Η άλλη πλευρά του blogging

Στο κείμενο 'Οι φυλές των μπλογκερ' παρουσίασα τη φωτεινή πλευρά του μπλογκινγκ. Όλα όσα με γεμίζουν χαρά και αισιοδοξία όταν τα συναντώ στα μπλογκ. Κάποιοι τότε είχαν σχολιάσει ότι αναφέρομαι με θετικά λόγια για όλους κι είναι αλήθεια. Διαλέγω συνήθως να κοιτώ τη χαρούμενη πλευρά των δραστηριότητων που αγαπώ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχει και η άλλη πλευρά και εδώ θα αναφερθώ σ'αυτή, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένα μπλογκ, ή μπλογκερς όμως, γιατί όπως έχω γράψει πάρα πολλές φορές, ο καθένας στο μπλογκ του κάνει και γράφει ό,τι θέλει κι αν σε κάποιον δεν αρέσει απλά αποχωρεί. 

Υπάρχουν χρυσόψαρα! Ναααα τα!

Έχω όρεξη για νέα ανάρτηση σήμερα. Ωραία και καλά θα μου πείτε... Αμ δε! Το θέμα μου'χει ξεγλυστρίσει και δεν λέει να ξαναρθεί με τίποτα! Ρε από δω το ψάχνω, ρε από κει το ψαχουλεύω... τίποτα. Κι έχω κάμποσες αρχές για να αναρτήσεις, αλλά δε μου λένε κάτι αυτή τη στιγμή. Δεν είναι θέματα που θέλω να ασχοληθώ.. προς το παρόν τουλάχιστον.

Σκέφτομαι που λέτε ότι όταν αρχίσει η νέα τηλεοπτική χρονιά θα τελειώσουν οι λατρεμένες που επαναλήψεις και θα τσαντιστώ πολύ. Γιατί και νέα σειρά της προκοπής να βρεθεί (τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν αδύνατο κάτι τέτοιο, αλλά η ελπίδα κτλ κτλ) άντε να περιμένω μια φορά τη βδομάδα να έρθει το επόμενο επεισόδιο. Και πες ότι περιμένω.. θα θυμάμαι τι γινόταν μια βδομάδα πριν;!! Σίγα μη θυμάμαι, εδώ τι έφαγα το πρωί δε θυμάμαι. Άρα οι επαναλήψεις όταν έχεις μνήμη χρυσόψαρου είναι απίστευτα βοηθητικές και ευεργητικές.

Και θυμήθηκα αυτό το καταπληκτικό τραγουδάκι των Πυξ-Λαξ που 'χει τους εμφάνταστους στίχους  -

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

photo from resistance-hellas.blogspot.com

 Μετά περιμένω να δω Μενεγάκη μεσημέρι, (οκ πάλι λίγο κομματάκι προς το τέλος θα πετυχαίνω) αλλά ωραία θα'ναι αυτό το λίγο 'ζωντανό' κι όχι μεταφερόμενο απ'τα μεσημεριανάδικα ή ακόμα κι απ'τα απογευματάδικα (υπάρχει τέτοια λέξη;). Τώρα αν με ρωτάτε αν θα τα πάει καλά η Μενεγάκη με την αλλαγή... Χμ... Δεν το πολυβλέπω... Εκτός κι αν πάει μετά πιο αργά και μετά πιο αργά και πιο αργά μέχρι να πάει μεσάνυχτα και μετά να εξαφανιστεί! χαχαχαχαχα 

Κακίες μωρέ, ας τα πάει καλά, ας κάνει ό,τι θέλει. Σκαλίσα που'χω για την Μενεγάκη και την νέα ώρα της. Που ξαφνικά τα κανάλια ανακάλυψαν ότι το πρωί δεν έχει πολύ κόσμο να βλέπει τηλεόραση. Έλα ρε συ! Σοβαρά; Ανακαλύψατε τον τροχό τρομεροί και φοβεροί καναλο-υπάλληλοι :ΡΡ

Αν έχετε υπόψη ταινίες ή σειρές που αξίζουν τον κόπο, είμαι ανοιχτή σε προτάσεις!
Αν και μεταξύ μας το ξέρω πως η καλύτερη πρόταση είναι να την κλείσω τη ρημάδα μια και καλή και να μην το παιδεύω :))

Ο κουμπάρος ο Ξιφτίλας;! Άλλες παρονοήσεις και τρίχες κατσαρές.

Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν

Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξιφτίλα!

Το θυμάστε αυτό το τραγουδάκι; Μεγάλη επιτυχία πριν πολλά-πολλά χρόνια και ένα απ'τα πιο αστεία και χαρούμενα τραγουδάκια του Γ. Μιλιώκα. 

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι λοιπόν, ήμουν μικρό κοριτσάκι και πάντα νόμιζα ότι το ξιφτίλας ήταν το όνομα του κουμπάρου!!! χαχαχαχα  Πέρασαν πολλά χρόνια και μεγάλωσα αρκετά για να συνειδητοποιήσω τι έλεγε και να καταλάβω ότι το όνομα του κουμπάρου δεν συμπεριλαμβανόταν στους στίχους!

Γενικά το παθαίνω αυτό με στίχους, ελληνικών και αγγλικών τραγουδιών. Ένα άλλο τραγούδι που για χρόνια άλλα άκουγα κι άλλα έλεγε ήταν Το Your my heart your my soul των Modern Talking. Όπως ξέρετε κατάγομαι απ'τη Λεμεσό και εδώ έχουμε μια περιοχή που λέγεται Γερμασόγεια. Λοιπόν νόμιζα ότι το τραγούδι έλεγε your my heart yermasol δηλαδή έκανε τις λέξεις Γερμασόγεια και Λεμεσό (limassol) μια! Και σκεφτόμουν 'ουαου ένα ξένο συγκρότημα έγραψε για τη Γερμασόγεια!" χαχαχαχα

Τώρα θυμήθηκα κι ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι που άκουγα στο δημοτικό (δε θυμάμαι αν μπέρδευα τους στίχους, μάλλον ναι αφού δεν ήξερα αγγλικά) The final countdown των Europe. Τρομερή μουσική και δυναμική. Τέλεια τα μαλλιά των τραγουδιστών - δεν το συζητώ! Που χάθηκαν βρε παιδάκι μου όλοι οι μαλλιάδες ροκάδες; Γίνεται να τραγουδάς αυτό το κομμάτι και να μην έχεις το μαλλί να ανεβοκατεβάζεις;! 

Την αρχή με το κόψιμο των μαλλιών τους έκαναν, αν θυμάμαι καλά, οι Metallica και χάλασαν την πιάτσα! Μας ρώτησαν εμάς που λατρεύουμε τους μαλλιάδες αν γουστάραμε τους εκτεθιμένους σβέρκους; Απ'τα πιο λατρεμένα κομμάτια τους το The unforgiven φυσικά, που'χει συγκλονιστική μουσική, όπως και το καταπληκτικό Nothing else matters.

Από τότε που ήμουν μικρή πάντα με τραβούσαν οι ατημέλητοι άντρες με μακριά μαλλιά, ξεσκισμένα ρούχα και πέτσινα μπουφάν. Ποτέ δεν κατάλαβα κάποιες φίλες μου που τους άρεσαν οι τύποι με κουστούμια και κοντά κουρέματα. Τους έβλεπα σαν γλοιώδης και αηδιαστικούς.

Ο Μπρατ Πιτ π.χ. όταν έπαιξε στην Συνέντευξη μ'ένα βρυκόλακα ήταν κούκλος με μακρύ μαλλάκι και βασανισμένο ύφος. Ο λατρεμένος Τζοννυ Ντεπ ήταν απίστευτα όμορφος με μακρύ μαλλί και ινδιάνικο λουκ. Ρίξτε μια ματιά πιο κάτω και πείτε μου αν έχω άδικο.

 

Δεν έχω! :)

Το εγώ ή το εμείς;

Μερικές φορές οι άνθρωποι βάζουν το ατομικό τους συμφέρον πάνω απ'το συλλογικό. Όλοι μας το'χουμε κάνει κάποια στιγμή. Το αρνητικό είναι όταν αυτό που κάνεις έχει άμεσο και αρνητικό αντίκτυπο στους άλλους γύρω σου, είτε πρόκειται για συναδέλφους, είτε για πελάτες, είτε για ασθενείς, είτε για μαθητές κ.ο.κ.

