Φόβος

Μένω στο κέντρο της Καλλιθέας, στην Αγ. Πάντων απ'όπου περνά το "πράσινο" λεωφορείο για Πειραιά. Είμαι 21 χρονών και μένω μόνη για πρώτη φορά. Η γκαρσονιέρα μικρή σαν κουκλόσπιτο.

Έξω σκοτάδι, πρωινές ώρες μιας ακόμη Δευτέρας. Η Αθήνα κοιμάται. Η ησυχία τέτοια ώρα είναι εξίσου εκωφαντική με το θόρυβο της μέρας.

Η φαντασία μου οργιάζει. Ακούω διάφορους θορύβους απ'τα γειτονικά διαμερίσματα, από το ξύλινο παρκέ του δωματίου και τους ερμηνεύω σαν ανθρώπους που κρύβονται έτοιμοι να επιτεθούν. Κάθομαι στο κρεβάτι σκεπασμένη με την αγαπημένη γαλάζια κουβέρτα μου και τσιμπολογώ πατατάκια. Σηκώνομαι και ελέγχω κατά διαστήματα την πόρτα, τα παράθυρα.

Στη τηλεόραση παίζουν επαναλήψεις της Νταντάς, των πρωινάδικων, παλιών αμερικάνικων σειρών. Κάνω ζάππινγκ συνέχεια κι ώρες ώρες βλέπω για λίγο χαλιά που πουλιούνται. Αναρωτιέμαι ποιος ψωνίζει τέτοια ώρα χαλιά και τι νιώθει το πρωί όταν συνειδητοποιεί τι έκανε το προηγούμενο βράδυ.

Είμαι φοιτήτρια, έχω εξεταστική όπου να'ναι αλλά το μάθημα είναι βαρετό και δεν έχω όρεξη να το διαβάσω. Στο κρεβάτι δίπλα μου είναι πεταμένο το βιβλίο κι οι σημειώσεις απ'την παράδοση.

Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος που φαντάζει εκκωφαντικός μες τη σιγαλιά της νύχτας. Πετάγομαι απ'το κρεβάτι και με μια αστραπιαία κίνηση κλείνω τον ήχο απ'τη τηλεόραση. Κάποιος έφτασε με το ασανσερ στον όροφο μου και περπατά τρεκλίζοντας στο διάδρομο.

Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Ποιος να είναι τρεις και μισή το πρωί; Απ'το ματάκι της εξώπορτας βλέπω το περίγραμμα του σαν περνά. Αρχίζω να σκέφτομαι σενάρια και τρόπους αντιμετώπισης του.

Όποιος κι αν είναι προσπερνά το διαμέρισμα μου και στέκεται στη διπλανή πόρτα. Κρατώ την αναπνοή μου. Ακούω κλειδιά να πέφτουν στο πάτωμα. Μια φωνή κάτι λέει. αλλά τα λόγια δε βγάζουν νόημα.

Η φωνή δυναμώνει και ακούγονται κλειδιά να μπαίνουν στην πόρτα. Κάποιος μπήκε στο διπλανό διαμέρισμα. Σχεδόν αμέσως ακούω την πόρτα της διπλανής κουζίνας να ανοίγει και χιλιάδες γυάλινα μπουκάλια να σπάζουν. Ο θόρυβος αντιλαλεί στον ακάλυπτο.

Τελικά είναι ο γείτονας που έχει γυρίσει απ'έξω. Η καρδιά μου πάει στη θέση της. Κάθομαι ξανά στο κρεβάτι και πριν ξανανοίξω τον ήχο στην τηλεόραση ακούω τη φωνή του να τραγουδά ένα παλιό λαϊκό. "Έχει κέφια απόψε φαίνεται" σκέφτομαι και χαμογελώ.

Το μετέωρο βήμα..

Τώρα που βρήκα τον τοίχο ξέχασα το σύνθημα...

Όχι πλάκα κάνω βρε.

