Η Λίζα κι εγώ Ι

Ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια όταν γνώρισα τη Λίζα. 

Ένα βράδυ εκεί που είχαμε ξαπλώσει εγώ κι η συγκάτοικος μου κι εκείνη είχε ήδη κοιμηθεί κτύπησε το θυροτηλέφωνo. Σηκώθηκα εγώ γεμάτη περιέργεια και απάντησα. Ήταν μια γυναικεία φωνή και μου έλεγε ότι αν και δεν την ήξερα ήταν κάτοικος της πολυκατοικίας και φοιτήτρια που έμενε στον 3ο κι είχε κλειδωθεί εκτός σπιτιού. Με ρώτησε αν μπορούσα να της ανοίξω να περάσει τη νύχτα στο διαμέρισμα μας ως το πρωί που θα ερχόταν η συγκάτοικος της που είχε διανυχτερεύσει σε μια φίλη της. Στο μεταξύ είχε σηκωθεί κι η συγκάτοικος (ας την πούμε Άννα) και άκουγε την κοπέλα στο θυροτηλέφωνο. Εγώ ήμουν αμέσως θετική να τη βοηθήσουμε. Η Άννα πιο επιφυλακτική αρχικά, αλλά στο τέλος συμφωνήσαμε και της ανοίξαμε την πόρτα της εισόδου κι ανέβηκε πάνω. 

Όταν άνοιξα την πόρτα βρήκα μπροστά μου ένα κορίτσι ψηλόλιγνο με μια μεγαλούτσικη και κάπως στραβή μύτη και τα πιο γλυκά, διαπεραστικά καστανά μάτια. Χαμογέλασε και συστήθηκε "Με λένε Λίζα" μας είπε. Καθίσαμε κι οι τρεις και μας έλεγε την ιστορία της ως το πρωί. Ήταν 2ο ετής φοιτήτρια στα ΤΕΙ, σπούδαζε γραφιστική και είχε βγει εκείνο το βράδυ με το αγόρι της, αλλά είχε ξεχάσει να πάρει κλειδιά για το σπίτι. Όταν το κατάλαβε δεν αγχώθηκε ιδιαίτερα γιατί περίμενε να βρει τη συγκάτοικο της να της ανοίξει όμως αυτή είχε φύγει. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια μας αν και δεν ήξερε τίποτα για μας, πέρα απ΄το ότι ήμασταν κι εμείς φοιτήτριες στο πρώτο έτος.

Εκείνο το βράδυ πέρασε πολύ γρήγορα γιατί η Λίζα είχε πολλά προβλήματα με τη συγκάτοικο, αλλά και με το αγόρι της και μέχρι να μας τα εξιστορήσει είχε αρχίσει ν'αχνοχαράζει. Όταν με το καλό κοιμηθήκαμε ήμασταν όλες εξαντλημένες.

Με τη Λίζα έγινα καλή φίλη και κάθε τρεις και λίγο μου εκμυστηρευόταν τα προβλήματα της. Το σκηνικό με τα επείγοντα προβλήματα της επαναλαμβανόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, ειδικά όταν την πλήγωνε ο φίλος της ή αν συνέβαινε κάτι με την οικογένεια της. Λόγω του ότι ο φίλος της ήταν από την Αλβανία οι γονείς της δεν ήθελαν ν'ακούσουν για κείνον και έτσι γίνονταν συνεχώς ομηρικοί καβγάδες από τηλεφώνου για κείνον και τη σχέση τους. Η Άννα από μια φάση και μετά αποτραβήχτηκε απ'τη Λίζα γιατί την κούρασαν τα πολλά και συνεχή προβλήματα. 

Εγώ απ'την άλλη της συμπαραστεκόμουν με όποιο τρόπο ήξερα. Ακόμα κι όταν μετακόμισε σε γκαρσονιέρα κάπως μακριά από την πολυκατοικία που μέναμε κράτησαμε επαφή και φιλία. Μετά όταν άλλαξα κι εγώ σπίτι και ζούσα πια αρκετά μακριά η φιλία μας ήταν δυνατή. Όποτε ερχόμασταν στην Κύπρο για διακοπές βγαίναμε έξω μαζί, συναντιόμασταν στα σπίτια μας, μιλούσαμε στο τηλέφωνο. 

Η αρχική σχέση όμως είχε εδραιωθεί μεταξύ μας: εκείνη ήταν η βασανισμένη κοπέλα που ήθελε στήριξη κι εγώ αυτή που την άκουγε και της συμπαραστεκόταν. Κατά καιρούς αυτό με κούραζε πολύ ψυχολογικά. Ιδιαίτερα σε περιόδους που κι εγώ για τους δικούς μου λόγους δεν ήμουν στα καλύτερα μου η ανάγκη της με έριχνε ακόμα πιο κάτω. Είχε ένα τρόπο να απαιτεί, χωρίς να το λέει, την πλήρη στήριξη μου ανά πάσα στιγμή.

Πέρα απ' τη Λίζα είχα μια καλύτερη φίλη την Αλίκη. Με την Αλίκη ήμασταν συμμαθήτριες, αλλά γίναμε κολλητές όταν συγκατοικήσαμε μαζί στο δεύτερο έτος του πανεπιστημίου. Η σχέση μου μαζί της ούτε κουραστική ήταν, ούτε μονόπλευρη. Η δυο μου φίλες λοιπόν, όπως είναι φυσικό γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν ήταν λίγες οι φορές που εγώ και η Αλίκη συμπαρασταθήκαμε στη Λίζα. Πάντα το είχε ανάγκη απ' όλους τους ανθρώπους στη ζωή της να τη βοηθούν. Με τον τρόπο της έβαλε και την Αλίκη σ'αυτή τη θέση.

