Σ'αγαπώ - Μ'αγαπάς - Friends

Λατρεμένη σειρά τότε που πρωτοπροβλήθηκε κι ακόμα λατρεμένη όσες φορές κι αν γίνει επανάληψη. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου ξεκαρδιστική, ο Θοδωρής Αθερίδης ανεπανάληπτος. 

Κρίμα που η Δήμητρα δεν έκανε άλλες σειρές στην τηλεόραση να τη χαιρόμαστε όλοι. Έχει απίστευτο ταλέντο και όπου κι αν την έχω δει, είτε στη tv είτε στο θέατρο έπεφτα κάτω απ'τα γέλια. Να'ναι καλά, να διατηρεί το χίουμορ της και να γράφει για να την απολαμβάνουμε!

φώτο απ'το www.aggelioforos.gr

υγ. ευχαριστώ το Mega που κάνει επανάληψη τη σειρά, κι ελπίζω να μη δείχνει τα ίδια και τα ίδια επεισόδια αλλά όλα όλα ΟΛΑ!!

υγ2. εσείς ποιες επαναλήψεις λατρεύετε και δε χορταίνετε όσες φορές κι αν τις δείτε; όχι μόνο σειρές αλλά και ταινίες κτλ

υγ3. έχω να εξομολογηθώ μια παραξενιά μου: μ'αρέσει να παρακολουθώ τις σειρές σε επανάληψη παρά να τις βλέπω όταν παίζονται κανονικά. θέλω να μην περιμένω για το επόμενο επεισόδιο, αλλά να τα βλέπω όλα μαζί σειρά.  το καλύτερο μου δυο-τρια το ένα μετά το άλλο! ίσως από ανυπομονησία δεν ξέρω.


υγ4. άλλη λατρεμένη σειρά είναι οι Friends που έχω δει χιλιάδες φορές, αλλά ακόμα βλέπω κάθε σουκου απ'το Σταρ με μανία!

Το χειρότερο πράγμα στα ταξίδια..

... είναι ότι πρέπει να γυρίσεις πίσω!

Το'χω γράψει σε πολλά σχόλια στα σπίτια σας και το πιστεύω ακράδαντα.

Ονειρεύομαι τη μέρα που θα βγάλω εισητήριο χωρίς επιστροφή και θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου!

Τώρα σχεδιάζω το επόμενο φευγιό, κι ανυπομονώ να έρθει ο καιρός να φύγωωωωω!

υγ. οκ είναι κι ο γάμος σήμερα αλλά δε θα ασχοληθώ αφού δε με κάλεσαν :Ρ

Καλό Πάσχα! ¡Felices Pascuas!

Εύχομαι σε όλους και όλες 

¡Felices Pascuas!

Τα κόκκινα αυγουλάκια πλέον προ-πέρσινα, λέτε να χαλάσανε; 

Τι να γίνει όμως αφού

και φέτος.. το σκάσαμε; :)

Θα τα πούμε σε λίγες μέρες!

Καλά να περνάτε!

υγ. τα ισπανικά τα παίζω στα δάχτυλα μου πλέον χιχι :Ρ

Αναζήτηση της φυγής

«Και υποσχέσου μου πως θα ξεχάσεις για λίγο την ασχήμια. Ξέρεις, όσο την θυμάσαι τόσο θα ζεις στη λήθη, επειδή δεν υπάρχει τίποτα για σένα στη ζωή. Η ασχήμια είναι παντού, και το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να την παραβλέπεις.»
«Και πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτή την αλήθεια πριν να μπορέσεις να ζήσεις με τον εαυτό σου έστω και για λίγο. Αλλιώς θα είσαι σε μια διαρκή αναζήτηση διαφυγής.»

Pamela Moore

από το πολύ καλό μπλογκ Χωρίς άλλη αναβολή

Άλλωστε αν δεν παραβλέπεις την ασχήμια, αν την κοιτάς κατάματα τότε αργά ή γρήγορα θα πάψει να βρίσκεται μόνο γύρω σου και άθελα σου θα εισχωρήσει μέσα σου.

