Life... everywhere...

Κλαψ λυγμ σνιφφφφ

2012-01-28T11:30:00.000+02:00

Το κλάμα σε ξαλαφρώνει και σε κάνει να αισθάνεσαι ένα είδος κάθαρσης. Εμείς οι γυναίκες συνήθως κλαίμε περισσότερο απ'τους άντρες γιατί η κοινωνία και οι απόψεις της υπαγορεύουν στα αγοράκια από πολύ μικρή ηλικία ότι "οι άντρες δεν κλαίνε". Αυτό που ξεχνούν ή αγνοούν ίσως, είναι ότι το κλάμα μπορεί να φαίνεται σαν αδυναμία αλλά ούσιαστικά δίνει δύναμη σ'αυτόν που κλαίει γιατί απ'τη μια εκφράζει το συναίσθημα του αντί να το καταπνίγει κι απ'την άλλη όταν κλαίει κάποιος μπροστά σε άλλους συνανθρώπους του έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να λάβει βοήθεια, κατανόηση και συμπόνοια απ'τον άλλο που φαίνεται πιο "σκληρός" κι "ανθεκτικός".

Προσωπικά έτσι κι αλλιώς κλαίω αρκετά εύκολα αν και το αποφεύγω σε 'δημόσιες' στιγμές. Κρατάω τα δάκρυα μου για τις ιδιωτικές στιγμές συνήθως... έλα όμως που τώρα με την εγκυμοσύνη και τις ορμόνες που χορεύουν ασταμάτητες στο σώμα μου, οτιδήποτε μπορεί να στείλει σε ένα άμεσο πλάνταγμα.. Και τι δε μ'έχει κάνει να κλάψω τους τελευταίους μήνες.. Διαφημίσεις απ'τις 'πραγματικά' συγκινητικές μέχρι τις άσχετες για αυτοκίνητα ή βούτυρα. Ταινίες, ειδήσεις, βιβλία, ιστορίες σε περιοδικά, στο ιντερνετ, κείμενα στα μπλογκς, τραγούδια, μουσική, κάτι που μου άρεσε πολύ, κάτι που δε μου άρεσε καθόλου κ.ο.κ.

Βασικά πλησιάζω τα όρια του γελοίου με το κλάμα που έχω ρίξει για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σας. Αν τα μάτια μου είναι βρύσες είναι απ'αυτές τις ελλατωματικές που στάζουν και σου σπάνε τα νεύρα. Είπαμε να κλαίμε, να αποφορτιζόμαστε και να επωφελόμαστε τα θετικά του κλάματος αλλά αυτό πια το καθημερινό άρχισε να καταντά περίεργο. Απ'την άλλη το θετικό είναι ότι εξίσου εύκολο έχω και το γέλιο οπότε κάπως ισοζυγιάζει η κατάσταση θέλω να πιστεύω. Τώρα τι παιδί θα βγάλω με όλες αυτές τις ακραίες εναλλαγές συναισθημάτων είναι άλλο ερώτημα.

Πάντως το θετικό είναι ότι μετά από το κλάμα αισθάνομαι ξαλαφρωμένη και χαρούμενη. Άρα πολύ πιθανό να ξέρουν οι ορμόνες τι κάνουν.

Ξέχασα ν'αναφέρω (άλλο ένα πράγμα που αλλοιώθηκε ή μάλλον εξαφανίστηκε σχεδόν απ'τις ορμόνες είναι η μνήμη..) ότι αν κάποιος μου πει μισή κουβέντα που την πάρω ως αρνητική ή επιθετική δεν υπάρχει περίπτωση να μην βάλω τα κλάματα ή τουλάχιστον να μη δακρύσω αμέσως. Αν δε αισθανθώ ότι γίνεται κάτι άδικο εις βάρος μου; Τότε είναι που το δάκρυ γίνεται ποταμός.

Ευτυχώς δε μου λείπουν και τα δάκρυα χαράς ή ευγνωμοσύνης. Αν κάτι καλό συμβεί σίγουρα θα δακρύσω, αν κάποιος μου πει μια καλή κουβέντα δάκρυυυυυυυυυυυ.. βρε μπας και είμαι κόρη του Ξανθόπουλου σε καμιά απ'τις ταινίες του και δεν το ξέρω; Λέω γω τώρα, γιατί τόσο δάκρυ δεν μπορώ να φανταστώ που στο καλό το είχα φυλαγμένο και πως και αποφάσισε να εκφραστεί όλο μαζί τώρα.

Δε σας κρύβω πάντως ότι δε θα με πειράξει καθόλου όταν σταματήσω να κλαίω καθημερινά και με το παραμικρό. Άλλωστε όταν με το καλό γεννηθεί το αγγελούδι μου θα αναλάβει εκείνο τη σκυτάλη και θα περιορίσει η μαμά του τους αγώνες δακρύων.. που αν υπήρχαν σίγουρα θα έβαζα σοβαρή υποψηφιότητα για χρυσό δεν το συζητω!

Τώρα θυμήθηκα ότι όταν ήμουν μικρή κι έκλαιγα ο μπαμπάς μου έλεγε, σε μια προσπάθεια να με κάνει να σταματήσω, ότι ασχημαίνω όταν κλαίω.. πράγμα που όχι μόνο ποτέ δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά με έκανε να κλαίω ακόμα πιο σπαραχτικά. Για κάποιο λόγο όμως εκείνος δεν το είχε καταλάβει και την ίδια τακτική είχε κάθε φορά με τα ίδια δακρύβρεχτα αποτελέσματα.

ΥΓ. Θυμάστε την καταπληκτική ταινία του Johnny Depp Cry baby? Νομίζω ταιριάζει πολύ με το ποστ! Άσε που εκεί ήταν (όπως πάντα είναι δηλαδή) ένας κούκλος και μισός ;)

La la la trela k kordela

2012-01-26T10:45:00.001+02:00

Γιουροβιζιονική βραδιά χθες με την επιλογή του τραγουδιού που θα στείλουμε φέτος στο διαγωνισμό.

Καταρχάς το τραγούδι που επιλέγηκε καλό είναι. Η Ήβη Αδάμου με τη φωνή και την παρουσία της πιστεύω ότι όποιο κι αν είχε επιλεγεί θα το υποστήριζε άψογα, γιατί έχει αυτό το κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει.

Στη συνέχεια να ευχαριστήσω θερμά το ρικ που φρόντισε για μια βραδιά γεμάτη γέλιο.. φορ ολ δε ρονγκ ριζονς. Να'στε καλά βρε ατιμούτσικα, μας σκέφτεστε κι εμας, μη μείνουμε από υλικό και δεν έχουμε να γράψουμε.

Με το που ξεκίνησε η εκπομπή...σσσσσσσσ ησυχία, μόνο εικόνα βλέπαμε και ήχο κανένα. Αναρωτιόμουν μπας κι έπαθε κάτι το κανάλι, ή η τηλεόραση, στο ζάπινγκ όμως τα άλλα κανάλια ακουγόντουσαν κανονικά... Επιστρέφω πίσω, μπααα άκρα του τάφου σιωπή και κάποιος με πολλά μαλιά να κατεβαίνει μια σκάλα και κάτι να λέει που θα είχα καταλάβει αν διάβαζα χείλη. Για κακή μου τύχη δεν διαβάζω. Μετά από κανένα 2λεπτο ήταν; 5λεπτό; Θα σας γελάσω και δε θέλω, ωωωωωω του θαύματος ακούγεται μια φωνή που αντιστοιχεί στο πυκνομάλλικο αγόρι.

Μιλάμε για τέτοιο πυκνό μαλλί που δεν έχω ματαξαναδεί, εντυπωσιάστηκα η γυναίκα. Και μαύρο κατάμαυρο πίσσα, κοράκι. Ευτυχώς το αγόρι ανάδειξε όχι μόνο το μαλλί αλλά και την κορμοστασία του γιατί άλλαξε 5 διαφορετικά κουστούμια στη διάρκεια μιαμιση ωρίτσας συν ενός συνόλου πιο σπορ = σύνολο 6 εμφανίσεις. Ελπίζω μόνο όλες αυτές τις αλλαγές να μην τις πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι..

Αντιθέτως η τραγουδίστρια που θα ήταν πιο φυσικό κι αναμενόμενο να αλλάξει ρούχα συχνά, έβαλε δυο φορεματάκια όλα κι όλα. Το ένα μαύρο, όμορφο από τη μέση και πάνω και κοντό αναδείκνυε τα ωραία πόδια της.. αλλά (φυσικά κι υπάρχει αλλά είχατε καμιά αμφιβολία;) η φούστα ήταν τόσο φουσκωτή που της έκανε ένα ποπό διπλάσιο απ'ότι έχει. Το δεύτερο φορεμάτακι που φόρεσε για να πει τα τραγούδια ήταν ασημένιο και πάλι ωραίο απ'τη μέση και πάνω, κοντό για να αναδεικνύονται τα πόδια της... όμως όμως όμως είχε τόσο υλικό γύρω απ'τον πισινό που αυτή τη φορά της τον πενταπλασίαζε! Και προσέξτε μιλάμε για μια κοπέλα που δεν έχει θέμα στο συγκεκριμένο σημείο. Σκεφτείτε να βάλει αυτό το φόρεμα η J.Lo ή η Beyonce ξέρω γω. Ελπίζω στη Γιουροβίζιον να βάλει κάτι λιγότερο πεταχτοκολικό.. και περισσότερο κολακευτικό.

Σημαντικό στοιχείο της βραδιάς ήταν φυσικά το κοινό... κοινό; ή κενό; Γιατί ακόμα κι αυτοί που υποτίθεται είναι φαν της Γιουροβίζιον κι έχουν κι ειδικό σύνδεσμο κτλ είχαν ένα ενθουσιασμόοοοοο όσο αναψυκτικό που ΄χει χάσει όλο το ανθρακικό. Άκουγαν τα τραγούδια με την ίδια συμμετοχή που έχει ο ψόφιος κοριός, τα χέρια ακουμπησμένα στα πόδια και το βλέμμα κενό. Ούτε ένας να κουνιέται ελάχιστο. Ο πιο ενθουσιώδης, σπιρτόζος θεατής κτυπούσε παλαμάκια σε ρυθμό.. άλλου τραγουδιού!

Αναμενόμενα όλα αυτά αν ισχύει αυτό που έγραφε το Σάββατο εβδομαδιαίο περιοδικό.. ότι τις περισσότερες προσκλήσεις πήραν οι υπάλληλοι του ρικ κι οι συγγενείς τους. Προφανώς ο ενθουσιασμός τους τέλειωσε την ώρα που εξασφάλισαν την πρόσκληση και την ώρα που έφτασαν στο στούντιο οι πιο πολλοί σκέφτοταν "ουφου εν ανάγκη να χάσω την ώρα μου τωρά;!" Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσο ψόφιοι κι αμέτοχοι ήταν στη μουσική. Τουλάχιστον χειροκροτούσαν στο τέλος τα παιδιά για να ακουστεί κάτι και να μας αποδείξουν πως η αίθουσα δεν ήταν γεμάτη με life sized dolls.

Nα σας πω κάτι dears? δεν πήγατε εκεί για να ακούσετε τα κρύα ως επί τω πλείστω αστεία του παρουσιαστή που έκανε ένα σωρό σαρδάμ. Γιατί εκεί είδα ότι όλοι έπερναν ζωή και πέθαναν στα γέλια για 2 δέπτερόλεπτα. Για να μην αναφέρω το τεράστιο σοκ που έπαθα όταν διάβασα στους τίτλους τέλους ότι είχε γράψει ο ίδιος τα κείμενα. Σκέψου τι σαρδαμ θα'χε κάνει αν του τα είχε γράψει άλλος!

Πάλι καλά που η Ήβη ήταν επαγγελματίας και προφανώς είχε στο μυαλό της ότι τραγουδά για ένα κοινό που βλέπει στο σπίτι αλλιώς πως να ενθουσιαστεί και να τραγουδήσει όπως έπρεπε για τους ψόφιους κοριούς που'χει μπροστά της;

Στα ελάχιστα θετικά ήταν το σκηνικό που ήταν απλό και όμορφο, χωρίς υπερβολές αλλά ταιριαστό με την περίσταση. Η κριτική επιτροπή που ήταν πιο ζωντανή απ'όλο το κοινό και τα βίντεο μέσω skype από τους δημιουργούς των κομματιών που ήταν ωραία ιδέα η προβολή τους.

Σημαντικότατο ανακοινωθέν: Για όσους δεν το'χετε μάθει ακόμα φέτος μετά από πάρα πολλά χρόνια Ελλάδα και Κύπρος θα'μαστε μαζί στον πρώτο ημιτελικό μετά από κλήρωση που έγινε χθες. Για να δούμε τώρα τι τραγούδι και ποιον θα στείλει η Ελλάδα...

Μπρρρρρ καιρός για χουχούλιασμα!

2012-01-24T14:50:00.000+02:00

Το 2012 μας μπήκε με βροχές, χιόνια και πολύ πολύ κρύο. Όσοι με διαβάζετε καιρό ξέρετε πολύ καλά (το'χω γράψει άλλωστε ένα σωρό φορές εδωμέσα) ότι αγαπώ τον καλό καιρό. Ήλιος, ζεστούλα, γαλανός ουρανός είναι αγαπημένα και άνοιξη-καλοκαίρι λατρεμένες εποχές. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν τώρα το χειμώνα με το κρύο, τη συννεφιά και τις βροχές υποφέρω.

Συνήθως εδώ στη Λεμεσό και γενικά στην Κύπρο, βρέχει για λίγο και μετά ξαναπροβάλλει ο ήλιος. Φέτος όμως το σκηνικό είναι διαφορετικό... βρέχει, βρέχει και βρέχει.. ήλιος πουθενά! Ειδικά αυτό το μήνα που όλοι μας έλεγαν να περιμένουμε μέχρι το τέλος του τις αλκυονιδες μέρες η απογοήτευση είναι μεγάλη.

Φυσικά για να πω την αλήθεια χθες μας έκανε τη χάρη κι έκανε μια μικρή ανάπαυλα απ'τη συννεφιά με λίγο ήλιο που συνεχίστηκε ευτυχώς και σήμερα το πρωί... αλλά τώρα μας τα χαλά πάλι! Μα τι στο καλό αναρωτιέμαι.. μπας και έχει καλοκαιρία στη βόρεια Ευρώπη και μας έστειλε τον κακό καιρό της;

Ας ελπίσουμε αυτές οι περίφημες αλκυονίδες να κρύβονται για να ξεπροβάλλουν έστω κι αργά μες το Φεβράρη, να δούμε λίγο ήλιο και να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας που έχει παγώσει το καημένο.

Φέτος με την οικονομική κρίση όλο και κάποιο εναλλακτικό τρόπο να ζεσταθούμε έχουμε σκεφτεί οι περισσότεροι πιστεύω. Είναι οι κουβερτουλες που άφησαν τα κρεββάτια και αγκαλιάζουν γόνατα μπρος στη tv, ή το laptop, είναι οι θερμοφόρες, οι ξυλόσομπες και για τους πιο.. διασκεδαστικούς whisky in the jar γιατί λίγο ποτάκι ανάβει τα αίματα πως να το κάνουμε;

Το βράδυ κάτω απ'τα παπλώματα πολλά μπορούν να συμβούν για να μας ζεστάνουν χωρίς να περιλαμβάνουν θερμάνση, ηλεκτρικές κουβέρτες και τα παλιά μπανάλ και βαρετά μέσα διατήρησης της θερμοκρασίας. Φαντασία και θέληση να υπάρχει κι όλα γίνονται σωστά;

Ζωή, υγεία, 3η ηλικία

2012-01-21T16:00:00.000+02:00

Η Ζυράννα Ζατέλη στο τελευταίο βιβλίο της Ηδονή στον Κρόταφο γράφει κάτι που από τότε που το διάβασα το σκέφτομαι συχνά και με έχει προβληματίσει αρκετά.

Κι αυτή η νεόκοπη (;) αντίληψη του να ζούμε σαν άρρωστοι - ν' αποφεύγουμε το ένα, ν' αποφεύγουμε το άλλο - προκειμένου να πεθάνουμε υγιείς, δεν μου φαίνεται να συνάδει και πολύ με την ανθρώπινη φύση. Η πολλή σύνεση καμμιά φορά είναι η άλλη όψη του κινδύνου.

Στο συγκεκριμένο κείμενο μιλά για την αγάπη της για συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων που καπνίζει πολλά χρόνια και τη σχέση της μαζί τους. Το κείμενο γράφτηκε πριν την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος, το 1998 αλλά (όπως τα περισσότερα της) διαβάζεται λες και γράφτηκε χθες.

Σκεφτόμαι λοιπόν αυτή την παράγραφο, το νόημα της και προβληματίζομαι γιατί συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχει. Ανοίξτε ένα περιοδικό, μια ιστοσελίδα, ένα βιβλίο για θέματα υγείας, σε όλα θα δείτε τρόπους να αυξήσουμε τα χρόνια ζωής μας, υγιεινή διατροφή, άσκηση, αποχή από βλαβερές συνήθειες κ.ο.κ. Δε χρειάζεται να σας τα πω βομβαρδιζόμαστε όλοι καθημερινά με αυτά.

Δε λέω ως ένα σημείο καλό και θεμιτό να θες να είσαι υγιής. Όμως σε ποιο σημείο τελειώνει η απλή ενασχόληση και αρχίζει η εμμονή; Πότε κατακυριεύει τη ζωή μας στερόντας μας τις μικρές 'απαγορευμένες' απολαύσεις όλα στο βωμό της αύξησης των χρόνων ζωής; Και ποιος μας λέει ότι το να ζήσουμε πολλά χρόνια ισοδυναμεί με χαρά, ευτυχία και πρέπει να αποτελεί στόχο όλων;

Οι γιαγιάδες μου έφυγαν απ'τη ζωή στα 90 ο παππούς στα 94 (τον άλλο δεν τον γνώρισα) και τα τελευταία τους χρόνια τους θυμάμαι όλους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να είναι πολύ λυπημένοι που τους ξέχασε ο θάνατος σ'αυτή τη γη. Είχαν χάσει τη ζωή όπως την ήξεραν, είχαν χάσει τα πιο πολλά απ'τα αγαπημένα τους πρόσωπα και τη μεγαλύτερη διάρκεια της μέρας περίμεναν να πεθάνουν. Είναι ζωή αυτή; Ειναι στόχος να θες να είσαι υγιής για να ζήσεις πολλά χρόνια μέχρι να νιώθεις έτσι;

Έχω δει κι εγώ τους υπεραιωνόβιους και τις υπεραιωνόβιες που δείχνουν τα κανάλια κατά καιρούς και πάντα τους κάνουν να φαίνονται τρισευτυχισμένοι που είναι τόσο μεγάλοι σε ηλικία. Σίγουρα κάποιοι απ'αυτούς είναι ευχαριστημένοι μ'αυτό. Όμως προσέξτε την επόμενη φορά που θα τους δείτε τα μάτια, το βλέμμα αυτών των ανθρώπων και θα δείτε εκεί την αλήθεια, όχι στα λόγια και όχι στα χαμόγελα..

Δε λέω να κάνουμε καταχρήσεις και να μην είμαστε προσεχτικοί. Όμως να κάνουμε ό,τι κάνουμε χωρίς εμμονές και κολλήματα και το κυριότερο χωρίς ενοχές. Το σοφό τραγουδάκι το'χει πει καλύτερα από μένα άλλωστε

Μια ζωή την έχουμε κι αν δε τη γλεντήσουμε

τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε

Για να μην αρχίσω ν'αναφέρω πολύ πρόσφατα παραδείγματα ατόμων που έκαναν απόλυτα φυσική ζωή, με άσκηση, αποχή απ'όλα όσα θεωρούνται βλαβερά κτλ που για τον ένα ή τον άλλο λόγο (είτε γιατί τους πρόδωσε η καρδιά τους ανεξαρτήτως 'υγιεινής ζωής', είτε λόγω τροχαίου) έχασαν τη ζωή σε πολύ μικρή ηλικία - πολύ πριν προλάβουν να κοντέψουν καν τα γηρατεία. Άραγε αυτοί οι άνθρωποι αν υπήρχε ένας τρόπος να είναι ψηλιασμένοι ότι θα φύγουν τόσο γρήγορα θα έπεφταν τόσο φανατικά στις στερήσεις και τις υγιεινές επιλογές; Ή θα ξέδιναν πιο συχνά; Θα υπέκυπταν στα πάθη τους πιο συχνά;

Τέλος γιατί να φοβόμαστε τόσο πολύ τη λεγόμενη τρίτη ηλικία; Είναι κι αυτή μέρος της ζωής όπως η βρεφική, η παιδική κ.ο.κ. Σαν παιδιά είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι στους άλλους. Δεν είναι θέμα επιλογής αλλά θέμα ανάγκης. Αν συμβαίνει το ίδιο προς το τέλος της ζωής γιατί αυτό να'ναι τόσο μαύρη κατάρα που τρέχουμε όλοι να αποφύγουμε πάση θυσία; Και πόσο ρόλο παίζει ο εγωισμός μας σ'αυτό;

Προσωπικά πιστεύω ότι η κάθε ηλικία έχει τις χαρές και τις λύπες της. Τα αρνητικά και τα θετικά της. Στην τρίτη ηλικία που τόσο τρέμουμε όλοι, μπορώ να δω σαν θετικό το ότι οι πιο πολλοί ξεφορτώνονται τις ανασφάλειες, τις φοβίες και τα άγχη που κουβαλούσαν μια ζωή και ζουν πιο ήρεμα κι απενοχοποιημένα. Μάλιστα κάποια άτομα φιλοσοφούν τη ζωή και βρίσκουν νόημα εκεί που νεότεροι τα έβλεπαν όλα διαφορετικά.

Μετά οι ηλικιωμένοι έχουν όλο το χρόνο να βγουν απ'το σπίτι, να πάνε για καφέ και να καθίσουν με τις ώρες, να μιλήσουν, να παίξουν, γιατί όχι; να καβγαδίσουν. Οι κουραστικές και ψυχοφθόρες υποχρεώσεις είναι παρελθόν. Όταν τους βλέπω σε καφετέριες να απολαμβάνουν τον ήλιο και τη συντροφιά ο ένας του άλλου δε σας κρύβω ότι τους καμαρώνω και τους χαίρομαι.

Τηλε-βάσανα

2012-01-17T16:00:00.000+02:00

from blog The 20th hole

Τώρα που είμαι στο σπίτι αρκετή ώρα έχω την ατυχία να παρακολουθώ περισσότερη ώρα τηλεόραση. Το τι βλέπουν τα μάτια μου και το τι ακούνε τα αυτιά μου στις 'ζωντανές' εκπομπές δε λέγεται. Τις περισσότερες φορές οι πιο πολλές εκπομπές αντέχονται μόνο στο αθόρυβο κι εκεί όχι πάντα. Μερικές φορές μόνο εκπομπές κατορθώνουν να σε διώχνουν ακόμα και στο αθόρυβο έτσι το ζάπινγκ καταντά το σπορ που εξασκεί τους αντίχειρες σε σημαντικότατο βαθμό.

από το μπλογκ Περιδιαβαίνοντας

Υπάρχει άτομο π.χ. που όταν του μιλά η παρουσιάστρια (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε, άλλωστε θίγονται μια χαρά από μόνοι τους δεν έχουν ανάγκη) χοροπηδά σαν αλογάκι της Παναγίας και στριφογυρίζει ακατάπαυστα σε σημείο που προκαλεί τάσεις εμετού, ναυτία και αναγούλα σε όσους τον βλέπουν. Τα θέματα με τα οποία υποτίθεται πως ασχολείται είναι τα πλέον βαρετά και ο μόνος λόγος απ' ότι φαίνεται τον κουβάλησαν και τον κρατούν εκεί είναι για να δίνει ένα και καλά νεανικό παλμό στην εκπομπή.

Και μη φανταστείτε ότι η παρουσιάστρια είναι καμιά γριά, απλά έχει περάσει τα δεύτερα -άντα και νομίζει ότι είναι η 'μαμά' του συγκεκριμένου αλογακίου. Αποτέλεσμα να του συμπεριφέρεται σαν παιδάκι κι ας είναι κοντά στα 30..

