Μια φίλη απ’τα παλιά - Ι

Είχα μια φίλη στο λύκειο την έλεγαν Φωτεινή*. Η Φωτεινή ήταν ένα κορίτσι που του άρεσε πολύ η μουσική. Έπαιζε πιάνο, όμποε. Λάμβανε μέρος στη χορωδία του σχολείου. Έκανε χρόνια θεωρία στο ωδείο.Ήταν ψηλή κι αδυνατούλα. Είχε καστανά ολόσγουρα, ανεξέλεγκτα μαλλιά που μάζευε τις περισσότερες φορές με λαστιχάκι. Ήταν όμορφο κορίτσι, είχε γλυκά χαρακτηριστικά, ένα αθώο ροδαλό, εφηβικό πρόσωπο, μεγάλα χείλη και μάτια μελιά. Τη πρώτη τάξη του λυκείου κάναμε λίγη παρέα. Δεν τη θυμάμαι πολύ καλά αν και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Στο διάλειμμα δεν ερχόταν μαζί μας στις βόλτες, έμενε πάντα μέσα. Ήταν καλή μαθήτρια και ήθελε να είναι πάντα έτοιμη για το επόμενο μάθημα. Τουλάχιστον έτσι έλεγε κι εγώ τότε το πίστευα.

Τη δεύτερη χρονιά δεν καθόμασταν πια μαζί στο θρανίο, αλλά αρχίσαμε να περνάμε τα διαλείμματα παρέα. Θυμάμαι συχνά μου έλεγε για το Θεό και τη θρησκεία γιατί πίστευε πολύ. Κάναμε όμως διαφόρων ειδών κουβέντες που τώρα πια δε μπορώ να θυμηθώ με λεπτομέρεια για ένα σωρό θέματα. Μιλούσαμε για τους καθηγητές, τα μαθήματα, τις εξετάσεις. Τα συνηθισμένα. Μερικές φορές μιλούσαμε και για ταινίες που είχαμε δει ή βιβλία που είχαμε διαβάσει. Εκείνη μου έλεγε για τον Μπετόβεν, το Μότσαρτ. Αυτή η μουσική, ειδικά του Μπετόβεν δε μου άρεσε καθόλου. Με πείραζε λοιπόν ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί του κι έγραφε το όνομα μου δίπλα στου Μπετόβεν στο πίνακα. Εγώ τότε νευρίαζα και τις έβαζα τις φωνές τρέχοντας να το σβήσω.

Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα σπίτι της οι γονείς της μου φάνηκαν ιδιαίτερα αυστηροί. Ειδικά ο πατέρας της ήταν ένας βλοσυρός άντρας με μεγάλα μαύρα φρύδια και πυκνά, μαύρα, ανεξέλεγκτα μαλλιά. Είχε δύο αδελφές. Η μια σπούδαζε κι η άλλη νομίζω είχε τελειώσει ή θα τέλειωνε όπου να ’ναι τις σπουδές. Η Φωτεινή ήταν πολύ συνδεδεμένη μαζί τους. Αυτό όμως το κατάλαβα όταν πήγα στο σπίτι της, γιατί στο σχολείο δεν τις ανάφερε συχνά.

Κάθε φορά που πήγαινα μου έπαιζε πιάνο. Τη θαύμαζα όταν έπαιζε γιατί φαινόταν να χάνεται στη μουσική. Το κορμί της λικνιζόταν, έκλεινε τα μάτια της και ταξίδευε. Όλη η σαλοτραπεζαρία όπου βρισκόταν το πιάνο της, ήταν γεμάτη παρτιτούρες. Με έβαζε να διαλέξω όποιο κομμάτι ήθελα και μου το έπαιζε. Σίγουρα θα κάναμε κι άλλα πράγματα στο σπίτι της, αλλά μόνο αυτές οι αναμνήσεις μου ’χουν μείνει έντονα κολλημένες στη μνήμη.

Η Φωτεινή στη τάξη, αν και καλή μαθήτρια κι έξυπνη πολύ, ήταν τρομερά ήσυχη. Δε σήκωνε συχνά το χέρι να πει μάθημα. Σπάνια έκανε αστεία, πλάκες, χαβαλέ όπως οι υπόλοιποι. Ήταν πολύ προσεκτική και επιμελής. Είχαμε συχνά διαφορά απόψεων σε πολλά θέματα και έτσι με το καιρό αναπτύξαμε μια φιλία που βασιζόταν στη συζήτηση, στην ανάλυση κι όχι στα κοινά ενδιαφέροντα ή στους έρωτες όπως ήταν συνηθισμένο σε εκείνη την ηλικία. Με άλλες φίλες έκανα και μιλούσα για διαφορετικά πράγματα, συγκροτήματα, τραγουδιστές, ποιος είναι ο πιο ωραίος συμμαθητής, σε ποιο πάρτυ θα πηγαίναμε. Τη Φωτεινή όμως δεν την ενδιέφεραν καθόλου όλα αυτά. Σε σημείο που μερικές φορές με προβλημάτιζε αυτή η συμπεριφορά. Την αγαπούσα όμως όπως ήταν και χαιρόμουν που ήταν φίλη μου.

Όταν μοιραζόμασταν τα όνειρα μας για το μέλλον πάντα μου έλεγε ότι ήθελε να παντρευτεί σύντομα και να κάνει πολλά πολλά παιδιά, μεταξύ 7-9 έλεγε πως θέλει. Εγώ τις έλεγα ότι δε θα έβρισκε άντρα να δεχτεί τόσα πολλά παιδιά και πως εγώ δεν ήθελα ούτε οικογένεια να κάνω, ούτε παιδιά να φέρω στο κόσμο. Ήταν τότε λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο στο κόλπο και με όλα όσα είχα δει να εξελίσσονται μπροστά μου και γύρω μου είχα αρχίσει να καταλαβαίνω σε τι κόσμο ζούσαμε. Δεν ήθελα να φέρω ένα παιδί σε ένα τέτοιο κόσμο. Η Φωτεινή όμως διαφωνούσε κάθετα σε όλα αυτά. Το όνειρο της ήταν μια μεγάλη οικογένεια έλεγε και ξαναέλεγε σε μένα και σ’ άλλες συμμαθήτριες μας όταν τύχαινε να μιλήσουμε.

