Παιχνιδάκι Καλοκαιρινό!

Έχω καιρό να παίξω μπλογκοπαιχνιδάκι και τα πεθύμησα. Να'ναι καλά ο tunigr με κάλεσε σε ένα πολύ καλοκαιρινό, διασκεδαστικό και ενδιαφέρον κι έτσι ορίστε οι δικές μου απαντήσεις.

Πρώτα οι οδηγίες: πρέπει να απαντήσεις σε 20 ερωτήσεις, όχι όμως με λέξεις, αλλά πληκτρολογώντας την απάντηση στο Google images. Την πρώτη εικόνα που θα εμφανιστεί στα αποτελέσματα  (προσοχή: την πρώτη εικόνα, όχι την πιο όμορφη ή την πιο ξεχωριστή) θα πρέπει να την αναρτήσεις ως απάντηση.

Τα 100 καλύτερα βιβλία..

Όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες... για το World Book Night.

Είναι όλα στα αγγλικά (πολλά όμως έχουν μεταφραστεί ήδη στα ελληνικά - στην παρένθεση έβαλα σύνδεσμο με την ελληνική μετάφραση όπου υπάρχει) και η λίστα περιέχει καταπληκτικά βιβλία που έχω διαβάσει και προτείνει στο παρελθόν κι εδώ.

Δεν πρόκειται για αποκλειστικά κλασσικά βιβλία όπως περιλαμβάνονται συνήθως σε τέτοιου είδους λίστες, αλλά για πραγματικά αγαπημένα βιβλία των αναγνωστών - σύγχρονα και κλασσικά.

• The time traveler's wife - Audrey Niffenegger (Η γυναίκα του ταξιδευτή)
• Wuthering heights - Emily Bronte (Ανεμοδαρμένα Ύψη)
• Rebecca - Daphne Du Maurier (Ρεβέκκα)
• The kite runner - Khaled Hosseini (Χαρταετοί πάνω απ'την πόλη)
• Atonement - Ian McEwan (Εξιλέωση)
• We need to talk about Kevin - Lionel Shriver (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν)
• Never let me go - Kazuo Ishiguro (Μη μ'αφήσεις ποτέ)
• Great expectations - Charles Dickens (Μεγάλες προσδοκίες)
• Little women - Louisa M. Alcott (Μικρές κυρίες)
• The island - Victoria Hislop (Το νησί)
• Small island - Andrea Levy (Μικρό νησί)
• The picture of Dorian Gray - Oscar Wilde (Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ)
• Perfume - Patrick Suskind (Το άρωμα)
• Lolita - Vladimir Nabokov (Λολίτα)
• Crime and punishment - F.M. Dostoevsky (Έγκλημα και Τιμωρία)
• Kafka on the shore - Haruki Murakami
• The vanishing act of Esme Lennox - Maggie O'Farrell
• Middlesex - Jeffrey Eugenides (Μiddlesex - Aνάμεσα σε δύο φύλα)

Έψαξα και είδα ότι ανάλογη λίστα των αναγνωστών για ελληνικά βιβλία δεν υπάρχει. Υπάρχει μια μόνο που περιλαμβάνει βιβλία που ψήφισαν 60 Έλληνες συγγραφείς.

Όμως δεν είναι το ίδιο ε; Δε θα ήταν καλή ιδέα αν δημιουργούσαμε μια λίστα αγαπημένων βιβλίων αναγνωστών εμείς οι αναγνώστες-μπλογκερς; 

Σνουπάκι τρελό κι αγαπημένο

Μετά από το μαύρισμα της τελευταίας βδομάδας θέλω ν'ασχοληθώ με κάτι αισιόδοξο που καταφέρνει καθημερινά, ότι κι αν αισθάνομαι να με κάνει να χαμογελώ. Ποιος άλλος το καταφέρνει αυτό και χωρίς να προσπαθεί; Μα φυσικά ο Σνούπυ μας, το θεόμουρλο, παλαβό, τρελό κι αγαπησιάρικο Σνουπάκι μας.

