέα' χρονιά για μένα ξεκινά τον Οκτώβρη!

~~~~

Έχω και μια αλληγορική ιστορία να μοιραστώ μαζί σας..

Ήταν που λέτε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα ζητά απ'τον άντρα να χωρίσουν, αυτός αρνείται πεισματικά. Αναγκάζεται τότε να του πει ότι τον απάτησε δήθεν ώστε να δεχτεί να την αφήσει. Τίποτα αυτός είναι ανένδοτος και της προτείνει να πάνε σε σύμβουλο γάμου. Ο σύμβουλος γάμου τους παρακολουθεί κάποια διάστημα και καταλήγει να συμφωνήσει ότι καλύτερο και για τους δυο είναι να πάρουν διαζύγιο. Πως αντιδρά ο άντρας; Μα φυσικά επιμένει σαν μικρό παιδί να μείνει παντρεμένος ακόμα κι αν η γυναίκα έπαψε να τον θέλει εδώ και χρόνια. Δε λέει να ξεκολλήσει με καμιά δύναμη. Είναι αποφασισμένος να την αφήσει να περιμένει να βγει το διαζύγιο όταν περάσουν αρκετά χρόνια διάστασης.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί δε θέλει να αφήσει τη βόλεψη του, γιατί έκανε πολλά για να την κατακτήσει και γιατί οι φίλοι του του λένε ότι αυτή τον αγαπά και ό,τι κάνει το κάνει για να τον παιδέψει, αφού ως γνωστό 'όποιος αγαπά παιδεύει'. Δεν έκατσε ποτέ αυτός ο άνθρωπος να σκεφτεί από μόνος του μήπως ΜΗΠΩΣ λέω οι φωνές, οι διαμαρτυρίες, οι έντονες απορρίψεις της γυναίκας για κείνον είναι αληθινές. Μήπως όντως δεν τον θέλει και καλύτερα είναι να απομακρυνθεί προτού ξεφτιλιστεί κι άλλο..

Sitting at the dock of the bay with Otis

Αγαπώντας τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τη μουσική του κατέληξα να διαβάσω όλα ή σχεδόν όλα τα βιβλία για τη ζωή του. Μέσα σ'αυτά ανακάλυψα πως λάτρευε τον Otis Redding και φυσικά έψαξα και πήρα cd με τραγούδια του (τότε δεν είχα πρόσβαση σε η/υ και δεν υπήρχε γιουτιουπι). Η μουσική του μοναδική και η φωνή του βελούδινη και αισθαντική.

Λατρεμένο κομμάτι το Sitting at the dock of the bay. Δώστε λίγη προσοχή στους στίχους του.

Sittin' in the mornin' sun
I'll be sittin' when the evenin' come
Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

I'm sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm just sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

I left my home in Georgia
Headed for the 'Frisco bay
'Cause I've had nothing to live for
And look like nothin's gonna come my way

So I'm just gonna sit on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

Look like nothing's gonna change
Everything still remains the same
I can't do what ten people tell me to do
So I guess I'll remain the same, yes

Sittin' here resting my bones
And this loneliness won't leave me alone
It's two thousand miles I roamed
Just to make this dock my home

Now, I'm just gonna sit at the dock of the bay
Watching the tide roll away
Oooo-wee, sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

(whistle) 

lyrics from: www.lyricsdepot.com 

Για όποιον/α θέλει ν'ακούσει κι άλλα προτείνω το I've been loving you το Pain in my heart, και το These arms of mine.