Το παλιό Καπνεργοστάσιο

Το παλιό καπνεργοστάσιο έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Το "γνώρισα" τέλη του 2000 ένα πρωινό όταν γυρνούσα από το σπίτι του πρώην. Από τότε όποτε περνούσε το τρόλλεϋ από μπροστά κοιτούσα κάθε φορά με αγάπη το επιβλητικό και παλιό κτίριο. 

Σιγά-σιγά έγινε ένα σύμβολο για μένα. Το έβλεπα έτσι παλιό κι εγκαταλελειμένο και με συγκινούσε, γέμιζαν δάκρυα στα μάτια μου. Ίσως να μου θύμιζε τη σχέση  που δεν πήγαινε καλά..  

Σημασία έχει ότι το αγαπούσα αφάνταστα. Το καλύτερο σημείο της μέρας για μένα ήταν όταν το έβλεπα. Το μυαλό μου γέμιζε με ιστορίες που ίσως να συνέβηκαν στο άδειο κουφάρι του. Τα ψηλά παράθυρα σε συνδυασμό με τη σειρά από λεύκες που υπήρχαν απ' έξω μου 'φερναν εικόνες και μυρωδιές μιας άλλης εποχής. Πολλές φορές φανταζόμουν πως θα ήταν να μπω στα άδεια, ψηλοτάβανα δωμάτια του, να περιπλανηθώ και να χαθώ στους διαδρόμους του.

Όταν πήγα Αθήνα το καλοκαίρι έφτασα ως την αρχή της Λένορμαν, εκεί που 'χει αυτές τις τεράστιες απαίσιες γέφυρες και την εκκλησία, αλλά δεν προχώρησα πιο πάνω να το δω. Κάτι με κράτησε μακρυά για κάποιο λόγο. Το θυμήθηκα όμως κι αναρωτιόμουν πως να είναι το άδειο και όμορφο κουφάρι του.

Σήμερα λοιπόν εντελώς κατά λάθος έπεσα σ'αυτό το άρθρο του in.gr. Ψάχνοντας το καλύτερα βρήκα και την πιο κάτω φωτογραφία..

Ομολογώ ότι αν κι έγινε όμορφο και είναι θετικό που είναι πάλι λειτουργικό - είναι πολύ καλό ειδικά που έγινε βιβλιοθήκη γιατί έτσι αποκτά πρόσβαση σε αυτό πολύς κόσμος - παρόλα αυτά όμως στεναχωρήθηκα που το είδα έτσι. Ευτυχώς που δεν ανηφόρισα λίγο πιο πάνω το καλοκαίρι να το δω έτσι "φτιασιδωμένο" από κοντά, γιατί θα πάθαινα σοκ. Έπαθα το σοκ τουλάχιστον από τις φωτογραφίες. 

Μου φαίνεται ότι έτσι όπως έγινε έχασε λίγη από την μαγεία του, το μυστήριο και τη γοητεία που το περιέβαλε και ασκούσε πάνω μου... 

Στο μυαλό μου θα το έχω όπως ήταν παλιά, αγαπημένο, γκρίζο, παρατημένο, κενό, μα τόσο-τόσο γλυκό.

Μούμπλε μούμπλε 2

Τέλειωσαν κι αυτά τα Χριστούγεννα ευτυχώς. Μαζευτήκαμε οικογενειακά, φάγαμε, ανταλλάξαμε δώρα, τσακωθήκαμε, όπως κάθε χρόνο.

Πάμε τώρα για την Πρωτοχρονιά, ουσιαστικά την παραμονή δηλαδή, αφού την πρώτη μέρα του χρόνου κλασσικά κοιμάμαι από το ξενύχτι και την κούραση της προηγούμενης. Ωραία ξεκινά δηλαδή κάθε χρονιά. Ειδικά όταν βγω εξω εκείνη την μέρα και δεν κυκλοφορά τίποτα και κανείς νιώθω ένα φοβερό άδειασμα. Πάλι καλά που'χουμε και τα Φώτα κι αλλάζει λίγο η διάθεση αλλιώς θα πήγαινα πίσω δουλειά μες τη μαύρη μαυρίλα.