Η Αλίκη ποτέ δε συναντήθηκε με την Λίζα από μόνη της, κάθε φορά ήμουν κι εγώ παρούσα. Μέχρι που έφυγα εγώ για μεταπτυχιακό κι η Αλίκη έμεινε πίσω.

(συνεχίζεται..)

Κορίτσι της πόλης

Μεταξύ πόλης και χωριού πάντα διαλέγω πόλη. Και κατά προτίμηση όχι απλή πόλη αλλά μεγαλούπολη. Αν θα μπορούσα να διαλέξω οπουδήποτε στον κόσμο για να ζήσω θα διάλεγα μια απ'τις 3 πιο κάτω μεγαλουπόλεις: 

• Αθήνα
• Λονδίνο
• Νέα Υόρκη

Δεν αλλάζω με τίποτα την ανωνυμία του πλήθους, την πολυκοσμία, την ελευθερία του να χαθείς στα στενά και στις λεωφόρους, το καθαρό καυσαέριο των δρόμων. 

Δεν μπορώ και δε θέλω να δω τίποτα αρνητικό σε μια μεγαλούπολη. Έχει να προσφέρει τα πάντα, να καλύψει όλα τα γούστα. Ποτέ δε θα σ'αφήσει να βαρεθείς, να κουραστείς απ'την καθημερινότητα σου, φτάνει να μην κλειστείς στο διαμέρισμα σου. Και φυσικά χρήσιμο είναι να μη σε πειράζουν οι ουρές, η πολυκοσμία, το στριμωξίδι.

http://wirednewyork.com/forum/showthread.php?t=11142&pagenumber=

Μπορείς ν'ανοίξεις την πόρτα και να χαθείς στους μεγάλους δρόμους με τα μαγαζιά, στις ατέλειωτες λεωφόρους μες την πόλη, δίπλα απ'τη θάλασσα, να χωθείς σ'ένα σινεμά, να κάνεις βόλτα με το μετρό, με τα λεωφορεία, το τραμ, τα ταξί. Να παρακολουθείς την πόλη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου με τις αφίσσες, τον κόσμο που τρέχει να προλάβει, τα διαφημιστικά, τους ξένους, τους ντόπιους, τα χαμόγελα, την κατήφια. Τόσα και τόσα εναλλακτικά τοπία, αρώματα, χρώματα, μουσικές.

Οι μεγαλουπόλεις δεν κοιμούνται ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι ανοιχτό για να σε απασχολήσει αν θες να ξεπορτίσεις ανεξαρτήτως της ώρας. Μπορεί να κυκλοφορείς στις 1 μετά τα μεσάνυχτα και να νιώθεις λες και κάνεις βόλτα το πρωί απ'τον κόσμο, την ενέργεια, το ρυθμό, την κίνηση.

Σε μια μεγαλούπολη όλοι νιώθουν ότι ανήκουν. Οι περισσότεροι έρχονται από κάπου αλλού και η μεγαλούπολη τους αγκαλιάζει όλους σαν παιδιά της ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, πολιτικών και άλλων πεποιθήσεων. Στη μεγαλούπολη όλοι χωράνε. Η πολυκοσμία, η πολυπολιτισμικότητα είναι που της δίνουν τα χρώματα και τα αρώματα της.

Όταν θες να βγεις στη μεγαλούπολη μπορείς να βάλεις ό,τι γουστάρεις κι οτιδήποτε σου κατεβεί. Κανένας δε θα σε κοιτάξει παράξενα ή θα σε κατακρίνει μα κι αν το κάνει δε θα σε νοιάξει, θα σε προσπεράσει, δε θα σ'ακουμπήσει η άποψη του. 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ'το να ξυπνάς στη μεγαλούπολη και να ανοίγεις το παράθυρο σου στον ήχο των σειρήνων, των αυτοκινήτων, του μποτιλιαρίσματος, του εκνευρισμού των οδηγών. Οι μέρες και οι νύχτες σου έχουν μια συνεχής ηχητική κάλυψη που σε συντροφεύει σε όλες τις στιγμές σου.

Ξέρω ότι πολλοί δε συμφωνούν μαζί μου. Αυτό δε με πτοεί καθόλου. Ο καθένας έχει την άποψη του. Όπως είπε κι ο Ελύτης "Δεν εγεννήθηκα ν'ανήκω πουθενά"

υγ. αν κάποιος αγαπά πολύ το χωριό ή το νησί ή τη μικρή πόλη και θέλει ας γράψει στο μπλογκ του κάτι ανάλογο :)

Γιατί με την παραμικρή αφορμή κτυπάνε τα μπλογκς;

Με το θάνατο του δημοσιογράφου στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Πάνω από όλα ήταν άνθρωπος και σε κανένα άνθρωπο δεν αξίζει τέτοια δολοφονία. Όσο σκέφτομαι ότι παρακολούθησε την εκτέλεση του η γυναίκα του απ'το μπαλκόνι τρελαίνομαι. Δεν μπορώ να αρχίσω να φαντάζομαι πως ένιωσε, πως νιώθει και πόσες φορές τη μέρα παίζει και ξαναπαίζει το σκηνικό στο μυαλό της. Εγώ που μόνο άκουσα πως έγινε το σκέφτομαι και με παιδεύει. Πόσο μάλλον εκείνη που έχει να πιεί αυτό το πικρό ποτήρι. Ο Θεός να τη βοηθήσει και να της δώσει δύναμη και κουράγιο να αντεπεξέλθει.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως τα καταφέραν και πάλι στα κανάλια να συνδέσουν αβίαστα τη δολοφονία με τα μπλογκς και να λένε ότι είμαστε όλοι οι μπλογκερς ασύδωτοι, ότι παράγουμε παρανομία κι άλλα τέτοια φαιδρά. Τους πειράζει που ο καθένας άνθρωπος έχει βήμα και γράφει την απόψη του; Ας το πουν καθαρά και ξάστερα. Όχι όμως να κρύβονται πίσω από ένα φοβερό έγκλημα για να βρουν αφορμή να κτυπήσουν τους μπλογκερς και τα μπλογκς.