από μπλογκ Pontokomi.com

Σε άλλη πρωινή εκπομπή συγκεκριμένη 'δημοσιογράφος' (είναι του λεγόμενου κοινωνικού ρεπορταζ-δηλ. κουτσομπολόγα) νομίζει ότι όταν είναι αγενής και απότομη κάνει τη δουλειά της καλύτερα. Έτσι σε όλους μιλά με ένα στυλ κι ένα υφάκι χίλιων καρδιναλίων. Δε λέω καλή είναι εμφανισιακά... φτάνει να κρατά το στόμα της διπλοκλειδωμένο.. πράγμα που δυστυχώς σπάνια συμβαίνει γιατί η λογοδοιάρροια είναι η καλύτερη της φίλη. Άσε που τώρα τελευταία πήγε στην ομάδα μια έξυπνη, όμορφη και γλυκιά κοπέλα κι αυτή την κοιτά με αηδία και προσπαθεί να την εκτοπίσει.. βάσει της λογικής προφανώς ότι για να είναι γλυκιά κι όχι ξυνότατη σαν την αφεντιά της κάτι δεν πάει καλά και πρέπει να την ξεφορτωθεί πάση θυσία.

Μια ξανθιά παρουσιάστρια σε άλλο κανάλι, είναι πολύ γλυκιά και χαριτωμένη... όμως ο συμπαρουσιαστής της φαίνεται να τη θεωρεί ηλίθια με περικεφαλαία αφού δε χάνει ευκαιρία να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι εκείνος και πόσο χαζοβιόλα είναι η ξανθιά. Έλα όμως που αυτή είναι πιο έξυπνη απ'ότι αφήνει να φανεί κι αυτός δεν το παίρνει χαμπάρι. Ή το παίρνει χαμπάρι και του αρέσει να τη μειώνει. Ό,τι κι αν συμβαίνει πάντως το κορίτσι χαζό δεν είναι οπότε ας σταματήσει να τη μειώνει σε κάθε ευκαιρία, καταντά κουραστικότατο και βεβαίως δεν έχει ίχνος χιουμορ αυτή η συμπεριφορά!

από το μπλογκ Νεφελοβάτης

Σε όλες σχεδόν τις εκπομπές μαγειρεύουν σε κάποια φάση. Λογικό είναι λοιπόν να δοκιμάζουν τις δημιουργίες που τους τρυπούν τα ρουθούνια. Για όλους είναι μια χαρά να δοκιμάσουν, μόλις όμως πάει να δοκιμάσει ένας συγκεκριμένος παρουσιαστής του επιτίθονται όλοι λες και πήγε να φάει ένα ταψί μπακλαβάδες μόνος του. Τι μηνύματα περνούν στον τηλεθεατή; Ότι όποιος έχει υγιή όρεξη είναι βουβάλι; Έφτασε ο άνθρωπος να μη δοκιμάζει τίποτα. Και όχι δεν είναι αστείος ο τρόπος που του επιτίθονται είναι κουραστικός και βλακώδης.

Για να μην αναφερθώ σε μια καθαρά μαγειρική εκπομπή (που τι περίεργο κόπηκε τώρα) που είχε παρουσιαστή-γλάστρο ο οποίος το μόνο που έκανε ήταν να πετάει χαζές ατάκες. Αυτός φαινόταν καθαρά ότι δεν ήξερε να βράσει ούτε νερό με αποτέλεσμα να μη βοηθά σε τίποτα και το μόνο που έκανε στο τέλος ήταν να δοκιμάζει τα έτοιμα φαγητά. Εντάξυ καταλαβαίνω είναι δύσκολοι καιροί, ο καθένας από φόβο μη ξεμείνει χωρίς δουλειά μπορεί να δεχτεί πράγματα που παλιά ούτε που θα του περνούσαν απ'το μυαλό... αλλά ας έχει κι ένα γνώμονα τουλάχιστον τα ενδιαφέροντα του. Δε γίνεται η σχέση σου σε μια εκπομπή μαγειρικής να είναι μόνο το γεγονός ότι τρως ρε φίλε. Όλοι τρώμε, είναι θέμα επιβίωσης, αυτό δε μας κάνει και ειδικούς για παρουσίαση εκπομπής μαγειρικής!

Συνήθως οι καλεσμένοι στις εκπομπές έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν και ως επί τω πλείστω δεν κουράζουν... εκτός κι αν είναι εβδομαδιαίοι συνεργάτες που παρουσιάζονται σαν ειδικοί σε ένα θέμα. Αν γράφω σε μια ιστοσελίδα για θέματα σχέσεων δε γίνομαι και ειδικός στα θέματα αυτά! Και φυσικά οι απαντήσεις που θα δώσει ένας τέτοιος 'ειδικός' στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν μόνο αντικείμενο χλευασμού στη χειρότερη θα τις ακολουθήσουν κάποιοι σαν ιερό ευαγγέλιο. Δε γίνεται επειδή ζούμε σε μια χώρα που ό,τι δηλώσεις είσαι, να βγαίνει η κάθε άσχετη και να λέει στον κόσμο πως να συμπεριφέρεται στις σχέσεις του. Αυτό την κάνει το λιγότερο χαζή και το χειρότερο επικίνδυνη. Αν το κάνει και ιδιωτικά πάλι δε μεταμορφώνεται σε ειδικό, απλά είναι επικίνδυνη του χειρίστου είδους πάει και τελείωσε!

Όσο για το ένθετο με τα μελλούμενα σε όλες τις εκπομπές. Πόσοι μελλοντολόγοι σε καθημερινή βάση μας βομβαρδίζουν με το τι θα γίνει σήμερα, αύριο, τη βδομάδα, το μήνα, το χρόνο, τη διετία, τη δεκαετία και πάει λέγοντας; Αν όλοι αυτοί ήξεραν τι θα γινόταν στο μέλλον με μας θα το μοιραζόντουσαν; Και το αηδιαστικότερο είναι το ύφος των παρουσιαστριών και των παρουσιαστών που κρέμμονται απ'τα χείλη των μελλοντολόγων λες και έχουν βρει τη λύση σε όλα τα θέματα που τους απασχολούν. Πότε επιτέλους θα καταλάβουν ότι τη ζωή του ο καθένας την κρατά στα χέρια του και το μέλλον δε γράφεται σε χάρτες, βιβλία κτλ;

Τελικά η μόνη επιλογή που μας δίνουν πολλές απ'αυτές τις εκπομπές είναι να μην πατήσουμε απλά το αθόρυβο, αλλά το μαγικό κόκκινο κουμπάκι και να ξεφορτωθούμε τις εικόνες και τα λόγια τους.

Νέα χρονιά να την πιείς στο ποτήρι

2012-01-10T10:25:00.001+02:00

Καλή χρονιά σε όλους κι όλες!

Όπως έγραψα και πέρυσι συσχετίζω αριθμούς με εικόνες και χρώματα. Το '12 μ'αρέσει πάρα πολύ σαν αριθμός και το αισθάνομαι θετικό. Είναι δύσεκτο αλλά γεννήθηκα σε δύσεκτο έτος κι εγώ και αρκετοί αγαπημένοι μου έτσι το θεωρώ τυχερό.

Πάντως ευτυχώς είχα άδικο για το '11. Κάθε άλλο παρά δυσοίωνο ήταν. Μου χάρισε μια μεγάλη χαρά τον Ιούνιο και από τότε έγινε μια απ'τις πιο θετικές χρονιές που έζησα τα τελευταία χρόνια.

Επικοινώνησε μαζί μου η Φωτεινή μετά από τόσα χρόνια που είχα να την ακούσω και να τη δω, και την επόμενη ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος!

Περιμένω κι ανυπομονώ να γνωρίσω το μωράκι που νιώθω μέσα μου κι είμαι πολύ χαρούμενη. Τώρα που κοντεύει ο καιρός γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κάθομαι στο κομπιουτερ, αλλά σήμερα μου λείψατε πολύ και ήθελα να σας επισκεφτώ έστω για λίγο.

Ελπίζω κι εύχομαι το 2012 να΄ναι μια καλή χρονιά για όλους κι όλες. Να'χουμε υγεία, χαρά και δύναμη ν'αντεπεξέλθουμε στα δύσκολα.

Γράψιμο και συγγραφείς..

2011-12-30T10:30:00.000+02:00

Πριν κάποια χρόνια είχε γίνει έκθεση βιβλίου στη Λεμεσό. Είχαν καλέσει να μιλήσει μια 'μεγάλη' συγγραφέα που θαυμάζω και πήγαμε μαζί με μια φίλη να πάρουμε βιβλία και να την ακούσουμε. Όταν φτάσαμε ο χώρος που θα γινόταν η ομιλία ήταν ήδη μισογεμάτος και έτσι καθίσαμε κάπως μπροστά, κοντά στο τραπέζι που ήδη καθόταν η 'μεγάλη' συγγραφέας. Μέσα μου είχα ένα έντονο ενδιασμό γιατί ξέρω πως οι συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο με άτομα που θαυμάζεις από μακριά συνήθως σε ετοιμάζουν για απογοητεύσεις. Προσπάθησα να κρατήσω ανοιχτό μυαλό όμως.

Η ώρα πέρασε και ξεκίνησε η ομιλία. Η δική της ήταν εξαιρετικά σύντομη και περιεκτική, καθόλου κουραστική. Μετά δέκτηκε ερωτήσεις που ως επί τω πλείστω ήταν κουραστικές, ανούσιες και τετριμμένες. Τίποτα πρωτότυπο ή νέο ή διαφορετικό.

Αυτό που μπορείς να παρατηρήσεις σε τέτοιες στιγμές δεν είναι τα λόγια που έτσι κι αλλιώς έχουν ξαναειπωθεί και θα ξαναματαειπωθούν πολλές φορές, αλλά η εξω-λεκτική συμπεριφορά, η λεγόμενη 'γλώσσα του σώματος'. Κι ίσως ενδόμυχα αυτός να'ταν και ο λόγος που ήθελα να τη δω από κοντά, όχι τόσο το τι είχε να πει, αφού αυτό το'χα διαβάσει αρκετές φορές μέσα απ'τα βιβλία της. Το σώμα της λοιπόν έλεγε κάτι διαφορετικό απ'τη γλώσσα της. Ενώ μιλούσε κοιτούσε αδιάφορα από δω κι από κει και φαινόταν να περιμένει να τελειώσει η όλη παρουσίαση όσο το δυνατό συντόμοτερα. Σε μια φάση χασμουρήθηκε. Όταν η ομιλία και οι ερωτήσεις τέλειωσαν κατέβηκε κάτω στην έκθεση βιβλίου και περιφερόταν ανάμεσα στα βιβλία. Κόσμος την προσέγγιζε και της μιλούσε. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο βαριεστημένα τους αντιμετώπιζε, μ' ένα αδιάφορο χαμόγελο και το βλέμμα αλλού συνεχώς.

Που θέλω να καταλήξω; Ότι το άτομο, δεν ήταν τόσο ενδιαφέρον όσο το έργο του υπενισσόταν. Ίσως για κείνη να ήταν μια αγγαρεία να κάνει την παρουσίαση κι είχε εξαναγκαστεί γιατί είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα νέο της βιβλίο.. Για μένα πάντως καλύτερα θα'ταν να μη δεχτεί την πρόσκληση να παρεβρεθεί παρά να έρθει και να έχει τη συμπεριφορά που είχε. Ίσως να'μαι αυστηρός κριτής ανθρώπων που θαυμάζω και να 'πρεπε να είμαι πιο επιεικής. Όμως μου έκανε χείριστη εντύπωση η όλη στάση της και απέφυγα να την πλησιάσω.

Η στάση της ερχόταν σε άμεση αντιδιαστολή με μια άλλη συγγραφέα που είχα δει την προηγούμενη χρονιά σε έκθεση βιβλίου στη Λευκωσία. Κι εκείνη ήταν καλεσμένη να μιλήσει στην έκθεση. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και όλοι κρεμμόμασταν απ'τα χείλη της. Όχι μόνο δεν απογοήτευσε κανένα, αλλά αντίθετως τα λόγια της ήταν εξίσου μαγικά με τα βιβλία της - πράγμα για μένα απίστευτο γιατί νομίζω ότι όταν είσαι καλός στο γραπτό λόγο στον προφορικό συνήθως χωλαίνεις. Η γλώσσα του σώματος της δε μου θύμισε μια ηρωίδα απ'τα βιβλία της και η αύρα που εξέπεμπε είχε μια μαγική χροιά λες και ήταν όντως η ηρωίδα κι όχι η συγγραφέας που την έπλασε. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα από όσα είχε πει ήδη και διέρκησε παραπάνω απ'την ώρα που ειχαν προγραμματίσει οι διοργανωτές. Περιττό να πω ότι από τότε η συγκεκριμένη συγγραφέας ανέβηκε στην εκτίμηση μου.

Βιβλία και των δυο προαναφερθέντων συγγραφέων εξακολούθησα να διαβάζω. Η συνάντηση μαζί τους πέρασε κάπως στη λήθη και δεν επηρέασε ουσιαστικά τον τρόπο που αντιμετώπιζω τα έργα τους. Όμως δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή όχι, αλλά της πρώτης τα βιβλία έχουν φθίνει σε ποιότητα - δεν το λέω εγώ, αλλά οι περισσότεροι αναγνώστες της συμφωνούν σ'αυτό. Σε αντιδιαστολή της άλλης εξακολουθούν να κρύβουν τη χαρά και τη μαγεία που είχε το πρώτο της. Ίσως τελικά όσο κι αν δεν αρέσει αυτό στους ίδιους τους συγγραφείς, η προσωπικότητα και το ταμπεραμέντο τους να επηρεάζει πιο καθοριστικά το ίδιο το έργο τους απ'ότι οι ίδιοι θα ήθελαν..

Καλήν εσπέρα άρχοντες...στο σπίτι μας μην 'ρθειτε..!

2011-12-28T10:00:00.000+02:00

Διάβασα σ'ένα μπλογκ για κάλαντα και θυμήθηκα τι γινόταν παλιά αν κάποιος είχε την.. ατυχία να επιλέξει το σπίτι μας για να πει τα κάλαντα.

Καταρχήν να διευκρινήσω ότι η μάνα μου άνοιγε τις περισσότερες φορές την πόρτα όταν κτυπούσαν για να πουν τα κάλαντα. Όταν έμενα στο πατρικό μου το απέφευγα και από μια ηλικία και μετά, συνήθως κλεινόμουν στο δωμάτιο μου μέχρι να φύγουν τα παιδιά, για ευνόητους λόγους όπως θα καταλάβετε πιο κάτω.

Μια φορά κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να κτυπήσει το κουδούνι μας τέτοιες μέρες με διαφορετική εκτέλεση των καλαντων από την παραδοσιακή. Όταν τέλειωσε η μάνα μου του είπε "όχι δεν τα είπες σωστά" και στη συνέχεια τον έβαλε, να τα πει με τον 'ορθό' τρόπο, παραδοσιακά. Έλα όμως που δεν ήξερε τον 'ορθό' τρόπο ο καημένος. Άρχισε λοιπόν να τα τραγουδά εκείνη και να τον έβαλε να επαναλαμβάνει μετά από κείνη μέχρι να πει όλα τα κάλαντα σωστά.

Κάποια άλλα Χριστούγεννα ήρθε ένας ψηλός μαντράχαλος. Ήταν ντυμένος αγιοβασίλης με μπαμπάκι για γένι και κρατούσε ένα μαύρο ραδιοκασετόφωνο, απ'αυτά τα τεράστια που υπήρχαν τότε και λειτουργούσαν με μπαταρίες όταν δεν είχε ρεύμα. Ανοίγει την πόρτα η μάνα μου κι αυτομάτως αυτός πατά το κουμπί και ακούμε τα κάλαντα. Κουνά τα χέρια της η μάνα μου και του φωνάζει "Όχιιιιιιιιιιι δε γίνεται να σου δώσω τίποτα με τα ηχογραφημένα κάλαντα, πρέπει να τα πεις". Πατά το κουμπί ο καψερός και κόβεται το κάλαντο στη μέση. "Μα, της λέει, δεν έχω καλή φωνή.." και την κοιτά με ένα κακόμοιρο ύφος μπας και τον λυπηθεί. Η μάνα μου αμίλικτη επιμένει και τότε ανοίγει το στόμα του και βγαίνει μια γαιδουροφωνάρα, άλλο πράγμα. Ο φτωχός βρισκόταν σε ηλικία που άλλαζε η φωνή του και όπως καταλαβαίνετε πέρα απ'την ευκολία το κασετόφωνο ήταν και ανάγκη για να μην τον βρίζουν αντί να του δίνουν λεφτά οι νοικοκυραίοι στα σπίτια που πήγαινε. Η μάνα μου καθόλου δεν ενοχλήθηκε φυσικά απ'τη φωνή του και τον εξανάγκασε να πει τα κάλαντα. Προσπάθησα να τον σώσω από μια φάση κι έπειτα λέγοντας της ότι αρκετά τα είπε, να του δώσει τα λεφτά και τα κουλουράκια να φεύγει, αλλά άργησε να πειστεί κι αυτός την ακολουθούσε με απελπισία μέχρι το τέλος.

Μια άλλη χρονιά είχαν έρθει κάτι παιδάκια του δημοτικού. Είπαν το πρώτο τετράστιχο απ'τα κάλαντα και περίμεναν να πάρουν χρήματα και κουλουράκια. "Όχι, τους λέει η μάνα μου, δεν τελειώνουν εδώ τα κάλαντα, έχουν κι άλλους στίχους" κι συνεχίζει τα κάλαντα από κει που είχαν αφήσει τα παιδιά προτρέποντας τους να την ακολουθήσουν. Τι να κάνουν κι αυτά τα καημένα ακολούθησαν μισοξεψυχισμένα και με μισή καρδιά, επαναλαμβάνοντας λόγια που δεν ήξεραν ως επί τω πλείστω, μέχρι που ικανοποιήθηκε η μάνα μου ότι άξιζαν να τους δώσει το σελίνι της και τα κουλουράκια και έτσι να μπορέσουν να φύγουν.

Καμιά φορά που τύχαινε να ήταν κοντά ο μπαμπάς μου (που συνήθως στις γιορτές δούλευε) επενέβαινε πριν προλάβει να βγει ~~ο τύραννος των καλάντων~~ η μάνα μου και ό,τι κι αν ξεστόμιζαν τους έδινε λεφτά και κουλουράκια για να γλυτώσουν πριν εμφανιστεί και ζητήσει όλη την παράσταση. Κάποιες φορές προλάβανε και τους γλύτωνε, άλλες δεν ήταν αρκετά γρήγορα τα παιδιά και είχε αρκετή ώρα η μάνα μου, που'χε ακούσει το κουδούνι να κτυπά, να πλύνει και να σκουπίσει τα χέρια της (αφού συνήθως έφτιαχνε μελομακάρουνε ή κουραμπιέδες εκείνες τις ώρες που περνούσαν τα παιδιά να πουν τα κάλαντα) και να σπεύσει στο καθιστικό για να επιβάλει την καλαντο-τάξη και να ακούσει τα κάλαντα 'σωστά'.

Τα κάλαντα ίσως να τα έβλεπε σα μια ευκαιρία να εξασκήσει έστω κι έτσι το επάγγελμα της δασκάλας που ήταν το όνειρο της αλλά δεν κατάφερε να σπουδάσει λόγω οικονομικής στενότητας. Τι της έφταιγαν όμως τα παιδάκια που προσπαθούσαν να πουν σε όσο το δυνατό περισσότερα σπίτια τα κάλαντα;

Φέτος πάντως δεν πάτησε παιδάκι να της πει τα κάλαντα και το'χε παράπονο... Λέτε επιτέλους να κυκλοφόρησε η φήμη της στα νέα παιδιά ή να θυμήθηκαν οι σημερινοί πατεράδες και μανάδες τι τραβούσαν στο σπίτι της για να πάρουν ένα κουλουράκι κι ένα σελίνι και να απέτρεψαν τα παιδιά τους απ'το βάσανο τούτο; Καθόλου απίθανο!

Θυμάστε τα φωτορομάντζα;

2011-12-26T11:00:00.000+02:00

Μια μέρα όταν ήμουν 4-5 χρονών είχα βρει κάτι παλιά περιοδικά που φύλαγε η μάνα μου. Μου άρεσε να τα ξεφυλλίζω και να βλέπω τις κοπέλες που πόζαραν εκεί μέσα με μακριά ανέμελα μαλλιά και χοντρά πουλόβερ. Έπαιρνα λοιπόν τα χρωματιστά μου μολύβια και έκανα διορθωτικές επεμβάσεις στα πρόσωπα και τα ρούχα τους. Συνήθως δηλαδή τους φορούσα γυαλιά και φούστες. Αν δεν βρισκόταν πρόχειρο χρώμα έπαιρνα στυλό, τέτοιες μικρολεπτομέριες δε θα σταματούσαν το "δημιουργικό" μου έργο.

Με τον καιρό βέβαια έκανα τα πιο πολλά περιοδικά της αγνώριστα και ολίγον τι άχρηστα... Όμως στο μεταξύ - κι αφού είχα μάθει πλέον να διαβάζω - ανακάλυψα κάτι νέο και πολύ πολύ ενδιαφέρον σε αυτά. Τα φωτορομάντζα! Ήταν ιστορίες με φωτογραφίες και διαλόγους από πάνω σαν καρτουνς (σχετικό ποστ έκανε παλιά η αγαπημένη Γιαγιά Αντιγόνη από όπου κι η φωτογραφία που ακολουθεί)

Είχε κάμποσα περιοδικά η μάνα μου και σχεδόν όλα είχαν το φωτορομάντζο τους. Με το που ανακάλυψα αυτό το ωραίο μυστικό άρχισα να τα παίρνω ένα ένα και να διαβάζω με χαρά τις ιστορίες. Ήταν ρομαντικές, γεμάτες βασανισμένες ηρωίδες και ευτυχισμένο τέλος συνήθως, κάτι σαν παλιές ελληνικές ταινίες.

Δυστυχώς κάποια στιγμή τέλειωσε η στοίβα με τα περιοδικά και δεν είχε άλλα φωτορομάντζα να διαβάσω. Τα καινούργια περιοδικά τότε είχαν ήδη σταματήσει να βάζουν τέτοια πράγματα στις σελίδες τους κι έτσι τέλειωσε εκεί η σχέση μου μαζί τους. Δεν τα πρόφτασα την εποχή της δόξα τους, άρα η προσφορά τους ήταν περιορισμένη.

Αυτά τα παλιά περιοδικά πάντως, όπως τα θυμάμαι εγώ, καμιά απολύτως σχέση δεν έχουν με τα τωρινά. Ούτε λαιφστάιλ είχαν, ούτε εξεζητημένες φωτογραφίσεις. Η μόδα παρουσιάζοταν απλά και το επίκεντρο ήταν να φανεί το ρούχο κι όχι το μοντέλο. Είχαν ένα σωρό θέματα για μπλέξιμο και κέντημα, θέματα μαγειρικής και γενικά όταν πιστευόταν τότε ότι ενδιαφέρει τη "σύγχρονη" γυναίκα. Άραγε κυκλοφορεί κανένα περιοδικό όπως ήταν αυτά τότε; Κι αν ναι ενδιαφέρει κάποιες...;

Το ομορφότερο δώρο...

2011-12-23T16:30:00.000+02:00

...είναι ένα βιβλίο!

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο ή γίνεται επίτηδες απ'τους εκδοτικούς οίκους για να πουλήσουν, πάντως τέτοιες μέρες κυκλοφορούν διαμαντάκια από συγγραφείς αγαπημένες και δεν μπορώ να μην αναφερθώ, όπως έκανα και πέρυσι που είχα γράψει για τα Σπανιόλικα παπούτσια της Άλκης Ζέη.

Λοιπόν, το βιβλίο που διαβάζω τώρα είναι γραμμένο απ'την αγαπημένη Σώτη Τριανταφύλλου. Όσο ήμουν φοιτήτρια και περνούσα ώρες ολόκληρες στα βιβλιοπωλεία (ποτέ καμιά μου φίλη όσο κι αν τ'αγαπούσε δεν άντεχε να με συνοδεύει γιατί όταν πήγαινα κολλούσα και δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω λιγότερο από ώρα) πάντα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να δω αν είχε βγάλει νέο βιβλίο η Σώτη. Την γνώρισα απ'το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης και αυτό ήταν, έγινε αγαπημένη.


