Around the world - Lisa Stansfield

I don't know where my baby is
But I'll find him, somewhere, somehow
I've got to let him know how much I care
I'll never give up looking for my baby

Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him

We had a quarrel and I let myself go
I said so many things, things he didn't know
And I was oh oh so bad
And I don't think he's comin' back, mm mm

He gave the reason, the reasons he should go
And he said things he hadn't said before
And he was oh oh so mad
And I don't think he's comin', comin' back

I did too much lyin', wasted too much time
Now I'm here and cryin', I, I, I

Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him

So open hearted, he never did me wrong
I was the one, the weakest one of all
And now I'm oh oh so sad
And I don't think he's comin' back, comin' back

I did too much lyin', wasted too much time
Now I'm here and cryin', I, I, I

Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him
Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him

I'm gonna find him, my baby

I did too much lyin', wasted too much time,
Now I'm here and cryin', I, I, I

Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him

I've been around the world, lookin' for my baby
Been around the world, and I'm gonna
I'm gonna find him

Been around the world and I, I, I
I can't find my baby
I don't know where, I don't know why
Why he's gone away
And I don't know where he can be, my baby
But I'm gonna find him

Lisa Stansfield and Barry White - All around the world
Uploaded by goldrausch.

Ιστορίες για μαμάδες...

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί)  κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η dear mother δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Με τα χρόνια το κακό timing της μαμάς συνεχίστηκε ακάθεκτο. Για παράδειγμα πάντα έπαιρνε (και παίρνει) τηλέφωνο την ώρα που ήμουν στο μπάνιο/οδηγούσα/ήμουν αγκαλιά με νέο αμόρε/καθάριζα το σπίτι με μουσική στη διαπασών/είχα πετακτεί στη Δέλτα/μιλούσα στο κινητό κι άλλα τέτοια. Αποτέλεσμα; Κάθε φορά όταν την πάρω πίσω η πρώτη κουβέντα είναι "ποτέ δεν απαντάς το τηλέφωνο όταν σου τηλεφωνώ" και συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές στο ίδιο μοτίβο: "αν είχα πάθει κάτι;" ή "αν είχα άμεση ανάγκη;" ή "αν ήμουν άρρωστη κι ήταν ζήτημα ζωής θανάτου;" ή "εγώ έκανα παιδιά που δεν ενδιαφέρονται για τη μάνα τους!" Όλες με άμεσο σκοπό τις ενοχές που δεν παράτησα ότι έκανα παραχρήμα για να αρπάξω το τηλέφωνο. 

Άλλη μια τρανή απόδειξη του φοβερού και τρομερού timing: από τότε που επέστρεψα απ’ τις σπουδές και μετακόμισα μακριά απ’το πατρικό μου, πάντα με επισκεπτεται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα με βρει σε άσχετη φάση και εννοείται απροετοίμαστη. Το σπίτι θα είναι μες την ακαταστασία, το σκυλί θα ’χει χέσει (με το συμπάθιο) παντού, η μπουγάδα θα’ναι απλωμένη μες τη μέση του σαλονιού.. κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ΝΑ σου κορδωτή και λυγιστή η μάνα μου να κτυπά επιτακτικά την πόρτα. Άσχετο αν όλα αυτά ταυτόχρονα έχουν να συμβούν ένα χρόνο και βάλε. Πάντα θα καταφέρει να βρει την κατάλληλη στιγμή που θα είναι το σπίτι μες το κακό το χάλι για να εμφανιστεί φάντης μπαστούνι και να αρχίσει "απαπα! πως είναι έτσι το σπίτι;! τι θα πουν οι γείτονες/ο μπακάλης/ο μανάβης/ο περιοδεύων πωλητής;!" Κι άσχετο αν όλοι αυτοί δεν έχουν εμφανιστεί στο σπίτι ποτέ - ούτε πρόκειται φυσικά.

Έχω καταλήξει ότι το κακό timing είναι χειρότερο απ’ το κακό το μάτι. Γιατί για το κακό το μάτι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αντιμετωπίσεις. Το κακό το timing όμως;

Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια κακό timing είχε πάντα η μάνα μου. Τα τελευταία χρόνια όμως ανέπτυξε αυτή τη φοβερή "ικανότητα" κι ο πατέρας μου! Σε σημείο που αρχίζω να ανησυχώ... λέτε να’ ναι κολλητικό;!! 

Ελπίζω να μην το κολλήσω/έχω κολλήσει ήδη...

μούμπλε-μούπλε

Νέα εβδομάδα κι ελπίζω να πάει καλύτερα από την προηγούμενη.. Όλη τη βδομάδα είχα άγχος για άσχετα πράγματα τα οποία κανονικά έπρεπε να μην με απασχολούν καθόλου. Γιατί όταν έχεις άγχος για τα αυτονόητα (που τελικά προφανώς δεν είναι αυτονόητα..) κι έρθει κάτι που πραγματικά σε αγχώνει, σε πληγώνει, σε θλίβει γίνεται το φορτίο δυσβάστακτο..