Ο Σνούπυ γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2008 (εννοείται σε ιστορική μέρα θα γεννιόταν εμ τι; παίζουμε;) και κοντεύει τα 3 του χρόνια. Είναι γεμάτος ενέργεια και τρέλα... φτάνει να μη ζεσταίνεται.. Γιατί άμα σφίξουν οι ζέστες... άστα να πάνε! Απλώνεται στα πατώματα σε διάφορες.. μπερδευτικές στάσεις σε αναζήτηση λίγης δροσιάς. Τη μέρα αυτό φυσικά που η ζέστη είναι αφόρητη. Γιατί μόλις πέσει το βραδάκι και δροσίσει κάπως... Αρχίζουν οι τρελές διαδρομές με το αγαπημένο παιχνίδι του, το πλαστικό γουρούνι του, στο στόμα. Τι τρέξιμο ρίχνει με το γουρούνι δε λέγεται. Τι σκότωμα του κάνει όταν παίζει άλλο πράμα.

Αχ παίρνει αέρα το κοιλάκι μου

Λίγη δροσιά ρε παιδιά

Η ιστορία, μάλλον ο έρωτας (γιατί πρόκειται για πάθος που φτάνει στα άκρα) με το γουρούνι ξεκίνησε όταν η αδελφή μου είχε τη φαεινή ιδέα να του αγοράσει ένα ροζ γουρουνάκι που έκανε ήχους γουρουνίστικους όταν του ζουλούσες την κοιλίτσα. Μόλις άκουσε τη λέξη "γουρούνι" (που του κίνησε την περιέργεια απ'το πρώτο λεπτό) και τη συνέδεσε με το παιχνίδι του ένας έρωτας κεραυνοβόλος και αληθινός είχε γεννηθεί. Εκείνο το πρώτο γουρούνι εξοντώθηκε αρκετά σύντομα, αλλά του βρήκαμε άλλο πλαστικό πορτοκαλί γουρούνι που αντικατάστησε το πρώτο. Μέχρι να το διαλύσει και να'ρθει δεύτερο και τρίτο κ.ο.κ. Τώρα είμαστε στο γουρούνι νούμερο χ. Δεν έχω ιδέα πόσα γουρούνια πέρασαν απ'τη σνουποζωή.

Γουρουνο-απαρτία

Αν του το πιάσω και το βάλω κάπου ψηλά τότε σημάνει συναγερμός. Κάθεται φρόνιμα και κοιτά στο έπιπλο που το έχω τοποθετήσει μέχρι να γίνει κάτι, π.χ. να αποφασίσει μόνο του να γυρίσει κοντά του ή να του το επιστρέψει κάποιος κι έτσι το γουρούνι να σωθεί και να γυρίσει στα δόντια του αληθινού του ιδιοκτήτη. Αν το βάλω σε άλλο δωμάτιο και κλείσω την πόρτα είναι ικανός να ξεροσταλιάζει για ώρες μπροστά της και να κατεβάσει τα μούτρα του μέχρι το πάτωμα για να του το δώσω πίσω. Η σχέση Σνούπυ-Γουρουνιού είναι μια σχέση απόλυτης αφοσίωσης, εξάρτησης και έρωτα αχαλίνωτου και δυνατού.

Κοίτα μην ακουμπήσεις τα γουρούνια μου ε!

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες τελευταία (και προτού αποσυρθεί το παλιότερο πολύπαθο γουρούνι) προστέθηκε νέο κίτρινο γουρούνι στην παρέα έτσι που τώρα όταν του λέω "Φέρε το γουρούνι" υπάρχει μια ψιλοσύγχιση γιατί εγώ μπορεί να εννοώ το νέο κι αυτός να κουβαλήσει το παλιό που λατρεύει και το 'χει φέρει στα μέτρα του.