φώτο δική μου

Για να επανέλθω στο θέμα μας τώρα κυκλοφόρησε το νέο της βιβλίο 'Για την αγάπη της γεωμετρίας' και ξεκίνησα να το διαβάζω στην αρχή της βδομάδας. Συνήθως απ΄τις πρώτες αράδες ξέρω αν θα μου αρέσει ένα βιβλίο ή όχι κι αυτό με άρπαξε απ'τα μαλλιά απ΄την αρχή. Μόλις το ξεκίνησα μ'έπιασε αυτή τη λύσσα να την πω; μανία να την πω; που με πιάνει με τα πολύ καλά βιβλία να το καταβροχθίσω. Παλιά θα το'χα διαβάσει ήδη όμως τώρα (αφού έχω ήδη ροκανίσει ένα σωρό βιβλία μέσα σε λίγες ώρες) και όντας πιο "σοφή" -χαχαχα- το διαβάζω αργάαααααααααα για να το απολαύσω όσο το δυνατό περισσότερο. Δηλαδή μην φανταστείτε αντί για μια μέρα θα το τελειώσω σε τρεις, αλλά με τα δικά μου δεδομένα αυτό σημαίνει πως συγκρατιέμαι :)

Κυκλοφορεί απ'τις εκδόσεις Πατάκη και το συστείνω ανεπιφύλακτα για δώρο στον εαυτό σας ή σε φίλους ή συγγενείς.

(Πάντως κάτι πολύ θετικό που πρόσεξα και δεν μπορούσα να μη σχολιάσω γιατί το βλέπω πρώτη φορά σε βιβλίο έλληνα συγγραφέα, είναι ότι στο τέλος ευχαριστεί όσους τη βοήθησαν για το βιβλίο. Μπράβο της κι ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλοι έλληνες συγγραφείς, γιατί όπως έχω γράψει εδώ παλιά στο Ευχαριστίες ή αχαριστία ένα βιβλίο είναι συλλογική προσπάθεια, δεν κλείνεται κάποιος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και βγαίνει με ένα πάκο γραμμένες σελίδες, μετά από κάμποσες μέρες, άπλυτος και βρώμικος έχοντας τελειώσει..)

Το δεύτερο βιβλίο που ακόμα να πάρω αλλά αυτό θα διορθωθεί σήμερα, είναι της καταπληκτικής Ζυράννας Ζατέλη "Ηδονή στον Κρόταφο" από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Τη Ζυράννα Ζατέλη είχα την τύχη να τη γνωρίσω απ'το "Και με το φως του λύκου επανέρχονται" που εντελώς τυχαία που δάνεισε κάποια φίλη που της άρεσε.

Ο τρόπος γραφής της είναι μοναδικός, μαγικός κι ανεπανάληπτος. Από τότε που είχα τη χαρά να διαβάσω εκείνο το πρώτο βιβλίο ανυπομονώ ποτέ θα βγει το επόμενο της. Aν και συνήθως αργεί να γράψει όταν το κάνει μας ανταμοίβει πλουσιοπάροχα γιατί τα βιβλία της είναι μεγάλα και χορταστικά, ακριβώς όπως μ'αρέσουν. Όταν εισχωρήσεις στο σύμπαν που φτιάχνει μαγεύεσαι και μεταφέρεσαι σε ένα κόσμο διαφορετικό. Σ'αγγίζουν τόσο οι ιστορίες κι οι κόσμοι που δημιουργεί που ακόμα κι όταν δε διαβάζεις το βιβλίο σκέφτεσαι τις εικόνες που σου έχει δημιουργήσει στο μυαλό. Αυτό εμένα μου'χει συμβεί αρκετά συχνά με τα βιβλία της, τόσο που να θυμάμαι σκηνές που φαντάστηκα με αφορμή ιστορίες της.. λες και είναι δικές μου αναμνήσεις..! Κι αυτό σπανιότατα συμβαίνει και μόνο με βιβλία εξαιρετικής ομορφίας και μαγείας.

Προτείνω λοιπόν το νέο της βιβλίο ανεπιφύλακτα, χωρίς να το'χω διαβάσει ακόμη, γιατί όλα τα βιβλία της είναι καταπληκτικά κι αξίζει να τα διαβάσουμε και να τα απολαύσουμε όλοι κι όλες μας. Αν δεν έχετε διαβάσει ποτέ κανένα δικό της κάντε το συντομότερο και θα με θυμηθείτε.

Καλή διασκέδαση!

Μικρή βοήθεια σ'ένα γεροντάκι..

2011-12-22T10:00:00.000+02:00

Κοντεύουν τα Χριστούγεννα και νομίζω ότι το καλύτερο είναι να'μαστε άτακτοι κι άτακτες να γλυτώσουμε τον καημένο τον παπούλη απ'τα πολλά ταξίδια και τα δώρα. Τώρα με την οικονομική κρίση χρειάζεται όλη τη βοήθεια που μπορούμε να του προσφέρουμε για να κάνει καμιά οικονομία αλλιώς το Γενάρη θα τον κυνηγούν οι τράπεζες κι οι δανειστές! Κρίμα γέρο νθρωπο ε; :)

Κι επειδή ψάχνω να βρω αγγελάκια να στολίσω και δεν βρίσκω προς το παρόν πουθενά πάρτε μια δόση από διαδικτυακά που βρήκα και είναι απίστευτα γλυκούλικα. Όλες οι ιδέες για το που να ψάξω να βρω ευπρόσδεκτες!

Μια βαρυσήμαντη ερώτηση έχω για το τέλος: εσας τι σας αρέσει πιο πολύ; Μελομακάρουνα; Κουραμπιέδες ή Christmas Cake? Εδώ η συνταγή του τελευταίου για όσους δεν το γνωρίζουν. Εμένα τα γούστα μου με τα χρόνια άλλαξαν. Παλιά ούτε να τα δω τα μελομακάρουνα. Έτρωγα μόνο κουραμπιέδες και κέικ. Τα τελευταία χρόνια λατρεύω τα μελομακάρουνα και αποφεύγω τα υπόλοιπα! Μάλλον έφαγα τόσους κουραμπιέδες σαν παιδί που κάλυψα όλες μου τις ανάγκες για μια ζωή! :)))

ΚΑΛΑ, ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΙ ΟΛΕΣ!

ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!

ΥΓ. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τη Lilith για την πανέμορφη και απέραντα γλυκιά κάρτα που μου έστειλε και να τη μοιραστώ εδώ μαζί σας γιατί είναι πραγματικά ξεχωριστή! Να'σαι καλά γλυκό ξωτικό!

Daisy's christmas 2011

View more presentations from DaizyCrazy

ΥΓ2. Ωραίοι οι στολισμοί... σε γενικές γραμμές.. αλλά χάθηκε ένα πανέμορφο καραβάκι σαν το πιο κάτω που είμαστε παραθαλάσσια πόλη;

ΥΓ3. Και για να κλείσω με κάτι πιο τζάζυ αλλά μέσα στο πνεύμα των ημερών από το λατρεμένο Elvis Presley ακούστε το πιο κάτω κομμάτι.. Merry Christmas Baby!

Heaven is a place on earth!

2011-12-19T08:48:00.000+02:00

Σαν μαθήτρια υπήρχαν τραγουδίστριες που μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ που θα ήθελα να ήμουν αυτές, που ο θαυμασμός μου γι'αυτές ήταν τόσο μεγάλος που ήταν σχεδόν σαν έρωτας.

Μια απ'αυτές που είχα ξεχάσει για χρόνια, αλλά σήμερα ψάχνοντας κάτι άσχετο στο youtube τη θυμήθηκα είναι η λατρεμένη Belinda Carlisle. Τεράστιες επιτυχίες τότε Heaven is a place on earth, La luna, Circle in the sand, Leave a light on for me, We want the same thing, Summer Rain κι άλλα ένα σωρό.

Πανέμορφη, καταπληκτική φωνή, αυτά τα πράσινα μάτια, τα κόκκινα μαλλιά κι η αλαβάστρινη επιδερμίδα ένας συνδυασμός σπάνιος και ξεχωριστός. Κι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει εξακολουθεί να είναι εξίσου όμορφη όπως φαίνεται σ'αυτό το βίντεο του 2005 που τραγουδά το Dancing Queen. Και σ'αυτό το βίντεο που είναι από φέτος το Μάιο και τραγουδά το Heaven is a place on earth. Την κοιτάς κι αναρωτιέσαι αν πέρασαν τα χρόνια από πάνω της ή αν πέρασαν απλά από πάνω από μας κι εκείνη την προσπέρασαν... Αυτό σημαίνει να'χεις καλά γονίδια βρε παιδάκι μου!

Ειδικά αν σκεφτείς ότι πρόσφατα (το Φεβρουάριο) σε συνέντευξη της παραδέχτηκε ότι ήταν για 30 χρόνια εθισμένη σε ουσίες, αλλά κατάφερε στα 52 της να απεξαρτηθεί. Μπράβο της! Δεν είναι εύκολο μετά από τόσα χρόνια που είχε ουσιαστικά ενηλικιωθεί και ενώσει τη ζωή της με τις ουσίες να τις αφήσει.

Έχετε κι εσείς καμιά τραγουδίστρια ή τραγουδιστή που αγαπούσατε πολύ παλιά και έχετε χρόνια ν'ακούσετε; Θυμήστε μου κι άλλους κι άλλες σας παρακαλώ!!

Kλείνει το Γκουκλ Φρέντ Κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ

2011-12-17T12:36:00.000+02:00

Η γκουκλ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μας εξαναγκάσει να χρησιμοποιήσουμε το γκουκλ+ που επιτυχία ως τώρα βλέπει μόνο με κυάλια, κλείνει το φρεντ κονεκτ για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ όπως ανακοινώθηκε επίσημα το Νοέμβριο.

Πρακτικά τι σημαίνει αυτό για όσους έχουν μπλογκ στον μπλογκερ; Ότι θα εξακολουθήσουν μεν να παρακολουθούν τα μπλογκς που θέλουν στον μπλογκερ και σε άλλες πλατφόρμες αλλά και εδώ είναι όλο το ζουμί, θα χάσουν τους αναγνώστες που είχαν από άλλες πλατφόρμες αν αυτοί δεν επιλέξουν να τους διαβάζουν με άλλο τρόπο, π.χ. με το να γραφτούν στο rss feed ή αν δεν ζητήσουν να λαμβάνουν με email τις νέες αναρτήσεις κτλ.

Τι σημαίνει για όσους δεν έχουν μπλογκ στον μπλογκερ; Ότι πρέπει να βρουν άλλο τρόπο να παρακολουθούν ένα μπλογκ που τους αρέσει, αν θέλουν να ενημερώνονται για νέες αναρτήσεις ή να εξαναγκαστούν να φτιάξουν έστω κι ένα εικονικό προφίλ στον μπλογκερ (που δε θα χρησιμοποιούν) ώστε να είναι γραμμένοι σαν αναγνώστες των μπλογκ όπως ήταν μέχρι τώρα.

Και το σημαντικότερο είναι ότι όσοι έχουμε μπλογκ εδώ θα χάσουμε πολλούς ή λίγους αναγνώστες. Το θέμα είναι ότι ο καθένας από μας εργάστηκε και συνεχίζει να εργάζεται σκληρά για να κερδίσει και να διατηρήσει μια βάση αναγνωστών. Με τις βλακείες της η γκουκλ, στην απέλπιδα προσπάθεια της να προωθήσει κάτι που από μόνο του προφανώς δεν τα καταφέρνει, θα μας στοιχίσει είτε μας αρέσει είτε όχι αναγνώστες. Και στα δικά μου βιβλία τουλάχιστον αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για να χάσει κι άλλους πελάτες.

Αυτό δε θα συμβεί μέχρι το Μάρτιο του 2012 κι ελπίζω ως τότε, με τη γενική κατακραυγή που ήδη υπάρχει για το κλείσιμο αυτού του εργαλείου, πως θα αναθεωρήσει και θα αλλάξει τη στάση της πριν χάσει κι άλλους από μας.

All the lonely people where do they all belong?

2011-12-15T09:00:00.000+02:00

Είναι μερικά τραγούδια που αγγίζουν άλλες χορδές... που μιλούν σε τόσα πολλά επίπεδα που το μόνο που μένει είναι να τ'ακούσεις.. ό,τι κι αν πεις ό,τι κι αν γράψεις γι'αυτά είναι λίγo..

Eleanor Rigby - The Beatles

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, picks up the rice
In the church where a wedding has been
Lives in a dream
Waits at the window, wearing the face
That she keeps in a jar by the door
Who is it for?

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Father McKenzie, writing the words
of a sermon that no one will hear
No one comes near
Look at him working, darning his socks
In the night when there's nobody there
What does he care?

All the lonely people
Where do they all come from?
All the lonely people
Where do they all belong?

Ah, look at all the lonely people
Ah, look at all the lonely people

Eleanor Rigby, died in the church
And was buried along with her name
Nobody came
Father McKenzie, wiping the dirt
From his hands as he walks from the grave
No one was saved

All the lonely people
(Ah, look at all the lonely people)
Where do they all come from?
All the lonely people
(Ah, look at all the lonely people)
Where do they all belong?

Lyrics from www.elyrics.net

People are strange- The Doors

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

People are strange when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
Women seem wicked when you're unwanted
Streets are uneven when you're down

When you're strange
Faces come out of the rain
When you're strange
No one remembers your name
When you're strange
When you're strange
When you're strange

Μη με συγκρίνεις μάτια μου!*

2011-12-10T08:00:00.000+02:00

Όταν ήμουν μικρή η μάνα μου πάντα έκανε συγκρίσεις του εαυτού της και εμάς των παιδιών της, με άλλες οικογένειες και παιδιά που ήξερε. Πάντα τα συμπεράσματα που έβγαζε ήταν εναντίον μας. Κάποιες φορές ήταν περήφανη για μας, αλλά ποτέ δε μας το έδειχνε εκτός κι αν χρειαζόταν να το κάνει για να εντυπωσιάσει τους γνωστούς της. (Πάντα μου την έσπαγε όταν με έβαζε να κάνω κάτι μπροστά σε άλλους -να πω ένα ποιημάτακι π.χ. - σε μια συγκέντρωση για να δείξω τι καλή μου ήμουν, ένιωθα άβολα, σαν πιθηκάκι κι ας μην ήξερα τότε γιατί δε μου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκανε),

Όπως και να'χει ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να συγκρίνει και να συγκρίνεται και πάντα βρίσκει ελλατώματα στους δικούς της απ'τη μια, ενώ να βλέπει προτερήματα και μια χαριτωμένη, 'άγια' ζωή για σχεδόν όλους τους άλλους.

Σαν παιδί αυτό όπως ήταν φυσικό με επηρέαζε. Ζήλευα κι εγώ τα άλλα παιδιά που στις γιορτές του Πάσχα για παράδειγμα είχαν χωριό να πάνε ενώ εμείς δεν είχαμε, ή είχαν ακριβό αυτοκίνητο οι γονείς τους κ.ο.κ. Όταν είσαι μικρός μιμείσαι χωρίς να κρίνεις ή να σκέφτεσαι.

Με τα χρόνια ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να καταλάβω σιγά-σιγά, αλλά με σιγουριά ότι αυτό που ζήλευε κι ακόμα ζηλεύει η μάνα μου "τη ζωή των άλλων" που ήταν πάντα καλύτερη, απλά δεν υπήρχε! Όλοι περνούσαν, όλοι περνούν δύσκολα κάποιες φάσεις, όλοι έχουν τις δυσκολίες τους, τα προβλήματα τους, τις μέρες που ξυπνούν και δε θέλουν να σηκωθούν απ'το κρεβάτι. Εκτός απ'αυτό κατάλαβα ότι τα λεφτά που κάποιοι είχαν δεν τους έκαναν ευτυχισμένους ακόμα κι αν είχαν πιο άνετη ζωή.

Καταλαβαίνοντας αυτά και συνειδητοποιώντας με τον καιρό πόση αλήθεια περιείχαν σταμάτησα να σκέφτομαι σαν τη μάνα μου. Κατάλαβα πόσο μάταιο και χαζό είναι να συγκρίνεσαι με άλλους, τους όποιους άλλους. Δεν νομίζω ότι είμαι πιο σοφή από κείνη, απλά πιο ρεαλίστρια.

Έτσι η κόρη της γειτόνισσας (δε σας έχω πει ακόμα γι'αυτή την οικογένεια που είναι στη γειτονιά για όσα χρόνια είναι κι η δική μου, αλλά κάποια στιγμή θα επανορθώσω) που με βάση τη λογική της μάνας μου πρέπει να είναι πολύ ευτυχισμένη αφού πήρε άντρα με λεφτά, έχει μεγάλο σπίτι, "δούλα" και 2,4 παιδιά δε με ενδιαφέρει καθόλου, εκτός από κείνες τις φορές που ο θόρυβος απ'τη δυνατή μουσική στα πάρτυ της με ενοχλεί. Ενώ η μάνα μου ακόμα την κοιτά με το μισό της και συγκρίνει τη ζώη της με τη δική μου και της αδελφής μου.

Ο κάθε άνθρωπος ζει τη ζωή του όσο μπορεί καλύτερα για τον ίδιο και οι συγκρίσεις σε κάνουν να τυφλώνεσαι και να μη βλέπεις ότι είσαι μοναδικός κι ότι κανείς δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή σου σαν εσένα γιατί μόνο ένας εσύ υπάρχει.

Και κάτι ακόμα, τα παιδιά μας, όταν τ'αποκτήσουμε, δεν ανήκουν σε μας αλλά στους εαυτούς τους. Ακόμα κι αν μας μοιάζουν εμφανισιακά ή αντιγράφουν κάποιες συμπεριφορές μας όπως κάναμε κι εμείς όταν ήμασταν μικρά, αυτό δε σημαίνει ότι μοιάζουν σε κανένα άλλο παρά στον ευατό τους. Αν πρέπει οπωσδήποτε να συγκρίθουν με κάποιο αυτό είναι μόνο με τον δικό τους εαυτό και τις δυνατότητες τους.

Όμως οι συγκρίσεις γενικά δε βοηθούν κανένα, δεν δίνουν κίνητρα, ακριβώς το αντίθετο κάνουν - καταχαρακώνουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών τις περισσότερες φορές και σε κάνουν να νιώθεις λίγος χωρίς να είσαι.

*ο τίτλος δανεισμένος απ'το παλιό, καλό τραγούδι της Καίτης Γαρμπή

Η φάμπρικα

2011-12-08T09:05:00.001+02:00

Χθες σαν πήγαινα κάπου, αγχωμένη χωρίς ουσιαστικό λόγο έτυχε ν'ακούσω αυτό το τραγούδι και μου έβαλε τα πράγματα στην κανονική τους προοπτική. Σκέφτηκα ότι τα προβλήματα κι ο πόνος που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τα πραγματικά προβλήματα, τα περισσότερα δικά μας ωχριούν μπροστά σ'αυτά που περάσαν τότε οι άνθρωποι. Είμαστε τυχεροί και δεν το συνειδητοποιούμε τον περισσότερο καιρό..

Η φάμπρικα δε σταματά

δουλεύει νύχτα μέρα

και πώς τον λεν το διπλανό

και τον τρελό τον Ιταλό

να τους ρωτήσω δεν μπορώ

ούτε να πάρω αέρα

Δουλεύω μπρος στη μηχανή

στη βάρδια δύο δέκα

κι από την πρώτη τη στιγμή

μου στείλανε τον ελεγκτή

να μου πετάξει στο αυτί

δυο λόγια νέτα σκέτα

Άκουσε φίλε εμιγκρέ

ο χρόνος είναι χρήμα

με τους εργάτες μη μιλάς

την ώρα σου να την κρατάς

το γιο σου μην το λησμονάς

πεινάει κι είναι κρίμα

Κι εκεί στο πόστο μου σκυφτός

ξεχνάω τη μιλιά μου

είμαι το νούμερο οχτώ

με ξέρουν όλοι με αυτό

κι εγώ κρατάω μυστικό

ποιο είναι τ' όνομά μου

πηγή: stixoi.info

Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς

υγ. ευχαριστώ το ραδιοφωνικό παραγωγό που έβαλε αυτό το κομμάτι εκείνη τη στιγμή και που γενικά βάζει τέτοια μουσική στις εκπομπές του, ευτυχώς εδώ έχουμε ακόμα σταθμούς που δεν ακολουθούν playlist και τέτοιες βλακείες

Χριστουγεννιάτικα στολίδια - στο μπλογκ τουλάχιστον + update

2011-12-06T09:00:00.000+02:00

Αν και όπως ήδη γνωρίζετε όσοι διαβάζετε καιρό αυτό το μπλογκ, δεν είναι φίλος των γιορτών που έρχονται, φέτος είπα να τις δω όσο γίνεται πιο θετικά γίνεται. Βοήθα και η κρίση που εξανάγκασε τους δήμους να μη γεμίσουν χιλιάδες λαμπιόνια και απαίσιες διακοσμήσεις τους δρόμους, με κάποιες εξαιρέσεις φυσικά, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε το τέλειο σωστά;

Μέσα λοιπόν στο κλίμα καλής διάθεσης και θετικής στάσης για τις γιορτές είπα να αναρτήσω στολίδια που βρήκα στο ιντερντε και μου άρεσαν... γιατί στην πραγματικότητα δεν βρήκα κάτι να μου αρέσει στα μαγαζιά ακόμη...

Και όχι δεν έχω στολίδια από άλλες χρονιές, πολύ απλά γιατί δε στολίζω κανονικά τίποτα ή σε μεγάλα κέφια στόλιζα ένα αγιοβασιλάκι πάνω απ'την τηλεόραση. Τώρα που είναι επίπεδη η οθόνη που να πάει το καημένο; Έμεινε εκτός στολίσματος κανά δυο χρόνια χιχιχιχιχι

Όσοι από σας περιμένετε άλλα στολίδια στο μπλογκ μην κρατάτε την αναπνοή σας γιατί θα σκάσετε και είναι κρίμα μέρες που'ναι! ;)

Εδώ έφτιαξα κοτσαμ ποστ για την γιορτή κάπως πρέπει να την εκτιμήσεις γλυκό κορίτσι με το κακό nickname και τη μανία για τα Χριστούγεννα, γνωστό και ως ξωτικό του Αη Βασίλη... ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε :ΡΡΡ

υγ. αφιερωμένο ποστ στο ξωτικούλη μας με πολλή αγάπη!

υγ2. είμαι σίγουρη θα περάσεις όμορφα κι αυτά τα Χριστούγεννα γιατί είσαι Χριστουγεννιάτικο πλάσμα πως να το κάνουμε;

υγ3. για σένα ένα κλασσικό κομματάκι ή 10.. για χορό και χαμόγελα

UPDATE

Όταν έγραψα το ποστ δεν είχαν στολίσει στο Δεστε τους τα καταπληκτικά τέλεια μοναδικά κι ανεπανάληπτα φούξια δέντρα τους! Μα πατήστε το λινκ να τα δείτε κι εσείς! Αν έβρισκα τέτοιο δέντρο θα το στόλιζα ΟΛΟΧΡΟΝΑ δεν το συζητώ!!

Κι όμως πάνε 3 χρονάκια

2011-12-04T09:31:00.000+02:00

Τρία χρονάκια από τότε που ξεκίνησα να γράφω εδώ σ'αυτό το μπλογκάκι. Δεν περίμενα τότε να γράφω για τόσο καιρό ή να έχω γράψει τόσα προσωπικά θέματα. Όμως με τον καιρό ξεθάρρεψα και άρχισα να μοιράζομαι διάφορα δικά μου μαζί σας. Το αγάπησα το μπλογκιν' - να γράφω και να διαβάζω τα δικά σας κείμενα, να σχολιάζω και να απαντώ στα δικά σας σχόλια.

Έχουμε μια όμορφη μπλογκογειτονιά με καταπληκτικά μπλογκ, που αξίζει πραγματικά να τα διαβάζει κανείς και είμαι χαρούμενη που είμαι μέλος αυτής της χαμογελαστής γειτονιάς.

Λοιπόν τώρα πάμε στα βασικά και πολύ σημαντικά...!!!

Κερνάω ΤΟΥΡΤΑ!!!

Μην τυχόν και δεν κεραστεί κανείς, γιατί θα λυπηθεί πολύ το μπλογκ ;)

τούρτα απ'τις Musses

Μην το ρωτάς τον ουρανό

2011-12-02T16:04:00.001+02:00

Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε
σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

υγ. ένα καταπληκτικό τραγούδι που δεν μπορώ να σταματήσω να σιγοτραγουδώ :)

υγ2. στο φάιρφοξ δε με άφηνε να ανεβάσω ανάρτηση μου έβγαζε συνέχεια ένα λάθος. στο κρομ με άφησε. έχει κανένας άλλος αυτό το πρόβλημα;

Ανακυκλώστε και σώστε!

