13 Οκτ 2011

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν

Μερικές φορές εγκλωβίζομαι στο παρόν μου και ξεχνώ το παρελθόν. Το να ζεις στο τώρα είναι υγεία, αλλά καλό είναι μη ξεχνάς τι έζησες. Αυτό το κείμενο της Ιφιγένειας (που  πρώτη φορά διάβασα το μπλογκ της, λόγω του βυτίου που έγραψε στο δικό του μπλογκ) με συγκλόνισε κυριολεκτικά.

Έχω ξαναγράψει στο 'Εγω ο εαυτός μου και το μπλογκιν' πως ήμουν άνεργη για κανένα οκτάμηνο. Ήταν άλλη εποχή τότε (όχι και πολύ μακρινή, το 2006) και δουλειές υπήρχαν, οι άνεργοι δεν ήταν πάρα πολλοί και είχα την τύχη να βρω δουλειά μετά απ'αυτό το χρονικό διάστημα. Το θέμα είναι ότι είχα ξεχάσει, μέχρι που διάβασα το κείμενο, πως ήταν τότε. Πως ένιωθα εντελώς άχρηστη και περιττή. Είχα συνειδητοποιήσει θυμάμαι ότι στην κοινωνία που ζούμε είσαι αυτό που κάνεις. Αν είσαι άνεργος δεν είσαι κάτι. Είναι σκληρό να το συνειδητοποιείς με αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς είναι αληθινό.

Κι όμως, αν και αυτή ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, κατάφερα χωρίς να προσπαθήσω, να ξεχάσω πως ήταν η καθημερινότητα μου τότε. Πόση κατάθλιψη ένιωθα κάθε μέρα, πόση αγωνία για το μέλλον, πόσο άγχος. 

Το κείμενο της Ιφιγένειας μου το θύμισε με τον πιο δυνατό τρόπο και δεν ντρέπομαι να το γράψω ότι γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα - γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν να μη θέλουν τη ζωή τους αν χάσουν τη δουλειά τους, γιατί δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ έμπρακτα να κάνω για να βοηθήσω. Από τα λίγα κείμενα της Ιφιγένειας που διάβασα κατάλαβα ότι πρέπει να είναι δυνατός άνθρωπος που ξέρει να παλεύει. Δεν είμαστε όλοι όμως έτσι, δεν έχουμε όλη τη ψυχική δύναμη να παλεύουμε, πασχίζουμε, να κτυπιόμαστε με αντιξοότητες και δυσκολίες. Αν ρίξεις κάποιον που δεν ξέρει κολύμπι, στη θάλασσα ίσως να μάθει αναγκαστικά να κολυμπάει, αλλά ίσως και να πνιγεί. 

Ζούμε σε μια εποχή που οι κυβερνήσεις στις δυτικές κοινωνίες, έριξαν ή ρίχνουν τους λαούς στη θάλασσα, χωρίς να νοιάζονται αν αυτοί θα κολυμπήσουν ή θα πνιγούν. Προχωράμε αργά, αλλά δυστυχώς πολύ σταθερά σε ένα εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα (θυμάμαι αυτό να το λέει ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο το 2001 και να μην τον πιστεύω, να σκέφτομαι ότι τα βλέπει όλα μαύρα και δυσοίωνα) με όλα τα συνεπακόλουθα που έχει κάτι τέτοιο στον καθένα προσωπικά και στις κοινωνίες συλλογικά. 

Όμως πάντα υπάρχουν όρια και περιθώρια. Νομίζω και ελπίζω ότι ο κόσμος δε θα αφήσει αμαχητί να τον στείλουν σε καθεστώς δουλίας στην ολιγαχρία, στα πλούτη και το κεφάλαιο. Νομίζω και ελπίζω ότι θα αντιδράσει, ατομικά και συλλογικά όχι για τα περιττά αλλά για να μην αρπάζουν οι λίγοι τον κόπο του, να μην ικανοποιούνται οι λίγοι με το να υποφέρουν οι πολλοί.

Και όχι η ιστορία δεν πάει μπροστά, δεν κινούμαστε σε μια ευθεία. Στην καλύτερη περίπτωση ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά, με πολλά πισωγυρίσματα.

photo from www.pitt.edu
Ως εδώ λοιπόν όπως λέει ο old boy. Ό,τι έκαναν έκαναν. Ας φύγουν τώρα όλοι αυτοί!

6 σχόλια:

  1. Κορίτσι μου γλυκό, πόσες αλήθειες,πόση αβεβαιότητα,θλίβομαι που βλέπω παιδιά 30-35 χρονών και δεν έχουν μια δουλειά,τι οικογένεια να κάνουν; πότε; πως; με τρομάζει το μέλλον όχι για μένα, μα για σας, για τα παιδιά μου...
    Που θα πάει;; μέχρι πότε;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε! άνεργη σπίκινγκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΦΟΥΛΗ μου το μέλλον είναι για να το αρπάξουμε απ'τα μαλλιά να το κτυπήσουμε κάτω σαν χταπόδι και να το φέρουμε στα μέτρα μας!
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ουφ! άνεργοι και ενεργοί όλοι μαζί μια γροθιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. daisy είναι πολύ ωραίο να είσαι ευαίσθητη στον ανθρώπινο και μη πόνο!!Σίγουρα η ανεργία είναι το μεγαλύτερο αγκάθι κυρίως στους νέους!!!Δεν σου επιτρέπει να είσαι ανεξάρτητος και είναι ότι χειρότερο!! Δυστυχώς ο μεσαίωνας μάλλον (κατ'εμέ σίγουρα) είναι μία ορατή πραγματικότητα!!!
    Είμαι όμως λίγο δύσπιστη ως προς την κοινοποίηση με δραματικό τρόπο του προβλήματός μας!!Μακάρι στην προκειμένη περίπτωση να διαψευστώ!!! Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. χρυσάνθη μου πιστεύτω ότι όταν φτάσεις στον πάτο δε σε νοιάζει να δημοσιοποιήσεις τον πόνο σου. Ίσως εγώ κι εσύ να μην το κάναμε αλλά κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πες κάτι, ή μάλλον γράψε αυτό που σκέφτεσαι! :)

Το μπλογκιν είναι πάθος

Πόσα χρόνια έχω να γράψω; Σίγουρα πολλά αν και θα ήθελα να είχα συνεχίσει. Το αγαπάω το μπλογκιν με πάθος όπως δεν αγάπησα ποτέ το τουιτερ. ...