Με το γουρούνι παίζουμε βεβαίως. Μου το φέρνει και του το κλωτσώ και το φέρνει πίσω κτλ. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν το κάνει μόνο όταν θέλω ή του το ζητώ, αλλά σε κάθε πιθανή ευκαιρία. Μόλις ξυπνήσω το πρωί π.χ. και πάω με τη τσίπλα στο μάτι να πλυθώ εμφανίζεται ένα γουρούνι στα πόδια μου. Ή όταν πάω να φύγω για δουλειά ή όταν γυρνώ απ'τη δουλειά ή όταν κάθομαι να φάω. Πιάσατε το νόημα. Το γουρούνι είναι βασικός λόγος τσακωμών με τον Σνούπυ που πιστεύει ακράδαντα πως όταν υπάρχουν 3 δεπτερόλεπτα κενά το μόνο που μπορεί να θέλω να κάνω είναι να παίξω με το γουρούνι. Γουρουνόπολεμος διεξάγεται στο σπίτι μας επί καθημερινής βάσης! Και μαντέψτε ποιος είναι ο χαμένος...;  :)

Όχι πάλι φωτογραφία!

Loneliness & Loss

Why do people have to be this lonely? What’s the point of it all? Millions of people in this world, all of them yearning, looking to others to satisfy them, yet isolating themselves. Why? Was the Earth put here just to nourish human loneliness?

…

So that’s how we live our lives. No matter how deep and fatal the loss, no matter how important the thing that’s stolen from us – that’s snatched right out of our hands – even if we are left completely changed people with only the outer layer of skin from before, we continue to play out our lives this way, in silence. We draw ever nearer to our allotted span of time, bidding it farewell as it trails off behind. Repeating, often adroitly, the endless deed of the everyday. Leaving behind a feeling of immeasurable emptiness.

Sputnik Sweetheart

Haruki Murakami

Translated from the Japanese by Philip Gabriel

Vintage Books London, 2002 

Υποκρισία και δηθενιά

Βαρέθηκα και σιχάθηκα τα άτομα που δηλώνουν και καλά "άθεα" και μας πετάνε την "αθεΐα" τους στα μούτρα με σκοπό να μας βάλουν να την καταπιούμε αμάσητη. 
Μπράβο σου ρε "μάγκα" αφού δεν πιστεύεις (ή νομίζεις πως δεν πιστεύεις) πουθενά, αλλά γιατί μας το πετάς κατάμουτρα και έχεις την απαίτηση να σε θεωρούμε ανώτατο είδος ζώου, πολύ πιο πάνω από μας τους υπόλοιπους;
Είναι η "αθεΐα" σου κανένα παράσημο που πρέπει να το φοράς στο πέτο; Να γεμίζεις σελίδες μ'αυτό και να το φωνάζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς;
Αν δεν πιστεύεις  (ή νομίζεις πως δεν πιστεύεις) πουθενά με γεια σου με χαρά σου, γιατί προσπαθείς να μας καρφώσεις την "υπεράνω" στάση σου και να μας αποδείξεις ότι αυτή είναι η υπέρτατη αλήθεια; 
Πως σε κάνει αυτό διαφορετικό απ'τον φανατικό πιστό; Αν είσαι φανατικός "άθεος" τότε είσαι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς που κοιτούν να προσυλητίσουν πιστούς. 
Κράτα την "αθεΐα" σου για σένα και αν κάποτε ταιριάσει στην κουβέντα να πεις την άποψη σου τη λες. Δεν χρειάζεται να την περιφέρεις στον πραγματικό κι εικονικό κόσμο σαν σημαία. Δεν είναι παράσημο και δε σε κάνει ξεχωριστό, έστω κι αν νομίζεις το αντίθετο.
Κι όσο για το αν πραγματικά είσαι άθεος επέτρεψε μου να αμφιβάλλω. Γιατί μπορεί να μην πιστεύεις σε κάποια απ'τις γνωστές θρησκείες αλλά πίστη έχεις και φαίνεται! 
Άντε ουστ """"άθεε"""" με χίλια εισαγωγικά! 

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Βοήθεια!

Καλημέρα!

Άνοιξα σήμερα ανυποψίαστη τον Πανόπτη και είδα ένα εξωγήινο να έχει αρπάξει τον Πανόπτη μου. Εμφανίστηκε ένα λευκό πράμα... και διαβάζω στη λίστα των μπλογκ που παρακολουθώ ότι... ο νεός Πανόπτης πέρασε σε όλους όσους χρησιμοποιούμε το Draft blogger. 