2011-11-30T15:00:00.000+02:00

Δεν ξέρω για σας αλλά προσωπικά ανακυκλώνω από την παιδική μου ηλικία. Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι τη μάνα μου να μαζεύει τα τενεκεδάκια των αναψυκτικών και να τα κουβαλά ο πατέρας μου σε ένα σημείο κοντά στην εκκλησία της γειτονιάς για να τα μαζέψουν. Αν κάποιος έκανε το λάθος να πετάξει τενεκεδάκι στα σκουπίδια γινόταν χαμός και το 'άτακτο' τενεκεδάκι γυρνούσε με την ουρά στα σκέλη στη σακούλα ανακύκλωσης.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και η ανακύκλωση προχώρησε για τα καλά στην Κύπρο. Την ευθύνη για την ανακύκλωση έχει η Green Dot Cyprus. Και από τα αποτελέσματα φαίνεται ξεκάθαρα πως κάνει πολύ καλή δουλειά.

Όλοι κι όλες μας θα θυμόμαστε τους μπλε και καφέ κάδους ανακύκλωσης που είχαν γεμίσει τις γειτονιές πριν κάποια χρόνια. Πλέον ο αριθμός αυτών των κάδων έχει μειωθεί σημαντικά και μπορείς να βρεις λίγους σε επιλεγμένα σημεία γιατί κάποιοι "έξυπνοι" και καθόλου τεμπέληδες συμπολίτες μας τους γέμιζαν με ένα σωρό άσχετα σκουπίδα με αποτέλεσμα να βρεθούν άλλοι τρόποι συλλογής των ανακυκλωμένων υλικών.

Πληροφοριακά οι μπλε κάδοι δέχονται όλες τις συσκευασίες PMD, πλαστικά κουτιά κ.ο.κ. οι καφέ κάδοι είναι για το χαρτί και οι πράσινοι για το γυαλί. Στην ιστοσελίδα της Green Dot υπάρχουν πιο αναλυτικά οι πληροφορίες για το τι πάει που.

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν έχει αρχίσει η συλλογή των ανακυκλωμένων υλικών εκτός απ'το γυαλί από τα σπίτια, (όπως γίνεται με τα σκουπίδια) μια φορά την εβδομάδα (από μας περνούν κάθε Πέμπτη βράδυ) και πλέον έχει γίνει τόσο εύκολο να συμμετέχουμε όλοι στην ανακύκλωση που είναι απαράδεχτο αν υπάρχει έστω και ένας που δεν ανακυκλώνει όλα αυτά τα υλικά που μπορούν άνετα να ανακυκλωθούν.

Για όσους δεν γνωρίζουν, μπορείτε να βρείτε τις διάφανες σακούλες για ανακύκλωση από τις υπεραγορές και να τις γεμίσετε με τα ανακυκλωμένα υλικά σας, για να τις κατεβάσετε τη συγκεκριμένη μέρα για την περιοχή σας ώστε να τη μαζέψει η εταιρεία.

Στο σπίτι έχω χώρο στην κουζίνα που ξεχωρίζω τα ανακυκλωμένα υλικά. Είναι εντυπωσιακό πόσο πολύ μειώνεται ο όγκος των σκουπιδιών όταν ανακυκλώνεις όλα τα υλικά που είναι ανακυκλώσιμα. Δε βοηθάς μόνο το περιβάλλον και τον τόπο σου αλλά και τον εαυτό σου λοιπόν.

η ανακύκλωση μου λίγο πριν βγει έξω

Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει ευτυχώς ανακύκλωση και άλλων υλικών, όπως συσκευών, μπαταριών και ρούχων. Συγκεκριμένα έχω υπόψη μου την εταιρεία Ανάκυκλος για τα ρούχα και την Άφης για τις μπαταρίες. Πιο αναλυτικές πληροφορίες για όσους ενδιαφέρονται έχει ο κύριος Θεοπέμπτου στην ιστοσελίδα του.

Ανάλογα προγράμματα ανακύκλωσης συσκευασιών, ρούχων, μπαταριών και ηλεκτρικών συσκευών υπάρχουν και στην Ελλάδα και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στην ιστοσελίδα http://www.anakyklosi.com.gr/ για περισσότερες πληροφορίες. Για ανακύκλωση συσκευών υπάρχει αυτή η ιστοσελίδα http://www.electrocycle.gr/site/. Για άλλες ιστοσελίδες που μου έχουν ξεφύγει δεν έχετε παρά να κάνετε μια αναζήτηση στο google ή στο yahoo κτλ.

Το πρόβλημα των σκουπιδιών μας αφορά όλους και ειδικά εμάς που ζούμε στις πόλεις, έτσι μας αφορά άμεσα και η ανακύκλωση ώστε να μειώσουμε όσο το δυνατό περισσότερο τον τεράστιο όγκο των σκουπιδιών που παράγουμε. Έρευνες πάντως δείχνουν ότι ιδανική λύση για το μεγάλο αυτό πρόβλημα είναι η κομποστοποίηση των αποβλήτων.

Τα πάνω κάτω

2011-11-26T10:30:00.000+02:00

Πριν δέκα και βάλε χρόνια είχα μετακομίσει ξανά στην Αθήνα για μεταπτυχιακό. Ήμουν τότε 24 χρονών και βρήκα για συγκάτοικο ένα κορίτσι την Εύα που ήταν τότε 18 και σπούδαζε γραφιστική. Δεν είχαμε πολλά κοινά, αλλά περνούσαμε καλά μαζί. Το σπίτι που μέναμε ήταν μεγάλο και πάντα γεμάτο με φίλους της Εύας ή δικούς μου. Σπάνια τύχαινε να καθόμαστε μόνες μια βραδυά μπροστά απ'τη tv. Καθημερινός επισκέπτης ήταν ο 20χρονος Ευρυπίδης, με τον οποίο η Εύα έκανε συχνά ομηρικούς καβγάδες, αλλά πάντα τα ξανάβρισκαν κι ήταν αγαπημένοι φίλοι. Εκείνος ήθελε κάτι παραπάνω από κείνη, αλλά η Εύα δεν πολυενδιαφερόταν, μάλλον τον εκμεταλλευόταν.

Εκείνη τη μέρα η Εύα είχε μόλις γυρίσει απ'την Κύπρο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Δεν είχε και πολύ όρεξη να'ρθει γιατί τα μαθήματα στη σχολή της αργούσαν κάπως ν'αρχίσουν, αλλά επέμενε η μάνα της και ήρθε πίσω με μισή καρδιά. Εγώ είχα ραντεβού στα τυφλά με ένα τύπο. Το'χε κανονίσει μια παλιά συμφοιτήτρια και δέχτηκα να πάω γιατί μ'είχε γεμίσει περιέργεια η περιγραφή που μου έκανε γι'αυτόν.

Μπήκα στο μπάνιο κι άκουσα την Εύα να φωνάζει ότι πετάγεται στο σουπερμάρκετ για να πάρει λεμόνια. "Τι τα θέλει τα λεμόνια;" αναρωτήθηκα, όμως πριν προλάβω να τη ρωτήσω άκουσα την εξώπορτα να κλείνει. Τα παράθυρα του μπάνιου και της κουζίνας έβλεπαν και τα δύο στον ακάλυπτο. Σαπούνισα το κεφάλι μου και μόλις άνοιξα τα μάτια μου είδα μια τεράστια λάμψη.

photo from www.visualphotos.com

Φώναξα "Εύα! Εύα!" αλλά δεν απάντησε κανείς. Η λάμψη θέριευε. Βγήκα με τις σαπουνιές στα μάτια, ξαναφόρεσα τις πυτζάμες που μόλις είχα βγάλει και πήγα στην κουζίνα. Το τηγάνι είχε πιάσει φωτιά κι ακουμπούσε ήδη την πλαστική συσκευή του εξαερισμού. Δεν ήξερα τι να κάνω. Αν θυμάμαι καλά έβαλα νερό σε ποτήρι και το πέταξα στη φωτιά, πράγμα που φυσικά ήταν απολύτως λάθος.

Πήγα στην πόρτα πανικόβλητη και φώναξα το γείτονα, τον Κυριάκο που ήταν κι εκείνος φοιτητής κι έμενε στο ακριβώς διπλανό διαμέρισμα. Μόλις ήρθε κι είδε τι γινόταν άρπαξε μια κουβέρτα απ'το καθιστικό και την πέταξε στη φωτιά. Αυτή άρπαξε και λαμπάδιασε αμέσως. Στο μεταξύ πρέπει να μαζευόταν κόσμος σιγά-σιγά γιατί εμφανίστηκαν κι άλλοι γείτονες που δεν γνώριζα και κάποιος ήρθε με ένα πράσινο μικρό πυροσβεστήρα. Η φωτιά στο μεταξύ είχε κάψει το φουρνάκι και το χάρτινο κουτί που ήταν από κάτω και θέριευε συνεχώς. Ο γείτονας που δεν γνώριζα, κατεύθυνε τον πράσινο πυροσβεστήρα στη φωτιά και... πφφφφφφφφφφ τίποτα. Δε λειτουργούσε.

Πήγα στο σπίτι του Κυριάκου δίπλα όπου ήταν η μάνα του που'χε εγχειριστεί τις προηγούμενες μέρες, και τηλεφώνησα στην Πυροσβεστική. Δε θυμάμαι τι είπα αλλά ήταν σίγουρα σε κατάσταση υστερίας. Η Εύα εντωμεταξύ άφαντη. Ο καπνός είχε αρχίσει να πυκνώνει κι ο Κυριάκος είχε τη φαεινή ιδέα να πηδήξει απ'το μπαλκόνι του δικό μας μπας και κάνει κάτι μέχρι να έρθει η Πυροσβεστική (ο σταθμός της βρισκόταν πολύ πολύ κοντά στην πολυκατοικία μας, αλλά αργούσε φρικτά ή τουλάχιστον πάνω στον πανικό εμένα έτσι μου φαινόταν).

Προσπάθησα να τον σταματήσω, όχι γιατί φοβόμουν μη πέσει - μέναμε στον 3ο όροφο - αφού ήταν κάτι που συνήθιζε να κάνει και δεν είχε κινδυνέψει ποτέ. Προσπάθησα να τον σταματήσω γιατί ο καπνός πύκνωνε και γινόταν επικίνδυνος. Σε μια φάση πήρε είδηση η μάνα του τι πήγαινε να κάνει και έμπηξε μια φωνή, γύρισα το κεφάλι να της μιλήσω και μέχρι να ξεστομίσω την πρώτη λέξη την βλέπω να ουρλιάζει "Κυριααααααααααααααααααακοοοοοοοοοοοοοο!!!" χωρίς όμως να την ακούω γιατί στο μεταξύ είχαν φτάσει τα αυτοκίνητα της Πυροσβεστικής (5 στον αριθμό όπως έμαθα μετά) και ο θόρυβος τους κάλυπτε όλους τους άλλους ήχους. Γυρνάω και βλέπω ότι ο Κυριάκος είχε ήδη περάσει στην βεράντα και έψαχνε κάτι να κάνει. Ο καπνός όμως τον είχε ήδη περικυκλώσει και άρχισε να βήχει. Θυμάμαι τα μεγάλα μπλε μάτια του πίσω απ'τα χοντρά γυαλιά του να κοιτούν με ένα μείγμα απελπισίας και γέλιου - λες κι έλεγε "τι χαζός που είμαι!"

Ευτυχώς οι σκάλες των πυροσβεστών είχαν στο μεταξύ φτάσει στο μπαλκόνι που ήμουν εγώ, έσπασαν το τζάμι που επικοινωνούσε με το δίπλανο διαμέρισμα και μπήκαν μέσα. Τράβηξαν τεράστιες μάνικες, ήταν ντυμένοι με πλήρη εξοπλισμό και άρχισαν να ρίχνουν νερό με πίεση. Κάποιος άρπαξε τον Κυριάκο που πνιγόταν στο βήχα και τον μετέφερε με ασφάλεια πίσω στο διαμέρισμα του.

Στην αρχή με την επέμβαση των Πυροσβεστών αν μη τι άλλο πολλαπλασιάστηκε ο καπνός. Σιγά-σιγά όμως έσβησε η φωτιά και ο καπνός μειώθηκε αρκετά. Το διαμέρισμα του Κυριάκου κι όλη η σκάλα της πολυκατοικίας έγιναν ολόμαυρα. Το διαμέρισμα που μέναμε εμείς μαύρισε ολάκερο εκτός απ'τα υπνοδωμάτια που αν θυμάμαι καλά σκέφτηκα σε κάποια φάση πριν πάω δίπλα, να κλείσω τις μεσόπορτες.

Η μυρωδιά σε όλο το σπίτι ήταν ανυπόφορη. Τα ρούχα μου και τα μαλιά μου βρωμοκοπούσαν καπνό. Τεράστια καταστροφή στο σπίτι και την πολυκατοικία. Η κουζίνα έλιωσε ολόκληρη. Δεν έμειναν πιάτα, μαχαιροπήρουνα, τα ντουλάπια, το φουρνάκι αλλά και το ψυγείο ολόκληρο είχε εξαφανιστεί!

Η Εύα σε κάποια φάση, αρκετά μετά που έσβησε η φωτιά έκανε την εμφάνιση της κλαίγοντας με λυγμούς. Ήταν κάτω στο πεζοδρόμιο και την παρηγορούσαν οι γείτονες κι οι περαστικοί. Είπε ότι είχε βάλει το λάδι να καίει μέχρι να πάει να πάρει λεμόνια γιατί είχε σκοπό να τηγανίσει κούπες που είχε φέρει μαζί της. Δεν σκέφτηκε προφανώς κι ούτε ήξερε με πόση ευκολία και γρηγοράδα αναφλέγεται το λάδι όταν το τηγάνι είναι άδειο.

Εκείνη τη μέρα δεν μπορούσαμε να μείνουμε εκεί. Η οικογένεια του Ευρυπίδη προθυμοποιήθηκε να μας φιλοξενήσει. Αργά το βράδυ στις ειδήσεις έδειξαν πλάνα απ'το διαμέρισμα μας να καίγεται. Ούτε ξέρω πως πέρασε εκείνο το πρώτο βράδυ στο πάτωμα του σαλονιού τους. Σε κάποια φάση με πήρε ο ύπνος από εξάντληση αλλά όταν ξύπνησα δεν ένιωθα καθόλου ξεκούραστη.

Την επόμενη έφτασε εσπευσμένα η αδελφή της Εύας απ'την Κύπρο. Είχα γνωρίσει καλά την Μαρία προτού συγκατοικήσω με την Εύα κι είχαμε κάνει παρέα. Την είχα ξανασυναντήσει ένα μήνα πριν τη φωτιά όταν τη φιλοξενήσαμε με τον γιό της για μια βδομάδα. Ήταν γλυκιά και βασανισμένη κοπέλα και τη συμπαθούσα.Όταν ήρθε όμως στράφηκε αμέσως εναντίον μου κατηγορώντας με ότι εγώ έφταιγα για τη φωτιά αφού ήμουν μόνη στο σπίτι και χωρίς να μένω στο σπίτι της με πέταξε οκλωτσηδόν απ'το σπίτι (μετά από καιρό έμαθα ότι συμβουλεύτηκε δικηγόρο πριν έρθει στην Αθήνα και γι'αυτό συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο αμέσως).

Τόσο απότομα και αιφνιδιαστικά ήταν όλα που δεν πρόλαβα να μαζέψω όλα τα πράγματα μου και ό,τι ξέχασα δεν μου τα γύρισαν ποτέ πίσω. Θυμάμαι σαν να'ναι τώρα να περπατώ απελπισμένη στη γειτονιά τους ψάχνοντας να βρω τον κεντρικό δρόμο με τη βαλίτσα στο χέρι και χωρίς τόπο για να μείνω. Ο πατέρας μου είχε επικοινωνήσει με κάποιους συγγενείς του για να περνούσα το βράδυ στο διαμέρισμα τους μέχρι να έβρισκα τι θα έκανα, αλλά αρνήθηκαν να με δεχτούν.

Με τον τύπο που έβγαινα εκείνο τον καιρό είχα χωρίσει πριν 1 μήνα και δεν ήθελα να τον πάρω. Οι φίλες μου απ'το πανεπιστήμιο έμεναν όλες μακριά και με τους δικούς τους, δεν ήθελα να βάλω κανένα και καμιά σε δύσκολη θέση να αναγκαστούν να μ'αρνηθούν να μείνω. Συνέχισα να περπατώ άσκοπα στη μέση του δρόμου με τη βαλίτσα στο χέρι. Αποφάσισα να γυρίσω στο καμένο σπίτι, εν ανάγκη θα έμενα εκεί τη νύχτα αφού δεν φαινόταν να'χω κάπου αλλού να πάω. Θα ήταν ευκαιρία να μαζέψω και τα υπόλοιπα πραγματά μου αφού δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναμείνω εκεί.

Όσο μάζευα και πέταγα ό,τι βρω στις βαλίτσες μου, κτύπησε το τηλέφωνο και μου είπε ο πατέρας μου ότι θα με φιλοξενούσε ένας παιδικός του φίλος που είχα χρόνια να δω. Μπρος στην ευγενική και ανιδιοτελή συμπεριφορά του και μετά απ'όλα όσα είχαν συμβεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα έβαλα τα κλάματα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καμιά υποχρέωση να με βοηθήσει αλλά έκανε ό,τι περνούσε απ'το χέρι του για να το κάνει, εκεί που συγγενείς δεν νοιαζόντουσαν καθόλου αν τους είχα ανάγκη.

Με τη βοήθεια ενός φίλου που είχε αυτοκίνητο και προθυμοποίηθηκε να με μεταφέρει μετακόμισα στο σπίτι τους και έμεινα μαζί τους 1 μήνα - μέχρι που βρήκα γκαρσονιέρα να νοικιάσω κοντά στο πανεπιστήμιο. Όλο αυτό το διάστημα η γυναίκα του φίλου του πατέρα μου κάθε μέρα με ρωτούσε τι ήθελα να φάω και επέμενε μέχρι να της πω ώστε κάθε μέρα μου μαγείρευε τα πιο αγαπημένα μου φαγητά. Με αγκάλιασαν με τόση αγάπη και στοργή που ό,τι κι αν κάνω γι'αυτούς τους ανθρώπους στη ζώη μου ποτέ δε θα'ναι αρκετό για να ξεπληρώσω την ανιδιοτελή προσφορά τους. Πάντα τους θυμάμαι, τους αγαπώ και τους αισθάνομαι σαν δεύτερους γονείς μου.

Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Η Εύα με την αδελφή της εκμεταλεύτηκαν το γεγονός ότι στην αρχή πριν εμφανιστεί η αδελφή στο προσκήνιο, είχα προλάβει να κάνω μια ευνοϊκή για την Εύα κατάθεση στην Πυροσβεστική, μετά που μου το ζήτησε ένας αξιωματικός γιατί μου είπε ότι έτσι θα την γλύτωνα απ'το να πάει φυλακή. Πιάστηκαν απ'την κατάθεση μου και με έτρεχαν για κάποια χρόνια στα δικαστήρια ώστε να πάρουν χρήματα για να μοιραστούμε την αποζημίωση που χρειάστηκε να πληρώσουν στον ιδιοκτήτη, τους γείτονες και την πολυκατοικία.

Αν και δεν έφταιγα (κι αν δεν υπήρχε το παράθυρο να δω τη λάμψη θα είχα κινδυνέψει κι εγώ) αν μου το ζητούσαν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο θα τους έδινα ένα μέρος των λεφτών. Οι γονείς μου ήταν πρόθυμοι να τους βοηθήσουν αφού ξέραμε ότι ήταν φτωχοί άνθρωποι. Όμως μετά που έμπλεξαν δικηγόρους και με τραβούσαν στα δικαστήρια δεν είχα σκοπό ούτε γω ούτε οι δικοί μου να τους δώσουμε δεκάρα.

Στο τέλος, μετά από κάποια χρόνια κι αφού το θέμα πήγαινε από αναβολή σε αναβολή, χωρίς να το ξέρω, πήγε η μάνα μου στη μάνα της, της έδωσε ένα ποσό και αποσύρθηκε η μήνυση που μου είχαν κάνει. Ίσως κι απλά να μην είχαν πια την οικονομική δυνατότητα να εργοδοτούν δικηγόρο δεν ξέρω. Ίσως να συνειδητοποίησαν την άδικη και κακή συμπεριφορά τους απέναντι μου.. Δε θα μάθω ποτέ ούτε θέλω.

Η ιστορία μου άφησε μια πολύ πικρή γεύση στο στόμα για το ποιόν μερικών ανθρώπων. Για το πως μπορείς απ'τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθείς κυριολεκτικά στο δρόμο χωρίς να έχεις που την κεφαλή κλύναι.

Όμως μέσα σε όλα τα αρνητικά μου έδειξε με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι υπάρχουν και ΑΝΘΡΩΠΟΙ εκεί έξω που στην ώρα που τους χρειάζεσαι θα σου σταθούν χωρίς να έχουν κάτι να κερδίσουν. Πόσο ισχύει τελικά αυτό που λένε "η πραγματική οικογένεια μας είναι οι φίλοι μας".

ΥΓ. Αυτή είναι η ιστορία για την οποία έγραψα στο Τ'ανείπωτα θα γίνουν ειπωμένα. Με βοήθησε να την ολοκληρώσω το ότι σας έγραψα γι'αυτήν και μου δώσατε κουράγιο να την καταγράψω επιτέλους, να φύγει από πάνω μου εντελώς. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΚΙ ΟΛΕΣ!!

ΥΓ2. Δείτε στο βίντεο τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση που πιάσει φωτιά το τηγάνι και ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΟ ΤΗΓΑΝΙ ΜΕ ΛΑΔΙ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΡΟΝΤΕΣ!!!

Προσφορά καλού βιβλίου

2011-11-23T14:09:00.001+02:00

Πήρα την προηγούμενη Κυριακή το Βήμα όταν είδα ότι είχε προσφορά το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου "Κατεδαφιζόμεθα". Θυμάμαι απ'το σχολείο ότι μας είχαν βάλει να διαβάσουμε τα "Ματωμένα χώματα" αλλά δεν το'χα καταφέρει για διάφορους λόγους τότε και πάντα ήθελα να διαβάσω κάτι δικό της.

φώτο δική μου

(Βασικά αρχικά πήγαινα για την προσφορά της Καθημερινής με τα cd του λατρεμένου Elvis Presley αλλά έμαθα ότι επειδή εκδίδεται εδώ στην Κύπρο αντίστοιχη Καθημερινή δεν φέρνουν δυστυχώς την ελληνική έκδοση - αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια λανθασμένη τακτική που δεν είναι επί του παρόντος αλλά πολλάκις με έχει ταλαιπωρήσει και με άλλα περιοδικά και εφημερίδες στο νησί).

Όπως και να'χει ξεκίνησα να το διαβάζω από προχθές και θέλω να πω συγχαρητήρια στο Βήμα που επέλεξε να προσφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο αυτή τη χρονική στιγμή. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1982 από τις εκδόσεις Κέδρος. Αφορά την περίοδο 1955-1965 κι όμως όλα όσα λέει είναι τόσο μα τόσο επίκαιρα με τη σημερινή κατάσταση της χώρας που είναι τρομακτικό. Θα μπορούσε άνετα να έχει γραφτεί σήμερα, χθες. Μέσα βλέπεις όλα τα στραβά κι ανάποδα, την νοοτροπία που επικρατούσε και επικρατεί, η οποία οδήγησε με ακρίβεια στα σημερινά γεγονότα.

Με έκανε να προβληματιστώ πολύ και να αναρωτηθώ: τελικά τόσο λίγο έχουμε αλλάξει σαν έθνος; Τελικά πάντα βαδίζαμε σ'ένα απόλυτα τεντωμένο σχοινί κι από τύχη μέχρι τώρα δεν είχαμε γκρεμμοτσακιστεί; Δεν έχω ιδέα ποιες είναι οι απαντήσεις ή αν υπάρχουν.

Σημασία έχει ότι αυτό το βιβλίο σε κάνει αβίαστα και φυσικά να προβληματιστείς. Είναι πάρα πολύ καλογραμμένο και κυλά εύκολα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους δεν το έχουν διαβάσει.

