11 Νοε 2010

Η δική μας ζούγκλα...!

Η μάνα μου έχει μεγάλη μανία με τα λουλούδια. Όταν ήμουν μικρή είχε ένα κήπο στο μπροστινό μέρος του σπιτιού που διαχωριζόταν με ένα μικρό διάδρομο με μάρμαρο. Ως εκ τούτου η  βεράντα του σπιτιού ήταν τόσο μικρή και στενή που δεν μπορούσε να καθίσει κανείς. Εκτός από εκεί είχε λουλούδια και δέντρα στο πλάι του σπιτιού και στην πίσω αυλή. 

Κάποια στιγμή που έκαναν κάποιες διορθωτικές εργασίες στο σπίτι δέχτηκε (πως;!) να μεγαλώσει η βεράντα για να μπορούμε να καθόμαστε τα καλοκαίρια που ως γνωστό στην Κύπρο διαρκούν κάμποσους μήνες. Ήρθε ο κος Κώστας ο κτίστης και άρχισε να φτιάχνει τη βεράντα. Όμως η μάνα μου στο κομμάτι του κήπου που θα θυσίαζε με πόνο ψυχής είχε ένα σπάνιου κάλλους λουλούδι που ήθελε πάση θυσία να το διασώσει απ'το μπετόν. Ζήτησε λοιπον απ'τον κο Κώστα να κάνει μια τρύπα στην βεράντα και να προστατεύσει το λουλούδι για να μείνει στη θέση του. Ο καημένος ο κος Κώστας προσπάθησε με κάθε τρόπο να τη μεταπείσει εξηγώντας της ότι αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στη βεράντα. Όμως η μάνα μου ήταν ανένδοτη, ήθελε σώνει και καλά να σώσει το λουλούδι. Έριξε και κάτι υπονούμενα ότι δεν ήθελε να της το φτιάξει επειδή.. βαριόταν να κόψει τα μάρμαρα. Ούτε που της πέρασε απ'το μυαλό ότι μπορεί και να'χει δίκιο ο άνθρωπος.

Όταν είδε κι αποειδε ο κος Κώστας και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε ούτε με τη λογική, ούτε με απειλές, ούτε με κανένα τρόπο να αποφύγει τη σωτηρία του φυτού, έκανε αυτό που του ζητούσε. Είχε όμως τον τελευταίο λόγο γιατί μέχρι να τελείωσει την τρύπα στη βεράντα το καημένο φυτό ξεράθηκε! Φυσικά η μάνα μου τον κατηγόρησε ευθαρσώς για δολιοφθορά και εκδίκηση εναντίον ενός ανυπεράσπιστου φκιόρου!

Το αποτέλεσμα όμως παρέμεινε, η τρύπα στη βεράντα είχε ανοιχτεί κι αφού το λουλούδι είχε χάσει άδικα τη ζωή του φύτεψε άλλο στην τρύπα και την εκμεταλλεύτηκε επαρκώς.

Αν επισκεφθεί κάποιος το πατρικό μου όπως καταλαβαίνετε δε θα αντικρίσει μόνο την διάσημη τρύπα με το φυτό της, αλλά κι ένα σωρό άλλες γλάστρες, γλαστρώνια, αναρριχιτικά φυτά, δέντρα, δεντρίλια κι ό,τι άλλο φανταστείς. Όταν τα κοιτάς δε συνειδητοποιείς με τη μια την ποσότητα τους, άμα όμως σε εξαναγκάσει να της τα ποτίσεις όταν θα απουσιάζει τότε βλέπεις την ατέλειωτη πρασινάδα να απλώνεται παντού. 

