Χριστούγεννα είναι θα περάσουν!

Το τελευταίο καιρό έπεσε πολύ άγχος και πίεση. Μια η δουλειά που έχει ένα κάρο deadline όλα ταυτοχρόνως, μια κάτι εξετάσεις που έχω αρχές του μήνα, δε σηκώνω κεφάλι. Περιμένω πως και πως να τελειώσουν όλα αυτά να ηρεμήσω κάπως γιατί όπως και να το κάνουμε γιορτές έρχονται, δεν λέει να είμαι συνεχώς υπό πίεση ε;

Τώρα που έγραψα γιορτές.. δεν είναι οποιοεσδήποτε γιορτές.. είναι τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά. Από τις πλέον εμπορευματοποιημένες γιορτές παγκοσμίως. Eδώ και δεκαετίες δυστυχώς έχουν χάσει το όποιο νόημα είχαν κι έχουν γίνει γιορτές του καταναλωτισμού και του καπιταλισμού. Αυτό είναι και ο κύριος λόγος που αυτές οι γιορτές δε μου αρέσουν καθόλου. Τόσο πολύ τις απεχθάνομαι που αν γινόταν να κοιμηθώ κατά τις 15 του Δεκέμβρη και να ξυπνήσω 15 Γενάρη πολύ θα το χαιρόμουν. 

Όλα αυτά τα λαμπιόνια, τα χαζοχαρούμενα τραγουδάκια, οι άνθρωποι που τρέχουν να ψωνίσουν, οι γαλοπούλες, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρουνα, τα δέντρα, το κρύο, τα δώρα, οι αηβασίληδες, οι χαζοταινίες με τα γιορτινά μηνύματα κι όλα τελοσπάντων που σημαίνουν Χριστούγεννα μου προκαλούν κατάθλιψη. 

Γι'αυτό άλλωστε η ανακούφιση μου κάθε Γενάρη είναι μεγάλη. Ένα μεγάλο ΑΧ βγαίνει από μέσα μου και λέω στον εαυτό μου "επιτέλους τέλειωσαν και φέτος!" 

Το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να σφίξω τα δόντια και να περιμένω να περάσει αυτή η περίοδος. 

Υ.Γ. Κι ένα θετικό της οικονομικής κρίσης είναι ότι φέτος οι δήμοι άργησαν να ανάψουν τα λαμπιόνια και τους στολισμούς ή ακόμα δεν το έκαναν. 
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι χρειαζόταν τόσα χρόνια να βλέπουμε φωτάκια για μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ειδικά περίοδο που εδώ ακόμα έκαιγε ο τζίτζικας. Αλλά έπρεπε να'ρθει η οικονομική κρίση για να λάβουμε μέτρα.. Ουδέν κακό αμιγές καλού :)

Scripta manent verba volant

Έχω ώρα και διάθεση σήμερα να παίξω με τις λέξεις. Να βρω τι κρύβουν πίσω απ'τη μαγεία τους. Πότε μια απλή λεξούλα, ειπωμένη με το κατάλληλο ύφος μπορεί να πληγώσει, να ματώσει τον άλλο. Πότε μια απλή λεξούλα μπορεί να γιατρέψει, να γίνει βάλσαμο στη ψυχή του. Πως τα λόγια έχουν δύναμη που δε φαίνεται, αλλά παρόλα αυτά υφίσταται και δυναστεύει.

Τα λόγια είναι αέρας που πετά και οι πράξεις μένουν και σηματοδοτούν. Υπό κανονικές συνθήκες.. Γιατί στην πραγματικότητα τα λόγια πετούν όταν κρύβουν υποσχέσεις. Όμως όταν διαφυλλάσουν αληθειες, ή εκτοξεύουν πίκρες, μίση, πάθη, λάθη, τότε τα λόγια είναι σπαθιά στο λαιμό, στα χέρια, τα πόδια των θυμάτων τους. Μπορούν να διαλύσουν, να βασανίσουν, να παιδέψουν.

Λόγια που συχνά λέμε χωρίς να σκεφτούμε, λέξεις που ξεστομίζουμε πάνω στην ένταση της στιγμής. Πάνω στο θυμό, στον έρωτα, στα νεύρα, στη χαρά, στον ενθουσιασμό.