Τελοσπάντων. Ο Σεπτέμβρης δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου μήνας - λατρεύω το Νοέμβρη - άρα όλα όσα συμβαίνουν, ελπίζω να περιοριστούν μέχρι το τέλος του μήνα.. 

Τουλάχιστον ήρθε το φθινόπωρο, με βροχές, σύννεφα κι είναι όλα όμορφα γύρω.

Η ιδεά του χειμώνα όμως με μελαγχολεί και ειδικά τα Χριστούγεννα πάντα ανυπομονώ να ’ρθουν για να φύγουν... Ποτέ μου δεν αγάπησα αυτή τη γιορτή. Προσπαθώ να μην τη σκέφτομαι και να την αντιμετωπίσω όταν έρθει ώρα.. Κάπως σαν τους αλκοολικούς που έχουν σύνθημα τη φράση "Take one day at a time." Έτσι κι εγώ..

Τα νεύρα μου!

Κάποια πράγματα με εκνευρίζουν, αλλά τα ανέχομαι. Άλλα με βγάζουν απ' τα ρούχα μου αλλά κάνω υπομονή. Κι άλλα με θυμώνουν και κόβω επαφή με όποιον μου προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα.

Λοιπόν, χωρίς άλλο πρόλογο αναφέρομαι στην αυτόματη μουσική που ξεκινά να παίζει μόλις μπεις σε ένα μπλογκ. Νομίζω ότι αυτό δείχνει ότι ο μπλογκερ δε θεωρεί την άποψη του αναγνώστη σημαντική, δηλαδή αν θέλει ή οχι να ακούσει τη μουσική που αρέσει στον ίδιο... Άρα τι κάνει; Βάζει κονσέρβα που ανοίγει μόνη της και παίζει ασταμάτητα. Ειναι λες και σου λέει "ορίστε μπούκωστο αυτό και σκασμός!"

Ξεκαθαρίζω κι εγώ τη θέση μου λοιπόν, χωρίς παρεξήγηση ή οποιαδήποτε άλλη εξήγηση: σε οποιοδηποτε μπλογκ μπω από δω και στο εξής και ξεκινήσει αυτόματα μουσική, που δεν επέλεξα να ακούσω, και μου σκεπάσει τη μουσική που ακούω ή την ησυχία που απολαμβάνω, ή επιθυμώ, τότε αυτόματα και χωρίς περαιτέρω προειδοποίηση θα σταματήσω να το διαβάζω, να σχολιάζω, να συμμετέχω. Δεν έχει σημασία πόσο μου αρέσουν τα ποστ, ή πόσο συμπαθώ τον μπλογκερ. Από τη στιγμή που το άτομο αυτό δε σέβεται τα αυτία μου, τις επιλογές μου και θέλει με το έτσι θέλω να μου επιβάλει να ακούσω ότι τον ευχαριστεί σταματώ κι εγώ να οποιαδήποτε επαφή. Φυσικά κάποιοι μπορεί να πουν στα αποτέτοια μας. Δικαίωμα τους. Όπως είναι και δικό μου δικαίωμα να ακούω τη μουσική που θέλω, την ώρα που θέλω.

Τι προκάλεσε αυτή την έκρηξη οργής; Μόλις βρήκα ένα βίντεο που έψαχνα καιρό και ανοίγω τα μεγάφωνα όλο χαρά να το ακούσω... και τσουπ πετάγονται τρία (3!) διαφορετικά κομμάτια που το ένα ούρλιαζε πάνω στο άλλο (όλα στα ελληνικά). Είδα κι έπαθα να βρω τις πηγές και να τα σταματήσω. 

Το έχουν πει κι άλλοι πολύ καλύτερα από μένα, (αν θέλετε πατήστε εδώ να διαβάσετε τι έλεγε πριν λίγο καιρό ο ΑΑΤΟΝ  ) πως είναι σπαστικό, κουραστικό, εκνευριστικό, να παίζει αυτόματα μουσική μόλις ανοίγει η σελίδα, αλλά φαίνεται δεν ιδρώνει το αυτάκι μερικών! Αρα χρειάζονται δραστικότερα μέτρα..

Για τη νονά μου..

Λίγα λουλούδια για τη νονά μου που πέθανε χθες. Μπορεί να μην είχαμε και πολλές σχέσεις τα τελευταία χρόνια αλλά στεναχωρήθηκα πολύ που το έμαθα. 

Είθε ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχούλα της!

Wicked game - Chris Isaak

 The world was on fire and no one could save me but you.
It's strange what desire will make foolish people do.
I never dreamed that I'd meet somebody like you.
And I never dreamed that I knew somebody like you.