Όπως και να ’χει τα χρόνια πέρασαν. Τελειώσαμε το σχολείο. Δώσαμε εξετάσεις για πανεπιστήμιο. Εγώ πέρασα Αθήνα, εκείνη Θεσ/νίκη. Θα σπούδαζε Θεολογία αν και της άρεσε περισσότερο η μουσική, αλλά δεν πέρασε στο ανάλογο τμήμα. Τη πρώτη χρονιά που ήμασταν φοιτήτριες όταν γυρνούσαμε για τις γιορτές και μετά για το καλοκαίρι στο πατρικό μας συναντιόμασταν, αν και όχι τόσο συχνά όπως παλιά. Τις λίγες φορές που βρισκόμασταν όμως, αισθανόμουν ότι κάτι είχε αλλάξει, ότι οι δρόμοι μας χώριζαν κι ότι όλο και πιο λίγα πράγματα μας ένωναν. Σιγά - σιγά απομακρυνόμαστε.

Ότι και να είχε γίνει όμως εγώ εξακολουθούσα να την νιώθω φίλη μου και την ήθελα κοντά μου. Συνεχίσαμε να κρατάμε αραιά επαφή. Που και που μάθαινα νέα της κι από μια άλλη κοπέλα, την Κ. που σπούδαζε κι αυτή Θεσ/νίκη θεολογία. Το δεύτερο χρόνο όταν γύρισα για τις γιορτές, έμαθα ότι η Φωτεινή είχε μπλεχτεί με μια θρησκευτική οργάνωση που θεωρείτο κάπως φανατική. Για να μου το λέει αυτό φοιτήτρια θεολογίας σκεφτόμουν κάτι θα ξέρει. «Ελπίζω όλα να πάνε καλά και να γυρίσει γρήγορα πίσω» έλεγα στον εαυτό μου. Δεν το συνειδητοποιούσα, αλλά ανησυχούσα για κείνη.

Το καλοκαίρι όταν είχε τελειώσει το δεύτερο έτος την είχα πάρει τηλέφωνο, αλλά θα έμενε μόνο λίγες μέρες και δεν καταφέραμε να βρεθούμε. Πίστευα ότι θα την έβλεπα τα Χριστούγεννα αλλά δεν ήρθε πίσω. Το ίδιο έγινε και το Πάσχα που ακολούθησε. Ρωτούσα την Κ. αλλά δεν ήξερε κι αυτή πολλά να μου πει. Την έβλεπε που και που αλλά δεν αντάλλαζαν κουβέντες πέρα από ένα τυπικό χαιρετισμό. Όταν γύρισα για άλλη μια φορά στο σπίτι μου μετά το τέλος του επόμενου έτους περίμενα να τη δω ή τουλάχιστον να της μιλήσω στο τηλέφωνο. Τίποτα όμως. Στο τηλέφωνο οι δικοί της απλά μου είπαν ότι πάλι δεν ήρθε.

Την είχα πεθυμήσει πολύ.


(συνεχίζεται…)

Joaquin Cortes

Διάβασα χθες στην εφημερίδα ότι αυτός ο κούκλος, ο θεός και τέλειος χορευτής που είδα πολλές φορές από τη tv θα είναι το Σεπτέμβριο στην Αθήνα. Θα πάει να τον κανείς;

Θα είμαι Αθήνα τον Αύγουστο που θα ’χουν φύγει όλοι.

Που τέτοια τύχη να ερχόταν τουλάχιστον αυτός...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧ να μπορούσα να πάω να το δω.............

...ξέχασα τον τίτλο..

Κοιτάω τη λευκή οθόνη.
Το μυαλό είναι κενό.
Τα μάτια αλοιθορίζουν.
Το μυαλό σκέφτεται άλλες καταστάσεις...

ΑΛΛΑΓΕΣ.

Αποδράσεις.

Ηρεμία.

Ξεκούραση.

Ανεμελιά.

Αγαλίαση.

Καλοκαιρινό ανέκδοτο!

Θέλω άδεια!

Είναι δύο υπάλληλοι σε ένα γραφείο και δεν την παλεύουν καθόλου.
Ιούλιος μήνας, ζέστη αφόρητη, πολλή δουλειά, όρεξη μηδέν.
Ο ένας έχει σαλτάρει τελείως και έπειτα από μερικές αποτυχημένες απόπειρες
να κερδίσει μια άδεια από το σκληρό αφεντικό, αποφασίζει να λάβει δραστικά μέτρα και να εκβιάσει λίγο την κατάσταση.
Πάει λοιπόν και κρεμιέται από το ταβάνι και αρχίζει να βγάζει περίεργους ήχους.
Μπαίνει το αφεντικό στο γραφείο, τον βλέπει, μένει κάγκελο.
- Τί έπαθες ρε; Γιατί κρεμάστηκες από το ταβάνι;
- Είμαι λάμπα!!
- Αα.. δεν πας καλά εσύ. Πάρε μια αδειούλα μπας και ξελαμπικάρεις λίγο.
Κατεβαίνει κάτω ο τύπος και φεύγει. Τον βλέπει ο συνάδελφος του και σηκώνεται και αυτός και τον ακολουθεί από πίσω.
Τον βλέπει το αφεντικό..
- Εσύ που πας;
- Ε, δεν μπορώ να δουλέψω μέσα στα σκοτάδια.

 

100

Μόλις πρόσεξα ότι έφτασα τα 100 ποστ! Σε λιγότερο από ένα χρόνο! Πολύ ομιλητική ή ποστερική με βρίσκω.. χμ.. Φυσικά με αυτό έγιναν μόλις 101. Ελπίζω τα πρώτα 100 να’ναι τα δύσκολα χιχιχιχι

Διάφορα και Σκόπελος

Πέρασε η φάση με τα τραγούδια νομίζω. Ήταν κάτι σαν μανία ή ξέπασμα δεν ξέρω.

Στο γραφείο είμαι μόνη αυτή τη βδομάδα κι αυτό κάνει τα πάντα ευκολότερα. Έχει πιο πολλή ησυχία. Φαίνεται άρχισαν οι περισσότεροι να πηγαίνουν διακοπές. Όπως και να’χει καλοδεχούμενη η ησυχία.