Κι αν είσαι σε μια διαρκή αναζήτηση φυγής κουράζεσαι ψυχικά και σωματικά. Όμως η αγάπη της φυγής σε σπρώχνει μπροστά, σου δίνει δύναμη, ορμή. Η φυγή για τη φυγή σε γεμίζει. Φροντίζεις πάντα να κουβαλάς όσο λιγότερα γίνεται για να διευκολύνεται η φυγή που'ναι το μέσο κι ο σκοπός σου. Η φυγή σου δίνει ενέργεια, δημιουργικότητα, χαρά. Γίνεσαι η ίδια, όλη μια φυγή που.. φεύγει, που αναχωρεί, που αποχωρεί, που χάνεται.

Κάθε φορά που νιώθεις τα περιθώρια να στενεύουν βλέπεις παντού πόρτες ν'ανοίγουν και να σου γνέφουν με ένα χαμόγελο να τις διαβείς. Και θες να τις δοκιμάσεις όλες τις φυγές. Κάθε μια ηδονικά ελκυστική, σε τραβά σαν μαγνήτης. Σου προσφέρει το νέο, το διαφορετικό, τη δυνατότητα να αφήσεις τα αρνητικά πίσω. Κι ας παίρνει η φυγή σβάρνα και τα θετικά. Αφού παλεύεις για τη φυγή την ίδια όχι για τη νέα κατάληξη. Γιατί άλλωστε κατάληξη δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο δρόμος, διαδρομή, λεωφόροι αχανείς, άδειοι που παρακαλούν να σε οδηγήσουν αλλού.. αλλού... μακριά.

φώτο από Dennis Flood

Κι επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, ψάχνοντας φωτογραφία για το ποστ βρήκα αυτό το τραγουδάκι που δεν είχα ξανακούσει απ'τους λατρεμένους Dire Straits με απόλυτα ταιριαστούς στίχους κι ήχους.

Heard a bell being toll
Before the break of day
I heard then my name being called
Down that Long Highway

You don't get long
You don't get long
You don't get long to stay

Kissing me once and I'll be gone
Down that Long Highway

Spirits call from way beyond
Lord I may not disobey
Spare a thought for the vagabond
Down that Long Highway
Down that Long Highway

Down that Long Highway

Αχ Παπαζογλου σ'αγαπώ και βαθιά σ'ευχαριστώ!

Χάσαμε άλλο ένα καταπληκτικό συνθέτη και στιχουργό. Πόσο πιο φτωχοί μπορούμε να γίνουμε πια;! 

Η είδηση του θανάτου του Νίκου Παπάζογλου έπεσε σαν κεραμίδα στο κεφάλι μου. Πρώτα ο Ρασούλης, τώρα ο Παπάζογλου. Λες και μαζεύονται όλοι να παίξουν σε συναυλία εκεί πάνω.

Ας αναπαύσει τη ψυχή του ο Θεός. Θα ζει πάντα μέσα απ'τα τραγούδια του!

φωτο από brojet.gr

Όλοι θα συνεχίσουμε να σιγοτραγουδούμε τα τραγούδια του, που μας έχουν σημαδέψει για χρόνια τώρα. Ποιος δεν έχει συγκινηθεί με τον 'Αυγουστό; Ή με την 'Τρελλή κι αδέσποτη'; Και μ'ένα σωρό άλλα τραγούδια του που είχαμε την τύχη να μας χαρίσει. 'Οπως το λατρεμένο 'Εγώ δεν είμαι ποιητής'..

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

πηγή: www.stixoi.info 

υγ. Θε μου σαν αρκετούς δε μάζεψες εκεί πάνω; φτάνει για φέτος σε παρακαλώ!

Οι φυλές των μπλογκερ

Όσοι κυκλοφορούμε στην μπλογκογειτονιά εδώ και κάποια χρόνια έχουμε γνωρίσει μέλη αυτών των φυλών ή ανήκουμε σε μια ή και σε πολλές από αυτές. 

Η λίστα κατ'ουδένα λόγο δεν εξαντλεί το θέμα. Αν βρείτε φυλές που παραμέλησα να μου τις πείτε!

