Ανακυκλώστε και σώστε!

Δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά ανακυκλώνω από την παιδική μου ηλικία. Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τη μάνα μου να μαζεύει τα τενεκεδάκια των αναψυκτικών και να τα κουβαλά ο πατέρας μου σε ένα σημείο κοντά στην εκκλησία της γειτονιάς για να τα μαζέψουν. Αν κάποιος έκανε το λάθος να πετάξει τενεκεδάκι στα σκουπίδια γινόταν χαμός και το 'άτακτο' τενεκεδάκι γυρνούσε με την ουρά στα σκέλη στη σακούλα ανακύκλωσης.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και η ανακύκλωση προχώρησε για τα καλά στην Κύπρο. Την ευθύνη για την ανακύκλωση έχει η Green Dot Cyprus. Και από τα αποτελέσματα φαίνεται ξεκάθαρα πως κάνει πολύ καλή δουλειά.

Όλοι κι όλες μας θα θυμόμαστε τους μπλε και καφέ κάδους ανακύκλωσης που είχαν γεμίσει τις γειτονιές πριν κάποια χρόνια. Πλέον ο αριθμός αυτών των κάδων έχει μειωθεί σημαντικά και μπορείς να βρεις λίγους σε επιλεγμένα σημεία γιατί κάποιοι "έξυπνοι" και καθόλου τεμπέληδες συμπολίτες μας τους γέμιζαν με ένα σωρό άσχετα σκουπίδα με αποτέλεσμα να βρεθούν άλλοι τρόποι συλλογής των ανακυκλωμένων υλικών. 

Πληροφοριακά οι μπλε κάδοι δέχονται όλες τις συσκευασίες PMD, πλαστικά κουτιά κ.ο.κ. οι καφέ κάδοι είναι για το χαρτί και οι πράσινοι για το γυαλί. Στην ιστοσελίδα της Green Dot υπάρχουν πιο αναλυτικά οι πληροφορίες για το τι πάει που.

Τα πάνω κάτω

Πριν δέκα και βάλε χρόνια είχα μετακομίσει ξανά στην Αθήνα για μεταπτυχιακό. Ήμουν τότε 24 χρονών και βρήκα για συγκάτοικο ένα κορίτσι την Εύα που ήταν τότε 18 και σπούδαζε γραφιστική. Δεν είχαμε πολλά κοινά, αλλά περνούσαμε καλά μαζί. Το σπίτι που μέναμε ήταν μεγάλο και πάντα γεμάτο με φίλους της Εύας ή δικούς μου. Σπάνια τύχαινε να καθόμαστε μόνες μια βραδυά μπροστά απ'τη tv. Καθημερινός επισκέπτης ήταν ο 20χρονος Ευρυπίδης, με τον οποίο η Εύα έκανε συχνά ομηρικούς καβγάδες, αλλά πάντα τα ξανάβρισκαν κι ήταν αγαπημένοι φίλοι. Εκείνος ήθελε κάτι παραπάνω από κείνη, αλλά η Εύα δεν πολυενδιαφερόταν, μάλλον τον εκμεταλλευόταν.

Εκείνη τη μέρα η Εύα είχε μόλις γυρίσει απ'την Κύπρο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Δεν είχε και πολύ όρεξη να'ρθει γιατί τα μαθήματα στη σχολή της αργούσαν κάπως ν'αρχίσουν, αλλά επέμενε η μάνα της και ήρθε πίσω με μισή καρδιά. Εγώ είχα ραντεβού στα τυφλά με ένα τύπο. Το'χε κανονίσει μια παλιά συμφοιτήτρια και δέχτηκα να πάω γιατί μ'είχε γεμίσει περιέργεια η περιγραφή που μου έκανε γι'αυτόν. 

Προσφορά καλού βιβλίου

Πήρα την προηγούμενη Κυριακή το Βήμα όταν είδα ότι είχε προσφορά το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου "Κατεδαφιζόμεθα". Θυμάμαι απ'το σχολείο ότι μας είχαν βάλει να διαβάσουμε τα "Ματωμένα χώματα" αλλά δεν το'χα καταφέρει για διάφορους λόγους τότε και πάντα ήθελα να διαβάσω κάτι δικό της. 

φώτο δική μου

 (Βασικά αρχικά πήγαινα για την προσφορά της Καθημερινής με τα cd του λατρεμένου Elvis Presley αλλά έμαθα ότι επειδή εκδίδεται εδώ στην Κύπρο αντίστοιχη Καθημερινή δεν φέρνουν δυστυχώς την ελληνική έκδοση - αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια λανθασμένη τακτική που δεν είναι επί του παρόντος αλλά πολλάκις με έχει ταλαιπωρήσει και με άλλα περιοδικά και εφημερίδες στο νησί).

Δυο υπέροχα μπλε μάτια

Ένας καταπληκτικός λατρεμένος ηθοποιός είναι ο Peter O'Toole. Τον είδα σήμερα στο How to steal a million και ξαναθυμήθηκα τι απολαυστικός, μεγάλος και αφάνταστα καλός ηθοποιός ήταν και παραμένει. Όσο κι αν προσπαθήσω δεν μπορώ να βρω ένα εξίσου τρυφερό, γοητευτικό, τζέντλεμαν ηθοποιό σήμερα. Είχε κάτι το ξεχωριστό σαν άνθρωπος πιστεύω, που τον έκανε να ξεχωρίζει και σαν ηθοποιός, μια φινέτσα, μια μαεστρία, μια γλυκιά τσαχπινιά μοναδική κι ανεπανάληπτη.