Για ακόμα μια φορά συγχαρητήρια στο Βήμα για τις καταπληκτικές προσφορές του! Μακάρι κι άλλες εφημερίδες και περιοδικά να ακολουθήσουν το παράδειγμα του και να προσφέρουν βιβλία.

Δυο υπέροχα μπλε μάτια

2011-11-21T17:57:00.001+02:00

Ένας καταπληκτικός λατρεμένος ηθοποιός είναι ο Peter O'Toole. Τον είδα σήμερα στο How to steal a million και ξαναθυμήθηκα τι απολαυστικός, μεγάλος και αφάνταστα καλός ηθοποιός ήταν και παραμένει. Όσο κι αν προσπαθήσω δεν μπορώ να βρω ένα εξίσου τρυφερό, γοητευτικό, τζέντλεμαν ηθοποιό σήμερα. Είχε κάτι το ξεχωριστό σαν άνθρωπος πιστεύω, που τον έκανε να ξεχωρίζει και σαν ηθοποιός, μια φινέτσα, μια μαεστρία, μια γλυκιά τσαχπινιά μοναδική κι ανεπανάληπτη.

Με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα γράφοντας αυτή την ανάρτηση ότι ο καταπληκτικός αυτός ηθοποιός ζει ακόμα και μάλιστα το 2003 είχε παίξει στο Troy. Γεννήθηκε το 1932, άρα σήμερα είναι 79 χρονών.

Πιο γνωστό του έργο είναι βεβαίως ο Λορενς της Αραβίας. Για την ταινία έπρεπε να είχε πάρει το Οσκαρ αλλά δυστυχώς εκείνη τη χρονιά έχασε απ'τον Gregory Peck που κέρδισε με το To kill a Mockingbird.

Είναι Ιρλανδός και όπως οι περισσότεροι Ιρλανδοί λατρεύει το ποτό. Η ζωή του ήταν πολύ διαφορετική από πολλούς σταρ του σινεμά και η καταγωγή του σίγουρα έπαιξε ρόλο σ'αυτό. Σ'αυτό το άρθρο της Daily Mail (Last man standing. How Peter O'Toole outlived cinema's biggest hellraisers) μπορείτε να διαβάσετε ένα βιογραφικό του, πολύ διαφορετικό απ'τα κλασσικά και εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Τ'ανείπωτα θα γίνουν ειπωμένα..

2011-11-18T09:50:00.000+02:00

Πέρυσι ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ για μια απ'τις χειρότερες, αν όχι τη χειρότερη εμπειρία που είχα μέχρι τώρα. Έγραψα 3-4 παραγράφους και στο 'επίμαχο' σημείο κόλλησα. Από τότε το'χω κοιτάξει πολλές φορές το ποστ. Έχω σκεφτεί να το συνεχίσω, να γράψω κι άλλα, να τελειώσω την ιστορία κι επιτέλους να την αναρτήσω.

Νιώθω ότι αν καταφέρω να τη μοιραστώ από δω θα'χει μειωθεί εντελώς ο αντίκτυπος της για μένα. Όμως κάτι με κρατά και δεν την προχωρώ.. Ίσως τελικά ύστερα από δέκα χρόνια και βάλε να μη θέλω να τη θυμηθώ με αρκετές λεπτομέριες ώστε να την αναρτήσω εδώ.

photo from raufglasgow.com

Ακόμα κι όταν το φέρει η κουβέντα σε μια παρέα κι αναφερθώ στο περιστατικό συνήθως λέω δυο-τρεις φράσεις κλειδιά, αλλά αν δεν κάνει ερωτήσεις ο άλλος αποφεύγω να επεκταθώ. Ίσως είναι αυτό που λένε μετατραυματικό στρες. Ίσως είναι το ότι αυτό που συνέβηκε επηρέασε τη ζωή μου σε μεγάλο βαθμό.. πολύ πιθανό και πολύ μεγαλύτερο απ'ότι μπορώ ακόμα και τώρα να φανταστώ.

Την είδα που λέτε και σήμερα την μισοτελειωμένη ανάρτηση, αλλά δεν τόλμησα καν να την ξανανοίξω. Είπα να 'ρθω εδώ να σας μιλήσω γι'αυτή μπας και έτσι πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να την τελειώσω και να την ανεβάσω. Πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από κάτι που μου συνέβηκε κάποτε.. Αν το σκεφτώ λογικά έτσι είναι φυσικά. Συναισθηματικά όμως ακόμα αναστατώνομαι όταν θυμάμαι και φυσικά όταν διηγούμαι τα τεκτενόμενα.

Που θα μου πάει όμως; Θα την καρφώσω, θα την καταγράψω κι αργά ή γρήγορα θα τη μοιραστώ μαζί σας.. εξορκίζοντας έτσι το παρελθόν. Γιατί το μπλογκ έχει ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες όπως οι πιο πολλοί γνωρίζετε ήδη.

It doesn't rain.. it pours!

2011-11-15T16:09:00.001+02:00

Από χθες το πρωί άρχισε να βρέχει και ουσιαστικά βρέχει ασταμάτητα και δυνατά από τότε. Έχουμε ανάγκη τη βροχή φυσικά αλλά τέτοια εποχή πέρυσι, αν θυμάμαι καλά δεν είχε βρέξει τόσο έντονα κι ασταμάτητα. Φέτος είπε μάλλον ν'απληρώσει τα σπασμένα απ'τον Οκτώβριο που δεν είχε ρίξει σταγόνα και όντως μας αποζημιώνει με το παραπάνω. Νομίζω σε λίγο θα βρέξει τόσο που θα'χει καλύψει την βροχόπτωση για το μήνα σε δυο μέρες!

Η βροχή μου θυμίζει τότε που είχα πρωτογνωριστεί με τον πρώην μου και στο δεύτερο ραντεβού έβρεχε καταρρακτωδώς. Δε θυμάμαι να μας είχε ενοχλήσει ή εμποδίσει καθόλου. Αντίθετα μάλιστα. Καθόμασταν στο καφέ της Πετρούπολης με θέα όλη την Αττική και κοιτούσαμε τις αστραπές πάνω απ'την Αθήνα πίνοντας ζεστό καφέ ή κρασί, δε θυμάμαι. Όλη τη νύχτα την περάσαμε μαζί με την ηχητική υπόκρουση της βροχής.

Η βροχή μου θύμισε κι αυτό το τραγούδι που το σιγοτραγουδάω όλη μέρα "Listen to the falling rain listen to it fall. And with every drop of rain I love you more.."

Για να πω και την αλήθεια μου λίγες καλές αναμνήσεις έχω από βροχή και όταν έχει έντονες αστραπές και βροντές φοβάμαι! Γίνομαι σαν το Σνούπυ που το μόνο που θέλει είναι να κουλουριαστεί στο κρεβατάκι του και να κοιμηθεί μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Είναι χαζό το ξέρω να φοβάσαι τα καιρικά φαινόμενα, αλλά για κάποιο λόγο μου προκαλούν φόβο.. Ίσως επειδή δεν είναι και πολύ συχνά στη Λεμεσό; Ίσως...

Θυμάμαι κάποτε είχε σε κεντρικό σημείο της πόλης μια διαφήμιση ότι έχουμε ήλιο 300 μέρες το χρόνο και δεν πρόκειται για υπερβολή. Είναι μεγάλη αλήθεια. Άρα δικαιολογούμαι λίγο ε; :)

ΥΓ. Ευτυχώς σαν έγραφα ξόρκισα τη βροχή και σταμάτησε για λίγο! Όχι πως δε θα ξαναρχίσει αφού ο ουρανός έχει ένα έντονο μολυβί χρώμα και είναι γεμάτος σύννεφα.

ΥΓ2. Τα κακά νέα είναι ότι απ'την Κυριακή έκανε την εμφάνιση του στο συντριβάνι του Αγ. Νικολάου ο Αποκεφαλισμένος Αη Βασίλης που'χα γράψει γι'αυτόν παλιά κι εγώ περνώ καθημερινά από κει και σκιάζομαι! Χάθηκε μια διακόσμιση της προκοπής, να μην τρομάζει τα γυναικόπαιδα; Έλεος! Χίλιες φορές καλύτερα τα απαίσια πασχαλινά λαγουδάκια!

Για το χειροκρότημα

2011-11-09T16:30:00.000+02:00

Αποποίηση: η ιστορία που ακολουθεί καμιά σχέση δεν έχει με πραγματικά πρόσωπα ή πράγματα.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια τραγουδίστρια. Είχε καλή φωνή, ήταν και όμορφη κέρδισε ένα διαγωνισμό ταλέντων και κατάφερε να γίνει γνωστή. Μεγάλοι συνθέτες άρχισαν να της εμπιστεύονται τα τραγούδια τους. Έβγαλε δίσκο, άρχισε να "οργώνει" τη χώρα με συναυλίες. Την ζητούσαν από παντού για μια εμφάνιση. Ένιωθε μεγάλη και τρανή. Τα ντουέτα με όλους τους γνωστούς τραγουδιστές έδιναν και έπερναν.

Καμιά δεκαετία μετά γνώρισε ένα άσχετο τύπο που έκλεβε μουσικές και το έπαιζε συνθέτης. "'Έγραφε" τραγούδια ειδικά για κείνη. Αυτή τα τραγουδούσε με μπρίο και παλμό, ο κόσμος τα μάθαινε, τα χόρευε. Εκείνη θεωρούσε ότι βρισκόταν στο απώγειο της καλλιτεχνικής της δημιουργίας. Φόραγε μόνο ρούχα μεγάλων σχεδιαστών, φλέρταρε με όλους κι όλες. Ήταν νέα, ωραία κι επιθυμητή. Ο δήθεν συνθέτης όμως είχε άλλα σχέδια, της πούλησε έρωτες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες και την έπεισε να τον παντρευτεί. Το ξύλο ήταν στην καθημερινή διάταξη της σχέσης τους. Έξω έβγαινε χαμογελώντας, αλλά μέσα ήταν νεκρή. Τα τραγούδια της γεμάτα πόνο, έγραφε τους στίχους κι εκείνος έκλεβε όπως ήξερε καλά τη μουσική.

Τα χρόνια πέρασαν. Ο ψευτοσυνθέτης την παράτησε για νεότερο μοντέλο, σταμάτησε να της γράφει τραγούδια, ο κόσμος σταμάτησε να ακούει οτιδήποτε για αυτή. Άρχισε ν'απελπίζεται. Να βγαίνει με νέους άντρες για να δείξει ότι ήταν ακόμα νέα, ωραία κι επιθυμητή. Έβαψε τα λαμπερά μαλλιά της ένα μουντό χρώμα. Άρχισε να ντύνεται σαν πιτσιρίκα κι ας είχε περάσει τα δεύτερα -άντα. Τα κουτσομπολίστικα περιοδικά κι εκπομπές στην τηλεόραση ασχολούνταν με τη προσωπική της ζωή. Εκείνη τους έπερνε τηλέφωνο και τους έλεγε που θα πήγαινε με το νέο της αμόρε για να εμφανιστούν οι φωτογράφοι, να τους βγάλουν φωτογραφίες και να γίνεται ντόρος γύρω απ'το όνομα της. Δεν άντεχε ότι θα έπεφτε στην αφάνεια.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια. Οι νεαροί την παράτησαν για νεότερες. Έμεινε μόνη της. Πούλησε αμέτρητες φορές φήμες για διεθνή καριέρα που ποτέ δεν βγήκαν αληθινές. Πια την θυμόντουσαν μόνο μια χούφτα φανατικοί θαυμαστές της. Όλοι οι άλλοι την είχαν ξεχάσει προ πολλού. Οι φωτογραφίες της στα περιοδικά εξαφανίστηκαν, ούτε οι κουτσομπόληδες δεν ασχολούνταν μαζί της. Το ανέκδοτο για τη διεθνή καριέρα δεν πουλούσε πια, ούτε ακουγόταν όσο κι αν προσπαθούσε να το ξαναπεράσει για να γίνει ντόρος. Πέρασε σχεδόν μια δεκαετία χωρίς να κυκλοφορήσει ένα τραγούδι της. Ήταν πια μια πρώην τραγουδίστρια και το ήξεραν όλοι ακόμα κι οι φανατικοί οπαδοί της.

Εκείνη όμως πίστευε ότι έχει ακόμα πολλά να δώσει. Έψαξε να βρει συνθέτες να της γράψουν τραγούδια - κανείς δεν ήταν πρόθυμος. Βρήκε μόνο κλειστές πόρτες κι αδιαφορία. Και ένα πρωί που παρακολουθούσε τηλεόραση της ήρθε σαν επιφύτηση η ιδέα να βγει στην τηλεόραση με δική της εκπομπή. Μ'αυτό τον τρόπο το όνομα της θα ξανασυζητιόταν, ο κόσμος θα τη θυμόταν, θα ασχολιόταν μαζί της. Έβαψε το θαμπό μαλλί της ένα νέο εκθαμβωτικό χρώμα, έκανε δάνειο για νέα γκαρναρόμπα και άρχισε να κτυπά τις πόρτες των καναλιών με την ιδέα της. Πάνω που είχε αρχίσει ν'απελπίζεται ότι τίποτα δε θα γινόταν, ένα κανάλι δεν της έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα, αλλά άκουσε την πρόταση της. Έκανε όμως δική του αντιπρόταση, αντί για εκπομπή να κλειστεί σ'ένα σπίτι και να την βιντεογραφούν όλο το 24ωρο. Δεν της άρεσε η ιδέα, όμως εναλλακτική δεν είχε. Ή θα γινόταν χρυσόψαρο στη γυάλα ή θα έμενε στην αφάνεια που είχε βυθιστεί. Δεν την ήθελε, δεν την μπορούσε την αφάνεια.

Κλείστηκε στο κλουβί, όπου υπήρχαν όλες τις ανέσεις. Όλοι την παρακολουθούσαν και ασχολιούνταν μαζί της, τα περιοδικά είχαν πάλι εξώφυλλα με το πρόσωπο της. Δεν την μπείραζε που'χε χρόνια να τραγουδήσει, που όπου είχε προσπαθήσει να κάνει συναυλία είτε ακυρωνόταν, είτε ο χώρος μισογέμιζε με αδιάφορους θαμώνες. Ήταν πάλι στο επίκεντρο. Για το επίκεντρο θα τα έκανε όλα. Για τα φώτα της δημοσιότητας θα πουλούσε ό,τι είχε και δεν είχε. Άλλωστε όλα τα λεφτά που είχε βγάλει όταν είχε καριέρα τα'χε ξοδέψει σε λούσα, σπίτια και ψώνια. Ήταν φτωχή κι απένταρη με την τράπεζα ν'απειλεί να της πάρει το σπίτι. Μετά το ριάλιτι όμως όλα αυτά άλλαξαν. Το κανάλι της έδινε λεφτά για κάθε μέρα εγκλεισμού. Είχε ένα σταθερό εισόδημα κι επειδή έμενε στο κλουβί δεν είχε καθόλου έξοδα. Οι κάμερες την παρακολουθούσαν όλες τις ώρες. Στην τουαλέτα υπήρχαν δέκα κάμερες που την τραβούσαν όταν έκανε μπάνιο, όταν βούρτιζε τα δόντια της, όταν έκανε την ανάγκη της. Την είχαν καθησυχάσει ότι οι μυρωδιές δεν βγαίνουν στην τηλεόραση κι είχαν δίκιο.

Έμεινε στο κλουβί για τρεις μήνες. Όταν θα έβγαινε το κανάλι είχε διοργανώσει μεγάλο πάρτυ για την υποδοχή της. Περίμενε να δει κόσμο, δημοσιογράφους, φλας, φανατικούς θαυμαστές. Έβρεχε εκείνο το βράδυ καταρρακτωδώς, αλλά δεν ανησυχούσε, σίγουρη ότι θα της είχαν έτοιμη τέντα ή τουλάχιστον μια ομπρέλλα να μη χαλάσει τα μαλλιά της. Ετοιμάστηκε προσεχτικά και βγήκε. Το σκοτάδι που είδε στην αρχή δεν την προβλημάτισε. Σκέφτηκε ότι ανά πάσα στιγμή θα άναβαν τα φώτα και θα της έκαναν όλοι έκπληξη. Σκεφτόταν πως θα αντιδρούσε, γιατί σίγουρα οι εικόνες της πρώτης της έξοδου θα έκαναν πολλές θητείες στα εξώφυλλά των περιοδικών.

Προχώρησε μερικά ακόμη μέτρα, το σκοτάδι πυκνό και το κρύο τρυπούσε την καινούργια μεταξωτή, καλοκαιρινή τουαλέτα της. Σε λίγο θα έφευγε απ'το στέγαστρο της εισόδου και κινδύνευε να βραχεί το περιποιημένο της μαλλί. Κοντοστάθηκε. Έβαλε μια φωνή "Είναι κανείς;" Άκουσε τον αντίλαλο της φωνής της. Η βροχή άλλαξε κατεύθυνση απότομα και την έκανε μούσκεμα. Ήταν μόνη, ξεχασμένη και βρεμένη μέχρι το κόκκαλο.

Γκρεμίζοντας το παρελθόν

2011-11-04T09:30:00.000+02:00

Στη γειτονιά που μεγάλωσα βρίσκεται ένα σπίτι απέναντι, δίπλα απ'το γωνιακό. Αυτό παλιά άνηκε σε μια οικογένεια με 3 κορίτσια που ήταν πολύ πιο μεγάλα από μένα και πολύ όμορφα. Αυτά τα κόριτσια έχασαν τον πατέρα τους όταν ήμουν πολύ μικρή και ο θάνατος του ήταν η πρώτη μου 'επαφή' με το θάνατο που θα μου μείνει αξέχαστη.

Πρέπει να ήμουν 8 ή 9 χρονών λοιπόν κι ένα πρωί Σαββάτου ή Κυριακής μάθαμε απ'τη θεία μου που έμενε δίπλα μας, ότι πέθανε ο Λάζαρος (ο πατέρας τον κοριτσιών) και ότι ήταν στο σπίτι του και θα πήγαιναν όλοι να τον δουν και να τον αποχαιρετήσουν. Η μάνα μου μέχρι εκείνη τη στιγμή με είχε κρατήσει μακριά από τέτοια θέματα, θεωρόντας ότι έτσι με προστατεύει. Όταν είχε πεθάνει λίγα χρόνια πριν μια θεία του πατέρα μου δε μας άφησε, εμένα και την αδελφή μου, να πάμε στην κηδεία. Από τότε μου είχε δημιουργηθεί μια έντονη περιέργεια για το τι είναι αυτό από το οποίο μας κρατάει μακριά η μάνα μου με τέτοιο έντονο και πεισματικό τρόπο και με την έμφυτη περιέργεια που με διακατείχε από παιδί έψαχνα να μάθω (προφανώς όχι ρωτώντας τη μάνα μου αφού δεν ήθελε να μου πει) τι ήταν αυτό το τόσο απαγορευμένο θέμα.
Όπως και να'χει η 'ευκαιρία' για να καταλάβω τι γίνεται ήταν ο ξαφνικός θάνατος του γείτονα μας. Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει δώρο κάτι φόρμες βελούδινες μωβ η θεία μου και τις είχα φορέσει πρώτη φορά εκείνη τη μέρα (ίσως μου είπε η μάνα μου να της βάλω; δε θυμάμαι) και πήγα στην βεράντα του σπιτιού τους μαζί με άλλα παιδιά της γειτονιάς, τη μάνα μου και τη θεία μου και καθόμασταν. Πρέπει να υπήρχαν άνθρωποι να κλαίνε, αλλά δεν τους θυμάμαι.

Θυμάμαι όμως έντονα την μικρή κόρη του κύριου Λάζαρου τη Μαρία που σε μια φάση βγήκε μαυροφορεμένη και κατάχλωμη απ'το σπίτι, με δάκρυα στα μάτια. Όταν την είδα σκέφτηκα ότι ο θάνατος σε αλλάζει, γιατί ενώ η Μαρία ήταν η πιο όμορφη κι η πιο εντυπωσιακή απ'τις τρεις αδελφές (όλες τις θαύμαζα κι ήθελα να τους μοιάσω όταν μεγαλώσω-η μια μάλιστα σπούδαζε στην Αμερική και μου φαινόταν η πιο εξωτική) εκείνη τη μέρα έμοιαζε λες και κάποιος της είχε αφαιρέσει τα χρώματα και φαινόταν μουντή και απίστευτα διαφορετική απ'ότι λίγες μέρες πριν που την είχα δει να χαμογελά.

Πρέπει να καθίσαμε αρκετή ώρα εκεί γιατί θυμάμαι να πηγαινοέρχομαι στο διπλανό, γωνιακό σπίτι που έμενε ο παιδικός μου φίλος ο Λουκάς και πρέπει να παίζαμε τα παιχνίδια μας κατά φάσεις γιατί πόση ώρα να κάτσει ένα μικρό παιδί σε ένα σπίτι με μεγάλους που όλο μιλούν; Όση περιέργεια κι αν είχα για το θάνατο η βαρεμάρα νίκησε και καταπιάστηκα και λίγο με άλλα θέματα. (Ωραία δεν είναι τα παιδιά; Πόσο εύκολα ξεχνιούνται στο παιχνίδι!) Πάντως όσο κι αν άκουσα να μιλούνε για τον κύριο Λάζαρο ποτέ δεν τον είδα. Κι έτσι έμεινε μες το μυαλό μου η απορία τι είναι ο θάνατος και γιατί τόσο επίμονα δεν ήθελε η μάνα μου να'ρθω σε επαφή με αυτό το θέμα;

Αφορμή γι'αυτή την ανάρτηση είναι ότι σήμερα ξεκίνησαν να γκρεμίζουν το παλιό σπίτι του κύριου Λάζαρου. Η οικογένεια του λίγα χρόνια μετά το θάνατο του κύριου Λάζαρου μετακόμισε σε άλλη γειτονιά και δεν ξαναείδα καμιά απ'τις τρεις αδελφές. Όμως το σπίτι έμεινε και το νοίκιαζαν σε αλλοδαπούς συνήθως. Σήμερα μπήκαν που λέτε οι μπουλντόζες και άρχισε η κατεδάφιση του σπιτιού. Πόσες αναμνήσεις ξύπνησαν οι λίγες στιγμές που είδα το γκρέμισμα..!

Ευτυχώς όταν γκρεμίστηκε το γωνιακό σπίτι που έμενε ο παιδικός μου φίλος ο Λουκάς δεν ήμουν εδώ να το δω να γκρεμίζεται γιατί θα σπάραζε η καρδιά μου κι ας ήταν μόνο ντουβάρια. Τα ντουβάρια μπορούν να κρατάνε πολλές αναμνήσεις, χαμόγελα, χαρές και λύπες. Το απίτι του το γκρέμισαν πριν καμιά δεκαετία κι ακόμα το θυμάμαι πεντακάθαρα. Γύρω-γύρω στην αυλή είχε ένα σωρό δέντρα όπου καθόμασταν και παίζαμε θυμάμαι κι όταν δω όνειρο τη γειτονιά μου την παλιά αυτό το σπίτι βλέπω κι όχι το νέο που είναι εκεί. Αυτό δεν μπήκε στο υποσυνείδητο μου κι ούτε το βλέπω να μπαίνει ποτέ!

Τελικά καλά λένε ότι οι παιδικές αναμνήσεις και εικόνες είναι οι πιο δυνατές!

Φίλοι δι'αλληλογραφίας

2011-10-29T18:22:00.000+03:00

Όταν ήμουν μαθήτρια υπήρχε ένα πρόγραμμα που σε έφερνε κοντά με άλλους μαθητές και γινόσουν penpal (φίλος δια αλληλογραφίας μάλλον ειναι η μετάφραση) - μιλάμε βέβαια για την εποχή πριν το ιντερνετ, πριν τα κομπιουτερ κτλ. Τελοσπάντων είχα αλληλογραφία με πολλά παιδιά από διάφορες χώρες. Αυτές που ξεχώριζαν ήταν μια γιαπωνέζα που μου έστελνε συνέχεια μικροδωράκια και μια Ιταλίδα που κράτησα αλληλογραφία μαζί της μέχρι το πανεπιστήμιο και ξέρω ότι σπούδαζε γιατρός. Είχαμε δηλαδή αλληλογραφία για καμιά 10ετία, είχε έρθει και στην Κύπρο κι είχαμε γνωριστεί αλλά όταν με κάλεσε να πάω στο Τορίνο δε με άφηναν φυσικά οι γονείς μου...