Κι αν το καλοσκεφτείς.. τα λόγια είναι ο μοναδικός τρόπος που έχουμε να επικοινωνήσουμε αυτό ακριβώς που αισθανόμαστε, που σκεφτόμαστε, που θέλουμε. Τα λόγια είναι η σκέψη μας, είναι ο προπομπός των πράξεων μας. Η σκέψη χωρίς αυτά βολοδέρνει σε εικόνες αλλά μένει ασυγκρότητη, μόνη, χάνει το νόημα της, την υπάρξη της.

Χωρίς λόγια θα 'μεναν άδειες οι στιγμές και μόνες. Χωρίς λόγια όλα θα ήταν βουβά, ήσυχα, ήρεμα αλλά απελπισμένα. Δε θα μπορούσαν να εκφραστούν, να πουν, να δώσουν νόημα. Τα λόγια πονάνε όταν δεν υποστηρίζονται από πράξεις.. αλλά οι πράξεις δίχως λόγια είναι σαν το φιλί δίχως χάδι, σαν το χαμόγελο δίχως χαρά.

Τα λόγια τα θέλουμε μέσα και γύρω μας. Κι αν είναι ψεύτικα καμιά φορά δεν μπειράζει. Φτάνει που ήταν εκεί όταν τα θέλαμε. Φτάνει που ήταν αληθινά όταν λέγονταν. Φτάνει που γέμισαν τα κενά. Φτάνει που άγγιξαν τις καρδιές, τις ψυχές... έστω για λίγο.. Κάποτε αυτό το λίγο αρκεί.

Robbie Williams - Δύσκολο για weirdos ;)

Νέα τραγούδια από Robbie Williams και δε γίνεται να μη κάνω αναφορά. Τον λατρεύω. Είναι ένας κούκλος, έχει φοβερή φωνή, άψογα τραγούδια, δυναμική σκηνική παρουσία. Ακούστε το νέο κομμάτι Difficult for weirdos.

We’re the futurists in the bistro
Where the music is for weirdos
We like it different, we like it strange
In our own way, we haven’t changed
I got my eyes made up at the bus stop
By my girlfriend, and you know what
She likes me different, she likes me strange
In her own way, she’s just the same

Psycho evolution your pollution makes it difficult for weirdos
Just another humanoid reaction to the voices in this town

Every Saturday, at the plaza
Guess the gender, unless you’d rather
He is a lesbian, but that’s OK
She is the centre of attention for another day
In the universe, we are magenta
You can join us if you enter
Because you’re different and you are strange
In your own way you’re just the same

Psycho evolution, your pollution makes it difficult for weirdos
Just another humanoid reaction to the voices in this town

Time isn’t lost where devotion is
I never wasted a life
Space is the place where the social is
Far from the safe and the norm

In the offstream they call it cabaret, but they’ll say that, won’t they?
I want it different, I like it strange
In my own way I haven’t changed
It’s insulting to be mislead by the hairdo of the godhead
They show irreverence, but that’s OK
We are the centre of the universe anyway

Psycho evolution, your pollution makes it difficult for weirdos
Just another humanoid reaction to the voices in this town

Η φακιδομουτρο-χέρα

Ε ναι λοιπόν το παραδέχομαι έχω ένα κάρο φακίδες στο πρόσωπο μου. Μικρές και μεγάλες, κοντά στη μύτη, γύρω απ'τα μάτια... και καλά εκεί είναι κάπως φυσικό να βρίσκονται.. λέμε τώρα..

αλλά

στο μέσα μέρος του αγκώνα του χεριού τι γυρεύουν μου λέτε;

Φέτος χωρίς λόγο και συγκεκριμένη αιτία εμφανίστηκε απροειδοποίητα και εντελώς απρόσκλητα αυτή η χαζή φακίδα στο μέσα μέρος του αγκώνα του αριστερού χεριού! Από που κι ως που; Ε;

Εμένα με ρώτησε αν τη θέλω; Αν μου ταιριάζει; Αν τελοσπάντων μπορούμε να συνυπάρξουμε; ΌΧΙ! Εμφανίστηκε από το πουθενά κι απ'ό,τι όλα δείχνουν ήρθε για μείνει... κλαψ, λυγμ.

Βασικά νιώθω σαν τη Πίπη τη Φακιδομούρα αλλά εγώ πρέπει να ονομαζομαι Φίφι η Φακιδόχέρα!