No, I don't want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
No, I don't want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
With you. With you. (This world is only gonna break your heart)

What a wicked game to play, to make me feel this way.
What a wicked thing to do, to let me dream of you.
What a wicked thing to say, you never felt this way.
What a wicked thing to do, to make me dream of you and,

I want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
No, I want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
With you.

The world was on fire and no one could save me but you.
It's strange what desire will make foolish people do.
I never dreamed that I'd love somebody like you.
And I never dreamed that I'd loose somebody like you no,

No, I want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
No, I want to fall in love. (This world is only gonna break your heart)
With you. (This world is only gonna break your heart)
With you. (This world is only gonna break your heart)
No, I... (This world is only gonna break your heart)
(This world is only gonna break your heart)

Nobody loves no one.

Chris Isaac - Wicked Game

Ένας θαυμάσιος τραγουδιστής, ένα όμορφος άντρας κι ένα τραγούδι που σε ταξιδεύει... τι άλλο θες;

Το λάτρεψα στα εφηβικά μου χρόνια. Το τραγουδούσα ασταμάτητα. Δεν υπήρχε περίπτωση να φτιάξω κασέτα που να μην το περιλαμβάνει. 

Nobody loves no one!

Ημερολόγια κι αναμνήσεις..

Είναι φορές που με πιάνει γραφωδιάρροια  - απ’το γλωσσοδιάροια βρε :) - και ετοιμάζω 4 - 5 ποστ την ίδια μέρα. Άλλες φορές δεν έχω τίποτα να γράψω αν και πάντα κάποιες σκέψεις για ποστ κυκλοφορούν κι οπλοφορούν μες το μυαλό μου.Συχνά θελω να γράψω για θέματα που με εκνευρίζουν, που με βγάζουν απ’τα ρουχα μου αλλά μετά το αναβάλλω επ’ αόριστον γιατί τότε θα τα διαβάζω και στο μέλλον και θα βγαίνω απ’τα ρούχα μου εκ νέου.. no sense in that!

Flashback: Όταν ήμουν 14 χρονών μου είχε χαρίσει η μητέρα μου ένα ημερολόγιο, από αυτά που έχουν μια λευκή σελίδα για κάθε μέρα της εβδομάδας, κι επειδή θα πηγαίναμε διακοπές μου πρότεινε να γράψω εκεί τις αναμνήσεις μου. Στις διακοπές εγώ είχα καλύτερα πράγματα να κάνω και δεν έγραψα κάτι. Αργότερα όμως, όταν ξεκίνησε το σχολείο άρχισα δειλά-δειλά να σημειώνω σκέψεις, προβληματισμούς κι άλλα διάφορα. Η συνήθεια αυτή συνεχίστηκε για 12 συναπτά έτη.

Μέσα σ’ αυτό το διάστημα έγραφα ανελλιπώς και είχα γεμίσει αν θυμάμαι καλά 12 τετράδια. Στα ημερολόγια μου δεν έγραφα μόνο όμως, κολλούσα φωτογραφίες από περιοδικά, αντέγραφα ποιήματα, έγραφα γνωμικά που μου άρεσαν, σημείωνα όνειρα που είδα κι είχαν κάποια σημασία για μένα. Κι είχαν κάτι πολύ προσωπικό δικό μου, γιατί ανάλογα με τη διάθεση μου ο γραφικός μου χαρακτήρας ήταν διαφορετικός. Άλλοτε στρωτός, ήρεμος, άλλοτε ανάστατος, τόσο που σχεδόν αδυνατούσα να διαβάσω τι είχα γράψει μετά.

Όλα αυτά τα ημερολόγια όπως έχω πει και παλιά τα έχω πετάξει. Είχα φτάσει σε μια φάση τότε που δεν ήθελα να διαβάζω παλιές πληγές, παλιά λάθη, παλιά πάθη. Δεν ήθελα να επισκέπτομαι το παρελθόν και να το βλέπω έτσι όπως ήταν ξεγυμνωμένο κι αφτιασίδωτο μπροστά μου. Γιατί πολύ συχνά ανακάλυπτα ότι αλλιώς θυμόμαστε πρόσωπα και καταστάσεις κι αλλιώς γράφαμε γι’ αυτά όταν συμβαίνανε.

Θυμάμαι τότε πήγα στο πατρικό μου, τα μάζεψα, τα ’χωσα σε μια μεγάλη σακούλα και τα κατέβασα στα σκούπιδια. Φαίνεται ακραία και δραματική κίνηση το ξέρω. Ίσως είχα ανάγκη να την κάνω τότε για να σηματοδοτήσω ένα τέλος στη ζωή μου.