Όταν πήγα να σπουδάσω λοιπόν μου έλειπε η αλληλογραφία αρκετά (εκτός απ'την Ιταλίδα με τους υπόλοιπους είχαμε εντελώς χαθεί, Valeria την έλεγαν και θυμάμαι και το επίθετο της!!) και έτσι αποφάσισα μια μέρα να βάλω αγγελία για αλληλογραφία σε ένα νεανικό περιοδικό της εποχής που ούτε το όνομα του δεν μπορώ να θυμηθώ πια. Έλαβα πάρα πολλές απαντήσεις (ξαναθυμίζω ήταν η εποχή πριν απ'τη διαδεδομένη χρήση του ιντερνετ και τα κομπιουτερ τα βρίσκαμε μόνο στη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου) και άρχισα αλληλογραφία με αγόρια και κορίτσια από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Κάποιοι πρότειναν να γνωριστούμε, αλλά μόνο ένας μου έκανε κλικ και δέχτηκα να γνωριστώ μαζί του. Τον έλεγαν Δημήτρη κι έμενε αν θυμάμαι καλά σε μια περιοχή κοντά στην Κατεχάκη. Συναντηθήκαμε ένα απόγευμα για καφέ και τα είπαμε από κοντά και μετά μιλούσαμε απ΄το τηλέφωνο αφού εγώ έμενα Καλλιθέα κι εκείνος αρκετά μακριά για τη συγκοινωνία. Κατά τύχη το κέντρο που έκανα την πρακτική μου ήταν στην περιοχή του και κάποιες μέρες συναντηθήκαμε για καφέ κοντά στο σπίτι του.

Αυτό που έκανε τον Δημήτρη να ξεχωρίζει απ'όλους κι όλες όσες άρχισα να αλληλογραφώ και μάλλον ο λόγος που με έκανε να θέλω να τον γνωρίσω ήταν ότι είχε απίστευτα έντονες μεταπτώσεις στη διάθεση του. Στη πρώτη μας συνάντηση μιλούσε, γελούσε, έκανε χειρονομίες και γκριμάτσες ακατάπαυστα. Σχεδόν δεν είχα την ευκαιρία να αρθρώσω λέξη. Στα τηλεφωνήματα που μου έκανε (μερικά από τα οποία διαρκούσαν 5-6 ώρες) πάντα μίλαγε ασταμάτητα και πεταγόταν με απίστευτη ταχύτητα απ'το ένα θέμα στο άλλο. Ήταν τόση η γρηγοράδα που το έκανε αυτό που δεν μπορούσα συχνά να παρακολουθήσω τι έλεγε. Και όσο γρήγορα μιλούσε τόσο αιφνιδιαστικά έκλεινε το τηλέφωνο γιατί κάτι είχε προκύψει.

Σε πλήρη αντιδιαστολή με την πιο πάνω συμπεριφορά υπήρχαν φορές που δε μιλιόταν καθόλου. Ό,τι κι αν έλεγα δεν άνοιγε κουβέντα. Οι απαντήσεις του μονολεκτικές και η διάθεση του πεσμένη απίστευτα χαμηλά. Απ'τις αρχές που είχε πει ότι πέρνει κάτι χάπια χωρίς να διευκρινίσει τι χάπια ήταν αυτά κι εγώ από διακριτικότητα δεν ρώτησα λεπτομέρειες. Σε κάποια φάση μου'χει εκμυστηρευτεί επίσης ότι είχε κάνει σοβαρά ατυχήματα με το αμάξι κι ότι είχε φτάσει στο σημείο να κινδυνεύει να μείνει παραπληγικός απ'τη σοβαρότητα των κτυπημάτων του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα κάποιων μηνών και ενώ είχαμε κανονίσει να βρεθούμε ο Δημήτρης εξαφανίστηκε από προσώπου της γης. Δεν μπορούσα να τον εντοπίσω πουθενά και δεν είχα ιδέα αν ήταν καλά ή όχι. Στην πορεία ανακάλυψα ότι είχε κάνει άλλο ένα σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητο και επειδή ήταν σε φάση ανάρρωσης δεν ήθελε να έχει επαφή με κανένα. Αυτά μου τα είπε η βασανισμένη η μάνα του, που με προέτρεψε αν ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο το βράδυ εκείνης της μέρας μπας και του ανέβαζα το ηθικό.

Τον πήρα τηλέφωνο αλλά δεν απάντησε και πάλι κι όταν κάποια στιγμή βγήκε στη γραμμή η μάνα του μου είπε ότι δεν ήθελε να μιλήσει σε κανένα. Κάπου εκεί αποφάσισα να σταματήσω να ασχολούμαι γιατί πίστευα ότι όλα τα έκανε για να τραβά την προσοχή κι όχι γιατί είχε κάτι σοβαρό.

photo from www.bipolardisorder-symptoms.org

Κανένα μήνα μετά με πήρε τηλέφωνο ο ίδιος και όντας για πρώτη φορά ήρεμος χωρίς να είναι κατατονικός μου αποκάλυψε ότι ήταν μανιοκαταθληπτικός και τα ατυχήματα με το αυτοκίνητο ήταν απόπειρες αυτοκτονίας. Τα δε χάπια που έπερνε ήταν για μανιοκατάθλιψη.

Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα και δε θυμάμαι τι του είπα ή πως αντέδρασα ακριβώς. 'Ολα αυτά μου τα έλεγε απ'το τηλέφωνο και ήταν δύσκολο να τα χωνέψω. Ένιωσα και ενοχές ότι τον εγκατάλειψα όταν έπαθε το τελευταίο "ατύχημα" όμως τι να έκανα αφού δεν ήθελε να μου μιλήσει;

Νομίζω απ'όλους τους ανθρώπους που γνώρισα όσο ήμουν φοιτήτρια ήταν ο πιο παράξενος κι ο πιο ενδιαφέροντας.

Όχι κακίες, όχι κουτσομπολιά.. κοινωνικά σχόλια :Ρ

2011-10-27T09:00:00.000+03:00

Kαιρό έχω να κάνω κοινωνικό σχόλιο για τις εκπομπές από το μπλογκ και τα ξώβυζα δε μ'αφήνουν να ησυχάσω. Έχουμε και λέμε,

1. Δε πα να πλήρωσες χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσεις στήθος πέτρα, μάρμαρο, πιο στητό κι απ'το στήθος της Αφροδίτης της Μήλου; Δεν το βγάζεις έξω φόρα παρτίδα κάθε μα κάθε πρωί απ'τις 8 και κάτι ψηλά χρυσή μου. Η άλλη που καλείται να το υποστεί με τη τσίπλα στο μάτι δε σου φταίει σε τίποτα. Άσε που τις μέρες που βάζεις μπλουζάκι χωρίς όλο το βυζί έξω εισαι πιο σέξυ..

2. Ό,τι κι αν αλλάξεις από μια εκπομπή αυτή δε θα φτιαχτεί ούτε θα αποκτήσει τηλεθέαση αν η παρουσιάστρια δε μάθει να κρατά για 5 δεπτερόλεπτα το στόμα της κλειστό! Αυτή η συγκεκριμένη δεν αντέχεται για πάνω από ένα δίλεπτο γιατί δεν αφήνει κανένα να μιλήσει, είτε καλεσμένο είτε πανελίστα, νομίζει ότι τα ξέρει όλα μα όλα πια και γιατί να μην το δείξει άλλωστε; Παράτα την παραλαπίπα - πιάσε ένα παγωτό :ΡΡΡ

3. Η χαριτωμενιά κι η τσαχπινιά στις εκπομπές είναι γλυκιά από μια παρουσιάστρια μέχρι τα δεύτερα -άντα. Μετά καταντά παλιμπαιδισμός και γελοιότητα. Και όχι όχι όχι όσες πλαστικές και να'χεις κάνει δεν πιάνουν για να φαίνεσαι και πάλι παιδί - σαντ μπατ τρου. Το πολύ πολύ να φαίνεσαι μια μεγαλοκοπέλα υπερβολικά τραβηγμένη με εφηβικά ρούχα, δεν νομίζω να'ναι αυτό το λουκ που θες να πλασάρεις όμως ε;

photo from www.sabotagetimes.com

4. Η φαντασία στις ονομασίες των πρωινών, ειδησιογραφικών εκπομπών πέθανε. Μα πείτε μου γίνεται τρεις εκπομπές παρόμοιας θεματολογίας που παίζουν την ίδια πάνω-κάτω ώρα να έχουν μέσα τη λέξη ΤΩΡΑ; Χάθηκε μια άλλη λέξη; Άσε που γνωστή παρουσιάστρια ειδήσεων και μεγαλοδημοσιογράφος σε κάθε νέο θέμα που παρουσιάζει λέει "Τώρα μπλα.. μπλα... μπλα" Πες και τίποτα άλλο καλέ, όλο τώρα και τώρα, πρωτοτυπία μηδέν. Και δεν μπορείς να πεις ότι δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, αφού έχουμε μια απ'τις πλουσιότερες γλώσσες στον κόσμο! Κόψε το τώρα....! ΑΜΕΣΩΣ! Μάλλον ΤΩΡΑ! χαχαχαχαχα

photo from all4women.co.za

Κατ' άλλα μια χαρά εκπομπές υπάρχουν και γυναίκες άποψη, γούστο και με ωραίο, προσεγμένο και ψαγμένο ντύσιμο βγαίνουν καθημερινά απ'το γυαλί. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν κι αυτές αλλιώς η απελπισία θα έπιανε κόκκινο με κάθε άνοιγμα του κουτιού.

Tρανό και φαεινό παράδειγμα η κυρία της πιο πάνω φωτογραφίας, Χελεν Μίρεν που ανεξαρτήτως της ηλικίας της είναι πάντα πανέμορφη, προσεχτικά ντυμένη και βαμμένη και προσωπικά όποτε τη δω τη ζηλεύω κι εύχομαι να'χω το 1 χιλιοστό του στυλ της.

DaisyCrazy - Γαστρεντερίτιδα 1-2

2011-10-25T08:44:00.000+03:00

Tότε που έγραφα εκείνο το ποστ με είχε κτυπήσει η γαστρεντερίτιδα, αλλά τη νικούσα στα σημεία. Τώρα που την πάτησα και πάλι μαζί της με νικά η άτιμη. Άσε που κτύπησε εντελώς εφνιδιαστικά και απρόσμενα στα καλά του καθουμένου, εκεί που είχα περάσει ένα καλό σαββατοκύριακο και ετοιμαζόμουν για τη νέα βδομάδα. Δεν είχα υπολογίσει την εμφάνιση της κυρίας Γαστρεντερίτιδας (με κεφαλαίο βεβαίως-βεβαίως γιατί θέλει και μια εκτίμηση, ένα σεβασμό μπας και δει ότι της δείχνω/δίνω ότι θέλει και φύγει η άτιμη) που ήρθε κουνιστή και λυγιστή και κάθισε στα φτωχά πλην τίμια έντερα μου και τα έκανε κοινώς σπαράλια.

Και να τα ανθρακούχα, 'άσπρα' αναψυκτικά, και να τα χαπάκια πριν το γεύμα, και να τα ρύζια, και να η ναυτία με κάθε σταγόνα νερό που περνά απ'τα πρησμένα μου χείλη (πρησμένα γιατί άσχετα με την γαστρεντερίτιδα έχω και μια αλλεργία στη σκόνη που μου'χει κλείσει τη μύτη και δεν αναπνέω παρά με το στόμα).

Που θα πάει όμως; Θα φύγει η κυρία Γαστρεντερίτιδα να πάει στο καλό ή σε άλλο έντερο τελοσπάντων (όπου θέλει ας πάει, μακριά από μας να'ναι!) και θα ηρεμήσω, να επανέλθω σιγά-σιγά σε κανονικούς ρυθμούς και να μπορώ να πιω νερό σαν άνθρωπος. Ελπίζω να την κάνει γρήγορα με ελαφρά πηδηματάκια!!

Πως τα φέρνει η ζωή

2011-10-22T12:00:00.000+03:00

Δίπλα απ'το πατρικό μου μένει ένα αντρόγυνο, η κυρία Μαρία κι ο κύριος Αναξαγόρας. Έχουν δυό παιδιά που είναι πολύ πιο μεγάλα από μένα και είχαν φύγει απ'το σπίτι από τότε που εγώ ήμουν ακόμα στο δημοτικό (δεν τους θυμάμαι ποτέ να μένουν στη γειτονιά). Η κυρία Μαρία λοιπόν είχε για χόμπυ μια καθημερινή ασχολία που οι πιο πολλοί από μας θεωρούμε αγγαρεία.

Ήταν μια γεροδεμένη, ψηλή γυναίκα (ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα όταν ήμουν κοριτσάκι) με αγέρωχο ύφος και περπάτημα, με κοντό φουσκωτό μαλλί και θυμάμαι ότι φορούσε κάτι καφέ ή σκούρο μπλε φορέματα με ρούχενη ζώνη σφικτά δεμένη στη μέση. Η παρουσία της ήταν επιβλητική και δεν περνούσε απαρατήρητη. Είχε μια δυνατή, στεντόρια φωνή και κάθε μεσημέρι και βράδυ που πηγαίναμε από νωρίς για ύπνο σαν παιδιά που ήμασταν, αυτή στεκόταν στην κουζίνα και έπλενε πιάτα μιλώντας δυνατά στον άντρα ή την αδελφή της που μένει ακριβώς δίπλα της απ'τα αριστερά (εμείς είμαστε απ'τα δεξιά της) κι ακούγοντας ραδιόφωνο στη διαπασών.

Προσπαθούσαμε εγώ κι η αδελφή μου να κοιμηθούμε αλλά που να τα καταφέρουμε με την φωνάρα της κυρα-Μαρίας να αντηχεί στ'αυτιά μας και το κτύπημα των πιάτων ακατάπαυστο; Της έκανε παράπονο η μάνα μου πως μας ενοχλεί με το θόρυβο που κάνει και η απάντηση που πήρε ήταν: "Μα είναι το χόμπυ μου να πλένω πιάτα, μ'ευχαριστεί αφάνταστα, τι να κάνω κυρία Ελένη μου;" Φυσικά η μάνα μου απάντησε αμέσως "Να τα πλένεις άλλες ώρες όχι την ώρα που πάνε τα παιδιά για ύπνο!" Σιγά μην την άφηνε να ευχαριστηθεί το πλύσιμο με την ησυχία της.

Κάθε φορά που έκανε παράπονο η μάνα μου για λίγες μέρες μας άφηνε σε ησυχία η κυρά Μαρία για να ξανακυλήσει στις παλιές συνήθειες αμέσως μετά. Θυμάμαι όποτε την άκουγα εκνευριζόμουν και σκεφτόμουν για να βγάλω το άχτι μου ότι στεκόμουν έξω στην αυλή και πετούσα πετραδάκια στο τζάμι του παραθύρου της κουζίνας της για να την κάνω να σταματήσει το θόρυβο.

Η μάνα μου δεν τα πήγαινε καλά μαζί τους και συχνά-πυκνά τσακώνονταν για ηλίθια θέματα όπως 'γιατί να πέφτουν τα φύλλα του δέντρου σου στην αυλή μου;' ή 'έφτιαξες πολύ ψηλό φράχτη και μου κόβεις τη θέα' κι άλλα χαζά και ασήμαντα. Σε μια φάση είχαν φτάσει να μας κόψουν την καλημέρα ο κύριος Αναξαγόρας και η κυρά Μαρία.

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα κι έφυγα απ'το σπίτι. Είχα χρόνια και χρόνια να δω την κυρά Μαρία και τον κύριο Αναξαγόρα (που ποτέ του δεν έκανε φασαρία, ήταν λες και έμενε μόνη της η κυρά Μαρία στο σπίτι) όταν πριν 6-7 χρόνια τους είδα να περπατούν στο δρόμο ένα απόγευμα που είχα πάει να επισκεφτώ τη μάνα μου. Ο κύριος Αναξαγόρας όπως τον θυμόμουν από παιδί, αλλά με άσπρο μαλλί κι η κυρία Μαρία... άλλος άνθρωπος. Σκυφτή, με πολλά παραπανίσια κιλά, περπατούσε υποβασταζόμενη από τον κύριο Αναξαγόρα και μια άλλη γυναίκα. Όταν τους χαιρέτησα μου χαμογέλασε και μου μίλησε γλυκά (κάτι που ποτέ δε τη θυμόμουν να είχε κάνει στο παρελθόν) αλλά δεν έδειχνε να με έχει γνωρίσει. Το βλέμμα της και το ύφος της σε τίποτα δε θύμιζαν τη γυναίκα των παιδικών μου χρόνων.

Όταν πέρασαν απ'τη βεράντα μπήκα στο σπίτι και ρώτησα τη μάνα μου τι έπαθε η κυρά Μαρία. "Δε στο'πα;" μου λέει, "έπαθε Αλτσχάιμερ και ο κύριος Αναξαγόρας υποφέρει πολλά για να την περιποιείται". Στεναχωρήθηκα ειλικρινά για την ίδια και τον κύριο Αναξαγόρα γιατί αυτή η γυναίκα που είδα δεν ήταν η γυναίκα που γνώριζα, η ασθένεια την είχε μετατρέψει σε κάποια άλλη. Με την πάροδο των χρόνων ο κύριος Αναξαγόρας δεν άντεξε και αναγκάστηκε να την βάλει σε κάποιο ίδρυμα που τη φροντίζουν όμως κάθε βδομάδα τη φέρνει στο σπίτι της και με τη βοήθεια μιας γυναίκας την πάει βόλτες στη γειτονιά και κάθεται μαζί της στο μπαλκόνι μέχρι το βράδυ. Τώρα πια δε θυμάται τίποτα απ'τη παλιά της ζωή και πολύ φοβάμαι ότι ούτε τον κύριο Αναξαγόρα θυμάται. Όμως εκείνος εξακολουθεί να τη στηρίζει όπως μπορεί.

Με τους γονείς μου έχουν καλές σχέσεις και μας μιλά λες και ήμασταν φίλοι χρόνια, όλες οι χαζοδιαφορές έχουν ξεχαστεί. Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι περνά αυτός ο άνθρωπος με τη γυναίκα του βαριά άρρωστη, να μένει μόνος του και αφού έχει πια αφυπηρετήσει να περνά νύχτα και μέρα μόνος. Με τις αναμνήσεις; Με τη μοναξιά του; Γιατί τα παιδιά του δεν επισκέπτονται παρά σπάνια και εκείνος δεν πάει να τους δει. Μια μέρα εντελώς τυχαία σαν περνούσα έξω από ένα πρακτορείο στοιχημάτων τον είδα να κάθεται και να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στο κίνο. Μάλλον βρήκε αυτόν τον τρόπο να γεμίσει τις ατέλειωτες άδειες ώρες τις μοναξιάς του...

Η βία ξεκινά απ'το σπίτι

2011-10-20T17:09:00.000+03:00

Απόγευμα, μετά τη δουλειά και κάθομαι αμέριμνη και χαλαρή διαβάζοντας τα μπλογκ σας. Στο χαζοκούτι παίζουν πάλι τα ίδια και τα ίδια: οι κουκουλο-μπάτσοι να πετάνε ό,τι βρουν για να μην αφήσουν τον κόσμο να διαδηλώσει και η αστυνομία φυσικά να μην τους ακουμπά αφού εξυπηρετούν στην εντέλεια τον στόχο αυτών που τους έβαλαν.

Και ξαφνικά ακούγεται απ'τον διπλανό γείτονα ένα "σκατοπουτάνα" κτύπα της πόρτας του αυτοκινήτου και μαρσάρισμα.

Ο δίπλα είναι Κύπριος παντρεμένος με Ρωσσίδα. Η οικογένεια αρκετά.. αντισυμβατική, 3 παιδιά από διαφορετικούς γονείς (1ο από Φιλιπινέζα μάνα και τον Κύπριο, 2ο από Ρώσσιδα μάνα και πατέρα και τρίτο απ'τη Ρωσσίδα και τον Κύπριο πατέρα) στοιβαγμένα 5 άτομα σε ένα σπιτάκι μικρό που μετά βίας θα χωρούσε 2 άτομα, με δυο μικρά υπνοδωμάτια - ιδέα δεν έχω πως τα βγάζουν πέρα.

Και κάθε τρεις και λίγο καβγάδες τρικούβερτοι. Ουρλιακτά και βία στα παιδιά και μεταξύ τους. Αμέτρητες φορές αναρωτήθηκα αν πρέπει να επεμβούμε σαν γείτονες, αν πρέπει να ειδοποιηθεί το γραφείο Ευημερίας. Σε κουβέντες με άλλους γείτονες κατά καιρούς εκφράσανε κι εκείνοι τους ίδιους προβληματισμούς. Όμως μέχρι τώρα δεν έχουμε κάνει τίποτα ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

photo from crisis-support.helium.com

Πριν λίγους μήνες αυτός πρέπει να βρήκε λεφτά και ξεκίνησε να κτίζει τον πάνω όροφο στο σπίτι της μάνας του. Χάρηκα γιατί το σπίτι της είναι κάπως πιο μακριά από μας και δε θα τους είχαμε δίπλα ακριβώς. Όμως φαίνεται τους τέλειωσαν τα λεφτά γιατί οι εργασίες σταμάτησαν και το διαμέρισμα έμεινε ατέλειωτο.

Όση ώρα γράφω οι φωνές ακούγονται δυνατά και καθαρά. Προφανώς ο καβγάς έχει φουντώσει για τα καλά. Αναρωτιέμαι που είναι τα παιδιά κι αν έχουν πάει στη γιαγιά τους, να γλυτώσουν το ξύλο που έπεσε ή θα πέσει. Στεναχωριέμαι πολύ μ'αυτή την κατάσταση και νιώθω συνυπεύθυνη γιατί δεν κάνω κάτι για τα παιδιά. Όμως το δίλημμα μου είναι ακόμα κι αν επεμβούν οι κοινωνικές υπηρεσίες θα είναι για το καλύτερο; Αν αποφασιστεί να απομακρυνθούν από το σπίτι τους πως θα τους επηρεάσει αυτό; Ειλικρινά δεν έχω ιδέα.

Εσείς τι θα κάνατε; Πως θα αντιδρούσατε; Θα κλείνατε τα αυτιά; Θα δρούσατε;

photo from http://forcoloredgurls.com/2010/10/domestic-violence-awareness-month-2010/

:) :,(

2011-10-17T11:30:00.000+03:00

όσοι με ξέρουν γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως είμαι κυκλοθυμική.
τη μια στιγμή μπορεί να αισθάνομαι πραγματική χαρά, σχεδόν ευτυχία και την άλλη να κλαίω με λυγμούς γεμάτη δυστυχία.
θα'λεγε κανείς πως μοιάζω σ'αυτή την εποχή, όπως και στην άνοιξη. τη μια ήλιος και καλοκαιρία την άλλη στιγμή σύννεφα και βροχή.
κι αυτά τα δύο αντίθετα συναισθήματα χωρούν άνετα μέσα στην ίδια μέρα.
το πρωί χαρά, το μεσημέρι λύπη, το απόγευμα χαμόγελα και το βράδυ δάκρυα.
είναι ψυχοφθόρο και κουραστικό όλες αυτές οι ακραίες εναλλαγές μέσα σ'ένα εικοσιτετράωρο χωρίς διαλείμματα.
όταν τύχει να'χω την ίδια διάθεση όλη μέρα για μέρες νιώθω άλλος άνθρωπος.
όμως οι εναλλαγές, το μαύρο και το άσπρο, χωρίς να συγχέονται, χωρίς να γίνονται γκρι, είναι μέρος του εαυτό μου.
δε θα'θελα να αφήσω την κυκλοθυμικότητα, το χαμόγελο και το δάκρυ πίσω για μια διάθεση που θα'ναι συνέχεια η ίδια ή παρόμοια.

Χαμογέλα παιδί μου!

2011-10-15T09:00:00.000+03:00

1η φωτογραφία στη μέση του δρόμου - εγώ με τα μούτρα κατεβασμένα κι η γιαγιά να γελά

Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι κάθε φορά που θα βγάζαμε φωτογραφία μου έλεγαν "Χαμογελά!" κι εγώ χαμογελούσα για το φωτάκι. Όμως μια συγκεκριμένη φορά, δε θυμάμαι αν κάτι μου έκαναν ή όχι. Μπορεί να ήταν κοντά τότε που είχε έρθει η νέα αδελφούλα μου στο σπίτι και ζήλευα, πάντως όταν μου είπαν να χαμογελάσω δεν ήθελα με τίποτα. Ρε προσπάθησαν με καλοπιάσματα, ρε με απειλές, ρε με χάδια εγώ εκεί, αμετακίνητη με ένα κατσούφιασμα από δω μέχρι εκεί κάτω.

