24 Ιουλ 2012

Ο Λάμπης κι εγώ

Όταν ήμουν πολύ μικρή, πριν πάω σχολείο είχα ένα φίλο. Τον έλεγαν Λάμπη και έμενε στο διπλανό σπίτι με τους γονείς του και τους δυο αδελφούς του, είχε ένα μεγαλύτερο κι ένα μικρότερο. Είχαμε την ίδια ηλικία και παίζαμε κάθε μέρα μαζί. Σε κάθε ζαβολιά που σκαρφιζόταν τον ακολουθούσα κι εκείνος το ίδιο όταν σκαρφιζόμουν εγώ ζαβολιές. Παίζαμε το ανδρόγυνο συχνά, πετούσαμε νερό στα αυτοκίνητα των περαστικών - τότε δεν είχε τόσα πολλά όσο τώρα. Μια φορά μου ήρθε να κόψουμε τα φύλλα της μπανανιάς της γειτόνισσας του απ'την άλλη μεριά. Αυτή η μπανανιά ποτέ δεν είχε κάνει μπανάνες. Μας μάλλωσε άγρια η γριά και οι μαμάδες μας για το κόψιμο όμως ήταν η μόνη χρονιά που έβγαλε μπανάνες.. μετά την έκοψαν.

Μια άλλη φορά σκέφτηκε να πιούμε το γάλα από ένα φυτό που είχαν στη βεράντα τους. Μου λέει θυμάμαι καθαρά (πρέπει να ήμασταν 4 χρονών) "Αφού μας δίνουν να πιούμε γάλα γιατί να μην πιούμε από αυτό;" Δεν μπόρεσα να βρω λάθος στη λογική του και ήπιαμε κι οι δύο. Ήταν 'γάλα' από καλλωπιστικό φυτό και θυμάμαι ότι γέμισε το στόμα και η γλώσσα μας σπυράκια. Εμένα η μάνα μου μάλιστα με έβαλε κάτω απ΄τη βρύση με το στόμα ορθάνοιχτο να μου ξεπλύνει τη γλώσσα. Εκείνος εισέπραξε ένα γερό χέρι ξύλο.
Ήταν τότε τα χρόνια που πετούσαν τα διαστημόπλοια και όταν το ακούγαμε αυτό, παιδιά εμείς μας έξαπτε την φαντασία. Αποφάσισε λοιπόν ο Λάμπης να φτιάξει το 'Κολούμπια' με μπλαστικά καθίσματα κολλημένα πάνω σε ένα ξύλο. Το διαστημόπλοιο μας είχε μόνο δύο θέσεις για κείνον και για μένα, ο Λάμπης οδηγός κι εγώ συνοδηγός. Περάσαμε ατέλειωτες ώρες να το φτιάχνουμε και να παίζουμε μαζί του.
Μια φορά ο Λάμπης και τα αδέλφια του κόλλησαν μαγουλάδες και ήταν κλεισμένοι στο σπίτι. Κανένα παιδάκι δνε μπορούσε να τους επισκεφτεί... εκτός από μένα που η μάνα μου θεώρησε καλό να με πάριε για να κολλήσω και ν'αποκτήσω αντισώματα. Περάσαμε πολλές ώρες παίζοντας εκείνες τις μέρες. Εγώ δεν κόλλησα τελικά και τα μαγουλάκια του Λάμπη ξεπρίστηκαν.
Έχω μια γλυκιά φωτογραφία που ήμαστε οι δύο μας στη βεράντα του σπιτιού του, πιασμένοι χέρι-χέρι. Πρέπει να'μαστε εκεί 2-3 χρονών. Έτσι θέλω να μας θυμάμαι.

Μετά ο Λάμπης μετακόμισε στο απέναντι σπίτι γιατί αυτό που νοίκιαζαν το ήθελε η σπιτονοικοκυρά. Μέτά άλλλαξε. Μετά.. μετά..
Δεν έχει σημασία το μετά. Έχω χρόνια πολλά να τον δω και δε θέλω. Θέλω να'χω μέσα μου εκείνο το αγοράκι με τα χαμογελαστά μάτια που μια φορά έδειρε ένα γατάκι γιατί μου είχε γδάρει το χέρι κι ας έκλαιγα εγώ και του φώναζα "Όχι Λάμπη άστο άστο!!"
 

18 σχόλια:

  1. Με ταξίδεψες Daisούλι, σε χρόνια που η μεγαλύτερη σκοτούρα μας ήταν τα μαλλώματα από τις μαμάδες και τις παράξενες γειτόνισσες :) Οσο και να αλλάξουν οι Λάμπηδες, οι όμορφες παιδικές αναμνήσεις μένουν αναλλοίωτες, αυτό είναι το μεγαλείο τους.