Εκείνη τη φάση ξεκινούσε μια σημαντική σχέση και δεν ήθελα να υπάρχει ποτέ η πιθανότητα να διαβάσει έτσι ξεγυμνομένο το παρελθόν μου. Όπως και να’χει τα κατέβασα στα σκουπίδια και από μέσα μου είχα ένα φόβο μπας και τα βρει κάποιος άνθρωπος από αυτούς που ψάχνουν στους σκουπιδότοπους. Επειδή είμαι άτομο των άκρων θα προτιμούσα να τα είχα κάψει, αλλά φοβόμουν μη κάνω καμιά ζημιά στο σπίτι. Έτσι αρκέστηκα να τ' αποχωριστώ οριστικά.

Συχνά-πυκνά τα σκέφτομαι κι αν και δεν έχω μετανιώσει που τα άφησα, θα ήθελα να τα έβρισκα κάποια στιγμή ξανά. Ειδικά σε κάποια από αυτά είχα βάλει πολύ αγάπη και μεράκι για να τα φτιάξω κι ομολογώ μου λείπουν.

Τώρα με τη νέα σχολική χρονιά είδα στα μαγαζιά ωραία νέα τετράδια γεμάτα λευκές σελίδες έτοιμες για γέμισμα... και σκέφτομαι άραγε να ξαναρχίσω να γράφω; Ή ήταν μια φάση εκείνη που τέλειωσε και να την αφήσω έτσι; Γιατί τότε εκτός από τα ημερολόγια έγραφα και πολλά γράμματα στο εξωτερικό. Γενικά μου άρεσε πάντα να γράφω.

Τώρα φυσικά γράφω στο μπλογκ αντί για ημερολόγιο και στέλνω email αντί για γράμματα αλλά καμιά φορά μου λείπει εκείνη η ανυπομονησία που είχα να τρέξω στο γραμματοκιβώτιο, να δω αν ήρθε κάτι. Εκείνη η αίσθηση που άγγιζα το χαρτί που είχε αγγίξει κι αυτός που μου το έστελνε, που’χε τη μυρωδιά του, το γραφικό του χαρακτήρα.

Τώρα είναι σπάνιο να δεις τον γραφικό χαρακτήρα κάποιου. Κι όταν περάσουν χρόνια και ξαναδιαβάσεις τα παλιά email δε θα ’ναι το ίδιο με το να βρεις παλιά γράμματα, διπλωμένες σελίδες με κάποιες μουτσούρες κάποιες φορές και λίγη σκόνη απ’ το καιρό που τα φυλάς.

ΥΓ. Δεν ξέρω γιατί αλλά γράφοντας με έπιασε μια νοσταλγία...

You do something to me - Paul Weller

You do something to me, something deep inside
I'm hanging on the wire for a love I'll never find
You do something wonderful then chase it all away
Mixing my emotions that throws me back again
Hanging on the wire, I'm waiting for the change
I'm dancing through the fire, just to catch a flame
an' feel real again

You do something to me somewhere deep inside
I'm hoping to get close to a peace I cannot find

Dancing through the fire just to catch a flame
Just to get close to, just close enough
To tell you that.....

You do something to me something deep inside.

You do something to me-Paul Weller

φτου ξ-ελευθερία

Οι φυλακές είναι πολλές που ηθελημένα ή αθέλητα κλεινόμαστε/μας κλείνουν. 

Όμως η ψυχή ζητά να σπάσει τα δεσμά, 

σαν πουλί να πετάξει μακριά, ψηλά, 


να ελευθερωθεί!

♪Je T'aime,Moi Non Plus

Je t'aime, je t'aime
oh, oui je t'aime!
moi non plus
oh, mon amour...
comme la vague irrésolu
je vais, je vais et je viens
entre tes reins
je vais et je viens
entre tes reins
et je me retiens


je t'aime, je t'aime
oh, oui je t'aime!
moi non plus
oh mon amour...
tu es la vague, moi l'île nue
tu va, tu va et tu viens
entre mes reins
tu vas et tu viens
entre mes reins
et je te rejoins


je t'aime, je t'aime
oh, oui je t'aime!
moi non plus
oh, mon amour...
comme la vague irrésolu
je vais, je vais et je viens
entre tes reins
je vais et je viens
entre tes reins
et je me retiens


tu va, tu va et tu viens
entre mes reins
tu vas et tu viens
entre mes reins
et je te rejoins


je t'aime, je t'aime
oh, oui je t'aime!
moi non plus
oh mon amour...
l'amour physique est sans issue
je vais, je vais et je viens
entre tes reins
je vais et je viens
et je me retiens
Non! Maintenant viens!

Gainsbourg Birkin je t'aime moi non plus
Uploaded by paradixman.