Αυτό το καλοκαίρι - όπως όλα τα καλοκαίρια που τα περνώ δουλεύοντας - δεν το αισθάνομαι. Είναι λες και περιμένω κάθε φορά να έρθει. Περιμένω. Περιμένω. Αλλά δεν έρχεται το ρημάδι.

Παλιά θυμάμαι το καλοκαίρι ήταν ανάσα ανεμελιάς, ξεκούρασης. Ήταν ευκαιρία να κάνω ό,τι εγώ θέλω για ένα χρονικό διάστημα. Η βλακεία είναι ότι πολύ συχνά τότε βαριόμουν.

Και τι δε θα δινα να μπορούσα να βαρεθώ τώρα το καλοκαίρι. Πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα ότι δε σου λείπει κάτι παρα μόνο όταν το χάσεις. Δεν αναγνωρίζεις την αξία του.

Και να ίσχυε αυτό μόνο για πράγματα ή εποχές.. καλά θα ήταν. Όμως ισχύει και για άτομα, για σχέσεις. Μερικές φορές τις πέρνω σαν δεδομένες. Όμως προσπαθώ να λέω και να υπενθυμίζω συνέχεια στον εαυτό μου ότι τίποτα και προπαντών κανένας δεν είναι δεδομένος.

Ίσως το μόνο δεδομένο στη ζωή είναι ότι όλα αλλάζουν. Οι σχέσεις αλλάζουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι δουλειές. Οι σκέψεις. Τα πάντα.

Σκόπελος

ΥΓ.: Χθες είδα το Μάμμα Μια! Και ερωτεύτηκα τη Σκόπελο και τις παραλίες της. Αυτά τα καταγάλανα νερά με ξετρέλαναν. Είναι φοβερά. Μπαίνει στα υπόψη για του χρόνου. Έχει παέι κανείς; Αν ναι ακούω εντυπώσεις!

Boat on the river - Styx

Boat on the river
Uploaded by yolyordam. - Videos of family and friends from around the world.

Take me back to my boat on the river

I need to go down, I need to come down

Take me back to my boat on the river

And I won't cry out any more

Time stands still as I gaze In her waters

She eases me down, touching me gently

With the waters that flow past my boat on the river

So I don't cry out anymore

Oh the river is wide

The river it touches my life like the waves on the sand

And all roads lead to Tranquillity Base

Where the frown on my face disappears

Take me down to my boat on the river

And I won't cry out anymore

Oh the river is deep

The river it touches my life like the waves on the sand

And all roads lead to Tranquillity Base

Where the frown on my face disappears

Take me down to my boat on the river

I need to go down, with you let me go down

Take me back to my boat on the river

And I won't cry out anymore

And I won't cry out anymore

And I won't cry out anymore

Αυτό το τραγουδάκι μου θυμίζει μια ιστορία που άκουσα το καιρό του πολέμου στη Βοσνία.

Ήταν ένας Σέρβος και όποτε άκουγε αυτό το τραγούδι έκλαιγε γιατί πριν το πόλεμο έμενε πάνω στη βάρκα του και δεν μπορούσε λόγω του πολέμου να την επισκεφτεί. Ίσως να έκλαιγε και για τη χώρα του ή για όλα όσα έχασε, όλους όσους έχασε από αυτό τον ανόητο πόλεμο.

Ο dj τότε του το είχε αφιερώσει θυμάμαι. Ελπίζω να τα κατάφερε μετά το τέλος του πολέμου να γύρισε πίσω στη βάρκα του, τη ζωή του, τους φίλους, την οικογένεια του...

Time In A Bottle - Jim Croce

Jim Croce - Time In A Bottle 1972
Uploaded by tch47. - See the latest featured music videos.

If I could save time in a bottle
The first thing that I'd like to do
Is to save every day
Till Eternity passes away
Just to spend them with you

If I could make days last forever
If words could make wishes come true
I'd save every day like a treasure and then,
Again, I would spend them with you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
I've looked around enough to know
That you're the one I want to go
Through time with you

If I had a box just for wishes
And dreams that had never come true
The box would be empty
Except for the memory
Of how they were answered by you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
I've looked around enough to know
That you're the one I want to go
Through time with you

Σόρρυ αν καταντώ κουραστική, αλλά κάτι έπαθα τώρα τελευταία και μου έρχονται παλιά αγαπημένα τραγούδια στο μυαλό. Ανακάλυψα ότι αν κάνω ποστ γι’ αυτά φεύγουν (και παραχωρούν τη θέση τους σε άλλα προφανώς ερήμην μου) κι έτσι άρχισα να τα ανεβάζω μπας και τα κατευνάσω και σωπάσουν..

Αμ δε! σιγά μη σωπάσουν!

Ίσα-ίσα που αυξάνονται και πληθύνονται επικινδύνως!

Λίγη υπομονή θα κάνω νομίζω μπας και πάσχω από οξεία καλοκαιρινίτιδα, που προέρχεται από το αναγκαστικό άραγμα στο γραφείο μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή.. Για να δούμε..

KANSAS - Dust In The Wind

KANSAS - Dust In The Wind
Video sent by danadi33

Kansas - Dust in the wind

I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity
Dust in the wind, all they are is dust in the wind
Same old song, just a drop of water in an endless sea
All we do, crumbles to the ground, though we refuse to see

Dust in the wind, All we are is dust in the wind

Don't hang on, nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away, all your money won't another minute buy

Dust in the wind, All we are is dust in the wind

Ένα ακόμα αγαπημένο, λατρεμένο τραγούδι.