Στο τέλος είδε κι απόειδε ο μπαμπάς μου και αποφάσισε να βγάλει τη φωτογραφία με το μούτρο κατεβασμένο. Στέκομαι λοιπόν στη μέση του δρόμου (αρχές δεκαετίας του '80 το να ποζάρεις για φωτογραφίες στη μέση του δρόμου ήταν φαίνεται φυσιολογικό...;) και με αγκαλιάζει η γιαγιά μου σκασμένη στα γέλια. Εγώ; Επίτηδες το στόμα κατεβασμένο προς τα κάτω, μήπως υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι χαμογελώ και τα χέρια πεσμένα στα πλάγια να σφιχταγκαλιάζουν το ύφασμα απ'το καφε-άσπρο φορεματάκι.

photo from www.onlypositive.net

2η φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού με φόντο ένα σωρό παιχνίδια εγώ να γελώ κι αδελφή μου να σπαράζει στο κλάμα

Λίγα χρόνια μετά απ'την πρώτη φωτογραφία εγώ είχα μεγαλώσει κι ωριμάσει (λέμε τώρα) και αποφάσισε μια Κυριακή πρωί ο μπαμπάς να μας βγάλει φωτογραφία στη τζαμαρία του σπιτιού. Η τζαμαρία ήταν μια βεράντα που ένωνε το δωμάτιο των γονιών μου με το δικό μας (εμένα και της αδελφής μου) και την είχαν κλείσει με τζάμια και όπου ήταν μαζεμένα όλα τα παιχνίδια μας και για αρκετά χρόνια πηγαίναμε εκεί για να παίξουμε (ακόμα την βλέπω στον ύπνο μου καμιά φορά!). Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό είχε αποφασίσει ο μπαμπάς να μας αποθανατίσει στο χώρο παιχνιδιού μας λοιπόν με φόντο τα παιχνίδια, τις κούκλες και τα πράγματα μας και μας έστησε πλάι-πλάι να κρατάμε χέρι.

Στην αρχική φωτογραφία που έβγαλε κοιτούσαμε αλλού κι έτσι πήγε να βγάλει άλλη μια που θα κοιτάγαμε εκστασιασμένες και με το υποχρεωτικό χαμόγελο το φακό. Έλα που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο όμως. Κάτι έγινε απ'το ένα ενσταντέ μέχρι το άλλο μεταξύ εμένα και της αδελφής μου με αποτέλεσμα να την σπρώξω ή τσιμπίσω ή και τα δύο δε θυμάμαι καθαρά και να βάλει ένα γοερό κλάμα που δε σταμάταγε με τίποτα. Η αδελφή μου στα νιάτα της ήταν διάσημη για τα γοερά της κλάματα και τις στεντόριες τσιρίδες της. Προσπάθησε για λίγο και μάταια βεβαίως ο μπαμπάς να τη σταματήσει και στο τέλος τράβηξε τη φωτογραφία με μένα να γελάω κι εκείνη να πλαντάζει.

<><><><><><><><><><><><><><><><><><><>

Τώρα που θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες συνειδητοποιήσα πόσο καλύτερες ήταν οι αυθόρμητες και φυσικές απ'τις στημένες. Ίσως γι'αυτό ο μπαμπάς μου δεν χολοσκούσε ιδιαίτερα και μας έβγαζε με χαμόγελο ή χωρίς.

leica-camera.com

Εννοείται φυσικά πως ο μπαμπάς έχει μεγάλη μανία με τη φωτογραφία. Όταν κάποιος συγγενής είχε πάει ταξίδι στην Σοβιετική Ένωση του είχε δώσει θυμάμαι λεφτά να του φέρει μια φωτογραφική μηχανή Leica που προφανώς ήταν διάσημες τότε και πολύ καλές. Νομίζω είχε ένα ξύλινο καφέ κουτί και έβγαζε πολύ καλές φωτογραφίες.

Θυμάστε που πηγαίναμε τις φωτογραφίες στο φωτογραφείο και περιμέναμε μια βδομάδα να εμφανιστούν να τις πάρουμε για να δούμε πως βγήκαν; Άσε που κάποιες δεν εμφανίζονταν ποτέ και μας έλεγε ο φωτογράφος πως είχαν καεί. Πως γινόταν κάθε φορά να καίγονται οι καλύτερες ακόμα δεν κατάλαβα.

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν

2011-10-13T16:48:00.000+03:00

Μερικές φορές εγκλωβίζομαι στο παρόν μου και ξεχνώ το παρελθόν. Το να ζεις στο τώρα είναι υγεία, αλλά καλό είναι μη ξεχνάς τι έζησες. Αυτό το κείμενο της Ιφιγένειας (που πρώτη φορά διάβασα το μπλογκ της, λόγω του βυτίου που έγραψε στο δικό του μπλογκ) με συγκλόνισε κυριολεκτικά.

Έχω ξαναγράψει στο 'Εγω ο εαυτός μου και το μπλογκιν' πως ήμουν άνεργη για κανένα οκτάμηνο. Ήταν άλλη εποχή τότε (όχι και πολύ μακρινή, το 2006) και δουλειές υπήρχαν, οι άνεργοι δεν ήταν πάρα πολλοί και είχα την τύχη να βρω δουλειά μετά απ'αυτό το χρονικό διάστημα. Το θέμα είναι ότι είχα ξεχάσει, μέχρι που διάβασα το κείμενο, πως ήταν τότε. Πως ένιωθα εντελώς άχρηστη και περιττή. Είχα συνειδητοποιήσει θυμάμαι ότι στην κοινωνία που ζούμε είσαι αυτό που κάνεις. Αν είσαι άνεργος δεν είσαι κάτι. Είναι σκληρό να το συνειδητοποιείς με αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς είναι αληθινό.

Κι όμως, αν και αυτή ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, κατάφερα χωρίς να προσπαθήσω, να ξεχάσω πως ήταν η καθημερινότητα μου τότε. Πόση κατάθλιψη ένιωθα κάθε μέρα, πόση αγωνία για το μέλλον, πόσο άγχος.

Το κείμενο της Ιφιγένειας μου το θύμισε με τον πιο δυνατό τρόπο και δεν ντρέπομαι να το γράψω ότι γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα - γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν να μη θέλουν τη ζωή τους αν χάσουν τη δουλειά τους, γιατί δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ έμπρακτα να κάνω για να βοηθήσω. Από τα λίγα κείμενα της Ιφιγένειας που διάβασα κατάλαβα ότι πρέπει να είναι δυνατός άνθρωπος που ξέρει να παλεύει. Δεν είμαστε όλοι όμως έτσι, δεν έχουμε όλη τη ψυχική δύναμη να παλεύουμε, πασχίζουμε, να κτυπιόμαστε με αντιξοότητες και δυσκολίες. Αν ρίξεις κάποιον που δεν ξέρει κολύμπι, στη θάλασσα ίσως να μάθει αναγκαστικά να κολυμπάει, αλλά ίσως και να πνιγεί.

Ζούμε σε μια εποχή που οι κυβερνήσεις στις δυτικές κοινωνίες, έριξαν ή ρίχνουν τους λαούς στη θάλασσα, χωρίς να νοιάζονται αν αυτοί θα κολυμπήσουν ή θα πνιγούν. Προχωράμε αργά, αλλά δυστυχώς πολύ σταθερά σε ένα εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα (θυμάμαι αυτό να το λέει ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο το 2001 και να μην τον πιστεύω, να σκέφτομαι ότι τα βλέπει όλα μαύρα και δυσοίωνα) με όλα τα συνεπακόλουθα που έχει κάτι τέτοιο στον καθένα προσωπικά και στις κοινωνίες συλλογικά.

Όμως πάντα υπάρχουν όρια και περιθώρια. Νομίζω και ελπίζω ότι ο κόσμος δε θα αφήσει αμαχητί να τον στείλουν σε καθεστώς δουλίας στην ολιγαχρία, στα πλούτη και το κεφάλαιο. Νομίζω και ελπίζω ότι θα αντιδράσει, ατομικά και συλλογικά όχι για τα περιττά αλλά για να μην αρπάζουν οι λίγοι τον κόπο του, να μην ικανοποιούνται οι λίγοι με το να υποφέρουν οι πολλοί.

Και όχι η ιστορία δεν πάει μπροστά, δεν κινούμαστε σε μια ευθεία. Στην καλύτερη περίπτωση ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά, με πολλά πισωγυρίσματα.

photo from www.pitt.edu

Ως εδώ λοιπόν όπως λέει ο old boy. Ό,τι έκαναν έκαναν. Ας φύγουν τώρα όλοι αυτοί!

Ευχαριστώωωωωωωωωωω

2011-10-12T14:40:00.001+03:00

Η καλή μου Coula κι η λατρεμένη-φούξια Koueen μου χάρισαν ένα βραβείο και θέλω να σας ευχαριστήσω και τις δυο κορίτσια, για την ευγενική σας προσφορά :)

Λοιπόν, έχουμε και λέμε το μπλογκοπαιχνιδάκι θέλει να αναφέρω ποιος μου έδωσε το βραβείο, να αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για μένα και να το απονέμω με τη σειρά μου σε άλλους 15 μπλογκερς.

1) Είμαι τρομερά οργανωμένη στη δουλειά και ελάχιστο στο σπίτι.
2) Οδηγώ πάντα αμυντικά.
3) Με παίρνει ο ύπνος στο λεωφορείο.
4) Αγαπώ τις διακοπές και τη θάλασσα.
5) Κάνω συλλογή από επαγγελματικές κάρτες.
6) Μ'αρέσει να τρώω.. αλλά όχι να μαγειρεύω.
7) Λατρεύω τις αστυνομικές και τις σειρές μυστηρίου, στυλ Criminal minds, CSI, House MD

Και τώρα δίνω με τη σειρά μου το βραβείο σε 15 μπλόγκερς κανονικά... αλλά εγώ δε θέλω να ξεχωρίσω κανένα έτσι το χαρίζω σε όλους όσους διαβάζω και βρίσκονται στη δεξιά μπάρα στα 'Αγαπημένα και διαβαστερά'. Κι όταν λέω όλους εννοώ όλους - και σε όσους είναι ενεργοί μπλογκερς και σε όσους κάπου σταμάτησαν να γράφουν και περιμένουμε αν το θελήσουν να επανέλθουν.

ΥΓ. ελπίζω να μην περιμένατε να ακολουθήσω τους κανόνες μπλογκοπαιχνιδιού - είναι η αδυναμία μου να τους σπάω!!

Το κλειδί της Σάρας και οι Γερμανοί

2011-10-10T17:27:00.001+03:00

Κάποια βιβλία τα διαβάζω και προχωρώ στο επόμενο χωρίς να μου αφήσουν κάποια γεύση ή να με προβληματίσουν στο ελάχιστο. Κάποια αφήνουν τόσο δυνατές εντυπώσεις που κάνω καιρό μέχρι να μπορέσω να πιάσω άλλο βιβλίο στα χέρια μου.

photo from bookdepository

Ένα τέτοιο βιβλίο διάβασα πρόσφατα, το Sarah's Key της Tatiana De Rosnay. Πρόκειται για την ιστορία του τι συνέβηκε στις 16 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Γάλλοι αστυνομικοί μάζεψαν και έστειλαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως χιλιάδες εβραίους από βρέφη μέχρι ηλικιωμένους. Όταν το πρωτοάνοιξα σκέφτηκα: "όχι άλλο ένα βιβλίο για τον Β' Πάγκόσμιο!" Αλλά απ'τις πρώτες αράδες με άρπαξε απ'το λαιμό και με συγκλόνισε. Τόσο πολύ με τράβηξε που δεν άντεξα και το διαβάσα σε δύο μόνο μέρες.

Διαβάζοντας το σκεφτόμουν τι λαός είναι οι Γερμανοί που έκαναν τόσες θηριωδίες ενάντια σε πολλούς λαούς (όχι μόνο στους Εβραίους αλλά και στους Πολωνούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.) και πως μπορούν σαν λαός να πορεύονται έχοντας στο συλλογικό τους ασυνείδητο τέτοια φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τέτοιες πράξεις δεν σβήνονται και φυσικά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ειδικά δε όταν η ψυχολογία που οδήγησε ένα λαό σε τέτοιες αγριότητες δεν έχει αλλάξει.

Γιατί με τη συμπεριφόρα της η Γερμανία στα οικονομικά θέματα αυτό δείχνει. Ότι σκοπός της είναι να κατακτήσει, να δείξει την ανωτερότητα και την υπέμετρη αξία της. Σε τι διαφέρει αυτός ο σκοπός απ'τους σκοπούς της χώρας πριν τον Α' ή τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο;

Και αν αποδέχτηκαν ένα Χίτλερ για να τους κατευθύνει, σημαίνει για μένα ξεκάθαρα ότι ήταν έτοιμοι και ανοιχτοί στο να αποδεχτούν ένα τέτοιο ηγέτη. Γιατί σε πολλές χώρες μπορεί να υπάρξει ένας παρανοϊκός που να θέλει να επιβάλλει τις απόψεις του για παγκόσμια κυριαρχία, αλλά αν δεν βρει το πρόσφορο έδαφος, αργά ή γρήγορα θα παραμεριστεί και δε θα έχει οποιαδήποτε δύναμη. Αντιθέτως στη Γερμανία ο Χίτλερ άνθισε και έκανε ό,τι έκανε γιατί οι Γερμανοί είχαν τη ψυχοσύνθεση ως λαός να μεγαλώσουν ένα τέτοιο άτομο και να το αποδεχτούν. Οι λίγες εξαιρέσεις (προσπάθεις αντίστασης από Γερμανούς) που υπήρχαν τότε απλά επιβεβαίωνουν τον κανόνα.

Μακάρι να'μαι μάντης κακών και να μην έχω δίκιο, αλλά το τωρινό κλίμα ευνοεί και πάλι την ανάπτυξη ενός νέου Χίτλερ και ο λαός της Γερμανίας έχει ακόμα την ίδια ψυχοσύνθεση που είχε όταν αποδέχτηκε τα φρικτά εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας.

Φύγε σου λέω Φ-Υ-Γ-Ε!

2011-10-07T17:06:00.000+03:00

Μερικές φορές η ζωή παρεμβαίνει στο μπλογκιν' και μας εξαναγκάζει να το παρατήσουμε για λίγο καιρό. Έτσι και μένα τον τελευταίο καιρό μου συνέβηκαν διάφορες ανακατατάξεις κι αλλαγές και χάθηκα απ'τα αγαπημένα μου μπλογκς (η τελευταία ανάρτηση ήταν κονσέρβα) αν και σας σκεφτόμουν όλους κι ανυπομονούσα να βρω χρόνο να σας διαβάσω. Το θετικό είναι ότι με την απουσία μου θα'χει μαζευτεί κάμποσο υλικό που με χαρά θα το διαβάσω σιγά-σιγά όλο.

Τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι θα μου συμβεί τον Οκτώβρη που θα φέρει τα πάνω κάτω και θα ανατρέψει τις ισορροπίες. Αυτό μ'αρέσει γιατί σκοτώνει την όποια βαρεμάρα πριν γεννηθεί, αλλά απ'την άλλη έχει αρκετό άγχος, αυπνίες και τρεχάματα. Όπως και να'χει αγαπώ τις αλλαγές και συνήθως είναι καλοδεχόμενες :)