Μην τολμήσεις να της ονομάσεις τα λουλούδια της 'χόρτα' γιατί θα πάθει σοκ και δε θα σου ξαναμιλήσει. Τα καμαρώνει και τα αγαπά ίσως και περισσότερο απ'τα παιδιά της - αφού όταν πάει διακοπές και μας πάρει τηλέφωνο η πρώτη της ερώτηση δεν είναι 'τι κάνετε; πως είστε;' αλλά 'μου ποτίσατε τα λουλούδια;' προφανώς πάει κατευθείαν στα σημαντικά!

http://www.britannica.com.sg/botany/loquat-370538.html
Στο πλάι του σπιτιού που λέτε υπήρχαν όταν ήμουν μικρή πολλά δέντρα, λεμονιές, μοσπιλιές, μια νερατζιά και κλίμα. Θυμάμαι  καθαρά ότι το κλίμα έκανε καταπληκτικό σταφύλι. Ο κορμός του ήταν φυτεμένος στο πλάι και επεκτινόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού. Όταν ήμουν 3-4 χρονών μου είχαν δέσει μια κούνια και καθόμουν με τι ώρες για να με σπρώχνουν. Λάτρευα την κούνια μου καλύτερα απ'όλα τα άλλα παιγχνίδια μαζί.

Με τα χρόνια κάποια δέντρα στο πλάι ξεράθηκαν και έτσι άρχισε η μάνα μου να φυτεύει λουλούδια, πρασινάδες κτλ. Στο γείτονα δεν άρεσε η μεγάλη παραγωγή φύλλων και παραπονιόταν, έτσι έβαλε τον πατέρα μου κι έφταξε ένα μεγάλο τελάρο κι άπλωσε πάνω ένα πράσινο υλικό σαν αυτό που βάζουν γύρω απ'τις οικοδομές, ώστε να σταματήσει τη πτώση των φύλλων στην αυλή του γείτονα και να γλυτώσει απ'τη μουρμούρα του. Σε κάποια φάση θεώρησε καλό να βάλει αναρριχιτικά να πιάσουν πάνω στο πράσινο δίχτυ. Αυτά άλλο που δεν ήθελαν άρχισαν να ανεβαίνουν στο πρόσφορο έδαφος και να μεγαλώνουν με γοργούς ρυθμούς.  Αυτή ήταν αρχή της ζούγκλας..

ο κάκτος μας!
Στη μέση του χώρου στάθμευσης στο πλάι του σπιτιού, εκεί που ήταν μια λεμονιάς που ξέρανε έβαλε ένα κάκτο. Αυτός ο χώρος ήταν μέσα στη μέση του πάρκινγκ αλλά τότε είχαμε όλο κι όλο ένα παλιό αυτοκίνητο και δεν ενοχλούσε. Με τα χρόνια ο κάκτος μεγάλωσε, όχι απλά μεγάλωσε θέριεψε, έγινε σαν δέντρο ή σαν αυτούς τους κάκτους που βλέπουμε σε ταινίες για το Φαρ Ουεστ. Απόκτησαμε στο μεταξύ αυτοκίνητα όλοι και το ίδιο συνέβηκε στη γειτονιά με αποτέλεσμα οι χώροι στάθμευσης να είναι περιορισμένοι και δυσεύρετοι. 

Λογικό κι επόμενο της ζητήσαμε να κόψουμε τον κάκτο ώστε να δημιουργηθεί χώρος να παρκάρουμε άλλο ένα αυτοκίνητο εκεί. 'Όχι!' απάντησε με στεντόρια φωνή και ήταν ανένδοτη σε κάθε κρούση που της κάναμε για το θέμα. Ο κάκτος δεν πήγε πουθενά κι εμείς όλο ψάχνουμε χώρο ν'αφήσουμε το αυτοκίνητο.