Βρίσκομαι σε μια μετέωρη κατάσταση.. κάτι σαν το μετέωρο βήμα του πελαργού ένα πράγμα. Είναι κι ο καιρός που δε βοηθά καθόλου. Είναι μες την αναποφασιστικότητα. Μια ζέστη (καλά αυτό είναι το συνηθισμένο του εδώ στην Αφρική... λέμε τώρα) μια ψυχραδούλα το πρωί και ζεστούλα το μεσημέρι. Έχουμε καταντήσει έρημος ή κατά κει πάμε προς ολοταχώς... 

Η μετέωρη κατάσταση μ'αρέσει κι όλας δηλαδή γιατί σημαίνει ότι ανοίγονται πολλές προοπτικές, νέοι δρόμοι μπροστά μου. Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω και να χαίρομαι την τωρινή μετέωρη κατάσταση.

Αυτό που μου θυμίσε το πιο πάνω είναι το Σνούπυ μου που μερικές φορές σηκώνει το μπροστινό δεξί ποδαράκι του για να είναι έτοιμος για όλα :)

Blogger-μουρμούρα/νεύρα + Διευκρίνηση

Μα τι έπαθε πάλι ο μπλογκερ και δε μου άνοιγε κανένα χώρο σχολιών ή το /home ή οτιδήποτε για να γράψω κτλ; Έτσι μου'ρχεται να μετακομίσω μόνιμα στο γουρντπρες κι ας μην έχει δωρεάν αλλαγή του HTML/CSS του.

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου κι ένα νέο μπλογκ να φύγω! ;)

------

Διευκρίνηση: δεν μετακομίζω στο νέο μπλογκ προς το παρόν. Όταν το κάνω θα το πω πιο ξεκάθαρα σίγουρα :)

Φεγκ μούι, σούι, λούι

Χθες μια συνάδελφος προβληματιζότανε τι να βάλει σε ένα τοίχο του σπιτιού της για να τον αναδείξει. Τις έκαναν διάφορες εισηγήσεις άλλες συναδέλφοι μέχρι που τόλμησα να προτείνω να βάλει ένα καθρέφτη. Τι ήταν η άμεση απάντηση από εκείνη και τις άλλες 2; "Μα δεν είναι καλό φεγκ σούι να βάλεις καθρέφτη σε τοίχο απέναντι απ'την είσοδο γιατί θα φεύγει όπως μπαίνει η καλή ενέργεια!!" Το είπαν και οι τρεις σαν απαγγελία και με τόσο σθένος και πάθος που δεν απάντησα.

Ειλικρινά μου θύμισαν πιστούς μιας θρησκείας που τους είχε μιλήσει ένας μη-θρησκευόμενος κι έπρεπε να τον πληροφορήσουν για μια από τις σημαντικότερες αρχές της.

Είναι λες και η θεωρία του φεγκ σούι είναι ευαγγέλιο που πρέπει να ακολουθούμε όλοι στη ζωή αλλιώς ποιος ξέρει τι κακό θα μας συμβεί;!

ΕΛΕΟΣ!

17 Οκτωβρίου

Απόγευμα ήρθες να με βρεις. Σε περίμενα στη στάση. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να δω τα μάτια σου δακρυσμένα όταν έβγαλες το κράνος. Σε κοίταξα με απορία και κάτι ψέλισες ότι είχες αργήσει και έτρεχες να'ρθεις. Λες κι αυτό εξηγούσε τα δακρυσμένα μάτια σου που με βιασύνη σκούπιζες. Ποτέ ως τότε δε σ'είχα δει να κλαις.. ποτέ δε θα σε ξανάβλεπα..

Πήγαμε βόλτα με τη μηχανή; Πήγαμε για καφέ; Πήγαμε στην παραλία; Ούτε που θυμάμαι πια. Αυτό που θυμάμαι είναι στιγμές.. σκηνές.. πράξεις.. λέξεις.. αγγίγματα. Τα χέρια σου.. το ροζ.. το ολογάλανο.. τ' ανοικτά παράθυρα.. την τελευταία εκέινη στιγμη.