Οι μπλογκερ/IT specialists ξέρουν τα πάντα για το μπλογκιν' τουλάχιστον μια εικοσαετία. Ασχολούνται επαγγελματικά με τους η/υ, ξέρουν γλώσσες προγραμματισμού, κολπάκια, όλα τα νέα της αγοράς και έχουν την ώρα και την όρεξη να τα μοιραστούν μαζί μας. Είναι οι μπλογκερς που μας έχουν μυήσει στα κόλπα του μπλογκιν' και κατ'επέκταση του διαδικτύου και των υπολογιστών

Οι μπλογκερ/βγάζω τα σώψυχα μου μοιράζονται μαζί μας τους προβληματισμούς, τις σκέψεις, τα προβλήματα τους. Άλλωτε με χιουμορ, άλλωτε με σοβαρότητα ανοίγουν τη ψυχή τους και ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους με αναρτήσεις γεμάτες αλήθειες.

Οι μπλογκερ/συγγραφείς γράφουν πανέμορφες ιστορίες. Πλάθουν νέους μαγικούς κόσμους και μας καλούν να διεισδύσουμε σ'αυτούς για να ξεχαστούμε, να μαγευτούμε, να χαμογελάσουμε.. ενίοτε και να κλάψουμε. Είναι οι ταλαντούχοι αυτοί που οι λέξεις κυλούν ποτάμι απ'τα δάχτυλα τους, μας γεμίζουν με εικόνες και μας ταξιδεύουν.

Οι μπλογκερ/τα νεύρα μου ξεσπούν με πλούσιο λεξιλόγιο ενάντια σε όλους όσοι τους εκνευρίζουν, ενάντια στο σύστημα, το κατεστημένο, τη γειτονιά, την οικογένεια, τα παιδιά, τα σκυλιά και γενικά δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο πέρασμα τους. Μαζί τους βγάζουμε κι εμείς τα νεύρα μας και διαβάζοντας τους κουνάμε με κατανόηση το κεφάλι γιατί συχνά συμφωνούμε μαζί τους. Τις πιο πολλές φορές τα νεύρα τους εκτονώνονται με πολλές δόσεις χιουμορ και μας κάνουν να κτυπιόμαστε στα γέλια.

Οι μπλογκερ/εκδικητές/μαχητές υπερασπίζονται το καλό της κοινωνίας, του λαού ενάντια στο κεφάλαιο, στους εργοδότες και στους καταπιεστές. Ξεχωριστή φυλή απ'την πιο πάνω αφού υπερασπίζονται το λαό χωρίς νεύρα αλλά με υπομονή, επιμονή, οξυδέρκεια και δύναμη.

Οι μπλογκερ/σινεφιλ μας πληροφορούν για τα νέα έργα, αναλύουν έργα που παρακολούθησαν, μας βοηθούν να αποφύγουμε τα έργα που δεν αξίζουν τον κόπο και τον χρόνο μας. 

Οι μπλογκερ/λάτρεις της λογοτεχνίας και της ποίησης μας βοηθούν να γνωρίσουμε λογοτεχνικά κείμενα ή ποιήματα που δεν είχαμε συναντήσει. Μας γεμίζουν περιέργεια για νέα βιβλία, μας μαθαίνουν για τη ζωή συγγραφέων, ποιητών και φέρνουν στη μπλογκόσφαιρα μια λογοτεχνική ματιά.

Οι μπλογκερ/μουσικόφιλοι γεμίζουν την μπλογκογειτονιά με μουσικές, με ήχους, με ψαγμένους καλλιτέχνες. Εφραίνουν τη ψυχή μας και γίνονται αφορμή για να μάθουμε νέους μουσικούς που αλλιώς δε θα είχαμε την τύχη να ακούσουμε.

Οι μπλογκερ/γκέυ μας δείχνουν πως αντιμετωπίζουν την προκατάληψη που υπάρχει εναντίον τους, πως γνωστοποιούν στα προσφιλή τους άτομα ότι αγαπάνε άτομα του ίδιου φύλου(coming out). Έχουν δύναμη, ζωντάνια, μπρίο, εξυπνάδα καi πολύ χιουμορ.

