Έρωτας Ζωή

Πόσο τυφλός είν' ο έρωτας. Δεν κοιτά θρησκεία, συγγένεια, φύλο, καταγωγή, γλώσσα. Δεν κοιτά τίποτα. Έρχεται και κτυπά την πόρτα κι όταν είσαι μικρός δεν ξέρεις καν ότι έχεις την επιλογή να μην ανοίξεις. Κατακλύζεσαι ολόκληρος από τα συναισθήματα σου, γίνεσαι παρανάλωμα του πυρός για αυτόν που αγαπάς. Τα δίνεις όλα. Απαιτάς τα πάντα. 


Δεν έχει ημι-μετρα και όρια ο έρωτας. Έχει μόνο ύψη και βάθη. Θεόρατα ύψη και απύθμενα βάθη. Σου δίνει φτερά να πετάξεις ή σε ρίχνει στα Ταρταρα. Σου χαρίζει όρεξη για ζωή, δημιουργία ή σε καταχαρακώνει και σε στέλνει στη πιο βαθιά απελπισία. 

Ο έρωτας δεν έχει μέσο. Είναι ένα πάθος δυνατό που σε καίει, σε τσουρουφλίζει, σε ζεματάει κι εσύ πετάς σαν πεταλούδα στη φωτιά του, έτοιμη να καείς αλλά να τον νιώσεις σ' όλο σου το είναι, ως τα κατάβαθα σου.

Εκείνο το γνωστό πετάρισμα στο στήθος κάθε φορά που το αντικείμενο του πόθου είναι κοντά. Εκείνο το μπουρδούκλωμα στα λόγια, η αμηχανία στις πράξεις, οι παλάμες που ιδρώνουν, η καρδιά που σπαρταρά. Όλα αυτά κι άλλα τόσα τον καταμαρτυρούν όσο κι αν επιχειρείς να τον κρατήσεις κρυφό. 


Ο έρωτας δεν κρύβεται. Πετούν φωτιές τα μάτια. Λυγίζουν τα γόνατα. Τρέμουν τα χέρια. Χάνεται η φωνή. Όλα υποκλείνονται στο πέρασμα του. Όλα φωνάζουν, συνηγορούν πόσο έντονος, δυνατός, πραγματικός, ανεπανάληπτος είναι.


 Ο έρωτας, ένα παναθρωπίνο συναίσθημα. Κι όμως μ' ένα μαγικό τρόπο κάθε φορά που τον νιώθει κάποιος νομίζει πως είναι μοναδικό το συναισθημά του. Πως αυτά που αισθάνεται κανένας δεν τα 'χει νιώσει στην ίδια ένταση, με τον ίδιο παλμό, με το ίδιο πάθος. Έχει τρόπο κι αφαιρεί τη λογική. Έχει τρόπο και κλείνει τα μάτια, καθηλώνει, υποτάσσει. Κάνει λογικούς άνθρωπους να παραληρούν, να ξεχνούν ακόμα και το όνομα τους.


Δεν γνωρίζει ηλικία. Κτυπά ανεξαρτήτως. Δεν σταματά στα 20 ή στα 30, ούτε στα 40 ή στα 50, συνεχίζει ως τα βαθιά γεράματα. Δίνει γεύση στη ζωή. Δίνει δύναμη σ' όποιον τον αισθάνεται. Δίνει πνοή, χαρά, δημιουργικότητα.


Αλοίμονο σ' όποιον τον αποφεύγει. Είναι λες κι αποφεύγει την ίδια τη ζωή.

Όταν πηγάιναμε μαζί σχολείο*...

Πάντα τέτοια εποχή θυμάμαι πως ένιωθα που θα ξεκινούσε η νέα σχολική χρονιά. Από τη μια απέραντη θλίψη που τέλειωνε το καλοκαίρι. Από την άλλη όμως μια ανυπομονησία, ένα άγχος, μια γλυκιά προσμονή για το τι θα φέρει η σχολική χρονιά. Ποιοι θα είναι οι νέοι καθηγητές, συμμαθητές;Άραγε ποια κασετίνα να πάρω; Ποιο μολύβι; Ποιο στυλό; Ποια σάκα;

Άραγε ποιος καθηγητής θα μας κάνει αρχαία, λατινικά, ιστορία, μαθηματικά, χημεία, φυσική, γυμναστική, άλγεβρα, γεωμετρία, βιολογία;



Πέρασε αρκετός καιρός από το τέλος του σχολείου. Και δεν το αγαπούσα ποτέ. Αλλά αυτή η περίοδος, ειδικά ο Σεπτέμβρης μου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία. Τόση που καμιά φορά πάω και ψωνίζω σχολικά. Πριν κάποια χρόνια είχα πάρει μια σάκα. Πριν δυο χρόνια κάτι τετράδια. Φέτος κοίταγα για να πάρω κανενα περίεργο στυλό για το γραφείο. Έτσι για να μπω κι εγώ λίγο στο κλίμα των ημερών.