Έτσι απροειδοποίητα και ξαφνικά.

Δε λέω έχει κάποια καλά, κάποια θετικά αλλά, αλλά, αλλά....

...για να κάνεις το παραμικρό πρέπει να πατήσεις ένα σωρό κουμπάκια ενώ πριν τα έβρισκες όλα μαζί μαζεμένα.

Το χρώμα είναι πάνλευκο με αποτέλεσμα να είναι ενοχλητικό μετά από 5''.

Φυσικά αν αφαιρέσω το Draft blogger και πάω στο κανονικό θα  φύγουν οι αλλαγές. Για πόσο καιρό δεν είναι γνωστό αφού κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα περάσουν σε όλους.
Όμως θέλω να δοκιμάσω κάτι πριν το απορρίψω. Έπειτα σε αφήνουν να δώσεις feedback όταν πατήσεις ένα αστεράκι στα αριστερά οπότε όταν βρω όλα όσα δε μου αρέσουν μπορώ να τους τα πω και αν τα εντοπίσουμε πολλοί θα τα διορθώσουν είμαι σίγουρη.

Πατήστε στην εικόνα για μέγενθυση ώστε να δείτε πως φαίνεται ο Νεός Πανόπτης

Εσάς σας ήρθε ο νέος Πανόπτης;

Πως σας φαίνεται;

Μετάααααα, κάποτεεεεε, ίσως... ή αλλιώς definitely maybe!

Αυτή την περίοδο πρέπει να'μαι ο χειρότερος εφιάλτης κάθε αφεντικού. Κάθε πρωί που έρχομαι δουλειά το μόνο που σκέφτομαι είναι την ώρα που θα φύγω. Η δουλειά συμβαίνει γιατί πρέπει, αλλά χωρίς σκέψη (αν και χρειάζεται), χωρίς πρωτοβουλία (αν κι είναι απαραίτητη), χωρίς συμμετοχή του μυαλού, μόνο του σώματος. 

φωτογραφία από το http://www.kalogriabeach.gr/gr/

Το καλοκαίρι μου το κάνει αυτό κάθε χρονιά. Απαιτεί από μένα το χρόνο και το νου μου. Με αποσυντονίζει και με βάζει σε άλλο μήκος κύματος. Θα'λεγα ψέματα αν έλεγε ότι δε μ'αρέσει ο αποσυντονισμός που φέρνουν οι ψηλές θερμοκρασίες και η ανεμελιά που επιβάλει με το έτσι θέλω η πιο ζεστή εποχή του χρόνου.

Εννοείται ότι θα προτιμούσα να περνούσα αυτό τον αποσυντονισμό στο σπίτι κι όχι στο γραφείο. Ν'αφήνω το μυαλό να ταξιδεύει όπου θέλει ή να το αφήνω να μην πηγαίνει πουθενά. Ν'αδειάζει ηδονικά, αναγκαία, ολοκληρωτικά.

φωτογραφία από το www.pamediakopes.gr

 Και μου συμβαίνει και το εξής περίεργο: όσο το μυαλό πετά τις καθημερινές μες τους 4 τοίχους, τόσο σπινιάρει τα σαββατοκύριακα. Είναι λες και θυμάται ότι είχε ξεχάσει μεσοβδόμαδα και δεν μπορεί να ηρεμήσει. Μάλλον είναι ο τρόπος του να μου ζητά απεγνωσμένα ΝΑ ΦΥΓΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Φύγε μου λέει και μη νοιάζεσαι. Φύγε. Φύγε. Φύγε και τα σκέφτεσαι, τα κάνεις, τα οργανώνεις όλα μετάαααα, μετάααααα, κάποτε, άλλωτε.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η αγαπημένη μου ασχολία είναι η αναβολή (procrastination αγαπημένη αγγλική λέξη που συνοψίζει πολύ καλά τι νιώθω και κάνω). Σίγουρα υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνω, αλλά έχω ένα ταλέντο να αναβάλλω όλα όσα δε θέλω να κάνω κι είναι θαυμαστό κι αξιοσέβαστο - από μένα τουλάχιστον.. Αυτή είναι η εποχή που μπαίνει σε πλήρη λειτουργία η αναβολή κι από εξαίρεση, που'ναι την υπόλοιπη χρονιά γίνεται ο κανόνας... σχεδόν απαράβατος.