Στο πεζόδρομιο υπάρχουν δύο δέντρα. Το ένα είναι καλλωπιστικός θάμνος που τον κλάδεψε με τέτοιο τρόπο η μάνα μου που κατέληξε να γίνει δέντρο και το άλλο είναι μια μανταρινιά. Φέτος φορτώθηκε μανταρίνια τόσο πολύ που έπεσαν τα κλωνιά της κάτω και έκλεισαν την είσοδο σε σημείο που για να μπούμε έπρεπε να σκύψουμε. Της είπαμε να τα κόψει αλλά φυσικά αρνήθηκε. 'Μόνο όταν είναι έτοιμα τα μανταρίνια , θα κόψωι κανένα κλωνάκι' δήλωσε. Ίσα-ίσα δηλαδή για να μη σκύβουμε σαν σε προσκυνητάρι για να περάσουμε. 

Το αποκορύφωμα όμως της ζούγκλας-πατρικού μου είναι ότι η μάνα μου αποφάσισε να βάλει αναρριχιτικό στα κάγκελα. Οι πόρτες στο γκαράζ δεν μπορούν πια να κλείσουν ή ν'ανοίξουν καλά κι έτσι μένουν μισάνοιχτες. Αυτό το αναρριχιτικό άρπαξε τα κάγκελα, τα έπνιξε και κάποια στιγμή έφτασε ως το γραμματοκιβώτιο το οποίο τύλιξε.  Ο ταχυδρόμος προσπάθησε ανεπιτυχώς να της εξηγήσει ότι δε γίνεται να μην έχει τρόπο να φτάσει το γραμματοκιβώτιο γιατί δε θα μπορεί να παραδίδει την αλληλογραφία. Του απάντησε ότι μπορεί μια χαρά, λίγη προσπάθεια χρειάζεται.... Ναι αν είσαι χιμπαντζής το φτάνεις άνετα! λέω γω. Κι εγώ έκανε πολλές απόπειρες να της εξηγήσω, το ίδιο κι ο πατέρας μου κι η αδελφή μου και κάποιες γειτόνισσες και κάποιοι γείτονες. Τίποτα ανένδοτη για ακόμα μια φορά. 

Τέτοια είναι η κατάσταση που αναγκάστηκα να πάω να νοικιάσω μια ιδιωτική θυρίδα στο ταχυδρομείο για να ησυχάσω και να μην αγχώνομαι ότι όλοι οι λογαριασμοί ή ό,τι άλλο περιμένω θα καταλήξουν στο δρόμο. Από τότε φυσικά η κατάσταση έχει χειροτερέψει γιατί τα λουλούδια και τα κάθε λογής φυτά έχουν κάνει κατάληψη σχεδόν σε όλους τους χώρους που θα μπορούσε να κινηθεί ή να καθήσει ένας άνθρωπος. Είπαμε ν'αγαπάμε τα φυτά, το πράσινο κι όλη τη φύση αλλά η μάνα μου το'χει παρακάνει, έχει ξεφύγει και μας έχει οδηγήσει θέλοντας και μη να ζούμε μέσα σε μια ζούγκλα! 

Και για του λόγου το αληθές σας έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες για να δείτε από μόνοι σας τη ζούγκλα μας για την οποία η μάνα μου βεβαίως-βεβαίως καμαρώνει!



για πείτε μου βλέπετε καθόλου το γραμματοκιβώτιο;!

το κάγκελο.... χιχιχιχι

το κάγκελο και πάλι.. πόσο πολύ φαίνεται ε;!
Προχθές μια συνάδελφος μας είπε ότι στη γειτονιά της κάποιος ένα βράδυ έφερε φορτηγό κι έκλεψε όλες τις γλάστρες από πεντέξι σπίτια. Μόλις το άκουσα σκέφτηκα την πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο στη μάνα μου. Κι  όταν το είπα στον καλό μου σκάσαμε κι οι δυό στα γέλια. Που να έρχονταν οι κλέφτες λουλουδιών κι από δω να δουν τη γερή μπάζα θα έκαναν! 

Άσε που θα παθαίναμε όλοι σοκ απ'τον άπλετο χώρο που θα εμφανιζόταν μπροστά μας και δε θα ξέραμε τι να τον κάνουμε. Όσο για τη μάνα μου; Δεν το συζητώ θα πάθαινε τέτοιο φοβερό ταράκουλο που δεν ξέρω αν θα μπορούσε να συνέλθει απ'την απώλεια ποτέ της! Όχι-όχι μακρυά από μας τέτοιο κακό!!!