    Καλό ( ας ελπίσουμε και δροσερό )καλοκαίρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακριβώς! οι αναμνήσεις έχουν αξία.. ό,τι κι αν έγινε στη συνέχεια.
      Φιλάκια και καλό καλοκαίρι!

      Διαγραφή
  2. Daisy...

    Αμάν! Με τόση γλύκα θα πρέπει να πίνω τα φραπέ μου σκέτα για ένα εξάμηνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όμορφα ξένοιαστα χρονια,εγώ θα τον έψαχνα στο fb..
    Δροσερό υπόλοιπο καλοκαιριού...
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τον έψαξα αλλά πουθενά δεν είναι :)
      φιλάκια στην όμορφη Φούλη στην όμορφη ΣΥΡΟ!

      Διαγραφή
  4. Α, είχα κι εγώ έναν φιλαράκο τον Μινω που έμενε απέναντί μου, μέχρι ποδόσφαιρο παίζαμε και φωτιές πηδούσαμε σύμφωνα με τα εορταστικά έθιμα. Ωραίες οι αναμνήσεις σου και γλυκές! Καλά και δροσερά να περνάς με την μπέμπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ γλυκιά η ιστορία σου και ειδικά η 'σκηνή' στο τέλος με το γατάκι.
    Απ' ό,τι φαίνεται, βέβαια, εσύ και ο Λάμπης σε συνδυασμό ήσασταν... a handful (άκου ήπιαν το 'γάλα' από το φυτό...! πώς δεν δηλητηριαστήκατε... τς, τς, τς). :D
    Μου αρέσουν αυτές οι ιστοριούλες. Εγώ δεν είχα αγόρια φίλους σ' εκείνη την ηλικία.
    Μου έσπαγαν απίστευτα τα νεύρα! :)))

    Φιλιά, Daisy μου!

    ΥΓ: Κανένας έρωτας δεν 'παίχτηκε' ποτέ μεταξύ σας; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ήμασταν γλυκά και περίεργα παιδάκια, ανακαλύπταμε τον κόσμο :)))
      εγώ τότε είχα μόνο αγόρια.. μετά ήρθαν τα κορίτσια φίλες
      φιλάκια!!

      υγ. όχι όχι τέτοια πράγματα μεταξύ μας

      Διαγραφή
  6. Νταίζη μου τι γλυκια ανάμνηση αυτή και με πόση γλύκα την περιέγραψες! Μπραβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος31/7/12, 11:43 π.μ.

    Εμένα ο 'λάμπης" μου λέγεται Σταύρος και είμαστε ακόμα μαζί. Μεγαλώσαμε, ειχαμε χαθει΄για ένα διάστημα, ξαναβρεθήκαμε και ξανακολήσαμε πάλι. Υπάρχει κάτι μαγικό σ' αυτή τη φιλία, νομίζω ότι είναι η αδελφή ψυχή μου. Γνωριστήκαμε από 10 χρονών εξαιτίας μιας γιατούλας κι ενός σκυλιού, και τώρα στα 60 μας κοιτάζουμε τις παιδικές φωτογραφίες μας και γελάμε. Κουβεντιάζουμε ώρες για τα τότε παιχνίδια μας, το αγαπημένο μας ήταν να γεμίζουμε μπαλόνια με νερό και να καταβρέχουμε τον κόσμο|!!! Φαντάζεσαι τι ξυλιές φάγαμε!!! Είναι ωραίο να έχεις κοντά σου έναν φίλο απ'τα παιδικά σου. Νομίζω καλη ιδέα θα ήταν να ψάξεις μήπως τον βρεις. Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία τι όμορφη φιλία έχετε! Πολύ χάρηκα με την ιστορία σου.
      Ίσως δεν το έκανα ξεκάθαρο εδώ αλλά έγιναν πολλά στη ζωή του που με απομάκρυναν από κείνον.. για λόγους που δε θέλω να αναφέρω εδώ. Γι'αυτό αναφέρω άλλωστε μόνο τις παιδικές αναμνήσεις γιατί αυτές θέλω να θυμάμαι κι όχι όλα όσα έκανε μετά - άθελα ή ηθελημένα.

      Διαγραφή

Πες κάτι, ή μάλλον γράψε αυτό που σκέφτεσαι! :)

Το μπλογκιν είναι πάθος

Πόσα χρόνια έχω να γράψω; Σίγουρα πολλά αν και θα ήθελα να είχα συνεχίσει. Το αγαπάω το μπλογκιν με πάθος όπως δεν αγάπησα ποτέ το τουιτερ. ...