Παραλία Μύρτος στην Κεφαλονιά

Ο οργανισμός αρνείται πεισματικά να μπει σε καλούπια, προθεσμίες. Πιέσεις και άγχη ασκούνται, αλλά δεν ακουμπούν, ή αν ακουμπήσουν μπαίνουν κάτω απ'το χαλί για να να ασχοληθώ μετάααααααα μαζί τους. Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται πότε θα'ναι αυτό το μετάααααα; Όποτε θέλει ας είναι! Κι αν δεν έρθει το μετάαααα, ας μην έρθει σιγά. Έτσι κι αλλιώς αν κάτι πρέπει να γίνει, αν το πρέπει είναι όντως επιτακτικό κι αληθινά επείγον θα γίνει. Αλλιώς ας μη γίνει ποτέ των ποτών σιγάαααα.

Θάλασσα, γαλάζιο, οι γραμμές των οριζόντων, ουρανός, αέρας, πουλιά, ελευθερία και ανεμελιά!!Αυτά θέλω, αυτά ζητώ κι αυτά βλέπω - με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά.

φωτογραφία από την ιστοσελίδα Παραλίες στην Ελλάδα

Γιώργος Κιμούλης ένας γόης, ένας φοβερός ηθοποιός

Τον Γιώργο Κιμούλη θυμάμαι να τον έβλεπα σαν παιδί στις θεατρικές παραστάσεις που έδειχνε η ερτ στο 'Θέατρο της Δευτέρας'. Πάντα μου άρεσε και τον ξεχώριζα. Ίσως να'ταν εκείνο το υφάκι του, που ήταν συνάμα σπαστικό και τόσο παιχνιδιάρικο, γλυκό που με έκανε να τον ξεχωρίζω. 

photo from www.thebest.gr

Μετά όποτε τον πετύχαινα σε ταινίες τον θαύμαζα και τον απαλάμβανα. Μέχρι που είχα την τύχη πριν αρκετά χρόνια να τον χαρώ από κοντά στην παράσταση του Μάκμπεθ στο θέατρο Τζένη Καρέζη που έπαιζε με τον Κωνσταντίνο Καζάκο κι άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Θυμάμαι καλά την βαρδιά εκείνη και την  παράσταση του Σαίξπηρ. Ήταν απλά συγκλονιστικός. 

Στις σπάνιες συνεντεύξεις που δίνει είναι τόσο γοητευτικός που καθηλώνει. Κι αυτό το περιπαιχτικό και παιχνιδιάρικο υφάκι του έχει ακόμα όλη τη δροσιά που είχε την πρώτη φορά που το είδα. Είναι πιστεύω απ'τις σπάνιες περιπτώσεις που το ταλέντο του σαν ηθοποιού έρχεται και συμπληρώνεται αριστουργηματικά με μια καταπληκτικά προσφιλή προσωπικότητα έτσι που να μαγεύει με την παρουσία του.

Είναι απ'τους ηθοποιούς που δεν έχουν ξεπουλήσει το ζωή τους στα μέσα για λίγα λεπτά δημοσιότητας (αν και φυσικά κατά καιρούς έχουν ασχοληθεί αναπόφευκτα με τη ζωή του) κι αυτό έχει λειτουργήσει υπερ του, αφού μας αφήνει πάντα να θέλουμε κι άλλο.

Εύχομαι να συνεχίσει να προσφέρει για πολλά χρόνια ακόμα στα θεατρικά και καλλιτεχνικά πράγματα της Ελλάδας γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν πια και τον έχουμε ανάγκη!

Η επίσημη ιστοσελίδα του Γιώργου Κιμούλη εδώ.