Μπορεί αυτός να'ναι ο λόγος που ονομάζουμε κάποιους ανθρώπους ήρωες, γιατί υπερβαίνουν τον εγωισμό και το συμφέρον τους και βάζουν το γενικό, το συλλογικό καλό πάνω απ'το τομάρι τους. Δεν κοιτάνε με άλλα λόγια τι έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν, αλλά κοιτάνε πως θα βοηθήσουν, θα προσφέρουν, θα βελτιώσουν τις συνθήκες για όλους.

Πόσοι πολιτικοί για παράδειγμα κοιτούν και παλεύουν στα αληθεια για το γενικό καλό κι όχι για τις επόμενες εκλογές; Πόσοι διευθυντές δεν αγωνίζονται μόνο και μόνο για να κρατήσουν τη θέση τους ανεξαρτήτως αν αυτό έχει επίπτωση στη δουλειά ή στους υφιστάμενους τους; Πόσοι γιατροί εργάζονται αλτρουιστικά για προσφορά και βοήθεια αντί για να παχύνουν κι άλλο το πορτοφόλι τους ή να ανεβάσουν το κοινωνικό προφίλ τους; Πόσοι δικαστές δεν υποκύπτουν σε πιέσεις από διάφορες μεριές και απονέμουν δικαιοσύνη με δίκαιο και ισότιμο τρόπο; Πόσοι δάσκαλοι παιδέυονται και αγωνίζονται πραγματικά για να εκπαιδεύσουν τους μαθητές τους, για να του μεταδώσουν γνώσεις, και δεν σκέφτονται 'ας μάθουν ό,τι θέλουν, εγώ τη δουλειά μου την κάνω';

Τελικά ο αλτρουισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά στα κοινά είναι εξαιρετικά δύσκολα για όλους μας, όμως αυτοί που εξ'ορισμού έχουν υποχρέωση να προσφέρουν κι αντί να το κάνουν εκμεταλλεύονται τη θέση τους για ιδίον όφελος, δεν είναι απλά ανίκανοι, αλλά είναι επικίνδυνοι και απειλητικοί για το σύνολο.

Μαριάνα Γαλίδη - γλυκός εθισμός :)

Όπως έχω γράψει και παλιά στο 'Αγαπημένο μου ραδιόφωνο' οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ξέρουν από μουσική και έχουν άποψη σπανίζουν στο νησί. Το Κανάλι 6, που είναι παγκύπριο και βρίσκεται στη Λεμεσό, έχει φοβερούς μουσικούς παραγωγούς και ανάμεσα τους βρίσκεται ένα διαμάντι πραγματικά, η κα Μαριάννα Γαλίδη. Παλιά την άκουγα σε άλλους σταθμούς,αλλά όχι σταθερά. Εδώ και 1 χρόνο και κάτι, την ακούω ανελλιπώς στη δίωρη εκπομπή της 'Δε λες ευτυχώς;' 10-12 καθημερινά και πραγματικά απολαμβάνω μουσική, συγκινούμαι, θυμάμαι, χαμογελώ, δακρύζω. 

Οι μουσικές επιλογές της είναι ευρύτατες, από Τρύπες μέχρι Βαμβακάρη κι από Pink Floyd μέχρι Monika. Οι εναλλαγές που κάνει μεταξύ των κομματιών είναι τόσο γλυκές και τρυφερές που δεν κουράζουν, αντίθετα συναρπάζουν και προσελκύουν. Όταν λείπει με άδεια μου λείπει η γλυκιά φωνούλα της και οι επιλογές της αφάνταστα. Οι συνεντεύξεις που παίρνει απ'τους καλλιτέχνες κάθε φορά είναι ενδιαφέρουσες, έχουν χιουμορ και μας μαθαίνουν πτυχές του χαρακτήρα του καθενός που αλλιώς δε θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Έχει κάτι μαγικό, αυτό το κάτι, που την κάνει να ξεχωρίζει και να μας εφραίνει τις καρδούλες μας καθημερινά.