Σου'χα ζητήσει να μείνεις λίγο ακόμα κι είχες πει ότι είν'αργά και βιάζεσαι να γυρίσεις. Περίμενα δίπλα σου το ασανσέρ. Με φίλησες και μετά με κοίταξες μ'ένα περίεργο τρόπο.. λες κι ήθελες να καταγράψεις το πρόσωπο μου στο μυαλό σου, λες κι ήθελες να πάρεις κάτι μαζί σου.. Δεν ξέρω. Πριν μπεις στο ασανσέρ μου έσφιξες στιγμιαία το χέρι, τ'αριστέρο, και έφυγες.
Με τη λογική δεν ήξερα ότι το τέλος ήταν εδώ ήδη. Μα το συναίσθημα που σπάνια ξεγελιέται το ήξερε, το γνώριζε, μου το φώναζε, μου το μαρτυρούσε. Κι ας έκλεινα τα μάτια, τ' αυτιά, κι ας μην ήθελα να ξέρω.


Μπήκα μέσα. Έκλεισα την πόρτα κι έβαλα τα κλάματα. Ένιωθα και ήμουν απαρηγόρητη κι ας μου έλεγε η λογική ότι δεν υπήρχε λόγος να κλαίω.

~~~

Χαραγμένες στιγμές στη μνήμη. Στιγμές που το κάθετι είχε σημασία. Όταν συνέβαιναν όλα δεν το συνειδητοποιούσα μα το κάθε λεπτό εκείνης της μέρας καταγράφηκε με απίστευτα πολλές λεπτομέριες, με αρώματα, ήχους, γεύσεις. Λες κι όλες οι αισθήσεις ήταν σε εγρήγορση, λες κι ήθελαν να καταγράψουν τα πάντα χωρίς προτροπή.. και το έκαναν.

Μια γνώμη

Αυτό το καιρό είμαι ψιλοχαμένη απ'τα μπλογκς γιατί είχα αλλαγές στη δουλειά και δεν έχω όσο χρόνο θα ήθελα να κρατήσω επαφή. Ελπίζω να με συγχωρέσετε και να μην με ξεχάσετε εντελώς :)

Ο λόγος που σήμερα γράφω είναι για να μοιραστώ μαζί σας τη γνώμη μου για ένα φίλο το Νίκο ΑΑΤΟΝ και το Ιστολόγιο του Α! μπε μπα Blog! Το μπινελικοδρόμιο... 

Το μπλογκ του Νίκου είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη μοναδικό στο είδος του. Ο λόγος είναι ότι είναι ένα μπλογκ που συνδυάζει από τη μια πολλές και χρήσιμες ιδέες για τα μπλογκ και το μπλογκιν' και από την άλλη προσωπικές ιστορίες και βιώματα του συγγραφέα γραμμένες συχνά με πολύ χιούμορ και σαρκασμό. Όποιος δεν το έχει ακόμα ανακαλύψει προτείνω να επιλέξει τον πιο πάνω σύνδεσμο και να μεταφερθεί σε ένα πραγματικά αξιόλογο προσωπικό και όχι μόνο μπλογκ! ;)

Νέο ξεκίνημα,

Μερικές φορές η ζωή σου φέρνει εκείνο που χρειάζεσαι την ώρα που το έχεις ανάγκη. Μπορεί να'ναι δύσκολο, επίπονο, αλλά υπάρχει. Είναι εκεί. Κι εσύ καλείσαι να το αντιμετωπίσεις. Να φύγεις απ' το τέλμα. Να ξεκολλήσεις.

Το θέμα είναι πως αντιμετωπίζεις την αλλαγή.

Προσωπικά σκοπεύω να πέσω με τα μούτρα για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι ναι μπορώ να προσφέρω κάτι. Ότι ναι πάω μπροστά και κάνω κάτι.

Ξέρω ίσως να ακούγονται λίγο αλαμπουρνέζικα αυτά απλά μου δίνεται τώρα μια ευκαιρία να αλλάξω κάποια πράγματα κι αντί να την δω αρνητικά, φοβικά επιλέγω να την δω για αυτό που είναι: μια ευκαιρία για κάτι διαφορετικό.