Καταπλητικό τραγούδι και το έχω πεθυμήσει φοβερά. Εδώ οι σταθμοί δεν το παίζουν ποτέ! :(

Κόκκινο Φεγγάρι - Χ-Π Κατσιμίχα

Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα
φύλλα πεταμένα στη φωτιά
κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι
κάτι μου 'χεις κάνει

Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα
είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά
και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται
και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά

Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι
κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά
οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν
που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περίμενω άλλες μέρες

από το δίσκο: "Η μοναξιά του σχοινοβάτη" Χάρη & Πάνου ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ
 

Παρακολουθείτε ή όχι;

Κατά καιρούς με προβλημάτιζει το θέμα των followers ή αναγνωστών. Μπαίνεις σε ένα μπλογκ και βλέπεις ελάχιστους ή κανένα, αλλά βλέπεις σχεδόν 100 σχόλια σε κάθε ανάρτηση. Μπαίνεις σε ένα άλλο μπλογκ και βλέπεις 500+ αλλά ελάχιστα ως καθόλου σχόλια. 

Κι αναρωτιέμαι εγώ τώρα, τι σημαίνει αυτό; Ποιο μπλογκ είναι το πιο διαβαστερό; Γιατί αυτό δεν είναι το ζητούμενο των περισσοτέρων; Άρα τι μπορεί να συμβαίνει εδώ; 


Εγώ καταλαβαίνω ότι όλοι όσοι γράφονται σαν αναγνώστες ενός μπλογκ γράφονται για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Μπορεί όμως στην πορεία για δικούς τους λόγους, να μην ξαναεπιστρέφουν ή επιστρέφουν πάρα πολύ αραιά για να διαβάσουν το μπλογκ. Φυσικά μπορεί πολλοί να διαβάζουν σιωπηλά, χωρίς να αφήνουν κάποιο σχόλιο. 

Άλλο είναι το σκεπτικό μου εμένα. Γιατί κάποιο γράφονται αναγνώστες σε ένα μπλογκ κατά εκατοντάδες καμιά φορά αν δεν διαβάζουν τι γράφεται εκεί; Μήπως είναι η χαρισματικότητα του μπλόγκερ; Μήπως ο μπλόγκερ τους εξαναγκάζει με το τρόπο του; Μήπως τους προσελκύει με υποσχέσεις που κάποτε υλοποιεί και κάποτε όχι;

Όλα αυτά με προβληματίζουν γιατί προσωπικά διαβάζω ΟΛΑ τα μπλογκ στα οποία έχω γραφτεί. Δηλαδή τα διαβάζω κάθε φορά που ανανεώνονται. Τώρα το καλοκαίρι για παράδειγμα που έλειπα και εχασα κάποιες αναρτήσεις κάθισα και διάβασα τις περισσότερες για να ’ρθω up to date που λένε. 

Ισως κάποιος να πει "μα που ώρα να τα διαβάζουμε όλα;" Και φυσικά έχει δίκιο. Αν γραφτείς σε 100 ιστολόγια ή και περισσσότερα, δεν υπάρχει περίπτωση να μπορείς να τα διαβάζεις όλα με κάθε νέα ανανέωση. 

Αυτό που βρίσκω λειτουργικό για μένα προσωπικά είναι να διαβάζω όλα όσα είμαι αναγνώστης.

Τώρα ίσως κάποιος να γραφτεί σε ένα μπλογκ σαν αναγνώστης για να δώσει ενίσχυση στον μπλογκερ που το γράφει κι ας μην το διαβάζει ποτέ, κι ας μην κάνει ποτέ του ένα σχόλιο πουθενά αλλού, εκτός απ’το δικό του μπλογκ..

Αυτό που διάβασα σήμερα και με προβλημάτισε, είναι ότι οι followers δημιουργούν ένα αίσθημα κοινότητας στην μπλογκογειτονιά. Αυτό είναι αλήθεια. Όσοι περισσότεροι αναγνώστες υπάρχουν σε ένα μπλογκ, που είναι "γνωστοί" κι από άλλα μπλογκ, τόσο αισθάνεσαι ότι τους "γνωρίζεις", ή τουλάχιστον ότι ξέρεις το μέρος των απόψεων και των εμπειριών τους που επέλεξαν να μοιραστούν με τους αναγνώστες τους. 


Σε κάποιες φάσεις και με συγκεκριμένα άτομα πρόσεξα ότι υπάρχει και μια αίσθηση φιλίας, αλληλεγγύης, αγάπης, αλληλοβοήθειας. Όλα θετικά συναισθήματα που σε κάνουν περισσότερο να νιώθεις μέρος μια παγκόσμιας κοινότητας. 

Αλλά ακόμα και στις περιπτώσεις των μπλογκο-καβγάδων εγώ προσωπικά βλέπω κάτι θετικό: την έκφραση του πάθους των ανθρώπων μέσω ενός θεωρητικά απρόσωπου μέσου. 