Το θετικό σ'όλα αυτά είναι ότι έμεινα και θα μείνω λίγες μέρες σπίτι να ευχαριστηθώ ύπνο και ξεκούραση. Φυσικά τις προηγούμενες νύχτες έβλεπα συνέχεια εφιάλτες με τη δουλειά, όχι γιατί είχα κάτι επείγον να κάνω, αλλά μάλλον γιατί ήξερα πως πρέπει να 'ρθω και να δουλέψω χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη.

~~~~

Αναρωτιόμουν τι είδους χρονιά ήταν αυτή που πέρασε και νομίζω κατέληξα ότι ήταν ως επι τω πλείστω, αδιάφορη. Δεν έγινε κάτι φοβερό στη ζωή μου, ούτε θετικό ούτε αρνητικό. Όλα τα ίδια ή παρόμοια. Άλλαξα κάποια φάση πόστο στη δουλειά αλλά είναι προσωρινό. Η δουλειά μου δε μου αρέσει, αλλά αυτό δεν είναι και τίποτα καινούργιο. Όταν δεν κάνεις κάτι δημιουργικό αργά ή γρήγορα βαριέσαι. Να μου πεις και θα συμφωνήσω "πάλι καλά που'χω δουλειά". Ευτυχώς ήμουν άνεργη σε μια φάση που δεν ήταν χιλιάδες οι άνεργοι όπως είναι τώρα. Άρα το timing ήταν καλό.

~~~~

Ο Σνούπυ έχει μεγαλώσει κι αποτρελλαθεί εντελώς. Έχει τρομερή ενέργεια αυτό το σκυλί. Δεν περιορίζεται με τίποτα. Όσες βόλτες κι αν πάει μόλις μπει σπίτι αρχίζει πάλι να τρέχει, να χοροπηδά, να γαβγίζει. Έτσι τον φωνάζω το γαβγουλίνο μου :)

Τώρα τελευταία επινόησα ένα παιχνίδι που του αρέσει πολύ: πατάω ελαφρά το ποδαράκι του, και αμέσως γίνεται άκρως ανταγωνιστικός, προσπαθεί με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο να με πατήσει για να κερδίσει. Είναι πάρα πολύ αστείος πως πηδά και πατά με όλη του τη δύναμη τα ποδαράκια του πάνω στα δικά μου.

Ένα άλλο παιχνίδι που το λατρεύει είναι να πατώ ένα χοντρό σχοινί και να προσπαθεί να το ξεφρακράρει κάτω από τα πόδια μου δαγκώνοντας και τραβώντας το. Αν και μόνο 8 κιλά σκυλί έχει φοβερή δύναμη στη σιαγόνα και τραβά ασταμάτητα. Αν δει κι αποϊδεί και δεν τα καταφέρει δεν το'χει σε τίποτα να σου πετάξει μια δάγκα, όχι δυνατή αλλά πάντως δάγκα, στο πόδι για να το αφήσεις.

Πάντως κάνουμε φοβερά γέλια μαζί του. Ακόμα κι όταν πας να του θυμώσεις θα κάνει κάτι παλαβό και θα σε κάνει να γελάσεις. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που είναι δύσκολο να του θυμώσω. Πως να θυμώσεις όταν είσαι πνιγμένη στα γέλια; Γι'αυτό άλλωστε και δε με παίρνει στα σοβαρά!