Ακόμα θυμάμαι τη πρώτη σχολική μου σάκα. Ήταν ορθογώνια σε σχήμα φακέλου και είχε μια μεγάλη σκηνή με τα στρουμφάκια. Μου φαινόταν μαγική αυτή η σάκα.

Και η πρώτη φορά που πήγα στο σχολείο... Πόσο τεράστιο μου φάνηκε. Πόσο μεγάλοι οι άλλοι μαθητές. Με κρατούσε από το χέρι η μαμά μου και αναρωτιόμουν πως θα πηγαίνω σε ένα τόσο μεγάλο σχολείο. Το κτίριο αυτού του σχολείου δε μου φαίνεται μεγάλο πια.. γιατί δεν είναι. Μα πάντα θυμάμαι αυτό το δέος που είχα νιώσει τότε, στα έξι μου χρόνια.

~~~~~~~~

Και το σχετικό τραγουδάκι από τους ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ* που ο μπαμπάς μου έχει σε σαρανταπεντάρι. Θυμάμαι το άκουγα συνέχεια μια εποχή..

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
καθόσουνα στο διπλανό θρανίο
κι όταν μου έδινες το βιβλίο
μου 'λεγες σ΄ αγαπώ.

Στης γειτονιάς το κοντινό παρκάκι
έπαιζες πάντα σαν μικρό παιδάκι
κι όταν φιλιόμασταν στο παγκάκι
μου 'λεγες σ' αγαπώ.

Μα τώρα αγάπη μου πέρασαν χρόνια
δεν ήταν παρά μόνο μια εικόνα
που έχει μείνει μες την καρδιά μου
να μου λέει σ΄ αγαπώ.

Μα κάποια μέρα θα 'ρθεις πάλι πίσω
τα δυο γλυκά σου χείλη να φιλήσω
κι όταν αγάπη μου σε ρωτήσω
θα μου πεις σ' αγαπώ.

Και η αγάπη μας θα ζήσει αιώνια
δεν θα τη σβήσουνε ποτέ τα χρόνια
κι όταν γεράσουμε πια ακόμα
θα μου λες σ ΄αγαπώ.

Για όλους όσους έχουν Gmail

Μια νέα επιλογή προσφέρει το Gmail όταν θες να προσθέσεις άτομα από τις επαφές σου. Είναι γρήγορη, εύκολη και πρακτική:
Αντί να σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς σε ποιούς θες να στείλεις το μήνυμα πατάς πάνω στο To: (ή στο Cc:/Bcc:) και σου βγάζει μια λίστα. Πατώντας εκεί βλέπεις όλα τα άτομα που περιλαμβάνονται στη λίστα επαφών σου, αλλά και όλες τις υπο-ομάδες που πιθανόν έχεις δημιουργήσει. Έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις όποιο άτομο θέλεις, είτε είναι μόνο του είτε περιλαμβάνεται σε κάποια υπο-ομάδα.
Για περισσότερα και κάπως πιο αναλυτικά οι αγγλομαθείς μπορούν να πατήσουν στο παρακάτω σύνδεσμο:

Official Gmail Blog: Composing a message? Try the contact chooser

επιστροφές.. καταστροφές;*

Επέστρεψα..

...αλλά όχι ακριβώς.. ευτυχώς.. ακόμα...

Κι όλο έλεγα στον εαυτό μου "δεν την φοβάμαι την επιστροφή, σιγά" αλλά τώρα που ερχόμουν πίσω δουλειά μου πιάστηκε η καρδιά. Δεν ήθελα να γυρίσω. Άλλωστε λίγες μερούλες έλειψα..

Άντε φτάνει γκρίνιες. Πάλι καλά που πήγα να λέω!

Όμορφες, όμορφες, γλυκιές οι διακοπές. Μακάρι κάθε χρόνο έτσι..

Θα γράψω εντυπώσεις τις επόμενες μέρες..


*απ’το ομώνυμο άσμα του αγαπητού Πασχάλη Τερζή :)
 Κι έτσι για να μην ξεχνιόμαστε να και οι στίχοι:

Επιστροφές καταστροφές
έχω για σένανε κάνει πολλές
κι αντοχές γίναν κλωστές
πόσο ν' αντέξουνε σπάσαν κι αυτές

Κάθε που γύριζα το πανηγύριζα
την ίδια έκανα υπομονή
όμως γελάστηκα σε όλες βιάστηκα
καμιά δεν άξιζες επιστροφή

Επιστροφές καταστροφές
στην ίδια κόλαση στο ίδιο χθες
κι όμως μετά κάθε μετά
πάντοτε έλεγα ποτέ ξανά

Καλές Διακοπές!

Poll results + μπλογκοπαίχνιδο

Μου’ρθε η έμπνευση ένα πρωί-απόγευμα-βράδυ-δεν έχει σημασία, όταν άκουγα μια χαζο-εκπομπή στο ραδιόφωνο να γράψω μια ερωτηση:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙΣ;

Λοιπόν αν και δεν την τίμησαν πολλοί την ερωτησούλα.. σας δίνω τα αποτέλεσματα.

1 ή 12% απάντησαν τη καρδιά μιας γυναίκας.. μάλλον κάποιοι δυσκολεύονται κομματάκι στον τομέα..

0 ή 0% απάντησαν τη καρδιά ενός άντρα.. μάλλον καμιά δεν δυσκολεύονται σ’αυτό το τομέα.. ;)

3 ή 37% απάντησαν κάτι που είναι δωρεάν.. αφού είναι δωρεάν κομματάκι αδύνατο να το κλέψεις.. λέω γω..

4 ή 50% απάντησαν κάτι που έκλεψες ήδη.. λογικό, αφού το έκλεψες πως θα το ματα-ξανα-κλέψεις; Ε; Έλα μου ντε!