ΥΓ. Ευχαριστώ τη Μάγισσα Κίρκη που μου έδωσε την ιδέα να γράψω τις περιπέτειες της ζούγκλας μας!

18 σχόλια:

  1. Μια τέτοια ζούγκλα επιθυμώ!
    Να με άφηνε να τα ποτίζω..να βοηθούσα τον ταχυδρόμο.. και ότι άλλο θέλει η μαμά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. xaxaxaxaxa Αντιγόνη μου άλλο που δε θέλει η μάνα μου! Αν τις τα πότιζες θα γινόσουν αυτομάτως φίλη καρδιακή!
    Κόπιασε να θαυμάσεις τα λουλούδια της και θα δεις!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Jesus!!! Ο Ταρζαν σας λειπει γιατι Jane εχετε την μαμα σου χαχαχα!! Ενταξει το εχει παρακανει δεν το συζητω! Απορω ποσο νερο πληρωνετε..

    Μαρουλοφιλακια! Περαστικα σας χαχα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πω πω!! Αντιλαμβάνομαι ότι θα υποφέρετε αλλά είναι απίθανη η ζούγκλα σας! μπράβο της που "στέκει στον πούντο της" (σωστά το είπα?) και διατηρεί τα φυτά της! φαίνονται πανέμορφα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Marouli μου δε μας λείπει είναι ο γατουλίνος που έχουμε που ανεβαίνει στα δέντρα και κατεβαίνει με φτερά στο στόμα!
    Το'χει παρακάνει αλλά τι να της κάνω που τα λατρεύει; :)))
    Νερό δεν ξέρω εκείνη κανονίζει!
    Φιλάκια κι ευχαριστώ αλλά περαστικά δεν είναι!! χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωραία Ελένη μου σου άρεσε; Να κοπιάσεις να τη θαυμάσεις κι από κοντά! :)
    Είναι όμορφα η αλήθεια να λέγεται φτάνει να μη ζεις μαζί τους γιατί είναι σαν άτομο το καθένα από μόνο του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τρελή Μαργαριτούλα.....!
    Τώρα κατάλαβα από που εμπνεύστηκες για το nick name σου!!!!!
    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
    Πάντως όσο και να "ταλαιπωρήστε" , καλή μου αξίζει τον κόπο! Είναι πανέμορφη η ζούγκλα σας!
    Τα φιλιά μου και στην Μαμά που μοιραζόμαστε την ίδια τρέλα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ωραία τα φυτά αλλά, και μεγάλη πίκρα να μαζεύεις τα φύλα των άλλων....
    καλησπέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. τρελή δεν το'χα σκεφτεί για να 'μαι ειλικρινής αλλά τώρα που το λες..!!!! χαχαχαχαχαχαχαχαχα
    όμορφη είναι η ζούγκλα αλλά σε λίγο θα πνίξει το σπίτι!!
    θα της δώσω. ξέρω πως δεν είναι η μόνη που λατρεύει τα λουλούδια :)
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φούλη μάλλον είσαι παθούσα για να το λες :)
    Ο γείτονας τώρα δεν έχει πρόβλημα κι έτσι σταμάτησε να παραπονιέται!
    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Έχω σκάσει στα γέλια! :)))
    Ειδικά με την τρύπα στη βεράντα!!!
    Χαχαχαχα!!!
    Δεν μας τη φωτογράφισες όμως να τη δούμε.
    Θα ήθελα να ήμουν από μια πλευρά να έβλεπα τη μούρη του ταχυδρόμου όταν του είπε ότι "λίγη προσπάθεια χρειάζεται"!
    Αχαχαχαχαχα!
    Δεν παίζεται η μαμά! :)))
    Με τόση αγάπη στα φυτά και τόσο πείσμα, δεν μπορεί παρά να είναι Ταύρος! Όχι; :)
    Τη λάτρεψα πάντως!
    Βέβαια, εγώ δεν χρειάζεται να ψάχνω για πάρκινγκ κάθε μέρα... Χαχαχαχα!
    Υπέροχο ποστ!