Hey Jude! - The Beatles

Hey Jude don't make it bad
Take a sad song and make it better
Remember to let her into your heart
Then you can start to make it better

Hey Jude don't be afraid
You were made to go out and get her
The minute you let her under your skin
Then you begin to make it better

And any time you feel the pain, Hey Jude, refrain
Don't carry the world upon your shoulders
For well you know that it's a fool who plays it cool
By making his world a little colder
Na na na na na
na na na na

Hey Jude don't let me down
You have found her now go and get her
Remember to let her into your heart
Then you can start to make it better

So let it out and let it in
Hey Jude begin
You're waiting for someone to perform with
And don't you know that it's just you
Hey Jude you'll do
The movement you need is on your shoulder

Na na na na na
na na na na Yeah

Hey Jude don't make it bad
Take a sad song and make it better
Remember to let her under your skin
Then you'll begin to make it better
Better, better, better, better, better, Yeah,Yeah,Yeah

Na Na Na Na Na Na Na
Na Na Na Na, Hey Jude!

Έπος αγοράς τηλεόρασης - Τόμος Ι και ΙΙ

Τόμος Ι

Φέτος, μετά από πολλά πολλά χρόνια με μικρή τηλεόραση, είπαμε να αγοράσουμε μια μεγάλη, με φλατ οθόνη κι άλλα καλούδια που διαφημίζουν στην αγορά. Το καθιστικό είναι μεγάλο και μια μικρή οθόνη χάνεται όσο να' ναι.

Αποφασίσαμε με τον Β. να πάμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, να την παραγγείλουμε ή να την πάρουμε και να τη φέρουμε στο σπίτι. Έτσι το είχαμε σκεφτεί, έτσι πιστεύαμε ότι θα γινόταν. Άλλωστε πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αγοράσεις μια τηλεόραση; Ειδικά εγώ που είμαι άτομο που αποφασίζει εύκολα, όταν ξέρει τι θέλει, ήμουν σίγουρη ότι το θέμα ήταν απλό. Είχαμε κάνει και την προεργασία μας, με μελέτη των σχετικών διαφημιστικών φυλλαδίων που κυκλοφορούν με διαστάσεις, χαρακτηριστικά κι όλα τα σχετικά και πήγαμε όλο καμάρι και χαρά να κάνουμε την αγορά.

Είχαμε αποφασίσει να μπούμε σε κανα-δυό μαγαζιά πριν καταλήξουμε, μην πάρουμε την πρώτη που θα βλέπαμε. Πάμε λοιπόν μια και δυό στο πρώτο μαγαζί και κοιτάμε όλες αυτές τις οθόνες να παίζουν ταυτόχρονα τη Ναταλία Γερμανού μες την καλή χαρά της. Όσο να'ναι η Ναταλία επί 50 φορές είναι αιτία μεγάλης ζάλης..

Αρχίσαμε να κοιτάμε, να δείχνει ο ένας στον άλλο τις συσκευές, τις τιμές κ.ο.κ. ώσπου μας πλησιάζει ένας πωλητής κι αρχίζει ούτε λίγο ούτε πολύ να μας λέει ένα σωρό λεπτομέρειες που 1) μας φαινόντουσαν τουλάχιστον κινέζικα και 2)μας μπέρδευαν απίστευτα. Φυσικά μας έσπρωχνε προς τα ακριβότερα και μεγαλύτερα μοντέλα. Λέμε "ευχαριστούμε, θα ξαναπεράσουμε" και την κάνουμε με ένα συνδυασμό ανακούφισης που γλυτώσαμε απ'τις ναταλίες και απογοήτευσης που δεν καταφέραμε να παραγγείλουμε κάτι.

Πάμε μετά στο δέυτερο μαγαζί που μας το είχαν συστήσει με τα καλύτερα λόγια. Κόσμος πολύς, οι περισσότεροι να κοιτάνε τα χαζοκούτια σαν και μας. Είδαμε τιμές, μια ταινία από τη νόβα να παίζει ταυτόχρονα σε καμιά 30αριά οθόνες και εξήλθαμε, μιας κι ευτυχώς ή δυστυχώς οι πωλητές ήταν απασχολημένοι και δεν μας πλησίασε κανείς.