Σε παλιότερη συνέντευξη της είχε πει "Νομίζω πως για να είσαι επιτυχημένος –σε οποιονδήποτε χώρο κι αν βρίσκεσαι- πρέπει πρώτα να αγαπάς με πάθος αυτό που κάνεις, να το κατέχεις, άρα να το σέβεσαι!" Κι έχει απόλυτο δίκιο. Οτιδήποτε δεν αγάπησα δεν κατάφερα να το κάνω καλά όσο κι αν προσπάθησα, όσο κι αν έσπρωξα τον εαυτό μου. Αντιθέτως όλα όσα αγαπώ τα κάνω με τόση ευχαρίστηση και μεράκι που ο χρόνος όταν ασχολούμαι μαζί τους κυλά σαν νεράκι.

Την ευχαριστώ από καρδιάς για την καλύτερη καθημερινή συντροφιά που θα μπορούσα να φανταστώ και κλείνω αυτό το μκρό αφιέρωμα όπως κλείνει καθημερινά την εκπομπή της "Να προσέχετε τον εαυτό σας φίλοι μου, μα πάνω απ'όλα τα παιδιά μας!"

υγ. ποιος πρόσεξε το label για το ραδιόφωνο; χαχαχαχα

Cool φωτος για μπλογκς στον blogger!

Ο μπλογκερ (όπως όλοι όσοι έχουμε μπλογκ εδώ έχουμε καταλάβει από καιρό) κάνει συνέχεια αλλάγες κι αναβαθμίσεις στις υπηρεσίες του. Κάποιες είναι σπαστικές, κάποιες χρήσιμες και κάποιες ενθουσιαστικές. 

Η πιο πρόσφατη είναι η αλλάγη στον τρόπο που βλέπουμε τις φωτογραφίες ενός ποστ. Αντί να ανοίγουν λοιπόν σε άλλο παράθυρο, απομακρύνοντας μας έτσι από το ποστ, τώρα η φωτογραφίες  ανοίγουν όπως στο picasa σε ένα μαύρο φόντο πάνω απ'την ανάρτηση και όλες οι διπλανές ανοίγουν σε σειρά από κάτω, ώστε να μπορείς να προχωρησείς απ'τη μια στην άλλη χωρίς να χρειαστεί να κλείσεις την πρώτη. Πατήστε στις πιο κάτω φωτογραφίες και θα καταλάβετε τι εννοώ στην πράξη. 

Για να επανέλθετε στο ποστ απλά πατήστε το λευκό Χ πάνω ψηλά δεξιά!

Η μόνη πιθανότητα να μη λειτουργεί η νέα αυτή δυνατότητα είναι αν έχετε πειράξει πολύ τον κώδικα HTML για τις φωτογραφίες.

Ιστορίες για μαμάδες... (ξανά*)

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί) κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η mother dear δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Ψώνια; Μπααααα!

Πριν χρόνια έδωσα τον αριθμό του κινητού μου σε κάποια πολυκαταστήματα και αυτά με το που βγήκε η μόδα του ‘διαφημίζομαι με sms’ δεν παρέλειψαν χωρίς να με ρωτήσουν να αρχίσουν να με ενημερώνουν για προσφορές κι εκδηλώσεις τους με μηνύματα.

 Επειδή πρόκειται για πολυκαταστήματα στα οποία είμαι πελάτης δεν έκανα κάποια κίνηση για να σταματήσουν να επικοινωνούν (σε άλλα που δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι έκανα κινήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ) και έτσι κατά καιρούς έπαιρνα μηνύματα, συνήθως σε περίοδους εκπτώσεων ή γιορτών που τα πιο πολλά είχσαν γιορταστικές εκδηλώσεις.

Αυτό μέχρι πέρυσι. Γιατί τους τελευταίους μήνες αντί να επικοινωνούν κάθε τόσο για κάτι, άρχισαν σχεδόν κάθε βδομάδα να με βομβαρδίζουν με μηνύματα και όλα να είναι μηνύματα εκπτώσεων και προσφορών – είτε ήταν επίσημη περίοδος εκπτώσεων είτε όχι. Και το τονίζω αυτό γιατί έτυχε να επισκεφτώ κάποια απ’αυτά τα πολυκαταστήματα μετά από την λήψη τέτοιων μηνυμάτων και διαπίστωσα οιδίοις όμασσι ότι ενώ ήταν γεμάτα με κόσμο στα ταμεία δεν υπήρχε κανείς ή στην καλύτερη περίπτωση ήταν ελάχιστοι πελάτες.