Έλεγαν χθες σ'ένα κανάλι (που ούτε το όνομα του δε θέλω να γράψω όχι γιατί δεν τολμώ αλλά γιατί δε θέλω θα του κάνω διαφήμιση), ότι υπάρχουν μπλογκς που αναφέρουν πως γίνονται οι τρομοκρατικές ενέργειες ή που τις στηρίζουν. Και έλεγαν ότι το κάνουν αυτό με την κάλυψη της ανωνυμίας. 

Συμφωνώ ότι υπάρχουν μπλογκς που εκφράζουν ακραίες απόψεις. Προπαγανδιστικές μερικές φορές απόψεις. Είναι όμως λόγος αυτός για να πετάμε στην πυρά όλα τα μπλογς; 

Δυστυχώς έχουμε φτάσει σ' ένα άκρατο παραλογισμό, σε μια στη λογική του παραλόγου αφού καταντήσαμε κάθε φορά που πονάει χέρι να κόβουμε χέρι. Θέλετε παράδειγμα; Οι κουκούλες έφταιξαν επειδή τις φορούν κάτι αλήτες εννίοται και εγκληματίες και ποινικοποιήθηκαν. Μετά έφταιξαν τα καρτοκινητά γιατί τα χρησιμοποιούσαν σε αξιόποινες πράξεις κι έτσι έγιναν κι αυτά "επώνυμα" για να ξεμπροστιάζονται εύκολα οι εγκληματίες. Με άλλα λόγια έχουμε καταντήσει να ποινικοποιούμε πράγματα αντί συμπεριφορές. Δε θα μου φαινόταν καθόλου παράλογο ακολουθώντας αυτή τη λογική ως τα άκρα, αύριο να ποινικοποιηθεί η χρήση του αυτοκινήτου, αφού το χρησιμοποιούν οι εγκληματίες για να διαφύγουν. 

Που μπαίνει ένα όριο μπορείτε να μου πείτε; Πότε επιτέλους θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι δε φταίει το μαχαίρι αν ξεκοίλιασε κάποιον γιατί το ίδιο αυτό μαχαίρι στα χέρια ενός γιατρού σώζει ζωές. Το συνειδητοποιούν αυτοί που βγαίνουν και φωνάζουν ενάντιον των μπλογκς; 

Κι έπειτα με ποιο σκεπτικό φωνάζουν για την ελευθερία του λόγου όταν διατείνονται με τόσο μένος εναντίον των μπλογκς; Μήπως θέλουν απλά στηρίζουν "την ελευθερία του λόγου για να γράφουμε και να λέμε εμείς οι δημοσιογράφοι ό,τι νομίζουμε και κανένας άλλος";. Αν εννοούν αυτό να μας το πουν. 

Το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης και άποψης δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα μέσα, επιχειρήσεις ή άτομα αλλά υπάρχει για όλο τον πληθυσμό. Ο καθένας μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους ο δημοφιλέστερος από τους οποίους είναι μέσω του ιντερνετ και των μπλογκς. Από τότε που δημιουργήθηκε το ιντερνετ φόβιζε την εξουσία με τη δύναμη που έδωσε στον απλό πολίτη. Γιατί μια άμορφη, σιωπηλή μάζα είναι και εύκολο να χειραγωγηθεί. 

Η ελευθερία του λόγου δεν είναι προνόμιο των δημοσιογράφων. Είναι δικαίωμα του καθενός και δεν ανήκει σε κανένα για να το διεκδικεί και να το αποκλείει από όλους τους άλλους.  

Και μη ξεχνάτε ότι πάρα πολύ συχνά οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι γράφουν με ψευδώνυμα στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργάζονται ή άλλου. Μήπως πρέπει κι αυτό να καταργηθεί μπας και γράψει κάποιος κάτι που ενοχλεί;

Τελείωνω με αυτό το μήνυμα: Κάτω τα χέρια από τα μπλογκς! 

Δε φταίνε τα μπλογκς αν τα χρησιμοποιούν εγκληματίες όπως δε φταίνε τα αυτοκίνητα, τα μαχαίρια, οι κουκούλες, τα τηλέφωνα, γενικά όλα τα αντικείμενα για τον τρόπο που κάποιοι επιλέγουν να τα χρησιμοποιήσουν!

Aριθμοί και Xρώματα

Τα μαθηματικά δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου στο σχολείο. Τα φοβόμουν γιατί δεν ήμουν καλή. Στην καλύτερη περιπτωση μέτρια. Πάντα δυσκολευόμουν να καταλάβω τις έννοιες τους και ό,τι έμαθα στα σχολικά χρόνια το'χω ξεχάσει προ πολλού.

Όμως οι αριθμοί ασκούσαν πάντα μια παράξενη μαγεία πάνω μου. Όταν ήμουν μικρή είχα για τυχερό αριθμό μου το 13. Ίσως για να πάω κόντρα σ' όσους το αντιπαθούσαν κι ήταν πολλοί. Το θεωρούσα τον πιο τυχερό αριθμό αφού είναι κι η ημερομηνία γέννησης μου αντιστραμμένη. Όταν μεγάλωσα λίγο άρχισε να μ'αρέσει το 7 μαζί με το 13 που δεν το άφηνα εύκολα.