Είναι τελικά το Ιντερνετ απρόσωπο αφού γεννά αισθήματα και συμπεριφορές τα ίδια με τα άλλα που νιώθουμε καθημερινά στη ζωή μας;

ΥΓ. αυτό το ποστ ανεβαίνει στις 9/9/2009 στις 9:09 π.μ. :)

Σημαντικό άρθρο στο Bloggers Ενωμένοι

Ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο που πρέπει όλοι να διαβάσουμε στο Bloggers Eνωμένοι από τον Antinemecis

Σχετικά με το disa και τα συναφή...

Καλοκαιρινές ανάσες................

Αν και άργησα λίγο, αποφάσισα επιτέλους να φιλοξενήσω στο μπλογκ λίγες στιγμές από το καλοκαίρινο ταξιδάκι. 

Τις πρώτες μέρες μείναμε Αθήνα. Επισκεφτήκαμε το Μουσείο της Ακρόπολης που ήταν γεμάτο κόσμο, τόσο πολύ που ήταν σχεδόν κλειστοφοβικά. Είχε τουρίστες από πολλές και διάφορες χώρες και από Έλλαδα. 

Το Μουσείο πραγματικά αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κανείς έστω μια φορά στη ζωή του. Περάσαμε δυό ωρίτσες εκεί και δεν ήταν αρκετές να το δούμε όλο. 

Σκηνή στο souvenir shop: μια "κυρία" μπροστά στο ταμείο άρπαξε καμιά 40αριά τουλάχιστον σελιδοδείκτες που τους πουλάνε προς 40σεντ τον ένα (ομολογουμένως ακριβούτσικα) και να τους έχωσε στη τσάντα της. Το έκανε με μια απίστευτη άνεση και με στυλ δε συμβαίνει τίποτα. Μετά γυρίσε και είπε εις άπταιστον ελληνική, στην κόρη της που είχε έρθει να τη βρει "πάμε να φύγουμε; κουράστηκα εδωμέσα". Τώρα από τι κουράστηκε δεν κατάλαβα: από το κλέψε, κλέψε μήπως;

 

 

 Οι επόμενες μέρες ήταν μαγικές. Κατεβήκαμε στην Καρδαμύλη που είναι στη Μάνη. Μέναμε σε ένα μαγευτικό ξενοδοχείο το Βάρδια, που έχει φοβερή θέα.

Ξυπνούσαμε κάθε πρωί και είχαμε την καταγάλανη θάλασσα πιάτο. Καθόμασταν στο όμορφο μπαλκονάκι και τρώγαμε το πρωινό μας θαυμάζοντας το τοπίο και παρακολουθώντας τα χελιδώνια που είχαν κτίσει τη φωλιά τους στο μπαλκόνι μας.

  

  

 

Το όμορφο λιμανάκι της Στούπας.

 

Όλα τα ταβερνάκια της περιοχής έχουν φοβερό φαγητό και πάρα πολύ καλές τιμές. Μου έκανε εντύπωση ότι ενώ είχε πολλούς τουρίστες ήταν παντού πεντακάθαρα, περιποιημένα και όμορφα. Βαβούρα δεν υπήρχε. Ο κόσμος ήταν ήσυχος και κυριολεκτικά ηρεμήσαμε και ξεκουραστήκαμε τις πέντε μερούλες που περάσαμε εκεί. 