Υπάρχει ακόμα ο Στέλιος!

Σαν σήμερα πριν 10 ολόκληρα χρόνια έφυγε απ'τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης. Πάντα αγαπούσα τη φωνή του και πολλά τραγούδια του όποτε τ'ακούσω με συγκινούν βαθιά. Έχει μια φωνή δυνατή και γεμάτη πάθος κι ένταση που δεν μπορεί παρά ν'αγγίξει όποιον την ακούει.

Το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι νομίζω ήταν το Υπάρχω. Όταν ήμουν μικρή αντί ν'ακούω Υπάρχω άκουγα Υπάρχεις και ανάλογα όλοι οι στίχοι αντί στο α' ενικό το άκουγα στο β' ενικό. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι άκουγα λάθος!

Πιστεύω ότι τραγουδιστές σαν τον Καζαντζίδη θα ζουν πάντα γιατί δε θα τους ξεχάσουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν απ'το θάνατο τους και τα τραγούδια τους θα τα ακούμε με ευχαρίστηση απ'το ράδιο, την τηλεόραση ή σε συναυλίες από άλλους τραγουδιστές.

Δεν είναι τραγική ειρωνία που τα τραγούδια του για τη μετανάστευση και τη ξενιτιά ξαναγίνονται επίκαιρα;

φώτο από musiccorner.gr

ΥΓ. Όταν πέθανε το 2001 ακόμα και η Guardian έγραψε σχετικό άρθρο προς τιμή του.

Πως κοιμάσαι συνήθως;

Βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το otherside.gr απ'όπου μαθαίνουμε ποια είναι η κατάλληλη στάση να κοιμόμαστε ανάλογα με τα προβλήματα υγείας που έχουμε και θέλουμε να αποφύγουμε.

φώτο από το http://mammaelpress.blogspot.com

Εμένα μ'αρέσει να κοιμάμαι στη στάση ανάνηψης δεξιά ή αριστερά, δηλαδή μισό πλάι, μισό μπρούμυτα με το χέρι απλωμένο κάτω απ'το μαξιλάρι. Εννοείται πως τα χέρια μου είναι ξερά κάθε πρωί αλλά αυτή η στάση με βολεύει τι να κάνω; Η άλλη στάση που μ'αρέσει είναι μπρούμυτα με το κεφάλι στο πλάι. Ανάσκελα δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου. Μπορώ να μείνω ξάγρυπνη όλο το βράδυ αν ξαπλώσω ανάσκελα.

στάση ανάνηψης - με το χέρι κάτω απ'το μαξιλάρι είπαμε :)

Η ανωνυμία που ενοχλεί...

...τους ανελεύθερους και υποδουλωμένους.

Οι δημοσιογράφοι που ενοχλούνται τόσο πολύ και τόσο βαθιά από την ανωνυμία είναι αυτοί που την χρησιμοποιούν και ενίοτε την κακοποιούν τόσο μέσω των έντυπων στα οποία δουλεύουν όσο και μέσω των δημοσιογραφικών site που λανθασμένα ονομάζονται μπλογκς. Δεν είναι μπλογκ όσα γράφουν ειδήσεις (είναι ειδησιογραφικά site) ή αντιγράφουν αυτούσια κείμενα άλλων.

Αυτό που ενοχλεί τόσο τις κυβερνήσεις είναι αυτή ακριβώς η ικανότητα του "ερασιτέχνης της γραφής, του ανώνυμου πολίτη" να εκφραστεί ελεύθερα και να μην πληρώσει για την έκφραση των απόψεων του. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ανελεύθερα και δικτατορικά καθεστώτα κυνηγούν με απίστευτο μένος και μίσος το ιντερνετ και τους τρόπους επαφής των ανθρώπων μέσω του, όπως στο Ιραν για παράδειγμα. Η ελεύθερη έκφραση του κάθε ερασιτέχνη της γραφής πάει κόντρα στην προπαγάνδα τους, στα ψέματα και στον πόλεμο ενάντια στις ελευθερίες που κάνουν αυτά τα καθεστώτα.