Στην εφηβεία μ' άρεσαν πολλοί αριθμοί, το 17, το 19 και το 27 και 29. Δεν τους θεωρούσα τυχερούς αλλά μ' άρεσαν, τους συμπαθούσα. Ίσως γιατί ήταν ηλικίες που θεωρούσα ορίσμο, ίσως γιατί είχα μια προσμονή να τις φτάσω. Δεν είμαι σίγουρη.

Μετά άρχισε να μ'αρέσει τρελά το 4. Το θεωρούσα τον απόλυτα τυχερό αριθμό. Άλλωστε 3+1=4 Ήταν σαν ένας συνδυασμός του παλιού τυχερού αριθμού μου. Ακόμα το συμπαθώ το 4 αλλά μετά που έμαθα ότι στα ιαπωνικά είναι μια λέξη που σημαίνει και θάνατος μειώθηκε η γοητεία του και τώρα έχω σαν τυχερό το 8.

Το 8 είναι μαγικός αριθμός και δύσκολα θα τον αντικαταστήσω με άλλον. Το 8 όταν ξαπλώσει δείχνει το άπειρο..

 Yπάρχουν αριθμοί που μισώ όπως το 9 ή το 1. Έχω αδιάφορους αριθμούς, όπως το 3 ή το 0. Και κάποιοι απ' αυτούς νιώθω ότι έχουν ένα συγκεκριμένο χρώμα, όταν τους σκέφτομαι δηλαδή αποπνεύουν αυτό το χρώμα:

0 -> λευκό

1 -> μαύρο

2 -> κίτρινο

3 -> πράσινο

4 -> κόκκινο

5 -> πορτοκαλί

7 -> μπλε

Όταν ξαπλώσω και δεν μπορώ να κοιμηθώ αρχίζω και μετρώ ανάποδα απ'το 100 στα ελληνικά ή στ' αγγλικά ή στα γαλλικά. Ο ρυθμός με ηρεμεί. Η προβλεψιμότητα του τι ακολουθεί. Ή αν δεν μετρήσω τότε αρχίζω τους υπολογισμούς για να βρω τη μέρα πέφτει μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Μ' αρέσει να σκέφτομαι έτσι τους αριθμούς. Να υπολογίζω χρησιμοποιώντας τους.

Στην εφηβεία άρχισα ν' ασχολούμαι με την αριθμολογία μετά από μια σειρά άρθρων σε μια εφημερίδα. Μ' άρεσε να βάζω τα γράμματα του ονόματος μου σε μια σειρά, να τα μετατρέπω σε αριθμούς και να τους προσθέτω. Ο τελικός αριθμός υποτίθεται ότι κάτι συμβόλιζε. Όταν δε μου άρεσε το αποτέλεσμα άλλαζα το όνομα μου κι αντί για το υποκοριστικό έβαζα ολόκληρο το όνομα. Ή αν μου άρεσε ένα αγόρι έβαζα το δικό του διπλά για να δω τι αριθμό μας έδινε ο συνδυασμός μας. Αν ήταν αριθμός που μου άρεσε πίστευα ότι όλα θα πήγαιναν καλά μεταξύ μας, αν δεν μου άρεσε έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν ταιριάζαμε. Ειδικά τα καλοκαίρια μ' άρεσε πάρα πολύ να ασχολούμαι με τους αριθμούς μ' αυτό τον τρόπο.

Πριν κάποια χρόνια άρχισε η μόδα του sudoku κι άρχισα να προσπαθώ να καταλάβω πως λειτουργεί για να λύσω κι εγώ ένα απ' αυτά. Και το πιο απλό όμως μου φαινόταν σαν άλγεβρα και γεωμετρία μαζί. Με δυσκόλευε απίστευτα και στο τέλος άφηνα τις προσπάθειες μου στην άκρη. Οι οδηγίες δεν κατάφερναν να με διαφωτίσουν καθόλου για το τι έπρεπε να κάνω.

Eπεμενά όμως και με τον καιρό άρχισα να πιάνω το νόημα. Δε θα ξεχάσω την ικανοποίηση όταν κατάφερα να λύσω το πρώτο. Θρίαμβος! Από τότε τα λάτρεψα. Έχουν γεμίσει ατέλειωτες ώρες και με ενθουσιάζουν πολύ παραπάνω από οποιοδήποτε σταυρόλεξο. Παλιά αγαπούσα τα σκανδιναβικά, αλλά οταν ανακάλυψα τα sudoku τα ξέχασα όλα. Έχουν άπειρους συνδυασμούς και πάντα σε κάνουν να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι, ακόμη και τα πιο απλά.Kαι το πιο όμορφο; Είναι γεμάτα αριθμούς!!

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Sudoku-by-L2G-20050714.svg

Αυτό το κείμενο για τους αριθμούς το σκέφτηκα μετά που διάβασα το καταπληκτικό βιβλίο της Yoko Ogowa ( 小川 洋子) The housekeeper and the professor. Είναι ένα βιβλίο που μιλά για αριθμούς μ' ένα εξαιρετικό τρόπο. Που σε κάνει να τους αγαπήσεις, να θες να ανοίξεις τα κρυμμένα μυστικά τους. Όπως πολύ όμορφα λέει σ' ένα σημείο "οι αριθμοί είναι αντιγραμμένοι απ'το βιβλίο του Θεού και κοιτώντας τους αντανακλάται λίγο οι μαγεία τους σε μας" (μετάφραση ελεύθερη και δική μου)

Autoplay? OXI! NO! NON!