Οι μπλογκερ/αφυπνιστές με τι δυσδειτική ματιά τους βλέπουν γεγονότα και πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Κρίνουν και κατακρίνουν τα στραβά της κοινωνίας με οξυδέρκεια. Μάχονται ενάντια στο άδικο και κακίζουν τη συχνά χλιαρή κι αδιάφορη στάση των υπολοίπων. Είναι το αγκάθι στο πλάι μας που αφυπνίζει.

Οι μπλογκερ/γονείς είναι περήφανοι για τα βλαστάρια τους και μας παρουσιάζουν με χαρούμενο και χαρωπό τρόπο τα καμώματα και τις ζαβολίες τους. Συχνά μας κάνουν και γελάμε μέχρι δακρύων, άλλωτε νιώθουμε κι εμείς περηφάνια για τα παιδιά τους λες κι είναι δικά μας παιδιά.

Οι μπλογκερ/ασχολούμαι με την πόλη μου μας παρουσιάζουν κομμάτια και μέρη της πόλης τους που δεν γνωρίζαμε. Αναφέρονται στην ιστορία της πόλης τους, μοιράζονται μαζί μας φωτογραφίες της, δρώμενα, ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και μας κάνουν να βλέπουμε τις πολεις τους με μια άλλη ματιά.

Οι μπλογκερ/επιστήμονες γράφουν πάνω στο γνωστικό τους αντικείμενο με επιστημονικό τρόπο απ'τη μια αλλά και απλό απ'την άλλη ώστε να φέρουν το αντικείμενο τους κοντά σε όλους τους μπλογκερ αλλά και τους χρήστες του διαδικτύου. Τα άρθρα τους συχνά έχουν ήδη δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά, έχουν παραπομπές και αναφορές σαν κανονικές εργασίες πανεπιστημίου ή ακαδημαϊκές παρουσιάσεις.

Οι μπλογκερ/fashionistas ασχολούνται φανατικά με τη μόδα. Ακολουθούν τάσεις, στυλ, προτάσεις. Μεταφέρουν φωτογραφίες, κάνουν δικά τους ντεφιλέ, μας λένες πρώτοι τι θα φορεθεί τη νέα χρονιά, τι είναι πασέ, τι μας πάει και τι είναι καμένο χαρτί.

Οι μπλογκερ/φωτογράφοι βγάζουν καταπληκτικές φωτογραφίες κι έχουν την καλοσύνη να τις μοιράζονται μαζί μας. Μέσα απ'τις φωτογραφίες τους βλέπουμε τη δική τους οπτική ματιά, πως βλέπουν κι αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Είναι ταλαντούχοι και γεμίζουν την μπλογκογειτονιά με χρώμα.

Οι μπλογκερ/ταξιδευτές εχουν τη τύχη να γυρίζουν τον κόσμο, να ταξιδεύουν συχνά και έχουν την καλοσύνη και την όρεξη να μοιραστούν εμπειρίες και φωτογραφικό υλικό απ'τα ταξίδια τους ανά τον κόσμο. Μέσα στα μπλογκ τους σε ταξιδεύουν σε μαγικούς κόσμους, σε κάνουν να νιώθεις ότι βρίσκοσουνα κι εσύ εκεί, μαζί τους, κρυμμένος στο τσεπάκι τους.

Οι μπλογκερ/ζωγράφοι/καλλιτέχνες που δημιουργούν με μαεστρία και μοιράζονται τις δημιουργίες και τις εμπνεύσεις τους στα μπλογκ τους. Τα μπλογκ τους μας πλουτίζουν τις γνώσεις για τη ζωγραφική, μοιράζονται μαζί μας αριστουργήματα άλλων μεγάλων ζωγράφων που δεν είναι ευρέως γνωστά και τα μπολγκ τους αποτελούν μια ματιά στον κόσμο της τέχνης.

Οι μπλογκερ/από άλλες χώρες που γράφουν στη γλώσσα τους και μέσα απ'τα μπλογκ τους μαθαίνουμε από πρώτο χέρι και χωρίς ωραιοποιήσεις και σαντιγί πως είναι στ'αλήθεια να ζεις σ'αυτές τις χώρες.

Τέλος μια φυλή μπλογκερ που συμπεριλαμβάνει όλες τις άλλες, και χωρά όσους μπλογκερ δεν χωρούν σε καμιά απ'τις πιο πάνω.. κάτι σαν των αγ.πάντων δηλαδή!