    Να μου φιλήσεις τη μαμά!
    Καλημέρα, Daisy μου.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Lilith μου προσπάθησα να τη φωτογραφήσω αλλά έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ τα φυτά που έχουν απλωθεί πάνω στα μαρμαράκια της βεράντας και πλέον δε φαίνεται!!! :))))))
    Υπάρχει όμως κι αν καταλάθος κανένας κάνει κανένα στραβοπάτημα θα βρεθεί με το ποδι βυθισμένο!
    Όσο για την κουβέντα με τον ταχυδρόμο δεν ήταν πολύ ήρεμη και πολιτισμένη όπως ίσως να φαίνεται εδώ. Εν ολίγοις τσακώθηκαν και φώναζαν κι οι δύο. Φυσικά εγώ είμαι μαζί του αλλά ποιος με ακούει; :)
    Οτι δεν παίζεται, δεν παίζεται! Δεν το συζητώ.
    Είναι ζώδιο της γης αλλά όχι Ταύρος. Αιγόκερως. Λέει κάτι αυτό όμως;
    Χαίρομαι που σου άρεσε το ποστ!
    Θα τη φιλήσω ναι ναι!
    Φιλάκια και καλό σαββατοκύριακο να'χουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κι όμως εμένα με συγκινεί αυτό το δέσιμο με τα φυτά που έχουν οι παλιοί, δείχνει πολλή ευαισθησία. Εμένα η γιαγιά μου να καταλάβεις έχει πολλές γλάστρες και ότι και να γίνει, ο κόσμος να χαλάσει, δεν περνά πρωί που να μην τις ποτίσει. Το κληρονόμησα κι εγώ λίγο είναι η αλήθεια και έχω φτάσει τις 9 γλάστρες στη βεράντα και αρκετά φυτά στον κήπο. Α, και κάθε χρόνο σχεδόν φυτεύω και βολβούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σκουλουκούιν μου τώρα που το λες κι εμένα οι γιαγιά μου η πεθερά της μάνας μου λάτρευε τα λουλούδια και τις γλάστρες.
    Εγώ πάντως δεν κληρονόμησα τίποτα από καμιά τους. Αφού ένα φυτό είχα σε μια φάση και έλιωσε! Δεν κάνω εγώ για τέτοια. Τώρα έχω ένα άλλο που μας έφεραν την Πρωτοχρονιά. Για να δούμε αν θα αντέξει.. Πάντως μέχρι τώρα καλά είναι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. αχ μακαρι να ειχα αυλη και να δεις ζουγκλα που θα εκανα
    τυχεροι ειστε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι ωραία.....αλλά έχεις δίκιο πως προκαλούν εντάσεις!

    Να κανει παρέα με τη μανα μου! Οι δυο τους μπορουν να ανοιξουν ολοκληρο πάρκο με τα φυτά τους ενωμένα!

    αχαχα

    φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. stella μου όντως είναι ωραίο να'χεις αυλή... αλλά αυλή που μπορείς να χειριστείς ο ίδιος όχι να είναι πνιγμένοι στα φυτά και να μην μπορείς καν να κυκλοφορήσεις κοντά τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Coula μου όντως αν κάνουν παρέα πάει θα πνιγούμε στο πράσινο! Κυριολεκτικά θα πνιγούμε όμως :)
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πες κάτι, ή μάλλον γράψε αυτό που σκέφτεσαι! :)

Εννιά χρόνων μπλογκ!

Αλήθεια γιορτάζει το μπλογκακι μου τα 9 χρόνια του!