Θα γράψω κάτι που το'χα ξαναγράψει (πιο άγρια...) κι είχα γίνει δυσάρεστη σε κάποιους κατ' άλλα αγαπητούς συν-μπλογκερ αλλά αναγκάζομαι να επανέλθω. 

Κάθομαι που λέτε και διαβάζω με ευχαρίστηση τα μπλογκς που αγαπώ κι άλλα που ανακαλύπτω μόλις σήμερα. Γιατί όσα χρόνια κι αν μπλογκαρω πάντα κοιτάω δουλειά νέων φίλων μπλογκερ και με τα χαράς βρίσκω αρκετά διαμαντάκια.

Στο θέμα μας όμως. Παράλληλα με το διάβασμα των μπλογκς μ' αρέσει ν' ακούω μουσική που διαλέγω κι αγαπώ απ'το youtube όταν ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση αρχίζει να παίζει μια άλλη άσχετη μουσική που δεν έχω επιλέξει. Στο μεταξυ έχω ανοίξει ένα σωρό μπλογκ που θέλω να διαβάσω. Που να βρω από που προέρχεται η μουσική; Αρχίζω λοιπόν αναγκαστικά να κλείνω ένα-ένα όλα τα μπλογκ για να σταματήσει να παίζει η μουσική, η οποία στο μεταξύ μ' εξανάγκαζει να χάσω το τραγουδάκι που επέλεξα. 

Και ρωτώ: γιατί βρε παιδιά; Γιατί με το ζόρι να ακούσω το τραγούδι που διαλέξατε; Γιατί να μην έχω την ευκαιρία να πατήσω όταν θέλω το play? Aκόμα και το πιο καταπληκτικό τραγούδι να'χετε διαλέξει εμένα εκείνη τη στιγμή που θα ξεκινήσει να παίζει πάνω από αυτό που διάλεξα θα με χαλάσει. 

Φυσικά υπάρχει κι η λύση να διαβάζω τα μπλογκς που θέλω απ'το Google Reader αλλά προτιμώ να μπαίνω στα μπλογκς ρε γμτ γιατί έτσι νιώθω ότι μπαίνω στο σπίτι του καθενός :)

Τέλος θα πω αυτό: σεβαστή η γνώμη του καθένα που επιλέγει να βάζει μουσική να παίζει αυτόματα στο μπλογκ του, αλλά νιώθω ότι κάπου δε σέβεται τον αναγνώστη αφού του αφαιρεί την επιλογή του τι μουσική θα ακούσει και ποια στιγμή..

Kαι για να τελειώσω λίγο απαλά και πολύ πολύ πολύ όμορφα κι άκρως συγκινητικά ακούστε αυτό 

Μέτρησα

Ένα παλιο τραγούδι της Ε.Αρβανιτάκη που δεν έτυχε να ακούσω όταν κυκλοφόρησε. Ευτυχώς το άκουσα σήμερα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Δώστε βάση στους στίχους...

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ
Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
Από μένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα
Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
Ένα να λες σαν να'ναι χθες
Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν'τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα...

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

πηγή: www.stixoi.info

Κι επειδη λατρεύω Ελευθερία θα βάλω ακόμα δυο αγαπημένα, έτσι για να χορέψουμε :)

Το ομολογώ!

Είναι επίσημο και δεν υπάρχει λόγος να το αρνιέμαι πλέον. 

Είμαι η DaisyCrazy και είμαι εθισμένη στο διαδίκτυο.

Ορίστε το παραδέχτηκα. Το ομολόγησα. Δεν γίνεται να το κρύβω άλλο. Όσο κι αν ντρέπομαι γι' αυτό... μια μέρα, μια μέρα θα σε παντρευτώ... όχι! αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο, τραγούδι εννοούσα (Με λένε Πόπη). 

Κι εξηγούμαι:

1) δεν περνά μέρα που να μην είμαι online τουλάχιστον 8 ώρες,

2) αν δεν είμαι συνδεδεμένη σκέφτομαι τι θα κάνω όταν συνδεθώ,

3) αν βρεθώ σε μέρος που δεν έχει σύνδεση με πιάνει αυξημένο άγχος, εφίδρωση, στεγνώνει το στόμα μου και γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα,

4) κάνω ό,τι περνά απ'το χέρι μου για να εξασφαλίσω pc και κατ'επέκταση σύνδεση στο ιντερνετ

5) μόλις τα καταφέρω αισθάνομαι τέτοια αγαλίαση που είναι λες και έχω πάει στον παράδεισο

6) αν, ω μη γένοιτο, δεν τα καταφέρω πέφτω άμεσα σε κατάθλιψη,

7) αν απομακρυνθώ απ' το κομπιούτερ για λίγες ώρες μόλις επιστρέψω κάθομαι όσο πιο πολύ μπορώ για να αναπληρώσω όσα έχασα όταν έλειπα.

8) η θέα και μόνο του monitor και του tower μπορούν να μου προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης 

9) εκφράζομαι με όρους pc όταν μιλώ π.χ. θα τον κάνω delete, χρειάζομαι format, έγινε upload, θα κάνω restart, το κάνα copy+paste στο μυαλό μου κ.ο.κ.

10) αμέσως μετά τις διακοπές (κατά τη διάρκεια των οποίων κάνω αναγκαστική αποτοξίνωση - κλαψ, λυγμ - αφού δε μ'αφήνουν να κουβαλήσω λαπτοπάκι γιατί μετά ποιος με ανέχεται αν δεν βρίσκω wi-fi?) ξεροσταλιάζω μπροστά απ' ένα pc στο αεροδρόμιο με κίνδυνο να χάσω την πτήση, αλλά δεν ξεκολλώ αν δεν διαβάσω όλα τα μέηλ μου.