Μ'ένα βάρος και με μια ελπίδα στην καρδιά συνεχίσαμε για το τρίτο μαγαζί που δεν ήταν στο πρόγραμμα. Μόλις μπήκαμε μέσα ένιωσα περίεργα, λες και μπαίναμε σε κανένα εγκαταλελειμένο μπαρ στο Φαρ ουεστ. Δεν είχε ψυχή ζώσα εκεί μέσα και όλα ήταν γεμάτα με μια διάφανη σκόνη... μήπως είχαμε μπει σε άλλη διάσταση; Μου θύμισε το Twilight zone.

Εκεί που κοιτάγαμε και συζητούσαμε μεγαλόφωνα (ένεκα η μοναξιά ξεθαρρέψαμε κι εμείς) ακούμε τη ξεψυχισμένη φωνή ενός πωλητή πίσω μας..  Ήταν νεαρός κι άρχισε αμέσως να εκθέτει τα πολλά χαρίσματα μιας οθόνης στη διπλάσια τιμή από ότι υπολογίζαμε που ερχόταν και με ένα δώρο.. που δε θέλαμε. Άσε που η συγκεκριμένη έψηνε καφέ, έφτιαχνέ κουραμπιέδες κι έκανε μασαζ εν ανάγκη.

Εμένα μ'έπεισε. Συγκινήθηκα από τις πολλές αρετές του μοντέλου, σκούπισα ένα δάκρυ που είχε αρχίσει να κυλά απ'το αριστερό μάτι (το δεξί ήταν βουρκωμένο αλλά κρατούσε χαρακτήρα) κι έμεινα να την κοιτώ σαν μάννα εξ'ουρανου.

Ο όμως Β. δεν ήθελε με τίποτα να πάρουμε την πανάκριβη αν και πλέον γοητευτική τηλεορασούλα. "Βρε φτιάχνει καφέ! Βρε κάνει μασαζ!" του'λέγαμε με τον πωλητή για να τον συγκινήσουμε. Τίποτα αυτός, βράχος. Είδαμε κι απόειδαμε στο τέλος εξήλθαμε για άλλη μια φορά άπραγοι. Ο πωλητής μας κοίταγε λυπημένα.  Δεν το πίστευε πως έχασε μια σίγουρη πώληση μες απ'τα δάκτυλα του.

Στο μεταξύ είχε μεσημεριάσει και είχαμε ψιλοαπελπιστεί. Τελικά είναι πιο δύσκολο θέμα η αγορά τηλεόρασης απ'ότι νομίζαμε! Εμένα ειδικά το πείσμα μου με εγκατέλειψε και ξεχύθηκα στο τζάμπο να αγοράζω κεριά με το κιλό να σβήσω τον καημό μου.

Τόμος ΙΙ

Την Δευτέρα κι αφού ο Β. είχε μουλαρώσει ότι πρέπει να πάρουμε τηλεόραση πριν τις γιορτές πάμε χθες, στο μαγαζί που'χαμε ψωνίσει παλιά και δεν το προλάβαμε ανοικτό την Κυριακή. Το μαγαζί ήταν γεμάτο κόσμο αλλά μας πλησίασε άμεσα πωλήτρια κι άρχισε να μας δείχνει τα μοντέλα. Εδώ οι τιμές ήταν πιο συγκαταβατικές και ω! του θαύματος σε μερικές περιπτώσεις κάτω από όσα ημασταν διαθετιμένοι να δώσουμε. Τις κοιτάγαμε λοιπόν με μια σιγουριά ότι αυτό ήταν, ήρθαμε επιτέλους στο σωστό μέρος και θα ψωνίσουμε.