Θέλω να ελπίζω και να εύχομαι ότι δε ζούμε σε τέτοια κράτη κι ότι η ανωνυμία, θα συνεχίσει να υφίσταται και να γίνεται σεβαστή όπως είναι σεβαστή σε άρθρα ή επιστολές που δημοσιεύονται σε εφημερίδες εδώ και χρόνια.


Πολύ αναλυτικό κι ενδιαφέρον κείμενο για το θέμα από τον Στραβών τον Αμάσειο, Περι ανωνυμίας στο Διαδίκτυο.

Δε διαβάζω κάποια μπλογκ γιατί..

Απ’τη μια δε θέλω να κακοκαρδίσω κάνενα και πιστεύω ακράδαντα ότι ο κάθενας γράφει και κάνει ό,τι θέλει στο μπλογκ του. Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα κτλ κτλ. Απ’την άλλη όμως θέλω να αναφερθώ στα μπλογκ που δεν διαβάζω για τους λόγους που αναφέρω πιο κάτω, έστω κι αν μου φανεί ενδιαφέρουσα η θεματολογία τους. 

• Τα μπλογκ που γράφουν στην κυπριακή διάλεκτο. Η διάλεκτος μιλιέται απ' όλους μας, αλλά στο γραπτό λόγο κάνει το να διαβάσεις το κείμενο πολύ δύσκολο και κουραστικό κι αντί να διαβάζω τις λέξεις ως συνήθως αναγκάζομαι να διαβάζω γράμμα-γράμμα κάποιες λέξεις για να καταλάβω ποια λέξη εννοεί ο συγγραφέας. Πόσες φορές να το κάνεις αυτό χωρίς να βαρεθείς και κουραστείς;

• Τα μπλογκ που γράφουν σε greeklish.Οι λόγοι είναι παρόμοιοι με ποιο πάνω, αλλά σίγουρα τα greeklish είναι ακόμα πιο κουραστικά να τα διαβάσεις απ'τη διάλεκτο. Όπως δε θα έγραφες ένα ολάκερο αγγλικό κείμενο με ελληνικούς χαρακτήρες γιατί θα έκανες ώρες να το διαβάσεις και θα έβγαζες τα μάτια σου το ίδιο ισχύει και για το αντίθετο. Η κάθε γλώσσα έχει τους χαρακτήρες της για κάποιο λόγο και καλό είναι να τους χρησιμοποιούμε.

• Τα μπλογκ που έχουν εμμονή, μανία, αρρώστια με τα πνευματικά δικαιώματα των γραφόντων. Όλοι όσοι γράφουμε τα δικά μας κείμενα παράγουμε πνευματικό υλικό και δεν θέλουμε να μας το παίρνει κάποιος χωρίς να αναφέρει την πηγή τουλάχιστον. Όμως το διαδίκτυο αναπτύχθηκε ακριβώς λόγω αυτής της δυνατότητας να μοιράζεσαι, να παίρνεις, δίνεις. Αν κάποιος δε θέλει να του 'πάρει' κάποιος κάτι καλύτερα να μην το ανεβάσει εδώ, γιατί αν το βάλει κάποιος αμέτι μουχαμέτι θα τα καταφέρει, θα βρει τον τρόπο να κάνει το copy-paste του που ο κόσμος να χαλάσει. Αν έχει τόσο πρόβλημα κάποιος με τα πνευματικά του δικαιώματα ας τα καταχωρήσει. Ας κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τις ιδέες, απόψεις, δημιουργίες του που θα καταχωρήσει τα πνευματικά του δικαιώματα κτλ. Εδώ κοτσάμ καλλιτέχνες που τους προστατεύουν εταιρείες, δικηγόροι και δε συμμαζέυεται και τους παίρνουν παρόλα αυτά το υλικό που παράγουν γιατί να μην το κάνουν σε ένα απλό μπλογκερ; Δεν υποστηρίζω οτι είναι σωστό να γίνεται. Απλά λέω ότι είναι αναπόφευκτο κι όποιος δεν το αντέχει δεν έχει νόημα να γεμίζει το μπλογκ του με προειδοποιήσεις και απειλές για να αποτρέψει κάποιο να πάρει κάτι.