CHRISTOF OH! MON AMOUR

CHRISTOF OH! MON AMOUR
Video sent by popi_vazeou

CHRISTOF OH! MON AMOUR

Elle a des yeux qui voient la mer
A travers la pluie qui descend
Elle fait des rêves où elle se perd
Entre les grands nuages blancs
Elle ne sait plus le jour ni l'heure
Elle a des larmes au fond du cœur
Qui lui font peur

Oh ! Mon amour, écoute-moi
Déjà la vie t'attend là-bas
Non n'aie pas peur, il faut me croire
La vie est belle même sans mémoire
Tu sais, je te raconterai
Avec le temps, tu comprendras

Elle n'entend pas ce que je dis
Et sa main dans ma main s'endort
Je voudrais être ce pays
Où elle s'en va chercher encore
Dans le miroir de son passé
Ce rêve qui s'était brisé
Un soir d'été

Oh ! Mon amour écoute-moi
Un autre monde t'attend là-bas
Non n'aie pas peur, il faut me croire
La vie est belle et notre histoire
Peut continuer quand tu voudras
Et tout sera comme autrefois

Oh ! mon amour ouvre ton cœur
Tu m'entendras
Pardonne le mal que je t'ai fait
Je ne te quitterai plus jamais
Oui, mets ta main dans mes cheveux
Je vois du soleil dans tes yeux

Oh ! Mon amour
Une autre vie t'attend là-bas
Je t'aime tant, il faut me croire
Le monde est beau et notre histoire
Peut continuer quand tu voudras
Et tout sera comme autrefois

lyrics

ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια. πάντα μου φέρνει δάκρυα στα μάτια και με γεμίζει νοσταλγία, για καλοκαίρια, για έρωτες, για άτομα, για ένα κάρο φανταστικές και πραγματικές καταστάσεις..

γραπτά..

Κάποιες φορές οι λέξεις κυλούν σαν χείμαρρος από μέσα σου. Λες και αναδύονται από μια πηγή κρυφή κι αστείρευτη. Βγαίνουν και κατακλύζουν το μέσα, το έξω, το άλλο, το δικό, τα πάντα. 

Κι όμως προφορικά δεν εκφράζεσαι καλά. Η πηγή στερεύει ή στραβά κυλά στις λέξεις του αέρα. 

Γραπτά όμως.. γραπτά όλα αλλάζουν. Πάντα το γραπτό σου έδινε πνοή, φτερά, ανάσα για ψηλές πτήσεις. 

Από την εφηβεία πόσα και πόσα τετράδια δεν γέμισες με σκέψεις, αναμνήσεις, ποιήματα. Τώρα γεμίζεις μπλογκ. Τώρα τα μοιράζεσαι με κάποιους ηθελημένα. Τότε ούτε κατά διάνοια να τα μοιραστείς. Όλα προσωπικά, κρυφά, δικά σου αποκλειστικά.

Πόση προσπάθεια έχυνες να κρύψεις το ημερολόγιο. Να το κλειδώσεις με κλειδάκι μικρό, χρυσό. Να το προστατεύσεις από αδιάκριτα μάτια και βλέμματα χωρίς κατανόηση.

 Τι έκανες όλα αυτά τα λόγια; Όταν ήρθε μια στιγμή τα πέταξες όλα μαζί στα σκουπίδια. Τα θεώρησες μακρυά σου και τα απομάκρυνες σχεδόν ολοκληρωτικά. Εντελώς ολοκληρωτικά θα ήταν αν τα έκαιγες. Ήσουν κι είσαι ακόμα των ακραίων λύσεων άλλωστε. Ή όλα ή τίπότα. Μια ζωή. Γιατί να άλλαζες τακτική για τα ημερολόγια; Δεν άλλαξες. Τα πέταξες όλα. Με ένα μικρό φόβο μπας και τα μαζέψει ή τα δει κάποιος από το σκουπιδότοπο όπου θα κατέληγαν. 

Πάνε τόσα χρόνια τώρα.. αν έμειναν εκεί το πιο πιθανό οι χιλιάδες σελίδες τους να έχουν λιώσει. Τα γράμματα αρχικά να έχουν μουτσουρωθεί, μετά γίνει ένα με το χώμα, τροφή για τα σκουλήκια που οργώνουν τη γη.

Όχι δεν τα θες ακόμα και τώρα, αυτά τα ημερολόγια που πέταξες. Τα πέταξες πρωτίστως γιατί σε είχαν κουράσει, ψυχικά, δεν ήθελες να τα διαβάζεις ξανά και ξανά. Να επισκέπτεσαι το παρελθόν. Να αναμοχλεύεις αναμνήσεις που αλλιώς είχες στο μυαλό κι αλλιώς είχες αποτυπωμένες στο χαρτί.

Και γράφεις, γράφεις, γράφεις. 

Σκέψεις, προβληματισμούς, όνειρα, αναμνήσεις. Ένα σωρό πράγματα. Ιστορίες που έχεις μέσα σου και θες να καταγράψεις. Όχι για να μη ξεχάσεις. Όχι. Απλά για να τις φτιάξεις ακριβώς όπως τις θες εσύ. Να αφαιρέσεις λίγο από το μαύρο. Να προσθέσεις λίγο κόκκινο, χρυσαφί, ροζ.

Αμαρτίες σκέψης.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου, λόγω της θρησκείας που ασπαζόμαστε οι περισσότεροι, έχουμε μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι πέρα των πράξεων μας ακόμα και οι σκέψεις μας μπορεί να θεωρηθούν αμαρτία. Για μένα αυτό είναι τουλάχιστον παράλογο.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ερχόταν ο ιερέας να μας πει να εξομολογηθούμε (όσοι δεν πήγαιναν μας κοίταζε κάπως σαν λεπρούς, πολλοί πήγαιναν για να χάσουν ώρα από το μάθημα κ.ο.κ.) και μας έφερνε μια επιεικώς απαράδεκτη λίστα που μπορούσαμε εμείς σαν παιδιά να διαβάσουμε για να βρούμε αμαρτίες που μπορεί να είχαμε κάνει. Είχε τους εξής ευρηματικούς τίτλους: αμαρτίες ποδιών, αμαρτίες χεριών, αμαρτίες ματιών, αμαρτίες δακτύλων, αμαρτίες αυτιών κτλ. Νομίζω καταλαβαίνετε το σκοπό. Αφενός να δώσει κάτι στα παιδιά να πουν για να μπορούν να μετανοήσουν. Αφετέρου να τους ξυπνήσει από όσο πιο νωρίς γίνεται τις ενοχές. (με ένα απλό search στο google ανακάλυψα ότι η λίστα αυτή ζει και βασιλεύει.. πατήστε εδώ αν θέλετε να τη δείτε).

Η θρησκεία μας έχει αναπτυχθεί δυστυχώς σαν μια θρησκεία που καλλιεργεί και αναπτύσσει τις ενοχές. Αντί σαν μια θρησκεία αγάπης και προσφοράς που αν δεν κάνω λάθος είναι το πραγματικό νόημα της. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι όλοι υποτίθεται γεννιόμαστε με το προπατορικό αμάρτημα να μας βαραίνει. Άρα είμαστε ένοχοι πριν καν γεννηθούμε!...