Ο Ντάνιελ Κρεγκ που μας χαμογελούσε μέσα απ' τις οθόνες φαινόταν καλύτερος σε μια και την δείξαμε με αυτοπεποίηθηση στην πωλήτρια "Αυτή θέλουμε" είπαμε ταυτόχρονα - σίγουροι ότι το ταξίδι μας είχε τελείωσει. Πάει να ψάξει αυτή για τις παραδόσεις κι έρχεται πίσω με τα νέα ότι δεν υπήρχε στοκ, μόνο αυτή που βλέπαμε μπροστά μας... αλλά η εγγύηση θα είχε ισχύ από τη μέρα που θα την παραλαμβάναμε. Δε μας άρεσε αυτό. Άλλο να πάρουμε νέα, αχρησιμοποίητη τηλεόραση κι άλλο μια που παίζει με τις ώρες ποιος ξέρει για πόσο καιρό. Διαλέξαμε άλλη πιο ακριβή που ήταν πιθανό να υπήρχε στοκ και θα την πέρναμε στο κουτί αλλά ούτε γι' αυτό το μοντέλο δεν υπήρχε στοκ, ένεκα που ήταν σε προσφορά.. Άσε που η παράδοση θα γινόταν μετά τις γιορτές..

Φύγαμε κι από κει με σκυμμένα τα κεφάλια και κινήσαμε για άλλο ένα μαγαζί, με τη σκέψη ότι κι η παλιά συσκευή μια χαρά είναι και όσο περνούσε η ώρα φαινόταν όλο και πιο δελεαστική η ιδέα να παραμείνουμε μαζί της.

Φτάσαμε σ'άλλο ένα μαγαζί που θυμήθηκα ότι ήταν κοντά και βρήκαμε εκεί την τηλεόραση που είχαμε επιλέξει στην αρχή-αρχή απ'τα διαφημιστικά φυλλάδια. Ο πωλητής μείωσε κάπως την τιμή, είχε στοκ, μπορούσε να την παραδώσει πριν τις γιορτές... Αμήν! Όλα θετικά επιτέλους. Την παραγγείλαμε και νιώσαμε μια ικανοποίηση που τα καταφέραμε, άλλο πράμα! Ποιος να μας το 'λεγε ότι κάτι τόσο φαινομενικά απλό θα είχε αποδεικτεί τόσο δύσκολο και... ικανοποιητικό στο τέλος.

ΥΓ: Φυσικά εγώ κρατάω και μια πισινή μέχρι να την παραλάβουμε. Γιατί μετά από τόσα βάσανα ποτέ δεν ξέρεις.... Φτου-φτου!

Πρόβλημα με τη Λίστα μπλογκ

Εδώ και μερικές μέρες ανακάλυψα ότι το αν και ανανεώνω κανονικά το μπλογκ μου αυτό δεν εμφανίζεται στις λίστες άλλων μπλογκ.

Αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα γιατί πολλοί διαβάζουν τα μπλογκ που βλέπουν ότι έχουν ανανεωθεί από τη δική τους λίστα μπλογκ. Τουλάχιστον εγώ αυτό κάνω. Άρα πιο αραιά θα κοιτάξω ένα μπλογκ που βλέπω ότι δεν έχει ανανωθεί, παρά ένα που έχει ανανεωθεί σήμερα. Άσε που όσα ανανεώνονται ανεβαίνουν πιο ψηλά στις λίστες με αποτέλεσμα να μένουν τα μη ανανεωμένα ή αυτά που δήθεν δεν ανανεώνονται χαμηλά.

Τελοσπάντων έψαξα να βρω τη λύση αλλά το μόνο που βρήκα είναι αυτό το άρθρο από το Known Issues for Blogger το οποίο ουσιαστικά δε λέει τίποτα πέρα από το ότι το ψάχνουν... Φέξε μου και γλύστρισα δηλαδή.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως καλό είναι να κοιτάμε όλα τα μπλογκ που μας ενδιαφέρουν, δηλαδή που τα περιλαμβάνουμε στη Λίστα, είτε φαίνεται να έχουν ανανεωθεί είτε όχι γιατί η Λίστα μπλογκ δεν είναι καθόλου αξιόπιστη πλέον.

Στολίδια κι ο Αποκεφαλισμένος Άη Βασίλης + UPDATE VIDEO

Προσπαθώντας να μπω στο "πνεύμα των Χριστουγέννων" είπα να βάλω ένα δεντράκι στο μπλογκ. Αφού στο σπίτι δεν στολίζω τίποτα εκτός από κάρτες κι ένα μικρό βασιλάκι, τουλάχιστον να δώσω στο μπλογκ μια χριστουγεννιάτικη νότα...