11) μπορώ να μείνω διψασμένη, πεινασμένη και να μην πάω τουαλέττα για ώρες όταν κάθομαι μπροστά απ'το κομπιούτερ μου. Νιώθω πως αν σηκωθώ θα χάσω κάτι σημαντικό.. κι έτσι κρατιέμαι. Άλλωστε ο άνθρωπος αντέχει χωρίς νερό για καμιά δυο μέρες και χωρίς φαί για 40!

12) βλέπω στον ύπνο μου ότι σερφάρω στο ιντερνετ και είναι ένα όμορφο όνειρο αυτό, ποτέ εφιάλτης.

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται άκρως φυσιολογικά και τα κάνετε κι εσείς... τότε είμαστε όλοι μαζί οι ανώνυμοι internet-addicts και είμαστε καλά!

Φυσικά ακόμα δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ονομάσω εθισμό κάτι που μ' αρέσει, με ευχαριστεί να το κάνω και ασχολούμαι μαζί του για πάνω από μια δεκαετία...

Μήπως προσπαθούν να μας γεμίσουν με ενοχές για κάθε τι που μας προσφέρει ευχαρίστηση; Είναι κι αυτή μια πιθανότητα νομίζω... 

Από ότι βλέπω η Βικιπαίδεια  έχει κι ορισμό για τον "εθισμό των νέων στο διαδίκτυο"  Εμ αφού οι νέοι ασχολούνται μ' αυτό, (ειδικά σε Ελλάδα και Κύπρο οι μεγαλύτεροι ασχολούνται ελάχιστα) περισσότερες πιθανότητες έχουν και να εθιστούν ε;

Να μου πεις τώρα εκλογικεύω τον εθισμό μου, άρα τον αρνούμαι άρα έχω μικρότερες πιθανότητες να γιατρευτώ... 

Και θα απαντήσω με ένα στόμα, μια στεντόρια φωνή ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!

Η δροσερή παραλία..

Για να χαρούμε τη θάλασσα πάμε στο λέιντις μάιλ. Το νερό είναι από κρύο-παγάκι ως απλά δροσερό, εκτός από καμιά δυο φορές το χρόνο που'ναι χλιαρό. Όπως και να το κάνουμε το κρύο νερό σφίγγει το δέρμα. Αν κι ο Β. στον οποίο ανάφερα αυτή την καταπληκτική προσφορά του νερού στη σύσφιξη μου είπε ότι προτιμά να είναι όλο το σώμα του χαλαρό μια ζωή παρά να βουτά στα παγάκια... Εμένα πάντως μ' αρέσει έτσι.

Για να αποφύγουμε την πολυκοσμία πάμε ανάμεσα στο γλάρο και το επόμενο κέντρο. Εκεί έχουμε αρκετή απόσταση απ'τους γύρω μας ν' απλώσουμε τα πράγματά μας και να ξαπλώσουμε χωρίς κίνδυνο να μας γεμίσουν με άμμους οι άλλοι λουόμενοι που τρέχουν οι αθλούνται μανιωδώς - γιατί παραλία χωρίς τους "αθλητές" της που εξασκούνται για το γιούπλετον με ρακέτες θαλάσσης δε νοείται!

Στην παραλία πάντα πάμε απόγευμα ένεκα που έχω αυτό το ασπριδερό δερματάκι που δε μαυρίζει παρά μετά από αίμα-δάκρυα+ιδρώτα: δηλαδή καίγομαι μια χαρά, τσουρουφλίζομαι και γίνομαι ωσαν ξεπετσισμένος κουρκουτάς - ελληνιστί αλλάζω αργά και βασανιστικά δέρμα. Μετά από όλη αυτή τη διαδικασία μπορεί και να πάρω λίγο χρώμα. Μπορεί λέμε, μην το δέσουμε και ψιλό μαντήλι ε! Οπότε αποφεύγω όσο μπορώ την άνωθεν διαδικασία φορώντας γυαλιά και καπέλο εντός της θαλάσσης και δείκτη προστασίας 50+

Πάμε λοιπόν τ' απογεύματα στην παραλία και λόγω του ότι έχουμε αρκετή απόσταση ο ένας απ' τον άλλο και μια σχετική ελευθερία έχει τύχει να δούμε κατά καιρούς διάφορα γλυκά, τρελλά και άκρως καλοκαιρινά:

1) Πριν καμιά διετία σχεδόν όποτε πηγαίναμε βρίσκαμε ένα ζευγαράκι αγοριών όλο κέφι και μπριο που ήταν φουλ ερωτευμένο. Τι φιλάκια, τι αγκαλίτσες, τι χαδάκια, τι κυνηγητά στην παραλία, τι τρεχαλητά μέσα στο νερό, ένα σωρό ζουζουνιές είδαμε. Τα παιδιά ζούσαν τον έρωτα τους έντονα και χωρίς αναστολές. Μόνο σεξ δεν τους είδαμε να κάνουν. Την επόμενη χρονιά όμως είχαν χαθεί..