Έτσι είναι αν έτσι νομίζεις..

Καμιά φορά όλα φαίνονται στη ζωή θετικά. Είναι λες και φοράς γυαλιά αισιοδοξίας στα μάτια κι όμορφα ή άσχημα, αρνητικά ή θετικά όλα τα βλέπεις μέσα από ένα πολύχρωμο φάσμα αισιοδοξίας, ζωής, χαράς.

Τελικά η οπτική γωνία που κοιτάς το κάθετι στη ζωή είναι αυτή που καθορίζει και τις κινήσεις, τις αντιδράσεις, τις συμπεριφορές. Όσο αρνητικό κι αν φαντάζει σε πρώτη ανάγνωση κάτι που συμβαίνει αν βρεις τον τρόπο να το αντιμετωπίσεις θετικά, να το αγκαλιάσεις, να μην μεψιμοιρείς και κλαψουρίζεις μπορείς να βρεις μέσα εκεί στο μαύρο κάτι θετικό, φωτεινό.

Είναι αυτό που λένε "ουδέν κακό αμιγές καλού" ή στ'αγγλικά "every cloud has a silver lining". 

Ξέρω ότι όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν κοινότυπα ίσως και τετριμμένα αλλά αυτό δεν αφαιρεί από την αλήθεια τους. Και είναι όλα πιο συγκλονιστικά όταν δεν τα διαβάζεις αλλά τα ζεις. Εκεί στα δύσκολα φαίνεται το ποϊόν του καθενός από μας. 

Κωνσταντίνα Κούνεβα

"Βία σημαίνει φόβος. Βία χρησιμοποιεί αυτός που φοβάται." 

(Ευχαριστώ τον μπλόγκερ tosio morphy από τον οποίο έμαθα για τη συνέντευξη.)

Από τη συνέντευξη της Κ.Κούνεβα στα Νέα. Αξίζει να τη διαβάσουμε όλοι μας. Μέσα από τα λόγια της ξεπροβάλει ξεκάθαρα ένας άνθρωπος που είναι πρότυπο γιατί παρόλα όσα έπαθε διατηρεί το δυναμισμό, την αξιοπρέπεια και το ηθικό της. 

Δείτε εδώ τι λέει για αυτόν που της επιτέθηκε και πείτε μου αν δεν έχει μεγαλείο ψυχής αυτή η γυναίκα (αναδημοσίευση από Τα Νέα):

Σταύρος Θεοδοράκης-Δημοσιογράφος: Του γιου σας του Εμμανουέλ τι του είπατε;

Κωνστ. Κούνεβα: Να μην έχει θυμό και μίσος. Ούτε για τον άνθρωπο αυτό ούτε για αυτόν που τον πλήρωσε. Εγώ πιστεύω ότι όσο μεγαλύτερος ήταν ο φόβος τους τόσο πιο σκληρή ήταν η επίθεση.

Δημ.: Μιλάτε σαν να μην έχετε μίσος μέσα σας.

Κ.Κ.: Όντως δεν έχω μίσος, ναι. 

Δημ: Ούτε καν γι΄ αυτόν, τον συγκεκριμένο άνθρωπο που το ΄κανε; 

Κ.Κ.: Τον λυπάμαι, αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα. Πρόβλημα με την ψυχή του, τον εαυτό του. Έχει εγωισμό και φόβο. 

Δημ: Σας έκανε ένα μεγάλο κακό όμως.

Κ.Κ.: Σ΄ εμένα το κακό φαίνεται, σ΄ εκείνον δεν φαίνεται, αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη. Όταν κάνεις επίθεση σε έναν άνθρωπο, αυτό πολλαπλασιάζεται και γυρνάει σε σένα.

 Μακάρι να είχαμε τη μισή από τη ψυχική της δύναμη και κουράγιο και θα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι. 

Γλυκός εθισμός - παιδεμός

Όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό εθισμοί που μπορούν να μας βασανίσουν. Εθισμός σε ουσίες, στο τσιγάρο, το αλκοολ, τα χάπια, είναι από τους πιο γνωστούς. Υπάρχει όμως άλλος ένας εθισμός που αν και όχι πολύ γνωστός σίγουρα βασανίζει πολλούς από μας: ο εθισμός στην ζάχαρη. 