Σημαντική σημείωση: Το καλύτερο μοχίτο που έχω πιεί ως τώρα ήταν στο Tikla στην Καρδαμύλη.

~~~~~~~~~

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τις παραλίες, που είναι οι αδυναμία μου.

 

  

  

  

  

  

Η θέα μέσα από τη θάλασσα.

Οι Ελιές, ένα πολύ όμορφο ταβερνάκι κοντά στην παραλία,  

με νόστιμο φαγητό και καλή εξυπηρέτηση.

 

 

Ένα μπουκέτο φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα.

 

  

  

 

Μακάρι να γινόταν ο μήνας των διακοπών να ήταν δυο φορές το χρόνο.. τουλάχιστον.

Αποκλεισμός αναγνωστών;

Ο θεσμός των αναγνωστών ή followers βοηθά στην κοινωνική δικτύωση, τη γνωριμία και τον εντοπισμό άλλων μπλογκερ που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα.

Ένα αρνητικό είναι ότι αν κάτι δεν πάει καλά με κάποιον από τους αναγνώστες ο διαχειριστής και ιδιοκτήτης του μπλογκ δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τον απομαρκύνει. 

Παρ' όλα αυτά ο διαχειριστής του μπλογκ έχει την πιο κάτω επιλογή: Αποκλεισμός αυτού του χρήστη, όπως φαίνεται στη φωτογραφία πιο κάτω.

Για να μπορέσετε να βρείτε την πιο πάνω επιλογή και να την ενεργοποιήσετε αν επιθυμείτε ακολουθείστε τη πιο κάτω διαδικασία:

1) Πηγαίνετε στον Πανόπτη/Dashboard 

2) Πατήστε πάνω στο αριθμό των Αναγνωστών/Followers που φαίνεται ακριβώς δίπλα από τον τίτλο του μπλογκ σας. 

Πατώντας εκεί θα μεταφερθείτε σε μια σελίδα όπου φαίνονται όλες οι φωτογραφίες των αναγνωστών/followers μαζί με τα ψευδώνυμα/nicknames τους.

3) Πατήστε πάνω στη φωτογραφία του κάθε αναγνώστη θα βρεθείτε στο σημείο όπου έχετε τις επιλογές όπως φαίνονται πιο πάνω. 

4) Μπορείτε είτε να πρσθέσετε τον αναγνώστη στους φίλους σας, είτε να τον αποκλείσετε από το μπλογκ σας αφαιρώντας του έτσι τη δυνατότητα να εγγραφεί στο μπλογκ σας και να βλέπει τις ανανεώσεις που κάνετε στο reading list. Επίσης το όνομα του δε θα εμφανίζεται στο σημείο που φαίνονται όλοι οι αναγνώστες σας. 

Από την άλλη όμως, απ'τη στιγμή που το μπλογκ είναι δημόσιο, δεν μπορείτε να τον σταματήσετε από τον να εγγραφεί μέσω των άλλων feeds στο blog, να διαβάζει τις αναρτήσεις σας ή να αφήνει σχόλια όταν θέλει.

Εγώ, ο εαυτός μου και το μπλογκιν’

Το Σεπτέβρη του 2006 βρέθηκα άνεργη. Έτυχε τότε και διάβασα θυμάμαι σ’ ένα άρθρο στο Φιλελεύθερο για τα μπλογκς. Όπως κάνω πάντα, πήγα κι έψαξα το θέμα στο google. Βρήκα τον blogger και το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς, έφτιαξα τον παρόντα λογαριασμό, χωρίς καμία ιδέα για το τι θα έγραφα, αν θα έγραφα ή οτιδήποτε.
Προσπαθούσα θυμάμαι να βρω άλλα ελληνικά μπλογκς, ή έστω μπλογκς που να με ενδιέφερε η θεματολογία τους, αλλά με αυτό το κουμπάκι στο reader που λέει next blog δεν είχα και πολύ τύχη. Έτσι προσπάθησα από κει που λέει blogs of note και βρήκα κάτι μπλογς - αμερικάνικα ως επι τω πλείστω - κι άρχισα να τα διαβάζω.

Ακόμα δεν είχα ιδέα τι θα έγραφα, αν θα έγραφα ή απλά θα κοιτούσα κτλ. Ένιωθα πολύ διστακτική να γράψω τις σκέψεις μου ή να κάνω οτιδήποτε άλλο.

Μετά από κάμποσο καιρό (σχεδόν δυο χρόνια μετά κι αφού είχα ξεχάσει και παρατήσει το λογαριασμό μου) έφτιαξα ένα μπλογκ το χάος και το χρησιμοποιούσα σαν ημερολόγιο. Έγραφα δηλαδή ότι μου κατέβαινε και ήθελα να θυμάμαι ή να ξεφορτώσω κάπου.

Μια μέρα από καθαρή τύχη, βρήκα ένα προφίλ έλληνα μπλογκερ ο οποίος είχε πολλά ελληνικά μπλογκ στη στήλη που φαίνεται τι παρακολουθεί ο καθένας. Άρχισα να χρησιμοποιώ το προφίλ του σαν οδηγό και πατώντας στα λινκ άλλων ελλήνων μπλογκερ μπήκα στην ελληνική μπλογκογειτονιά.

Κάπου εκεί έφτιαξα άλλο ένα μπλογκ, το υφιστάμενο. Το πρώτο μου ποστ ήταν στίχοι από ένα αγαπημένο τραγούδι των R.E.M. Ξαφνικά την επόμενη μέρα εμφανίζεται ένας αναγνώστης! Τρελάθηκα! Δεν το περίμενα κι ένιωσα, για κάποιο λόγο μια μεγάλη υποχρέωση απέναντι του να γράψω κάτι, αφού μπήκε στον κόπο να γραφτεί στο μπλογκ μου. Ο ιστορικός για μένα πρώτος αναγνώστης μου ήταν ο Theo ο Κηπουρός! Κηπουρέ μου άθελα σου με βοήθησες και σ’ευχαριστώ δημόσια!