2) Πέρσι πετύχαμε μια φορά μια παρέα 15 μελαψών, νεαρών αγοριών και κοριτσιών. Πρέπει να ήταν πάνω-κάτω γύρω στα 20 και μόλις θα είχαν τελειώσει τη δουλεία. Τα αγόρια φορούσαν βερμούδες και κοντομάνικα μπλουζάκια. Τα  κορίτσια μακριά τζην και μακό μακρομάνικες μπλούζες. Έβγαλαν τα παπούτσια τα αγόρια, τις παντόφλες τα κορίτσια και βούτηξαν με τα ρούχα στο νερό. Άρχισαν τότε τα ουρλιακτά (από χαρά; από τρόμο για την απότομη επαφή με το κρύο νερό; δεν ξέρω) τα οποία στη συνέχεια μετατράπηκαν σε ξεφωνήματα χαράς και γλεντιού. Μόνο ένα αγόρι κι ένα κορίτσι είχαν μείνει έξω και τους κοιτούσαν. Όσοι είχαν μπει κυνηγιόντουσαν, ξεφώνιζαν, βύθιζε ο ένας τον άλλο, έριχναν κλωτσιές κι υγρές γροθιές και γενικά έκαναν του κόσμου το θόρυβο. Είχε ξεσηκωθεί όλη η παραλία να τους παρακολουθεί. Τώρα πότε ήταν η τελευταία φορά που πλύθηκαν αυτά τα ρουχαλάκια που φορούσαν μέσα στη θάλασσα θα σας γελάσω. Πάντως είχαν κάτι ύποπτες μαυρίλες από δω κι από κει..

3) Φέτος κάναμε ως τώρα 4-5 μπάνια και τα φχαριστηθήκαμε γιατί υπήρχε μεγάλη ηρεμία στην παραλία και τις πιο πολλές φορές δεν είχε τον αέρα που συνήθως φυσά με μανία εκεί. Την τελευταία φορά που πήγαμε λίγο πιο πέρα στ' αριστερά μας ήταν ένας 20άρης (ας τον πούμε Αντρέα) με την μικρή του αδελφή (ας την πούμε Κατερίνα). Την ώρα που εμείς βγαίναμε για να στεγνώσουμε έμπαιναν εκείνοι στη θάλασσα. Κολύμπησαν πρώτα και μετά άρχισε να την πείραζει, να τη γαργαλά, και σε μια φάση την ανέβασε στους ώμους του να κάνει τούμπα... όταν ξαφνικά... ήρθε η κάθοδος των μυρίων! Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω αυτό που έβλεπα. Καμιά 30αριά γυναίκες με μαγιό και μπικίνι, ψηλές, κοντές, αδύνατες, γεματούλες, χοντρές χοροπηδούσαν μέσα στο κύμα σε σχηματισμό αποδημητικών πουλιών κρατόντας μπροστά τους ένα πλαστικό.. παλούκι να το πω; Ένα στενομάκρουλο πράγμα σε διάφορα χαριτωμένα χρώματα, ροζ, γαλάζιο, πράσινο, κίτρινο κτλ. 

Ο Αντρέας τι να έκανε παράτησε την αδελφή του και περίμενε (υπομονετικά;) να περάσουν για να συνεχίσει να παίζει μαζί της. Αυτές συζητούσαν, φώναζαν, γελούσαν και... υποτίθεται γυμνάζονταν υπό την καθοδήγηση μιας ψηλής που περπατούσε δίπλα τους λικνίζοντας το "φιδίσιο" κορμί της. Όσο προχωρούσαν στην ομάδα έτρεχαν να προστεθούν κι άλλα άτομα με αποτέλεσμα η ομάδα να αυξάνεται και πληθήνεται λεπτό με το λεπτό. 

Πέρασαν λοιπόν οι κυρίες με τα μπανιερά τους κι έπιασε ο Αντρέας την Κατερινούλα απ' τη μέση για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους.. Έλα όμως που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφασίσε η διδάσκαλος θαλάσσιας γυμναστικής να πει στην ομάδα να κάνει επαναστροφή. Βρουμ κάνουν όλες μεταβολή και πέφτουν ακόμα μια φορά πάνω στον φουκαριάρη τον Αντρέα που αμέσως παράτησε την δόλια αδελφή του σύξηλη στο κύμα και βγήκε όλο νεύρα στην παραλία.

Η ομάδα συνέχισε ορεξάτη και χαρούμενη τις ασκήσεις κατα μήκος της παραλίας μέχρι που έφτασε μπροστά απ' το κέντρο. Τότε σταμάτησαν κι άρχισαν τους σχηματισμούς. Σκεφτήτε ό,τι σχηματισμό από σμήνος πουλιών θέλετε, τον έχουν κάνει. Τι χελιδόνια, τι αηδόνια, τι πάπιες! Τίποτα δεν άφησαν πίσω. Ούτε η εθνική ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης να ήταν. 

Στο μεταξύ ο Αντρέας ντύθηκε, άρπαξε τη τσάντα του και χωρίς να περιμένει την καημένη την Κατερίνα, που του φώναζε με σπαραγμό ψυχής να την περιμένει να μαζέψει την πετσέτα απ' τον άμμο, άρχισε να τρέχει προς τ' αυτοκίνητο. Αρκετά είχαν δει προφανώς τα μάτια του. Είμαι σίγουρη ότι σ' εκείνο το σημείο δε θα ξαναπατήσει.

Το τι γέλια κάναμε με το όλο σκηνικό είναι νομίζω περιττό να το γράψω. Δυστυχώς δεν είχα πάρει μαζί το κινητό αλλιώς θα είχατε την "τύχη" να δείτε ιδίοις όμμασοι το μπουλούκι σε σχηματισμό! Πάντως πάω στοίχημα ότι όλες αυτές πλήρωναν αδρά την ψηλή για να τις γυμνάσει εντός του αλμυρού ύδατος, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να κατεβούν μόνες τους στην παραλία και να γυμναστούν μια χαρά τρέχοντας και χοροπηδώντας, αν ήθελαν, χωρίς να τα σκάσουν γερά. Κι αυτή όμως τι σκέφτηκε για να βγάλει τα προς το ζην ε; Μπράβο μυαλό!