Μέσα σε αυτό το ενοχικό κλίμα που μεγαλώνουμε και αναπτυσσόμαστε ένα βασικό πιστεύω με το οποίο φροντίζουν να μας γαλουχήσουν από νωρίς, είναι ότι όλα όσα σκεφτόμαστε τα ακούει και τα παρακολουθεί ο Θεός (κάτι σαν big brother) και ότι αν σκεφτούμε μια αμαρτία είναι το ίδιο με το να την έχουμε κάνει. Παραδείγματος χάριν, μπορεί να μου τη σπάσει ο γείτονας το μεσημέρι που ξαπλώνω να ξεκουραστώ, κάνοντας του κόσμου το θόρυβο κι εγώ μες την απελπισία μου, που δεν μπορώ να βρω ησυχία, να σκεφτώ να σκοτώσω εκείνον κι όλο του το σόι. Λένε λοιπόν, ότι αυτή η σκέψη είναι το ίδιο με το να πάρω μια μπαζούκας και να τους καθαρίσω. Το ίδιο! Αν είναι ποτέ δυνατό!

Κι όμως ΔΕΝ είναι το ίδιο όπως και να το δει κανείς. Η σκέψη είναι ελεύθερη να πετάξει σαν πουλί όπου θέλει. Μπορεί ο καθένας να σκεφτεί οτιδήποτε θέλει, από το πιο ακραίο όπως μια δολοφονία, ως το πιο απλό τι θα κάνω το σαββατοκύριακο, μέχρι οτιδήποτε. Δεν ελέγχει ούτε παρακολουθεί κανείς τη σκέψη μας, εκτός κι αν εμείς του το επιτρέψουμε.

Η σκέψη δεν προϋποθέτει την πράξη, αν και κάθε πράξη προϋποθέτει στις πλείστες των περιπτώσεων μια σκέψη. Με άλλα λόγια μπορεί κάποιος για να κάνει μια δολοφονία (για να πάρουμε το πιο ακραίο των παραδειγμάτων) να χρειαστεί να τη σκεφτεί πρώτα, αλλά δεν σημαίνει ότι όποιος σκεφτεί μια δολοφονία θα την κάνει. Αν συνέβαινε αυτό ο πληθυσμός της γης δε θα αριθμούσε δισεκατομμύρια αλλά χιλιάδες στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Φυσικά με όλα αυτά δεν εννοώ ότι πρέπει συνέχεια να σκεφτόμαστε αρνητικά, επιθετικά σενάρια κι άλλα παρόμοια. Εννοώ ότι ακόμα κι αν τα σκεφτούμε δεν έγινε κάτι αν δεν βάλουμε μπρος ένα μηχανισμό εκτέλεσης τους. Με άλλα λόγια δεν μετρά η σκέψη αλλά η πράξη. Από τις πράξεις μας θα κριθούμε όλοι είτε σε αυτό είτε στον άλλο κόσμο.

Φαντασία ή my imaginary friend + update

photo link

Οι σχέσεις που φτιάχνω μες το μυαλό μου, με άτομα που δεν μπορώ, δε θέλω να πλησιάσω ή πιο συχνά με άτομα που δεν υπάρχουν, είναι οι καλύτερες και σίγουρα πιο εύκολες σχέσεις. Φαντάζομαι πως θα ήταν αν μιλούσαμε, τι θα λέγαμε, τι θα κάναμε, που θα πηγαίναμε. Τα φανταστικά αυτά άτομα κάνουν ότι θέλω εγώ. Λένε λόγια που διαλέγω, δεν με ενοχλούν αν δεν τους θέλω. Είναι εκεί κάθε φορά που τους χρειάζομαι. Μια χαρά. Είναι κάπως σαν σήριαλ η ζωή τους. Σήριαλ όμως που γράφω, σκηνοθετώ, πρωταγωνιστώ εγώ. Είμαι ο δημιουργός τους ;)


Από μικρή είχα ένα συγκεκριμένο άτομο στο μυαλό μου με το οποίο πέρασα πολλές ώρες, μάλλον τώρα που το σκέφτομαι μέρες αν όχι βδομάδες, να φαντάζομαι πως είναι, τι περνούμε μαζί, τι κάνουμε, ποια είναι η ζωή του, οι σκέψεις του, οι απόψεις του. Τον έφτιαξα τόσο καλά μέσα στο μυαλό μου που σκεφτόμουν να γράψω την ιστορία του κάπου. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά, αν θέλω μπορώ να τον "δω" όπως τον είχα φτιάξει. Κι αν ψάξω μπορώ να δω σε ποια φάση της ζωής του βρίσκεται. Συνήθως είναι σε κάπως μεγαλύτερη ηλικία από μένα.

Άραγε το κάνουν ή το έκαναν κι άλλοι αυτό ποτέ;

update

Μετά από ένα σχόλιο από τη φίλη jacki θυμήθηκά ότι δεν ανάφερα το στραβό των imaginary friends: οι φανταστικοί φίλοι είναι τέλειοι! Δεν μπορουν να κανουν λαθη, αφού εσύ αποφασίζεις τι κάνουν ανα πάσα στιγμή. Όλοι οι πραγματικοι ωχριουν μπροστα στην τελειοτητα τους! Και εννοείται ότι αυτή η τελειότητα καταντά πολύ συχνά κουραστική και σπαστική. ;)

Ευχαριστίες ή αχαριστία;

Κάθε χρόνο διαβάζω πολλά βιβλία, ξένα και ελληνικά. Μπορεί να χαρακτηριστώ και βιβλιοσκώληξ (ή bookworm αγγλιστί) γιατί κάποια που μου αρέσουν κυριολεκτικά τα ροκανίζω σε μικρό χρονικό διάστημα.

Όλα τα ξενόγλωσσα βιβλία που έχω διαβάσει έχουν, είτε στην αρχή είτε στο τέλος, ευχαριστίες στην εκδοτική εταιρεία, στην ομάδα διόρθωσης κειμένου, σε γνωστούς, σε φίλους, σε οικογένεια και γενικά σε οποιονδήποτε έχει συνδράμει είτε οικειοθελώς είτε και άθελα του στη συγγραφή του βιβλίου.