Οι μπλογκερ/έκπληξη/όλα τα σφάζω/όλα τα μαχαιρώνω που ασχολούνται με όλα τα πιο πάνω ή κάποια απ'τα πιο πάνω και τα μπλοξκ τους έχουν ενδιαφέρον γιατί  καταπιάνονται με μια πλειάδα θεμάτων κι απ'τις πολλές εναλλαγές διάθεσης, ύφους, ποτέ μα ποτέ δε βαριέσαι. Αντίθετα κάθε μέρα ανοίγεις με ανυπομονησία το μπλογκ τους για να δεις τι νέο, ενδιαφέρον θα βρεις να σε περιμένει εκεί.

ΥΓ. Φυσικά πέρα απ'τις φυλές υπάρχουν κάποιοι μπλογκερς που'ναι φυλή από μόνοι τους, αλλά αυτοί είναι θέμα άλλου ποστ.

Αγαπημένα μπλογκς που πάνε;

Όταν ξεκίνησα το μπλογκιν' πριν 2 χρόνια και κάτι μήνες είχα γνωρίσει κάποιους πιο παλιούς μπλογκερς που αγάπησα πολύ τον τρόπο σκέψης τους, τις αναρτήσεις τους και διάβαζα φανατικά σχεδόν, καθετί που ανέβαζαν. 

Τώρα δυστυχώς για μένα και για όλους τους αναγνώστες τους, ή σταμάτησαν εντελώς να κάνουν αναρτήσεις και παράτησαν τα μπλογκς τους ή έκλεισαν την πρόσβαση σε όλους ή γράφουν αραιά και που κάποια ανάρτηση. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που προχώρησαν και συνεχίζουν με το ίδιο πάθος και αγάπη να ποστάρουν σε τακτά χρονικά διαστήματα για πάνω από τέσσερα χρόνια.

Ο πρώτος μου αναγνώστης και παλιός μπλογκερ, ο  Τheogr ο Κηπουρός είχε γράψει σ'ένα ποστ (ή σχόλιο δε θυμάμαι ακριβώς) ότι οι πιο πολλοί μπλογκερς 'αντέχουν' περίπου δυο χρόνια και μετά τα παρατάνε και όπως φαίνεται αυτή η ρήση του ήταν βγαλμένη απ'την εμπειρία του γιατί  τώρα που έχω ανάλογη εμπειρία βλέπω ότι επαληθεύεται συνέχεια. 

Φυσικά απ'την άλλη όλο και νέοι μπλογκερς εμφανίζονται. Έχουν την ίδια ορμή, πάθος, αγάπη για δημιουργία, για μοίρασμα. Κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο.

Μπορώ να καταλάβω τα άτομα που κουράζονται, έρχονται διάφορα θέματα, νέα ενδιαφέρονται ή προβλήματα της ζωής και παρατάνε τα μπλογκς τους. Ομολογώ ότι κι εγώ μετά από αυτό τον καιρό δεν έχω την ίδια όρεξη όπως στην αρχή να κάνω συχνές αναρτήσεις. Όχι γιατί έχω στερέψει από ιδέες, αλλά γιατί έχω πολλά άλλα ενδιαφέροντα που προτιμώ να τους χαρίσω το χρόνο μου, παρά να γράφω αναρτήσεις.

Όμως επειδή είμαι πεισματάρα και μ'αρέσει να πηγαίνω κόντρα στις προβλέψεις, ειδικά όταν είναι δυσοίωνες, θα συνεχίσω να γράφω, να διαβάζω και να σχολιάζω. Κι αυτό γιατί η διαδικασία είναι όμορφη, μου δίνει χαρά και μου ξεκλέβει μόνο χρόνο.

Κι ό,τι κι αν γίνει αρνιέμαι πεισματικά να βάλω στο μπλογκ διαφημίσεις. Δεν κακίζω, ούτε κατηγορώ όσους το κάνουν. Καλά κάνουν και βγάζουν ένα μικρό εισόδημα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Οι διαφημίσεις δεν με ενοχλούν πραγματικά όταν δεν αναβοσβήνουν και πολλές φορές μπορεί να είναι χρήσιμες.