Τ'ανείπωτα θα γίνουν ειπωμένα..

Πέρυσι ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για μια απ'τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη εμπειρία που είχα μέχρι τώρα. Έγραψα 3-4 παραγράφους και στο 'επίμαχο' σημείο κόλλησα. Από τότε το'χω κοιτάξει πολλές φορές το ποστ. Έχω σκεφτεί να το συνεχίσω, να γράψω κι άλλα, να τελειώσω την ιστορία κι επιτέλους να την αναρτήσω. 

Νιώθω ότι αν καταφέρω να τη μοιραστώ από δω θα'χει μειωθεί εντελώς ο αντίκτυπος της για μένα. Όμως κάτι με κρατά και δεν την προχωρώ.. Ίσως τελικά ύστερα από δέκα χρόνια και βάλε να μη θέλω να τη θυμηθώ με αρκετές λεπτομέριες ώστε να την αναρτήσω εδώ.

photo from raufglasgow.com

It doesn't rain.. it pours!

Από χθες το πρωί άρχισε να βρέχει και ουσιαστικά βρέχει ασταμάτητα και δυνατά από τότε. Έχουμε ανάγκη τη βροχή φυσικά αλλά τέτοια εποχή πέρυσι, αν θυμάμαι καλά δεν είχε βρέξει τόσο έντονα κι ασταμάτητα. Φέτος είπε μάλλον ν'απληρώσει τα σπασμένα απ'τον Οκτώβριο που δεν είχε ρίξει σταγόνα και όντως μας αποζημιώνει με το παραπάνω. Νομίζω σε λίγο θα βρέξει τόσο που θα'χει καλύψει την βροχόπτωση για το μήνα σε δυο μέρες!

Για το χειροκρότημα

Αποποίηση: η ιστορία που ακολουθεί καμιά σχέση δεν έχει με πραγματικά πρόσωπα ή πράγματα.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια τραγουδίστρια. Είχε καλή φωνή, ήταν και όμορφη κέρδισε ένα διαγωνισμό ταλέντων και κατάφερε να γίνει γνωστή. Μεγάλοι συνθέτες άρχισαν να της εμπιστεύονται τα τραγούδια τους. Έβγαλε δίσκο, άρχισε να "οργώνει" τη χώρα με συναυλίες. Την ζητούσαν από παντού για μια εμφάνιση. Ένιωθε μεγάλη και τρανή. Τα ντουέτα με όλους τους γνωστούς τραγουδιστές έδιναν και έπερναν.

Καμιά δεκαετία μετά γνώρισε ένα άσχετο τύπο που έκλεβε μουσικές και το έπαιζε συνθέτης. "'Έγραφε" τραγούδια ειδικά για κείνη. Αυτή τα τραγουδούσε με μπρίο και παλμό, ο κόσμος τα μάθαινε, τα χόρευε. Εκείνη θεωρούσε ότι βρισκόταν στο απώγειο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας. Φόραγε μόνο ρούχα μεγάλων σχεδιαστών, φλέρταρε με όλους κι όλες. Ήταν νέα, ωραία κι επιθυμητή. Ο δήθεν συνθέτης όμως είχε άλλα σχέδια, της πούλησε έρωτες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες και την έπεισε να τον παντρευτεί. Το ξύλο ήταν στην καθημερινή διάταξη της σχέσης τους. Έξω έβγαινε χαμογελώντας, αλλά μέσα ήταν νεκρή. Τα τραγούδια της γεμάτα πόνο, έγραφε τους στίχους κι εκείνος έκλεβε όπως ήξερε καλά τη μουσική.

Γκρεμίζοντας το παρελθόν

Στη γειτονιά που μεγάλωσα βρίσκεται ένα σπίτι απέναντι, δίπλα απ'το γωνιακό. Αυτό παλιά άνηκε σε μια οικογένεια με 3 κορίτσια που ήταν πολύ πιο μεγάλα από μένα και πολύ όμορφα. Αυτά τα κόριτσια έχασαν τον πατέρα τους όταν ήμουν πολύ μικρή και ο θάνατος του ήταν η πρώτη μου 'επαφή' με το θάνατο που θα μου μείνει αξέχαστη. 

Πρέπει να ήμουν 8 ή 9 χρονών λοιπόν κι ένα πρωί Σαββάτου ή Κυριακής μάθαμε απ'τη θεία μου που έμενε δίπλα μας, ότι πέθανε ο Λάζαρος (ο πατέρας τον κοριτσιών) και ότι ήταν στο σπίτι του και θα πήγαιναν όλοι να τον δουν και να τον αποχαιρετήσουν. Η μάνα μου μέχρι εκείνη τη στιγμή με είχε κρατήσει μακριά από τέτοια θέματα, θεωρόντας ότι έτσι με προστατεύει. Όταν είχε πεθάνει λίγα χρόνια πριν μια θεία του πατέρα μου δε μας άφησε, εμένα και την αδελφή μου, να πάμε στην κηδεία. Από τότε μου είχε δημιουργηθεί μια έντονη περιέργεια για το τι είναι αυτό από το οποίο μας κρατάει μακριά η μάνα μου με τέτοιο έντονο και πεισματικό τρόπο και με την έμφυτη περιέργεια που με διακατείχε από παιδί έψαχνα να μάθω (προφανώς όχι ρωτώντας τη μάνα μου αφού δεν ήθελε να μου πει) τι ήταν αυτό το τόσο απαγορευμένο θέμα.