~~~~~~~~

Λοιπόν νούμερο 2. Μετά από βαρυσήμαντη κουνελοπρόσκληση που δε θα μπορούσα να μην παραλάβω και τιμήσω αναφέρω πιο κάτω
10 άτομα που θα ήθελα να γνωρίσω
χωρίς πως και γιατί, ένεκα που ’ναι καλοκαίρι και ζέστη.
Η σειρά που αναφέρονται δεν έχει καμία σημασία και δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο!
Α και για κάποιο λόγο μου βγήκαν όλοι νεκροί....

1) Elvis Presley

2) Διογένης

3) Mata Hari

4) Ασπασία

5) Λαϊδα

6) Σωκράτης

7) Κατερίνα Γώγου

8) Παύλος Σιδηρόπουλος

9) Νικόλας Άσιμος

10) Μαρί Κιουρί

Όποιος θέλει μπορεί να αναφέρει τα δικά του 10 άτομα.

Μια φίλη απ’τα παλιά - 2 + UPDATE

(…συνέχεια)

Η Κ. προς το τέλος του καλοκαιριού όταν είχε ήδη γυρίσει Θεσ/νίκη, μου είπε ότι η Φωτεινή είχε αφήσει τις σπουδές της (αν και κόντευε πια να τελειώσει) και είχε γίνει μπει σε μοναστήρι.
Σοκαρίστηκα! Ήξερα πως πίστευε βαθιά στο Θεό. Πάντα νήστευε, προσευχόταν, κοινωνούσε, εξομολογιόταν και γενικά έκανε ό,τι κάνει κάθε άτομο που θέλει να θεωρείται καλός ορθόδοξος χριστιανός. Όμως κι άλλα άτομα που ήξερα τα έκαναν όλα αυτά, αλλά δεν πήγαν να κλειστούν σε μοναστήρι..

Έπειτα θυμόμουν τις κουβέντες μας, τα όνειρα της για δημιουργία οικογένειας. Τη λαχτάρα της να κρατήσει ένα δικό της παιδί στην αγκαλιά της. Που να πήγαν άραγε όλα αυτά, αναρωτιόμουν. Η Κ. μου είπε ότι πολλοί νέοι και νέες που ανήκαν στην ίδια θρησκευτική οργάνωση «πήραν» την ίδια απόφαση. Μα πως γίνεται έλεγα εγώ να θες να εγκαταλείψεις τα εγκόσμια χωρίς καν να τα έχεις γνωρίσει; Πόσα μπορεί να είχαμε δει, μάθει, γευτεί στα 18, στα 20 μας χρόνια; Θρηνούσα για τη φίλη που έχασα κι ήμουν θυμωμένη που δικοί της την άφησαν να παρασυρθεί έστω και σε κάτι που φαινομενικά ήταν καλό.

Η Κ. μου είχε πει ότι μετά την εισδοχή της στο μοναχισμό άλλαξε και το όνομα της κι ότι κανένας δεν μπορούσε πια να πάει να τη δει, ούτε καν τα μέλη της οικογένειας της. Εμένα αυτό μου φάνηκε τουλάχιστον εξωφρενικό. Τι είχαν άραγε να κρύψουν στο μοναστήρι και έπρεπε να απομονώσουν τόσο πολύ τα άτομα που βρίσκονταν μέσα; Το μυαλό μου έφτιαχνε ένα σωρό σενάρια.