Τώρα γιατί δε στολίζω;  (έχω και λόγους βεβαίως-βεβαίως)

1ο βαριέμαι.. οικτρά. 
2ο κι άκρως σημαντικό είναι και το ότι αν στολίσω θα πρέπει να ξεστολίσω. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο καταθληπτικό και νταουνιάρικο πράγμα από το να κατεβάζω και ξεστολίζω τα στολιδάκια των Χριστουγέννων. 
Μια χρονιά είχα στολίσει όλο το σπίτι με κάτι τεράστιες κατακόκκινες μπάλες, τις είχα βάλει παντού σε πόμολα πόρτων, σε παράθυρα, σε όλα τα έπιπλα, όπου μπορείς να φανταστείς εκτός.. από την τουαλέτα. Αυτά τα στολίδια λοιπόν έμειναν στη θέση τους μέχρι το καλοκαίρι. Ναι ναι μέχρι που γέμισαν με άμμους από τα μπάνια και λίγο copertone κι αναγκάστηκα να τα κατεβάσω. Τόσο πολύ μισώ να κατεβάζω στολίδια. 
3ο δεν έχω παιδί να τα χαρεί. 
4ο έχω όμως σκυλάκι που μια χαρά θα τα μασουλούσε αν τα έβρισκε μπροστά του :))

Άρα μ'αυτά και με κείνα το σπίτι και φέτος θα μείνει μακριά από τα γιορτινά και φωτεινά στολίδια και παιχνίδια.

Όμως η γειτονιά και τα αμέτρητα ράουντ-αμπάουτ (κυκλικοί κόμβοι) της Λεμεσού έχουν στολιστεί όμορφα ως επί τω πλείστω και μου αρκεί να τα βλέπω αυτά. 

Μόνο ο αποκεφαλισμένος Άγιος Βασίλης με τα τεράστια γουρλωτά μάτια στο ράουντ-αμπάουτ Αγίου Νικολάου είναι το χειρότερο στολίδι με διαφορά που έχω δει στη ζωή μου. Για όσους δεν είχαν την "τύχη" να το δουν είναι ένα κεφάλι που είναι καρφωμένο μέσα στο σιντριβάνι και γυρνάει γύρω-γύρω (για να φαίνεται από παντού και να τρομοκρατεί όλα τα παιδιά που το βλέπουν). Είναι γεμάτο φωτάκια το κεφάλι του και η βάση του... λαιμού του, τα μάτια του και γενικά η έκφραση του είναι του στυλ "είσαι κακό παιδί δεν το συζητώ γι'αυτό θα σε κυνηγήσω με τα γαλάζια γουρλωτά μάτια μου μέχρι να σε φάω!" 

Είμαι σίγουρη πολλά παιδιά ήδη ουρλιάζουν στον ύπνο τους και βλέπουν εφιάλτες με τον αποκεφαλισμένο Αγ.Βασίλη να τους κυνηγά. Εδώ εγώ που είμαι μεγάλη και τρομάζω τι να σκεφτεί ένα παιδάκι; Δυστυχώς δε βρίσκω καμιά φωτογραφία να ανεβάσω να εκφοβίσω και τα παιδιά εδώ! :) 

Εκτός κι αν βγάλω εγώ μια και την ανεβάσω για να δείτε κι εσείς για τι πρόσωπο μιλάμε... Αναμείνατε στο ακουστικό σας! 

UPDATE VIDEO

Λοιπόν επειδή ο αποκεφαλισμένος.. μορφονιός δεν μου καθόταν με τίποτα να τον αποθανατίσω τον τράβηξα βίντεο και σας τον προσφέρω σήμερα. Ελπίζω να είναι ξεκάθαρο, έστω και λίγο, το τρομακτικό του βλέμμα.. 