Τώρα διαβάζω το τελευταίο του Πάολο Κοέλιο, "Ο νικητής είναι μόνος" και πρόσεξα για άλλη μια φορά ότι ένας τόσο μεγάλος συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου του ευχαριστεί ένα σωρό κόσμο που τον βοήθησε στη συγγραφή του βιβλίου του.

Αυτό που έχω προσέξει είναι ότι το ίδιο δεν συμβαίνει στην πλειονότητα των βιβλίων από έλληνες συγγραφείς.

Αυτό νομίζω μπορεί να συμβαίνει για δύο λόγους·

Ο πρώτος που μπορώ να φανταστώ είναι ότι ο συγγραφέας κλείστηκε όσες μέρες και νύχτες χρειαζόταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια γυμνή λάμπα και ηχομόνωση, παρέα μόνο με το pc του και ατέλειωτες κούπες καφέ. Το έγραψε, το επεξεργάστηκε, το διόρθωσε, το ζούληξε από δω κι από κει τελοσπάντων και μετά το παρέδωσε έτοιμο για εκτύπωση.

photo link

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι πήρε βοήθεια από διάφορα άτομα με διάφορους τρόπους, αλλά θεωρεί δεδομένο ότι θα πάρει βοήθεια και δεν πιστεύει ότι αυτά τα άτομα αξίζουν της αναφοράς του στο σημαντικό βιβλίο του. Να μη γεμίζει κι άδικα χαρτί βρε αδελφέ!

Μήπως, λέω μήπως πολλοί από τους έλληνες συγγραφείς είναι ολίγον τι ντίβες και δεν μπορούν να ρίξουν το επίπεδο τους τόσο χαμηλά ώστε να πουν ένα ευχαριστώ σε κάποια συγκεκριμένα άτομα που τους παρείχαν βοήθεια στη συγγραφή του βιβλίου τους; Γιατί ένα γενικό "ευχαριστώ σε όλους όσους με βοήθησαν" για μένα προσωπικά πάλι δε φτάνει. Όχι πως το λένε πολλοί, έστω κι αυτό..

photo link

Τεντώματα

photo link

Λατρεύω τα τεντώματα.

Μόλις ξυπνήσω πρέπει να τεντωθώ σαν γάτα αλλιώς δε ξυπνώ κανονικά.

Στη δουλειά μόλις βρω ευκαιρία πάλι τεντώνομαι, αφού κάνω δουλειά καθιστική που καταπονεί το σώμα και πολύ μα πολύ συχνά νυστάζω φοβερά.

Νιώθω ότι τεντώνοντας το σώμα μου πάει και λίγο οξυγόνο στον εγκέφαλο και έτσι ξυπνώ κάπως.

Φεύγω. Πάω να τεντωθώ τώρα!

photo link

Καλό Σαββατοκύριακο και καλά μπάνια!

Αναμείνατε στο ακουστικό σας.. ή η ταλαιπωρία των πελατών

photo link

Κάποιες εταιρίες.. και υπάλληλοι είναι ικανοί αργά, αλλά σταθερά να μου ταράξουν τα νεύρα... Σχεδόν σε κάθε τηλεφώνημα ακούω το "Μπορείτε να περιμένετε;" Και πριν απαντήσω.. ΜΠΑΜ! αρχίζει η σπαστική μουσική νινανινανινανανανανανινινανιιιιιιναναααααα
Ή ακόμα πιο σπαστικό; Δεν αρχίζει καν μουσική.. απλά κατεβάζει το ακουστικό και ακούω το κενό. Και σκέφτομαι (δικαίως θέλω να πιστεύω) "Τώρα τι να κάνω χριστιανή/μουσουλμάνα/ινδουίστρια/άθεη μου; Να το κλείσω κι εγώ να τελείωνουμε;!"

Στο κάτω-κάτω της γραφής "αξίζει να καταστραφείς" που λέει κι ο Πάριος.. όχι αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο ουπς τραγούδι. Στο κάτω-κάτω της γραφής λοιπόν, μπορεί και να μη θέλω να περιμένω.. μπορεί να με ζητά εκείνη ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο διευθυντής.. ή ο συνάδελφος.. μπορεί να κτυπά η άλλη γραμμή.. ή το κινητό.. μπορεί να δίψασα και να θέλω να πιω μια γουλιά νερό.. μπορεί να θέλω να βάψω τα νύχια μου βρε αδελφέ! Με άλλα λόγια μπορεί να έχω ένα κάρο σημαντικά κι ασήμαντα που θέλω/πρέπει να κάνω εκείνη την ώρα που μου επιβάλλεις με το έτσι-θέλω να περιμένω, να πας εσύ να βάψεις τα νύχια σου ή οτιδήποτε άλλο κάνεις όταν με βάζεις στην αναμονή! Για σκέψου το λίγο..

Το άλλο δε; Αντί για μουσική αρχίζουν διαφημίσεις της εταιρείας "και τι καλοί είμαστε, και τι ωραία προϊόντα πουλάμε, και τι τέλεια εταιρεία έχουμε κτλ κτλ" Μα άμα ενδιαφερόμουν για τα προϊόντα θα περίμενα από την αναμονή στο τηλέφωνο να ενημερωθώ;!! ΕΛΕΟΣ!!

Τέλος το σπαστικότερο των σπαστικών ή αλλιώς ο βασιλιάς της σπαστικότητας: "Καλέσατε την εταιρεία ταδεόπουλοι α.ε. Πατήστε 1 για τις πωλήσεις, πατήστε 2 για το λογιστήριο, πατήστε 3 για περμανάντ προϊόντα..." και ούτω καθεξής μέχρι να γίνουν τα νεύρα τσατάλια!