Το καλοκαιρινό δωμάτιο μας

Όταν ήμασταν μικρές με την αδελφή μου μοιραζόμασταν το ίδιο δωμάτιο. Μεγάλο δωμάτιο μεν αλλά στενάχωρο δε.. που χώρος για παιχνίδι. Είχε τα κρεβάτια μας, ένα μεγάλο έπιπλο της γιαγιάς που έπιανε ένα ολάκερο τοίχο και καρέκλες για να απλώνουμε τις ποδιές μας μόλις γυρνούσαμε απ΄το δημοτικό σχολείο (μέσα της δεκαετίας του '80, δεν είμαι και καμιά γρια ακόμα!). Ίσα-ίσα που'χε μέρος ενδιάμεσα για να μπαίνουμε και να βγαίνουμε. 

Το προσκέφαλο των κρεβατιών ήταν ακουμπισμένο στον τοίχο και ακριβώς δίπλα απ'το κρεβάτι μου ήταν το παράθυρο, στα πόδια του κρεβατιού μια στενή μπαλκονόπορτα και δίπλα το έπιπλο της γιαγιάς που λέγαμε. Αυτή ήταν η χειμερινή διάταξη του δωματίου. Κατά τη θεωρία της μάνας μου έτσι είχαμε λιγότερο κρύο.

Το καλοκαίρι όμως η μητρική θεωρία έλεγε ότι θέλαμε περισσότερο αέρα. Επιστρατεύοταν λοιπόν ο πατέρας μου και άλλαζε τη διάταξη των επίπλων ώστε το δωμάτιο να καταστεί ευάερο και ευήλιο. Το προσκέφαλο των κρεβατιών γυρνούσε προς το τοίχο του παραθυρου και το έπιπλο της γιαγιάς μετακόμιζε στον τοίχο που ήταν τα κρεβάτια πριν. Οι καρέκλες εύκολα μεταφέρονταν δίπλα απ'τα κρεβάτια.. και να! έτοιμη η καλοκαιρινή διάταξη του δωματίου!

Τη λάτρευα αυτή την αλλαγή. Θυμάμαι την περίμενα πως και πως και όλο ρωτούσα πότε επιτέλους θα την κάναμε. Μ'αρεσε γιατί έδειχνε ξεκάθαρα τον ερχομό του καλοκαιριού, των παιχνιδιών, το κλείσιμο του σχολείου. Ένιωθα ότι ανάπνεα καλύτερα με το κεφάλι κάτω απ'το παράθυρο. Φυσικά σ'αυτό ίσως να έπαιζε και κάποιο ρόλο το ότι δεν είχα πάνω απ'το κεφάλι μου ένα τεράστιο αρχαίο κρεμαστάρι της γιαγιάς που κρεμότανε όλο τον υπόλοιπο χρόνο πάνω απ΄το κεφάλι μου. 

Αυτή η καλοκαιρινή διάταξη συνεχίστηκε μέχρι τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού γιατί μετά η μάνα μου έιχε άλλη μια φαεινή ιδέα (ούτε ο Κύρος Γρανάζης να ήταν!) να μας αγοράσει γραφεία για να έχουμε χώρο να μελετάμε στο δωμάτιο μας. Ίσως μας είχε βαρεθεί να γεμίζουμε με μολυβιές και σβησίματα το τραπέζι της κουζίνας δεν ξέρω. Όπως και να'χει αγοράστηκαν τα περίφημα γραφεία κι μια τουαλέτα (όχι το δωμάτιο καλέ, το έπιπλο με τον καθρέφτη από πάνω για να βλέπουν οι νεαρές κυρίες την εμφάνιση και το μαλλί πριν ξεπορτίσουν)' έφυγε το έπιπλο της γιαγιάς και πλέον η καλοκαιρινή διάταξη έγινε παρελθόν. Το δωμάτιο πια έμεινε με μια διάταξη χειμώνα-καλοκαίρ,ι αλλά έχασε λίγη απ'τη μαγεία του στα παιδικά μου μάτια. 


Πόσες φορές δεν παρακάλεσα τη μάνα μου να τα αλλάξουμε ξανά. Ήταν ανένδοτη δεν γινόταν να μπουν τα έπιπλα αλλιώς πλέον. Με άλλα λόγια πίστευε α) ότι πέτυχε την τέλεια διάταξη, ή β) ότι δεν υπήρχε περίπτωση να χωρέσουν τα έπιπλα μ' άλλο τρόπο. Έτσι το δωμάτιο έμεινε με όλο αυτά γεμάτο μέχρι που ήρθε η άγια ώρα που έφυγα για σπουδές κι απέκτησα για πρώτη φορά στη ζωή μου δικό μου δωμάτιο.


Με το που απέκτησα δικό μου χώρο όμως, δεν άντεχα να έχω την ίδια διαρρύθμιση πάνω από κανά δυο μήνες. Μου'μεινε με λίγα λογια απωθημένο; κουσουρι; Ήθελα να αλλάζω συνέχεια θέση στα πράγματα γύρω μου. Όταν έφτανα πια στο σημείο να έχω εξαντλήσει όλους τους πιθανούς συνδιασμούς τότε άλλαζα σπίτι! 

Η αδελφή μου όσο ήταν φοιτήτρια έμεινε στην ίδια γκρασονιέρα μέχρι που πήρε το πτυχίο της (πως άντεξε ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω). Εγω; Άλλαξα 6 διαμερίσματα, από διάρι μέχρι γκαρσονιέρα κι από τριάρι μέχρι στούντιο, με συγκάτοικους και μόνη. Ο λόγος δεν ήταν η καλοκαιρινή διάταξη που ακόμα νοσταλγούσα... αλλά έβαλε κι αυτή το δακτυλάκι της λιγουλάκι.. ;)