Η γλυκιά γεύση στη φύση εξυπηρετούσε τους ανθρώπους παλιά ώστε να μπορούν να ξεχωρίζουν τους καρπούς που δεν ήταν δηλητηριώδης και είχαν γλυκιά γεύση από τους άλλους που ήταν δηλητηριώδης και είχαν ξινή συνήθως γεύση. Η ζάχαρη σε αντίθεση με το αλάτι δεν βρίσκεται στη γνωστή της μορφή πουθενά στη φύση κι αυτό γιατί είναι προίόν φτιαγμένο από τον άνθρωπο. Με τα χρόνια και τη βιομηχανοποίηση της παραγωγής έκανε την εμφάνιση της η ζάχαρη όπως τη ξέρουμε σήμερα, η οποία μέχρι τότε υπήρχε μόνο στη φύση, σε ακατάεργαστη μορφή στα ζαχαρότευτλα. 


Τελοσπάντων για να μην τα πολυλογώ η ζάχαρη προκαλεί εθισμό. Προσωπικά δηλώνω εθισμένη στη ζάχαρη και ξέρω ότι ποτέ δε θα γίνω καλά, πάντα θα πάσχω απ'τον εθισμό μου. Και δεν υπάρχουν κι Ανώνυμοι Ζαχαροεξαρτώμενοι να πάω να πω τον πόνο μου...

Από μικρή λάτρευα όλα τα γλυκά και κάθε ευκαιρία να τα γευτώ δεν πήγαινε ποτέ χαμένη. Άνθρωποι που άκουω να δηλώνουν κατά καιρούς ότι δεν τους αρέσουν τα γλυκά τους βλέπω απλά σαν εξωγήινους..

Τόσο εθισμένη είμαι στα γλυκά που σε νεαρή ηλικία (κάπου στα 8-9-10) αποφάσισα να κάνω δίαιτα μόνο με σοκολάτες! Μάλιστα αυτή ήταν η φαεινή ιδέα μου για να μπορώ να τρώω καθημερινά 4 σοκολάτες. Και σας πληροφορώ άντεξα για μια βδομάδα να μην τρώω τίποτα άλλο! Άρα καταλαβαίνετε πόσο παλιά και βαθιά πάει το πρόβλημα μου.

Άμα μου κεράσουν γλυκό; Μην τα ρωτάτε καλύτερα. Δίνουν καλέ ηρωίνη στον πρεζάκια; Όχι! Κερνούν όμως γλυκό στον ζαχαροεξαρτώμενο μια χαρά. Κι αν πεις όχι τον προσβάλλεις κι όλας τον άλλο. Έλα όμως που τις περισσότερες φορές δε θες να πεις όχι.. Κάποια φάση που προσπαθώ να απεξαρτηθώ από τα  γλυκά τα πέρνω από ευγένεια και τα πετάω. Είναι ο μόνος τρόπος που βρήκα να αντεπεξέλθω στον πειρασμό. 

Τελοσπάντων. Τα τελευταία χρόνια ειχα φτάσει στο σημείο να τρώω κάθε μέρα κι από κάτι γλυκό. Κάποιες φορές αυτό ήταν το highlight της μέρας. Όπως π.χ. έρχεται ο αλκοολικός σπίτι απ'τη δουλειά και σκέφτεται να βάλει ένα ποτήρι να πιεί να χαλαρώσει; Ένα τέτοιο πράγμα. Σκεφτόμουν κι εγώ κάθε μέρα τι γλυκό θα έτρωγα και δεν έβλεπα την ώρα να το γευτώ.

Τώρα όμως θέλω εδώ δημόσια με περηφάνια α δηλώσω ότι κατάφερα εδώ και μια  ολάκερη βδομάδα να μη φάω κανένα γλυκό! Αλλά όταν λέω κανένα εννοώ κανένα. Γιατί κι ένα γλυκό με χαμηλά λιπαρά και θερμίδες να φάω δεν έχει σημασία... το κακό θα έχει γίνει και θα ξαναπέσω. Είναι εθισμός του όλα ή τίποτα.. Τουλάχιστον για μένα. Ή κάθε μέρα ζαχαρίτσα ή καθόλου! Προσπαθώ να το πάρω σαν τους αλκοοολικούς κι εγώ λοιπόν: One day at a time! Κάθε μέρα λέω θα το παλέψω και σήμερα.. και σιγά-σιγά πολλαπλασιάζονται οι μέρες!