Αρχικά και για πολλούς μήνες έγραφα σπάνια δικές μου αναρτήσεις. Έκανα το ένα μπλογκ λογοτεχνικό, κάνοντας αναρτήσεις με ποιήματα από αγαπημένους ποιητές. Και σ’ αυτό έκανα αναρτήσεις για ιατρικά θέματα ή θέματα υγείας που με ενδιέφεραν ή μου τραβούσαν τη προσοχή.

Κάπου στον Μάρτιο αν θυμάμαι καλά, είχα πλέον κουραστεί με τη μορφή που είχαν πάρει και τα δύο μπλογκ. Έψαχνα να κάνω αλλαγές τόσο στην εμφάνιση όσο και στο περιεχόμενο. Έτσι γεννήθηκε και η ιδέα για ένα τρίτο μπλογκ το everywhere-nowhere στο οποίο αποφάσισα να γράφω πιο προσωπικά βιώματα, σκέψεις και προβληματισμούς.

Στην πορεία άλλαξα κι αυτό το μπλογκ και σταμάτησα να κάνω αναρτήσεις από άλλες σελίδες για θέματα υγείας. Αντίθετα άρχισα να γράφω ότι με προβληματίζει, με βασανίζει, με χαροποιεί, με εξιτάρει κ.ο.κ.

Τώρα η επόμενη μου σκέψη είναι να κάνω ένα μπλογκ στη wordpress για να δω πως είναι κι εκεί τα πράγματα... Α κι έχω κι ένα μπλογκ κρυφό σε καθαρή μορφή ημερολογίου. Άρα αν φτιάξω κι αυτό στη wordpress θα έχω σύνολο 4+1=5!!!

Μ’όλα αυτά λέω στον εαυτό μου ήταν να μην αρχίσω, να μην πάρω φόρα. Τώρα που άρχισα ποιος με πιάνει! 

Αρχίζω να πιστεύω ότι μάλλον το γράψιμο στο μπλογκ με βοηθά και λειτουργεί σαν ένα είδος ψυχοθεραπείας. Ειδικά από τη στιγμή που προφορικά δεν έχω εφράδεια λόγου, το να γράφω αυτά που με απασχολούν με έχει βοηθήσει αφάνταστα! 

Και το θετικότερο όλων είναι η δική σας συμμετοχή που με κάνει να συνειδητοποιώ πως ζω σε ένα παγκόσμιο χωριό κι έχω γύρω φίλους που κάνουν τον κόπο να με διαβάζουν και να κάνουν σχόλια στα γραπτά μου!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ!

Αυτό που με προβληματίζει τώρα τελευταία είναι μήπως με όλα αυτά τα μπλογκ σκορπίζομαι κι αν θα ήταν καλύτερο να περιορίσω τις σκέψεις μου σε ένα, άντε το πολύ δυο και τα άλλα να τα αφήσω... 

Πάντα προβληματίζομαι πως μπορώ να αλλάξω και να βελτιώσω τη ζωή μου, το χώρο που ζω, το γραφείο μου και γενικά αγαπώ τις αλλαγές και τις αναβαθμίσεις πάρα πολύ. Άρα τα μπλογκ δε θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση στο πνεύμα ανανέωσης και βελτίωσης που μ’ αρέσει να υπάρχει παντού γύρω μου.

Όπως και να ’χει το θέμα όσο μπορώ να έχω πρόσβαση σε υπολογιστή και στο διαδίκτυο και έχω τα δυο μου χέρια, τα μάτια, την όραση μου και το μυαλό μου (γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο σ’ αυτή τη ζωή) θα συνεχίσω να μπλογκάρω γιατί γουστάρω! Χαχαχα έκανα και σλόγκαν:

ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΜΠΛΟΓΚΑΡΩ!

στα γρήγορα

είναι περίεργο ή τρελό,

αλλά..

όπως κλαίω καμιά φορά στον ύπνο μου,

όπως κλωτσάω,

όπως φωνάζω,

όπως κουνάω τα πόδια λες και τρέχω,

έτσι και γελάω στον ύπνο μου!

προχθές μάλιστα ξύπνησα σκασμένη στα γέλια!

Κάθε Σεπτέμβρη - Φοίβος Δεληβοριάς

Ένα γλυκό νοσταλγικό τραγουδάκι γι’αυτό το μελαγχολικό μήνα που ξεκινά σήμερα. 

Αφιερωμένο στο φθινόπωρο, στα πεσμένα φύλλα, στις πρώτες βροχές, στον όμορφο καιρό και στη γλυκιά μελαγχολία..

Κάθε Σεπτέμβρη θα γυρνάς απ' το χωριό σου
και μόνο απ' τα άσπρα μερη κάτω απ' το μαγιο
θα αναγνωρίζω το κορμάκι το δικό σου
που τους χειμώνες το κοιτάζω μόνο εγώ

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω....
αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μενω ανοικτός
κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.....

Κάθε Σεπτέμβρη θα δαγκώνεις ένα μήλο
κι εγώ θα κάθομαι να βλέπω σαν Αδαμ
τον πειρασμό να σε τυλίγει σαν το φύλλο
και να μου κάνει την καρδιά μου γης μαδιαμ

Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω....
αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μενω ανοικτός
κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω
κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.....