Μα γιατί κανείς δεν είδε το βίντεο που τράβηξα με κόπους κι αγωνίες;! κλαααααψψψψ-λυγγγγγγγμ

Ροζ συννεφάκια

Έβγαλα φωτογραφίες από ροζ συννεφάκια σήμερα το πρωί και θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας. 

Μα δεν είναι φοβερά και τρομερά τα σύννεφα αυτή την εποχή; Δίνουν άλλο χρώμα στον ουρανό κι η έντονη αντίθεση ολογάλανου ουρανού με διάσπαρτα ροζ συννεφάκια την ώρα που ανατέλει ο ήλιος είναι απίστευτα όμορφη. Δε χορταίνω να βγάζω φωτογραφίες. Είναι κάτι θετικό που 'χει το ξύπνημα πριν την ανατολή του ήλιου! ;)

Ευτυχώς που μπήκε η φωτογραφική στα κινητά και ανά πάσα στιγμή μπορω να αποθανατίσω ό,τι μου τραβήξει την προσοχή. Υπήρχε μια φάση που αν ήθελα να δω πως είναι τα μαλιά μου και δεν είχα καθρεφτάκι έβγαζα μια φωτογραφία στο κινητό και.. κοίταγα lol 

Φυσικά αυτοί που ασχολούνται με φωτογραφία θα πουν, και θα 'χουν δίκιο, ότι οι ψηφιακές φωτογραφίες και ειδικά αυτές των κινητών, δεν έχουν καθόλου καλή ευκρίνια, ποιότητα και τα συναφή. Έλα όμως που το κινητό έγινε η προέκταση του χεριού και το 'χουμε παντού μαζί. Ενώ τη φωτογραφική την κουβαλάμε μόνο όταν θεωρούμε ότι κάτι θα υπάρχει που αξίζει να αποθανατιστεί. Έτσι βγαίνουν κι οι στημένες πόζες. Αντίθετα με τη κάμερα του κινητού πόσες παλαβές και χαζές φωτογραφίες έβγαλα δε λέγεται. Οι περισσότερες είναι και φυσικές. Γι'αυτό μου αρέσουν στην τελική καλύτερα. 


Για να μην θυμηθώ τώρα τα βίντεο που τράβηξα με το κινητό. Το πιο σημαντικό για μένα είναι αυτό που τράβηξα πριν μερικά χρόνια κι αποθανάτισα με αυτό τη γιαγιούλα μου να μιλά και να τραγουδά. Είναι δέκα λεπτά βίντεο αλλά επειδή ήταν σε στιγμές χαράς έχει μαζέψει μέσα του όλο το χαρακτήρα και το μπρίο της που άλλο είναι να τα θυμάσαι κι άλλο να τα βλέπεις ζωντανά. Φυσικά από τότε που πέθανε δεν μπόρεσα να το ξαναδώ ολόκληρο γιατί κάθε φορά που το βάζω με πιάνουν κάτι γοερά κλάματα και καταλήγουν σε λυγμούς. 

Κοίτα να δεις τι μου 'ρθε στο μυαλό από μια απλή ανάρτηση για το θαύμα της κάμερας στα κινητά..


Άντε και μια τελευταία φωτογραφία που έβγαλα πριν ένα χρόνο την ίδια εποχή, έτσι για να κλείσει θετικά η ανάρτηση.

Τα πρώτα μας δοντάκια

Αυτό το μπλογκ σήμερα κλείνει 1 χρόνο παρουσίας στα ερτζιανά... χμ.. γκουχ.. γκουχ.. όχι στα μπλογκο-πράγματα. Ένα χρόνο πριν είπα να κάνω άλλο ένα μπλογκ στη πλάκα, αυτό εδώ.

Τώρα λοιπόν αρχίζει να βγάζει δοντάκια, να κάνει 'στράτα-στρατούλα' κι άλλα μωρουδιακά και τρελά :)

Για του λόγου του αληθές ορίστε και τα πρώτα δοντάκια που έπεσαν :)