Το πρώτο καιρό ήθελα πολύ να μάθω τη διεύθυνση του μοναστηριού και να της στείλω ένα γράμμα. Με προβλημάτιζε όμως ότι δεν ήξερα το νέο της όνομα και δεν ήμουν σίγουρη αν θα της έδιναν το γράμμα, αφού προφανώς πρώτα θα το διάβαζαν άλλα άτομα πριν αποφασίσουν αν και εφόσον θα της το παρέδιναν.

Στο τέλος δεν της έστειλα ποτέ γράμμα. Αλλά και τώρα ύστερα από τόσα χρόνια που έχουν περάσει που και που τη θυμάμαι και τη σκέφτομαι τη Φωτεινούλα μου. Και μου λείπει, μου λείπει πολύ. Ποιος ξέρει μπορεί και να είχαμε απομακρυνθεί. Μπορεί να χανόμασταν. Υπήρχαν ήδη κάποια τέτοια σημάδια. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο αυτά ήταν λόγω των διαφορετικών εμπειριών, λόγω του ότι μεγαλώναμε κι αλλάζαμε, ή λόγω της οργάνωσης που την έστειλε στο μοναχισμό. Δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να το μάθουμε ποτέ.

Φωτεινή μου ελπίζω εκεί που είσαι να περνάς καλά και να μην έχει μετανιώσει για το δρόμο που τράβηξες τότε, στα 20 σου μόλις χρόνια. Ελπίζω να κατάφεραν οι δικοί σου να ήρθαν να σε δουν και να κατάφερες κι εσύ έστω και μια φορά να ξαναγύρισες εδώ. Μακάρι να είσαι πάντα καλά.

UPDATE

Τώρα που θυμήθηκα τη Φωτεινή ρώτησα για αυτή μια κοινή μας φίλη και έμαθα ότι έφυγε από κει και ήρθε σε μια μονή εδώ κοντά... Προσπαθώ να τη πείσω να πάμε μαζί να τη δούμε, να τη βρούμε, αν και δεν ξέρουμε το τωρινό της όνομα. Αφού ξέρουμε τη μονή πιστεύω ότι αν δώσουμε το παλιό της όνομα θα τη βρούμε..

στον ακροβάτη

15/07/2009

Δεν ξέρω τι έχω πάθει απόψε αλλά μου λείπεις πολύ. Ίσως φταίει που μίλησα για σένα. που σου "μίλησα". Θυμήθηκα τα χείλια σου, τα χέρια σου, τα μάτια σου.

Πως γίνεται όλα τα ερωτικά που γράφω να είναι αφιερωμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε σένα; Κι όμως γίνεται..

Είχες κάτι μαγικό που με τραβά ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια σα μαγνήτης. Δε μ'αφήνει να φύγω.

Θέλω να λέω το όνομα σου συνέχεια. να επαναλαμβάνω τις σκηνές στο μυαλό, χωρίς φόβο πως θα ξεθωριάσουν σαν φωτογραφίες παλιές. Όσο τις φέρνω στο νου, οι αναμνήσεις που έχω από σένα ανανεώνονται, λάμπουν, φωτίζουν της ψυχής τη πληγή.

Είναι τόσα που θέλουν να ξεστομίσουν τα χείλη. τόσα που θέλω να σου πω. να πιάσω τα δάκτυλα σου. να αγγίξω τα μαλιά σου.

Ξέρω σε έχω εξιδανικεύσει πια.

Στην αρχή προσπάθησα να το αποφύγω. Δεν τα κατάφερα στο τέλος. Ίσως φταίει που πέρασα όμορφα μαζί σου. Που ο πόνος άξιζε για τη χαρά, τις αναμνήσεις.

Νοσταλγώ γι' άλλη μια φορά αυτό που δεν έχω. Αυτό που δεν μπορώ να πιάσω. ν'αγγίξω.

Έτσι σ'ανέβασα σ'ενα ψηλό βάθρο. μέσα μου είσαι ψηλά. Δεν ξέρω αν θα μπορούσες να αναμετρηθείς με το μέσα μου είδωλο και να βγεις νικητής.
Δεν ξέρω..
Δε με νοιάζει..
Δε θα γίνει ποτέ..
Δε θέλω.

Μα σε ψάχνω.. που και που λυγίζω και σ'αναζητώ.. όπως απόψε..