Έχω τις εξής απορίες:

1ο) γιατί δεν δίνει την επιλογή της τηλεφωνήτριας πρώτη; Γιατί πρέπει να ακούσω ένα κατεβατό για να βρω την απλή και σημαντική αυτή πληροφορία;

2ο) γιατί δε δίνει τα εσωτερικά των τμημάτων που αναφέρει, ώστε να περάσεις το βάσανο μια φορά κι ΟΧΙ κάθε φορά που τηλεφωνάς στην ταδεοπουλική εταιρεία;

3ο) τι σκ@τ@ γλυτώνουν με αυτό το τρόπο αφού οι περισσότεροι σίγουρα σιγουρότατα όμως, κτυπουν το πλήκτρο για την τηλεφωνήτρια; Αλλιώς είναι να μιλάς με ένα άνθρωπο του θεού, να του λες τι θες και να σε βοηθά, απαντά στα ερωτήματα σου κι ότι άλλο θες (π.χ. να σου φτιάχνει κι ένα καφέ.. λέμε τώρα). Κι άλλο ένα μηχάνημα να σου λέει κάθε μα κάθε κάθε φορά που τηλεφωνάς την ίδια αηδία!

Ξέρω, ξέρω θα μου πείτε ότι έτσι γλυτώνει από προσωπικό η εταιρεία και μπορεί να επενδύσει στις αγορές προϊόντων, χαλιών απ’την Ινδία για τη ρεσεψιόν κι άλλες σημαντικές και μη εξαιρετέες επενδύσεις..

Αλλά αυτό που οι περισσότερες εταιρείες αγνοούν ή δε θέλουν να θυμούνται είναι ότι η μεγαλύτερη επένδυση που κάνουν ποτέ, κι αυτό ισχύει για όλες τις εταιρείες από τη μεγαλύτερη πολυεθνική ως το τελευταίο περίπτερο-ψιλικατζίδικο είναι η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό!

Τι να το κάνω ο δύσμοιρος πελάτης άμα πουλάνε τα καλύτερα προϊόντα στην υφήλιο αλλά το προσωπικό δεν ξέρει να συμπεριφέρεται τόσο από κοντά όσο και τηλεφωνικώς; Άμα με κάνει να νιώθω σαν σκουπίδι στη σόλα των παπουτσιών του; Θα πάω/πάρω μια και δε θα ξαναπατήσω/τηλεφωνήσω! Κι ειδικά σήμερα με τον ανταγωνισμό; Ουοουου!! Τον πελάτη τον κερδίζεις δύσκολα και τον χάνεις στο πι και φι( ή πι και φιόρο).

Άρα επενδύση στο ανθρώπινο δυναμικό. Κι ένα άτομο ή δύο, τρία, όσα χρειάζονται τελοσπάντων, ακόμα και ολόκληρο τμήμα ατόμων, που να απαντούν τα τηλέφωνα α)με ευγένεια, β)με διάθεση εξυπηρέτησης, γ)με άμεσες λύσεις, απαντήσεις, αποτελέσματα δ)που να’χουν υπόψη τους ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, θα ευχαριστήσει εμένα τον πελάτη.

Ως γνωστό ένας ευχαριστημένος πελάτης θα διαδώσει την ευχαρίστηση του σε γνωστούς, συνάδελφους, φίλους, οικογένεια. Το ίδιο θα κάνει όμως κι ένας δυσαρεστημένος με τη δυσαρέσκεια του...

photo link

Michael Jackson lives.. in our hearts!

link

Όταν ήμουν 12 χρονών πρωτοάκουσα το Bad. Καταπληκτικός δίσκος. Θυμάμαι τον εαυτό μου να χορεύω στους ήχους του. Θυμάμαι να κοιτώ το πρώτο αθώο πλατωνικό έρωτα μου στα μάτια εκείνο το καλοκαίρι και να παίζει το Liberian Girl.

Ό,τι κι αν είχε ειπωθεί για αυτό το καλλιτέχνη τα τελευταία χρόνια - κι είναι πολλά - πάντα έλεγα και το πιστεύω, ότι δε με ενδιαφέρει τι κάνει φτάνει που βγάζει αυτά τα καταπληκτικά τραγούδια. Η ζωή του καθενός είναι θέμα του. Γιατί πρέπει να συμπαθώ ένα άνθρωπο για να ακούω τη μουσική του;

Αυτή τη στιγμή που γράφω είναι η κηδεία του. Ακούγοντας όλα αυτά τα τραγούδια που λατρεύω στη τηλεόραση, δεν άντεξα. Ήρθα να γράψω λίγες γραμμές.

Ναι ο Μichael Jackson ζει στις καρδιές μας! Όσο κι αν ακούγεται δακρύβρεχτη δήλωση ειλικρινά το πιστεύω. Είναι φοβερό πως ένας άνθρωπος που φαινόταν τόσο ντροπαλός, συνεσταλμένος μεταμορφωνόταν σε ένα φοβερό τραγουδιστή, χορευτή όταν έβγαινε στη σκηνή.

Αιωνία του η μνήμη!

υγ. παρακολουθώ μαζί με εκατομύρια άλλους μέσω του cnn και του facebook τη τελετή εις μνήμη του και δακρύζω.. δεν μπορώ να κρατηθώ..

Ελένη Βιτάλη - Λατρεμένη

http://bestgreekmusic.blogspot.com/2009_06_24_archive.html

Ελένη Βιτάλη

Μια απίστευτα βαθιά λαϊκή, χαρισματική, γλυκιά, αισθαντική φωνή. Ένα χαρισματικό πλάσμα η ίδια. Τραγουδά και σπάει η φωνή της. Με κάνει και αισθάνομαι έντονα το κάθε στίχο. Με συγκινεί αφάνταστα. Όποτε ακούω τη φωνή της αισθάνομαι περίεργα, κάτι βαθιά μέσα μου κλαίει, γελάει, λικνίζεται μαζί της.

Δυστυχώς δεν είχα τη τύχη ως σήμερα να την ακούσω ζωντανά. Αλλά ελπίζω κάποια στιγμή να το διορθώσω αυτό. Αν με κάνει να αισθάνομαι έτσι όταν την ακούω από το δίσκο φαντάζομαι πως θα αισθανθώ να την ακούσω από κοντα..

Δε θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι είναι η πιο αγαπημένη μου ελληνίδα τραγουδίστρια. Δε λέω καλή είναι και η Σ.Λεονάρδου, η Χ.Αλεξίου, η Ε.Αρβανιτάκη, η Ε.Τσαλιγοπούλου, αλλά η Ελένη Βιτάλη είναι μια και μοναδική κι όσο αναφορά εμένα α-νε-πα-νά-λη-πτη!