• Τα μπλογκ που γράφουν με σκοτεινά γράμματα σε σκοτεινό φόντο. Αν δε θέλει κάποιος να διαβάσω αυτά που γράφει δε θα κάνω τα πάντα για να διαβάσω, θα πάω παρακάτω.

• Τα μπλογκ που βρίζουν, αισχρολογούν ή επιτίθονται σε οποιονδήποτε με άσχημο και βάναυσο τρόπο, χωρίς επιχηρήματα και απρόκλητα. Αρκετή επιθετικότητα συναντάμε καθημερινά γύρω μας, δε χρειάζεται να τη διαβάζουμε κιόλας.

• Tα μπλογκ που απαγορεύουν τα σχόλια. Ουσιαστικά τα μπλογκ είναι ένας τρόπος ανταλλαγής απόψεων και το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η διαδραστικότητα. Όταν ο ιδιοκτήτης κλείνει τα σχόλια κλείνει τη δυνατότητα του αναγνώστη να εκφραστεί σ' αυτό που διάβασε, να πει την άποψη του, να τοποθετηθεί. Αυτό διώχνει το μπλογκ απ'την κατηγορία των μπλογκ και τα βάζει στην κατηγορία των ιστοσελίδων με άλφα ή βήτα περιεχόμενο, που ουδεμία σχέση δεν έχουν με τα μπλογκ και δεν πρέπει να συγχέονται με αυτά για αποφυγή παρεξηγήσεων.

• Τα μπλογκ που αναρτούν ολάκερο βιβλίο σε συνέχειες. Πείτε με παλιομοδίτισσα αλλά αν δεν κρατώ το βιβλίο στα χέρια μου δεν μπορώ να το διαβάσω σε μπλογκ όσο καλό κι αν είναι. Στριμάρα μου ίσως αλλά το βιβλίο το αφήνω στο σημείο που θέλω όχι στο σημείο που τελειώνει η ανάρτηση!

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα ενδεχομένως, αλλά αυτά είναι τα βασικά που με απωθούν προσωπικά από το να γίνω αναγνώστης ενός μπλογκ. Εννοείται πως εκφράζω τον εαυτό μου μόνο και είμαι σίγουρη ότι πολλοί και πολλές δε διαφωνούν. Γι' αυτό πείτε μου εσείς αν θέλετε είτε στα σχόλια είτε στο μπλογκ σας, τι είναι αυτό που σας απωθεί απ' το να διαβάσετε ένα μπλογκ;

Σχετικό κατατοπιστικό ποστ είχε γράψει παλιά κι ο ΑΑΤΟΝ, Επτά λόγοι που δεν σε διαβάζω..

Ξυπνήστε με στο τέλος του Σεπτέμβρη

Σήμερα μας έρχεται (θέλοντας και μη, σιγά μη μας ρωτήσει κιόλας) το φθινόπωρο.. Θα πέσουν σιγά-σιγά τα φύλλα απ'τα δέντρα, θα πέσει κι η θερμοκρασία. Τα παιδιά θα πάνε πίσω στο σχολείο, οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (άμα τον βρει τον πάγκο και στο κάτω-κάτω γιατί χρειάζεται να'ναι πάγκος...;)

photo from www.monclovatwp.org

Η απορία μου είναι εμείς οι πιο μεγάλοι που συνήθως δεν έχουμε καμιά τέτοια επιστροφή ή νέο ξεκίνημα το φθινόπωρο γιατί νιώθουμε αυτή τη φθινοπωρινή μελαγχολία; Ξέρω ότι δεν την αισθάνονται όλοι, αλλά εγώ προσωπικά τη νιώθω έντονα. Είναι λες κι είμαι πάλι μαθήτρια και με πιάνει κατάθλιψη που θα αρχίσει το σχολείο (ναι το αγαπούσα τόσο μα τόσο πολύ, όπως καταλαβαίνετε).