Τελικά μετά από κάτι τόσο αρνητικό, όπως το να χάσεις τη δουλειά σου, ξεπετάχτηκαν ένα σωρό προοπτικές κι έκανα  και γνώρισα πράγματα και ανθρώπους που αλλιώς δε θα είχα κάνει και δε θα είχα γνωρίσει ποτέ. Η διακοπή που έγινε πριν 3 χρόνια έγινε το εφαλτήριο για ουσιαστικές αλλαγές, για νέες γνωριμιες, για θετικά βήματα. Φυσικά τότε δεν το έβλεπα έτσι. Αλλά τώρα αυτό συνειδητοποιώ έχοντας πλέον επιστρέψει.

Αν είχα μείνει τότε θα ήμουν απλά ακόμα εκεί. Προφανώς μέχρι τώρα το πιο πιθανό θα ήταν να είχα ήδη σκυλοβαρεθεί. Ενώ με τη διακοπή ήρθαν προοπτικές, δυναμικές στο προσκήνιο που έφεραν τα πάνω κάτω. Έκανα πράγματα που ήταν ενδιαφέροντα και σε ένα τομέα που οι αλλαγές είναι δύσκολες και οι περισσότεροι τις φοβούνται, κατάφερα να έχω αλλαγή κάθε τόσο ώστε να μην βαριέμαι παρά ελάχιστα.

Είναι αυτό το κλισέ που λένε "κάθε εμπόδιο για καλό" αλλά βιωμένο στην πράξη, όχι μια κουβέντα απλά για παρηγοριά.

Ελπίζω το νέο ξεκίνημα λοιπόν να είναι όσο ενδιαφέρον το περιμένω να είναι κι όλα μα όλα να πάνε καλά! :)

People are strange - Jim Morrison/The Doors

picture from here

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

Εφήμερα πυροτεχνήματα..

Πρόσκαιρος, εφήμερος ο έρωτας.

Πυροτέχνημα που καίει, ζεματάει, φωτίζει αλλά κάποια στιγμή φτάνει στο αποκορύφωμα του και μετά, σιγά-σιγά ξαναπέφτει στη γη.

Όμως άμα δε σε κάψει η φωτιά μου, άμα δε σου τσουρουφλίσει λίγο τα φτερά, άμα δε νιώσεις τη γλυκόπικρη γεύση στα χείλη, στο στόμα, στην καρδιά, τότε η ζωή είναι πεζή και φτωχότερη.

Δίνει χρώμα στις μουντές μέρες.. ο έρωτας.

Δίνει πνοή στα ξεψυχισμένα βράδυα.

Δίνει χαρά, πάθος για δημιουργία.

Δίνει πολλά...

Θέλει όμως αντάλλαγματα:

Ν’ αφεθείς..

Να του δοθείς...

Να ξεχαστείς...

Να γίνεις δικός του.. δικιά του..

Να του παραδοθείς...

Αμαχητί να γίνεις ένα μαζί του...

Να τον αφήσεις να σε συνεπάρει..

Να σε παρασύρει...

Να σε πάρει στην αγκαλιά του...

Να σε ταξιδέψει... 

Αλλά και να σε ρίξει απ’τη πιο ψηλή κορφή όταν τελειώσει..

Να σε παρατήσει και να φύγει χωρίς ένα πως... ένα γιατί... 

Να φύγει άμεσα, γρήγορα, βιαστικά..

Να σ’ αφήσει με πόνο στην καρδιά..

Με κομμένα τα φτερά...

Μ’ αδύναμιά να προχωρήσεις...

ΌΛΑ αυτά όμως είναι προσωρινά...

Αφήνοντας σε δε σε παρατάει γυμνό, όπως στην αρχή νομίζεις.

Σ’ αφήνει αγκαλιά μ’ ένα σωρό εμπειρίες, αναμνήσεις, εικόνες, αρώματα, μουσικές, αγγίγματα. Ένα κουβάρι μέσα σου σ’αφήνει. Ένα συνοθύλευμα που άλλοτε πονά, άλλοτε ματώνει, άλλοτε πληγώνει.. 

Μα στο τέλος... σ’ αφήνει πιο πλούσιο.. 

Κερδισμένο..