Δεν είμαι μουσικός για να αναλύσω τη μουσική, τα τραγούδια που έχει γράψει, ούτε ξέρω πολλά από την ζωή ή την καρίερα της. Την λατρεύω όμως κι αυτό μου φτάνει και με το παραπάνω.

link

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ
Μη φοβάσαι και προχώρα είμαι εγώ στο πλάι σου
Στη ζωή στην ανηφόρα και στο προσκεφάλι σου
Παίρνω πάνω μου τα βάρη που η ζωή σου φόρτωσε
Γίνε πάλι παλικάρι ξέχνα ποιος σε πρόδωσε

Μια γυναίκα μπορεί
Τη ζωή σου να αλλάξει μπορεί
Μια γυναίκα μπορεί
Να χαράξει καινούρια αρχή

Άσε τον καημό να πίνει μόνος το ποτήρι του
Και μη ξανακάνεις φίλε πάλι το χατήρι του
Μη φοβάσαι και προχώρα είμαι εγώ στο πλάι σου
Στη ζωή στην ανηφόρα και στο προσκεφάλι σου

Μια γυναίκα μπορεί
Τη ζωή σου να αλλάξει μπορεί
Μια γυναίκα μπορεί
Να χαράξει καινούρια αρχή

video here

Spring-summer cleaning ή αλλιώς ξεσκαρτάρισμα

link

Πολλές φορές κάνω ένα γενικό ξεσκαρτάρισμα σε διάφορα πράγματα:
Π.χ.:

Στο ποια blog παρακολουθω.. αν βρω ότι κάποιος με κλείδωσε χωρίς λόγο και αιτία έξω, διαγράφω το blog από το reading list να μη βλέπω post που δεν μπορώ να διαβάσω.

Στα ρούχα που φοράω ή που δεν φοράω ποια. Πετάω όσα δεν μπαίνουν, είναι παλιά, είναι βαρετά, είναι δώρα που δε μ’άρεσαν ποτέ. Πετάω, γιατί η μάνα μου ποτέ δεν πετάει τίποτα και το να κρατώ άχρηστα με αρρωσταίνει, με κουράζει.

Στο σπίτι ανοίγω συρτάρια, κάνω ανακατανομές, συγυρίσματα, φυλάω πράγματα με διαφορετική διάταξη, σε διαφορετικό χώρο, με διαφορετικό τρόπο. Πετάω κι εδώ πολλά αχρήστα, σπασμένα, ότι φανταστείς.

Σε φίλους.. κοιτώ ποιος με θυμάται μόνο όταν με χρειάζεται, όταν θέλει κάτι, αλλιώς είμαι ξεχασμένη γι’αυτόν. Σε τέτοιους "φίλους" λέω γειά. Κι αργά ή γρήγορα πιάνουν το νόημα. Ή δεν το πιάνουν. Πρόβλημα τους.

Στις σχέσεις. Κρατάω τις αναμνήσεις που αγαπώ. Τα άτομα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου, είτε το ήξεραν είτε όχι. Τα άλλα τα άσχετα άτομα τα ξεχνάω, τα διαγράφω. Κάνω χώρο στο σκληρό μου.

Δε γουστάρω να κρατώ άτομα, πράγματα, αναμνήσεις που δε τα χρειάζομαι, δε με βοηθούν, με βαραίνουν, με κουράζουν και στο τέλος τέλος με αποσυντονίζουν. Μου κλέβουν από την ηρεμία, τη γαλήνη που μπορώ να αισθανθώ.


Μετά το ξεκαθάρισμα νιώθω ανανεωμένη, χαρούμενη, ευδιάθετη, έτοιμη για νέες περιπέτειες, γεμάτη ζωή, δυνατή, ικανή, δυναμική, ενδυναμωμένη. Νιώθω τέλεια. Ότι ένα κομμάτι της ζωή μου έχει, έστω προς το παρόν τακτοποιηθεί.

link

ΥΓ: τώρα που θυμήθηκα, μ’αρέσει όταν γκρεμίζουν παλιά, εγκαταλελειμένα και άχρηστα κτίρια, όχι διατηρητέα εννοείται (εκεί σπαράζει η καρδιά μου). Νιώθω ότι φεύγει μια σαβούρα από τη μέση, ότι υπάρχει μια ελπίδα για να πάρει τη θέση του απαίσου κτιρίου ένα καλύτερο. Φυσικά τις περισσότερες φορές, με την αισθητική που δέρνει τους περισσότερους που τα φτιάχνουν, μόνο καλαίσθητα και εναρμονισμένα με το περιβάλλον δεν είναι τα νέα κτίρια.. αλλά οκ μέχρι να τα φτιάξουν έχω πάντα μια κρυφή ελπίδα.. για κάτι καλύτερο.

Φτάνει πια!!!

Διάβασα σήμερα το πρωί αυτό το άρθρο στο BBC News και δεν μπορούσα να μην κάνω ανάρτηση γι’αυτό. Θα έσκαγα. (Τα twitter updates προφανώς πέφτουν σε ώτα μη ακοώντων.. Τεσπα.)

Καλό μήνα!!

Καλό μήνα!!!

Πρώτος ουσιαστικά και απίστευτα ζεστός συχνά, μήνας του καλοκαιριού μπήκε σήμερα.

Ιούλιος, μήνας γενεθλίων, μήνας διακοπών για κάποιους.

Ιούλιος αγαπημένος μήνας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αν ο Ιούλιος ήταν άνθρωπος θα ήταν ένας νέος άντρας με ηλιοκαμένο, γυμνασμένο κορμί και ξανθά μακριά σγουρά μαλιά. Με μάτια γαλανά σαν θάλασσες. Με μακριές, ξανθιές, απαλές βλεφαρίδες. Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο αγγελικό πρόσωπο του.

Θα ήταν γυμνός χωρίς ίχνος ντροπής ή διστακτικότητας, ξαπλωμένος πάνω σε ένα βράχο μπροστά σε μια ολογάλανη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Θα κρατούσε στο χέρι ένα μικρό, λευκό λουλουδάκι και θα το μύριζε που και που νωχελικά, κοιτώντας το κύμα, την αμμουδιά, τη θάλασσα.

πηγή φώτο