Όμως αυτό δεν το θέλω εγώ προσωπικά για τα μπλογκς μου. Λίγοι, ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού χώροι έχουν μείνει χωρίς διαφημίσεις και θέλω τα μπλογκς που γράφω να συγκαταλέγονται σ'αυτούς.

Εσείς πόσο καιρό γράφετε; Πόσο νομίζετε ότι θα γράφετε ακόμα; Θεωρητικά πάντα γιατί ποτέ, κανένας δεν ξέρει πως θα βλέπει το θέμα στο μέλλον. Υπάρχουν μπλογκς που αγαπούσατε και έκλεισαν, απαγορεύοντας την πρόσβαση σε αυτά;

ΥΓ. αφιερώνω αυτό το ποστ στην αγαπημένη μου μπλογκερ jacki και ελπίζω κάποια στιγμή η σιωπή να σταματήσει να σωπαίνει και να ξανανοίξει τις μαγικές τις πόρτες για τους αναγνώστες της. 

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ JACKI ΜΟΥ!

τσίου-τσίου

Έξω απ'το παράθυρο μου έχω μια πορτοκαλιά. Είναι ένα ψηλό, δυνατό δέντρο που φτάνει μέχρι τα παράθυρα του πρώτου ορόφου και τα προσπερνά. Τα κλαδιά του είναι παράδεισος για τα πουλιά και πολλά φτιάχνουν εκεί τη φωλιά τους. Έτσι όλο το χρόνο έχουμε μόλις ξημερώσει και λίγο πριν νυχτώσει τιτιβίσματα και χαρούμενα τραγούδια. Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο μα τόσο δυνατά που με ξυπνάνε τα άτιμα. 

Από ντοκυμαντερ για πουλιά που'χω δει (του Ντειβιντ Αττενμπόρο που φτιάχνει καταπληκτικά ντοκυμαντέρ) ξέρω ότι τα πουλιά κελαϊδούν πριν ξεκινήσουν την αναζήτηση τροφής το πρωί, και το ίδιο όταν η μέρα έχει τελειώσει πριν πάνε για ύπνο. Κάποιος είχε πει ότι υμνούν το Θεό που άλλη μια μέρα ξεκινάει και που άλλη μια μέρα τέλειωσε. Λες και προσεύχονται με τον τρόπο τους.

Όλα τα πουλιά κελαϊδούν λοιπόν αυτές τις ώρες. Όμως προφανώς έχουμε κι ένα 'επαγγελματία τραγουδιστή' γιατί όλες τις υπόλοιπες ώρες της μέρας ακούγεται καθαρό και δυνατό κελάϊδισμα. Υποθέτω ότι είναι καναρίνι ο 'ένοχος' αλλά δεν καταλαβαίνω κι έχω τις αμφιβολίες μου αφού νομίζω ότι τα καναρίνια δε ζουν εκτός κλουβιού... (αν και γιατί έχω αυτή την εντύπωση δεν ξέρω γιατί τώρα που την έγραψα μόνο λογική δεν ακούγεται..). 

Όπως και να'χει το πουλάκι μας αυτό σχεδόν όλες τις ώρες τιτιβίζει χαρωπά. Μου φτιάχνει τη διάθεση να το ακούω. Κι όταν έχω χρόνο, ειδικά τα σαββατοκύριακα  που'χει πολλή ησυχία η γειτονιά μ'αρέσει να μένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι να τ'ακούω. Με ηρεμεί και μου θυμίζει πολλά.

υγ. ακόμα και τώρα που γράφω ακούω τιτιβίσματα :)

Να με θυμάσαι

Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που δάκρυσα σε ταινία, πόσο μάλλον να κλάψω με λυγμούς, ίσως γιατί διαλέγω πολλές κωμωδίες.. 

Όμως είδα την ταινία Remember me με τον Robert Pattinson και στο τέλος τα δάκρυα έρρεαν ποτάμι. 

Φοβερή ταινία, καλογυρισμένη, καταπληκτικές ερμηνείες αλλά αυτό που με καθήλωσε ήταν η ιστορία. Αν την πετύχετε πουθενά μην τη χάσατε!