Τελικά φαίνεται η 'νέα' χρονιά για μένα ξεκινά τον Οκτώβρη!

~~~~

Έχω και μια αλληγορική ιστορία να μοιραστώ μαζί σας..

Ήταν που λέτε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα ζητά απ'τον άντρα να χωρίσουν, αυτός αρνείται πεισματικά. Αναγκάζεται τότε να του πει ότι τον απάτησε δήθεν ώστε να δεχτεί να την αφήσει. Τίποτα αυτός είναι ανένδοτος και της προτείνει να πάνε σε σύμβουλο γάμου. Ο σύμβουλος γάμου τους παρακολουθεί κάποια διάστημα και καταλήγει να συμφωνήσει ότι καλύτερο και για τους δυο είναι να πάρουν διαζύγιο. Πως αντιδρά ο άντρας; Μα φυσικά επιμένει σαν μικρό παιδί να μείνει παντρεμένος ακόμα κι αν η γυναίκα έπαψε να τον θέλει εδώ και χρόνια. Δε λέει να ξεκολλήσει με καμιά δύναμη. Είναι αποφασισμένος να την αφήσει να περιμένει να βγει το διαζύγιο όταν περάσουν αρκετά χρόνια διάστασης.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί δε θέλει να αφήσει τη βόλεψη του, γιατί έκανε πολλά για να την κατακτήσει και γιατί οι φίλοι του του λένε ότι αυτή τον αγαπά και ό,τι κάνει το κάνει για να τον παιδέψει, αφού ως γνωστό 'όποιος αγαπά παιδεύει'. Δεν έκατσε ποτέ αυτός ο άνθρωπος να σκεφτεί από μόνος του μήπως ΜΗΠΩΣ λέω οι φωνές, οι διαμαρτυρίες, οι έντονες απορρίψεις της γυναίκας για κείνον είναι αληθινές. Μήπως όντως δεν τον θέλει και καλύτερα είναι να απομακρυνθεί προτού ξεφτιλιστεί κι άλλο..

Sitting at the dock of the bay with Otis

2011-10-02T16:44:00.000+03:00

Αγαπώντας τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τη μουσική του κατέληξα να διαβάσω ~~όλα~~ ή σχεδόν όλα τα βιβλία για τη ζωή του. Μέσα σ'αυτά ανακάλυψα πως λάτρευε τον Otis Redding και φυσικά έψαξα και πήρα cd με τραγούδια του (τότε δεν είχα πρόσβαση σε η/υ και δεν υπήρχε γιουτιουπι). Η μουσική του μοναδική και η φωνή του βελούδινη και αισθαντική.

Λατρεμένο κομμάτι το Sitting at the dock of the bay. Δώστε λίγη προσοχή στους στίχους του.

Sittin' in the mornin' sun
I'll be sittin' when the evenin' come
Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

I'm sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm just sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

I left my home in Georgia
Headed for the 'Frisco bay
'Cause I've had nothing to live for
And look like nothin's gonna come my way

So I'm just gonna sit on the dock of the bay
Watching the tide roll away
Ooo, I'm sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

Look like nothing's gonna change
Everything still remains the same
I can't do what ten people tell me to do
So I guess I'll remain the same, yes

Sittin' here resting my bones
And this loneliness won't leave me alone
It's two thousand miles I roamed
Just to make this dock my home

Now, I'm just gonna sit at the dock of the bay
Watching the tide roll away
Oooo-wee, sittin' on the dock of the bay
Wastin' time

(whistle)

lyrics from: www.lyricsdepot.com

Για όποιον/α θέλει ν'ακούσει κι άλλα προτείνω το I've been loving you το Pain in my heart, και το These arms of mine.

Η άλλη πλευρά του blogging

2011-09-30T13:00:00.000+03:00

Στο κείμενο 'Οι φυλές των μπλογκερ' παρουσίασα τη φωτεινή πλευρά του μπλογκινγκ. Όλα όσα με γεμίζουν χαρά και αισιοδοξία όταν τα συναντώ στα μπλογκ. Κάποιοι τότε είχαν σχολιάσει ότι αναφέρομαι με θετικά λόγια για όλους κι είναι αλήθεια. Διαλέγω συνήθως να κοιτώ τη χαρούμενη πλευρά των δραστηριότητων που αγαπώ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχει και η άλλη πλευρά και εδώ θα αναφερθώ σ'αυτή, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένα μπλογκ, ή μπλογκερς όμως, γιατί όπως έχω γράψει πάρα πολλές φορές, ο καθένας στο μπλογκ του κάνει και γράφει ό,τι θέλει κι αν σε κάποιον δεν αρέσει απλά αποχωρεί.

Στο παρελθόν λοιπόν είχα αρχίσει να παρακολουθώ κάποια μπλογκ γιατί βρήκα κάτι να με ενδιαφέρει σ'αυτά για να ανακαλύψω στην πορεία ότι ο μπλογκερ είχε μια μονομανία με κάποια συγκεκριμένο θέμα, ή κάποιο συγκεκριμένο τρόπο (διαστρεβλωμένο για μένα) θεώρησης της πραγματικότητας.

Παρόλα αυτά επέμενα, συνέχιζα να διαβάζω και τύχαινε κάποιες φορές να ξεκολλήσει το άτομο και να γυρίσει σ'αυτά που με τράβηξαν αρχικά. Έτσι κι αλλιώς είμαι άτομο που δίνει αρκετές ευκαιρίες και δεν απομακρύνομαι από κάποιον εύκολα, εκτός από ακραίες καταστάσεις.

Κάποιες άλλες φορές όμως η μονομανία γινόταν εμμονή και έφτανα στο σημείο σε 3 συγκεκριμένες περιπτώσεις, να εκνευρίζομαι κάθε φορά που διάβαζα ποστ του μπλογκερ. Μια στιγμή έκανα ένα κλικ λοιπόν, βαρέθηκα να χαλιέμαι με τον αρνητικό αέρα που έπνεε τις αναρτήσεις και το μπλογκ και απομακρύνθηκα από τα μπλογκ αυτά τελειωτικά κι αμετάκλητα. Με γεια του με χαρά του, του μπλογκερ που'χε τις εμμονές, αλλά εμένα μ'είχε κουράσει και η απομάκρυνση πραγματικά μου έδωσε ανακούφιση.

Ανακούφιση γιατί όταν ο άλλος είναι εξαιρετικά αρνητικό άτομο, αυτό κάποια στιγμή αντικατοπτρίζεται και στο μπλογκ του με αποτέλεσμα να περνά τον αρνητισμό του στους αναγνώστες του, σ'αυτούς τουλάχιστον που ασχολήθηκαν με την ανάγνωση του κάθε κειμένου του.

Το'χω ξαναπεί εδώ ότι διαβάζω όλα τα μπλογκ που παρακολουθώ κάθε φορά που ανανεώνονται. Αν δεν τα διάβαζα δε θα'χε νόημα για μένα να τα παρακολουθώ άλλωστε. Άρα όταν απομακρυνθώ από ένα μπλογκ απομακρύνομαι ολοκληρωτικά, δεν παραμένω σιωπηλός θεατής ή δε διαβάζω χωρίς να σχολιάσω έστω μια φορά στο τόσο. Πιστεύω ότι το σχόλιο έστω και μια φορά στο τόσο είναι καλό για τον μπλογκερ που έκανε τον κόπο να γράψει κείμενο.

Όπως και να'χει απομακρύνθηκα απ'αυτά τα μπλογκ και δε θα ξαναγυρίσω σαν αναγνώστης. Όλοι έχουμε τις αρνητικές σκέψεις και στιγμές μας, αλλά υπάρχουν κι όρια. Και τελοσπάντων δε θέλω να'χω στη ζωή και την e-ζωή μου αρνητικότατα άτομα που μόνο απαισιοδοξία και μαυρίλα έχουν να εκπέμψουν και να μοιραστούν..

Υπάρχουν χρυσόψαρα! Ναααα τα!

2011-09-28T09:00:00.000+03:00

Έχω όρεξη για νέα ανάρτηση σήμερα. Ωραία και καλά θα μου πείτε... Αμ δε! Το θέμα μου'χει ξεγλυστρίσει και δεν λέει να ξαναρθεί με τίποτα! Ρε από δω το ψάχνω, ρε από κει το ψαχουλεύω... τίποτα. Κι έχω κάμποσες αρχές για να αναρτήσεις, αλλά δε μου λένε κάτι αυτή τη στιγμή. Δεν είναι θέματα που θέλω να ασχοληθώ.. προς το παρόν τουλάχιστον.

Σκέφτομαι που λέτε ότι όταν αρχίσει η νέα τηλεοπτική χρονιά θα τελειώσουν οι λατρεμένες που επαναλήψεις και θα τσαντιστώ πολύ. Γιατί και νέα σειρά της προκοπής να βρεθεί (τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν αδύνατο κάτι τέτοιο, αλλά η ελπίδα κτλ κτλ) άντε να περιμένω μια φορά τη βδομάδα να έρθει το επόμενο επεισόδιο. Και πες ότι περιμένω.. θα θυμάμαι τι γινόταν μια βδομάδα πριν;!! Σίγα μη θυμάμαι, εδώ τι έφαγα το πρωί δε θυμάμαι. Άρα οι επαναλήψεις όταν έχεις μνήμη χρυσόψαρου είναι απίστευτα βοηθητικές και ευεργητικές.

Και θυμήθηκα αυτό το καταπληκτικό τραγουδάκι των Πυξ-Λαξ που 'χει τους εμφάνταστους στίχους -

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

photo from resistance-hellas.blogspot.com

Μετά περιμένω να δω Μενεγάκη μεσημέρι, (οκ πάλι λίγο κομματάκι προς το τέλος θα πετυχαίνω) αλλά ωραία θα'ναι αυτό το λίγο 'ζωντανό' κι όχι μεταφερόμενο απ'τα μεσημεριανάδικα ή ακόμα κι απ'τα απογευματάδικα (υπάρχει τέτοια λέξη;). Τώρα αν με ρωτάτε αν θα τα πάει καλά η Μενεγάκη με την αλλαγή... Χμ... Δεν το πολυβλέπω... Εκτός κι αν πάει μετά πιο αργά και μετά πιο αργά και πιο αργά μέχρι να πάει μεσάνυχτα και μετά να εξαφανιστεί! χαχαχαχαχα

Κακίες μωρέ, ας τα πάει καλά, ας κάνει ό,τι θέλει. Σκαλίσα που'χω για την Μενεγάκη και την νέα ώρα της. Που ξαφνικά τα κανάλια ανακάλυψαν ότι το πρωί δεν έχει πολύ κόσμο να βλέπει τηλεόραση. Έλα ρε συ! Σοβαρά; Ανακαλύψατε τον τροχό τρομεροί και φοβεροί καναλο-υπάλληλοι :ΡΡ

Αν έχετε υπόψη ταινίες ή σειρές που αξίζουν τον κόπο, είμαι ανοιχτή σε προτάσεις!
Αν και μεταξύ μας το ξέρω πως η καλύτερη πρόταση είναι να την κλείσω τη ρημάδα μια και καλή και να μην το παιδεύω :))

Ο κουμπάρος ο Ξιφτίλας;! Άλλες παρονοήσεις και τρίχες κατσαρές.

2011-09-25T21:30:00.000+03:00

Με πουλήσαν παραμύθι, θα τα βρω μπαστούνια δήθεν

Παραλίγο να πιστέψω τον κουμπάρο τον ξιφτίλα!

Το θυμάστε αυτό το τραγουδάκι; Μεγάλη επιτυχία πριν πολλά-πολλά χρόνια και ένα απ'τα πιο αστεία και χαρούμενα τραγουδάκια του Γ. Μιλιώκα.

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι λοιπόν, ήμουν μικρό κοριτσάκι και πάντα νόμιζα ότι το ξιφτίλας ήταν το όνομα του κουμπάρου!!! χαχαχαχα Πέρασαν πολλά χρόνια και μεγάλωσα αρκετά για να συνειδητοποιήσω τι έλεγε και να καταλάβω ότι το όνομα του κουμπάρου δεν συμπεριλαμβανόταν στους στίχους!

Γενικά το παθαίνω αυτό με στίχους, ελληνικών και αγγλικών τραγουδιών. Ένα άλλο τραγούδι που για χρόνια άλλα άκουγα κι άλλα έλεγε ήταν Το Your my heart your my soul των Modern Talking. Όπως ξέρετε κατάγομαι απ'τη Λεμεσό και εδώ έχουμε μια περιοχή που λέγεται Γερμασόγεια. Λοιπόν νόμιζα ότι το τραγούδι έλεγε your my heart yermasol δηλαδή έκανε τις λέξεις Γερμασόγεια και Λεμεσό (limassol) μια! Και σκεφτόμουν 'ουαου ένα ξένο συγκρότημα έγραψε για τη Γερμασόγεια!" χαχαχαχα

Τώρα θυμήθηκα κι ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι που άκουγα στο δημοτικό (δε θυμάμαι αν μπέρδευα τους στίχους, μάλλον ναι αφού δεν ήξερα αγγλικά) The final countdown των Europe. Τρομερή μουσική και δυναμική. Τέλεια τα μαλλιά των τραγουδιστών - δεν το συζητώ! Που χάθηκαν βρε παιδάκι μου όλοι οι μαλλιάδες ροκάδες; Γίνεται να τραγουδάς αυτό το κομμάτι και να μην έχεις το μαλλί να ανεβοκατεβάζεις;!

Την αρχή με το κόψιμο των μαλλιών τους έκαναν, αν θυμάμαι καλά, οι Metallica και χάλασαν την πιάτσα! Μας ρώτησαν εμάς που λατρεύουμε τους μαλλιάδες αν γουστάραμε τους εκτεθιμένους σβέρκους; Απ'τα πιο λατρεμένα κομμάτια τους το The unforgiven φυσικά, που'χει συγκλονιστική μουσική, όπως και το καταπληκτικό Nothing else matters.

Από τότε που ήμουν μικρή πάντα με τραβούσαν οι ατημέλητοι άντρες με μακριά μαλλιά, ξεσκισμένα ρούχα και πέτσινα μπουφάν. Ποτέ δεν κατάλαβα κάποιες φίλες μου που τους άρεσαν οι τύποι με κουστούμια και κοντά κουρέματα. Τους έβλεπα σαν γλοιώδης και αηδιαστικούς.

Ο Μπρατ Πιτ π.χ. όταν έπαιξε στην Συνέντευξη μ'ένα βρυκόλακα ήταν κούκλος με μακρύ μαλλάκι και βασανισμένο ύφος. Ο λατρεμένος Τζοννυ Ντεπ ήταν απίστευτα όμορφος με μακρύ μαλλί και ινδιάνικο λουκ. Ρίξτε μια ματιά πιο κάτω και πείτε μου αν έχω άδικο.

Δεν έχω! :)

Το εγώ ή το εμείς;

2011-09-24T11:30:00.000+03:00

Μερικές φορές οι άνθρωποι βάζουν το ατομικό τους συμφέρον πάνω απ'το συλλογικό. Όλοι μας το'χουμε κάνει κάποια στιγμή. Το αρνητικό είναι όταν αυτό που κάνεις έχει άμεσο και αρνητικό αντίκτυπο στους άλλους γύρω σου, είτε πρόκειται για συναδέλφους, είτε για πελάτες, είτε για ασθενείς, είτε για μαθητές κ.ο.κ.

Μπορεί αυτός να'ναι ο λόγος που ονομάζουμε κάποιους ανθρώπους ήρωες, γιατί υπερβαίνουν τον εγωισμό και το συμφέρον τους και βάζουν το γενικό, το συλλογικό καλό πάνω απ'το τομάρι τους. Δεν κοιτάνε με άλλα λόγια τι έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν, αλλά κοιτάνε πως θα βοηθήσουν, θα προσφέρουν, θα βελτιώσουν τις συνθήκες για όλους.

Πόσοι πολιτικοί για παράδειγμα κοιτούν και παλεύουν στα αληθεια για το γενικό καλό κι όχι για τις επόμενες εκλογές; Πόσοι διευθυντές δεν αγωνίζονται μόνο και μόνο για να κρατήσουν τη θέση τους ανεξαρτήτως αν αυτό έχει επίπτωση στη δουλειά ή στους υφιστάμενους τους; Πόσοι γιατροί εργάζονται αλτρουιστικά για προσφορά και βοήθεια αντί για να παχύνουν κι άλλο το πορτοφόλι τους ή να ανεβάσουν το κοινωνικό προφίλ τους; Πόσοι δικαστές δεν υποκύπτουν σε πιέσεις από διάφορες μεριές και απονέμουν δικαιοσύνη με δίκαιο και ισότιμο τρόπο; Πόσοι δάσκαλοι παιδέυονται και αγωνίζονται πραγματικά για να εκπαιδεύσουν τους μαθητές τους, για να του μεταδώσουν γνώσεις, και δεν σκέφτονται 'ας μάθουν ό,τι θέλουν, εγώ τη δουλειά μου την κάνω';

Τελικά ο αλτρουισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά στα κοινά είναι εξαιρετικά δύσκολα για όλους μας, όμως αυτοί που εξ'ορισμού έχουν υποχρέωση να προσφέρουν κι αντί να το κάνουν εκμεταλλεύονται τη θέση τους για ιδίον όφελος, δεν είναι απλά ανίκανοι, αλλά είναι επικίνδυνοι και απειλητικοί για το σύνολο.

Μαριάνα Γαλίδη - γλυκός εθισμός :)

2011-09-23T08:50:00.000+03:00

Όπως έχω γράψει και παλιά στο 'Αγαπημένο μου ραδιόφωνο' οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ξέρουν από μουσική και έχουν άποψη σπανίζουν στο νησί. Το Κανάλι 6, που είναι παγκύπριο και βρίσκεται στη Λεμεσό, έχει φοβερούς μουσικούς παραγωγούς και ανάμεσα τους βρίσκεται ένα διαμάντι πραγματικά, η κα Μαριάννα Γαλίδη. Παλιά την άκουγα σε άλλους σταθμούς,αλλά όχι σταθερά. Εδώ και 1 χρόνο και κάτι, την ακούω ανελλιπώς στη δίωρη εκπομπή της 'Δε λες ευτυχώς;' 10-12 καθημερινά και πραγματικά απολαμβάνω μουσική, συγκινούμαι, θυμάμαι, χαμογελώ, δακρύζω.

Οι μουσικές επιλογές της είναι ευρύτατες, από Τρύπες μέχρι Βαμβακάρη κι από Pink Floyd μέχρι Monika. Οι εναλλαγές που κάνει μεταξύ των κομματιών είναι τόσο γλυκές και τρυφερές που δεν κουράζουν, αντίθετα συναρπάζουν και προσελκύουν. Όταν λείπει με άδεια μου λείπει η γλυκιά φωνούλα της και οι επιλογές της αφάνταστα. Οι συνεντεύξεις που παίρνει απ'τους καλλιτέχνες κάθε φορά είναι ενδιαφέρουσες, έχουν χιουμορ και μας μαθαίνουν πτυχές του χαρακτήρα του καθενός που αλλιώς δε θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Έχει κάτι μαγικό, αυτό το κάτι, που την κάνει να ξεχωρίζει και να μας εφραίνει τις καρδούλες μας καθημερινά.

Σε παλιότερη συνέντευξη της είχε πει "Νομίζω πως για να είσαι επιτυχημένος –σε οποιονδήποτε χώρο κι αν βρίσκεσαι- πρέπει πρώτα να αγαπάς με πάθος αυτό που κάνεις, να το κατέχεις, άρα να το σέβεσαι!" Κι έχει απόλυτο δίκιο. Οτιδήποτε δεν αγάπησα δεν κατάφερα να το κάνω καλά όσο κι αν προσπάθησα, όσο κι αν έσπρωξα τον εαυτό μου. Αντιθέτως όλα όσα αγαπώ τα κάνω με τόση ευχαρίστηση και μεράκι που ο χρόνος όταν ασχολούμαι μαζί τους κυλά σαν νεράκι.

Την ευχαριστώ από καρδιάς για την καλύτερη καθημερινή συντροφιά που θα μπορούσα να φανταστώ και κλείνω αυτό το μκρό αφιέρωμα όπως κλείνει καθημερινά την εκπομπή της "Να προσέχετε τον εαυτό σας φίλοι μου, μα πάνω απ'όλα τα παιδιά μας!"

υγ. ποιος πρόσεξε το label για το ραδιόφωνο; χαχαχαχα

Cool φωτος για μπλογκς στον blogger!

2011-09-20T11:48:00.001+03:00

Ο μπλογκερ (όπως όλοι όσοι έχουμε μπλογκ εδώ έχουμε καταλάβει από καιρό) κάνει συνέχεια αλλάγες κι αναβαθμίσεις στις υπηρεσίες του. Κάποιες είναι σπαστικές, κάποιες χρήσιμες και κάποιες ενθουσιαστικές.

Η πιο πρόσφατη είναι η αλλάγη στον τρόπο που βλέπουμε τις φωτογραφίες ενός ποστ. Αντί να ανοίγουν λοιπόν σε άλλο παράθυρο, απομακρύνοντας μας έτσι από το ποστ, τώρα η φωτογραφίες ανοίγουν όπως στο picasa σε ένα μαύρο φόντο πάνω απ'την ανάρτηση και όλες οι διπλανές ανοίγουν σε σειρά από κάτω, ώστε να μπορείς να προχωρησείς απ'τη μια στην άλλη χωρίς να χρειαστεί να κλείσεις την πρώτη. Πατήστε στις πιο κάτω φωτογραφίες και θα καταλάβετε τι εννοώ στην πράξη.

Για να επανέλθετε στο ποστ απλά πατήστε το λευκό Χ πάνω ψηλά δεξιά!

Η μόνη πιθανότητα να μη λειτουργεί η νέα αυτή δυνατότητα είναι αν έχετε πειράξει πολύ τον κώδικα HTML για τις φωτογραφίες.

Ιστορίες για μαμάδες... (ξανά*)

2011-09-19T13:28:00.000+03:00

Βρήκα από σπόντα το πιο πάνω κι αν το έβρισκα και σε χαλάκι ή αφίσσα θα το αγόραζα! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να το βλέπει η μανά μου κάθε φορά που επισκέπτεται.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμασταν παιδιά εγώ κι η αδελφή μου (δηλ. 10 εκείνη, 14 εγώ, κάπου εκεί) κάποιες φορές παρακολουθούσαμε ταινίες τρόμου, ή ταινίες με σκηνές βιας ή με κανένα φιλί, you get the point. Γνωρίζαμε φυσικά πως η mother dear δεν τα ενέκρινε αυτά και είχαμε χαμηλό τον ήχο. Εντωμεταξύ συνήθως αυτές οι "ακατάλληλες" σκηνές ήταν συνήθως ΜΙΑ σκηνή που διαρκούσε κανένα 2λεπτο το πολύ. Εκεινή ακριβώς τη στιγμή θα εμφανιζόταν η μάνα μας και θα άρχιζε: "μα τι είναι αυτά που βλέπετε;! θα έχετε εφιάλτες το βράδυ! θα σημαδευτεί η παιδική ψυχή σας για πάντα!" κ.ο.κ. Το καταπλητικό της timing δε, είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που είχαμε αναγκαστεί να αλλάζουμε κανάλι μόλις ερχόταν η επίμαχη σκηνή.. έτσι προληπτικά! :)

Με τα χρόνια το κακό timing της μαμάς συνεχίστηκε ακάθεκτο. Για παράδειγμα πάντα έπαιρνε (και παίρνει) τηλέφωνο την ώρα που ήμουν στο μπάνιο/οδηγούσα/ήμουν αγκαλιά με νέο αμόρε/καθάριζα το σπίτι με μουσική στη διαπασών/είχα πετακτεί στη Δέλτα/μιλούσα στο κινητό κι άλλα τέτοια. Αποτέλεσμα; Κάθε φορά όταν την πάρω πίσω η πρώτη κουβέντα είναι "ποτέ δεν απαντάς το τηλέφωνο όταν σου τηλεφωνώ" και συνεχίζεται με διάφορες παραλλαγές στο ίδιο μοτίβο: "αν είχα πάθει κάτι;" ή "αν είχα άμεση ανάγκη;" ή "αν ήμουν άρρωστη κι ήταν ζήτημα ζωής θανάτου;" ή "εγώ έκανα παιδιά που δεν ενδιαφέρονται για τη μάνα τους!" Όλες με άμεσο σκοπό τις ενοχές που δεν παράτησα ότι έκανα αμέσως για να αρπάξω το τηλέφωνο.

Άλλη μια τρανή απόδειξη του φοβερού και τρομερού timing: από τότε που επέστρεψα απ’ τις σπουδές και μετακόμισα μακριά απ’το πατρικό μου, πάντα με επισκεπτεται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα με βρει σε άσχετη φάση και εννοείται απροετοίμαστη. Το σπίτι θα είναι μες την ακαταστασία, το σκυλί θα ’χει χέσει (με το συμπάθιο) παντού, η μπουγάδα θα’ναι απλωμένη μες τη μέση του σαλονιού.. κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ΝΑ σου κορδωτή και λυγιστή η μάνα μου να κτυπά επιτακτικά την πόρτα. Άσχετο αν όλα αυτά ταυτόχρονα έχουν να συμβούν ένα χρόνο και βάλε. Πάντα θα καταφέρει να βρει την κατάλληλη στιγμή που θα είναι το σπίτι μες το κακό το χάλι για να εμφανιστεί φάντης μπαστούνι και να αρχίσει "απαπα! πως είναι έτσι το σπίτι;! τι θα πουν οι γείτονες/ο μπακάλης/ο μανάβης/ο περιοδεύων πωλητής;!" Κι άσχετο αν όλοι αυτοί δεν έχουν εμφανιστεί στο σπίτι ποτέ - ούτε πρόκειται φυσικά.

Έχω καταλήξει ότι το κακό timing είναι χειρότερο απ’ το κακό το μάτι. Γιατί για το κακό το μάτι υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αντιμετωπίσεις. Το κακό το timing όμως;

Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια κακό timing είχε πάντα η μάνα μου. Τα τελευταία χρόνια όμως ανέπτυξε αυτή τη φοβερή "ικανότητα" κι ο πατέρας μου! Σε σημείο που αρχίζω να ανησυχώ... λέτε να’ ναι κολλητικό;!!

Ελπίζω να μην το κολλήσω/έχω κολλήσει ήδη...

(*η ανάρτηση επαναδημοσιεύεται γιατί όλα όσα λέει ισχύουν ακόμα ακάθεκτα. Τελικά το κακό timing είναι απίστευτο χιούι! Κάθε εισήγηση για να το πατάξω ευπρόσδεκτη!!)

Ψώνια; Μπααααα!

2011-09-15T20:00:00.000+03:00

Πριν χρόνια έδωσα τον αριθμό τουκινητού μου σε κάποια πολυκαταστήματα και αυτά με το που βγήκε η μόδα του ‘διαφημίζομαιμε sms’ δενπαρέλειψαν χωρίς να με ρωτήσουν να αρχίσουν να με ενημερώνουν για προσφορές κι εκδηλώσειςτους με μηνύματα.

Επειδή πρόκειται για πολυκαταστήματαστα οποία είμαι πελάτης δεν έκανα κάποια κίνηση για να σταματήσουν ναεπικοινωνούν (σε άλλα που δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι έκανα κινήσεις, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ) και έτσι κατά καιρούς έπαιρνα μηνύματα, συνήθως σε περίοδουςεκπτώσεων ή γιορτών που τα πιο πολλά είχσαν γιορταστικές εκδηλώσεις.

Αυτό μέχρι πέρυσι. Γιατί τους τελευταίουςμήνες αντί να επικοινωνούν κάθε τόσο για κάτι, άρχισαν σχεδόν κάθε βδομάδα να μεβομβαρδίζουν με μηνύματα και όλα να είναι μηνύματα εκπτώσεων και προσφορών –είτε ήταν επίσημη περίοδος εκπτώσεων είτε όχι. Και το τονίζω αυτό γιατί έτυχενα επισκεφτώ κάποια απ’αυτά τα πολυκαταστήματα μετά από την λήψη τέτοιωνμηνυμάτων και διαπίστωσα οιδίοις όμασσι ότι ενώ ήταν γεμάτα με κόσμο στα ταμείαδεν υπήρχε κανείς ή στην καλύτερη περίπτωση ήταν ελάχιστοι πελάτες.

Τότε συνειδητοποίησα ότι η ραγδαίααύξηση της αποστολής μηνυμάτων τον τελευταίο χρόνο από μέρους τους δεν ήταντυχαία, αλλά μια προσπάθεια να τονώσουν τις πεσμένες δουλειές τους. Γιατί άλλο ν’ακούς για κρίση και πεσμένο τζίρο τον επιχειρήσεων κι άλλο να πηγαίνειςπαραμονές σχεδόν Χριστουγέννων σε πολυκατάστημα – που άλλες εποχές έδιωχνεκόσμο που λέει ο λόγος απ’τις ουρές που συνωστίζονταν να ψωνίσουν – και να μηνυπάρχει πελάτης στο ταμείο για δείγμα.

Αυτές οι εταιρείες φυσικά έχουνμεγάλες αντοχές γιατί έχουν τον τρόπο τους να αυξήσουν την κίνηση και τα κέρδη τους.Τι να πουν κι οι μικρές επιχειρήσεις που κλείνουν η μια μετά την άλλη; Χθες σεμια βόλτα με τ’αυτοκίνητο σε κεντρικότατο δρόμο της Λεμεσού μέτρησα στη σειρά 5καταστήματα που έβαλαν λουκέτο και είχαν ενοικιαστήρια.

Να μου πεις βέβαια με όλες τις μειώσειςκαι τις φωνές για οικονομική κρίση και περισυλλογή που μυαλό ή λεφτά ο κόσμοςγια να ψωνίσει όπως ψώνιζε παλιά; Το’χω παρατηρήσει κι εγώ απ’τον εαυτό μου καιτις φίλες μου, που παλιά δεν περνούσε Σάββατο να μην κατεβούμε για ψώνια καικάθε φορά γυρνούσαμε με γεμάτες σακούλες ενώ τώρα το πρωινά του Σαββάτου σπάνιατα περνάμε στα μαγαζιά.

Αυτό το μάζεμα με έκανε νασυνειδητοποιήσω ότι τόσα χρόνια η σπατάλες που έκανα ήταν μεγάλες γιατί αγόραζαρούχα συνέχεια ενώ είχα αρκετά ρούχα, καλής ποιότητας. Άρα η οικονομική κρίση έχει και τα θετικά της αν μας κάνει να επικεντρωθούμε στα πραγματικά απαραίτητα και ν'αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα.

Υπάρχει ακόμα ο Στέλιος!

2011-09-14T12:55:00.001+03:00

Σαν σήμερα πριν 10 ολόκληρα χρόνια έφυγε απ'τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης. Πάντα αγαπούσα τη φωνή του και πολλά τραγούδια του όποτε τ'ακούσω με συγκινούν βαθιά. Έχει μια φωνή δυνατή και γεμάτη πάθος κι ένταση που δεν μπορεί παρά ν'αγγίξει όποιον την ακούει.

Το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι νομίζω ήταν το Υπάρχω. Όταν ήμουν μικρή αντί ν'ακούω Υπάρχω άκουγα Υπάρχεις και ανάλογα όλοι οι στίχοι αντί στο α' ενικό το άκουγα στο β' ενικό. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι άκουγα λάθος!

Πιστεύω ότι τραγουδιστές σαν τον Καζαντζίδη θα ζουν πάντα γιατί δε θα τους ξεχάσουμε όσα χρόνια κι αν περάσουν απ'το θάνατο τους και τα τραγούδια τους θα τα ακούμε με ευχαρίστηση απ'το ράδιο, την τηλεόραση ή σε συναυλίες από άλλους τραγουδιστές.

Δεν είναι τραγική ειρωνία που τα τραγούδια του για τη μετανάστευση και τη ξενιτιά ξαναγίνονται επίκαιρα;

φώτο από musiccorner.gr

ΥΓ. Όταν πέθανε το 2001 ακόμα και η Guardian έγραψε σχετικό άρθρο προς τιμή του.

Πως κοιμάσαι συνήθως;

2011-09-09T10:37:00.000+03:00

Βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το otherside.gr απ'όπου μαθαίνουμε ποια είναι η κατάλληλη στάση να κοιμόμαστε ανάλογα με τα προβλήματα υγείας που έχουμε και θέλουμε να αποφύγουμε.

φώτο από το http://mammaelpress.blogspot.com

Εμένα μ'αρέσει να κοιμάμαι στη στάση ανάνηψης δεξιά ή αριστερά, δηλαδή μισό πλάι, μισό μπρούμυτα με το χέρι απλωμένο κάτω απ'το μαξιλάρι. Εννοείται πως τα χέρια μου είναι ξερά κάθε πρωί αλλά αυτή η στάση με βολεύει τι να κάνω; Η άλλη στάση που μ'αρέσει είναι μπρούμυτα με το κεφάλι στο πλάι. Ανάσκελα δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου. Μπορώ να μείνω ξάγρυπνη όλο το βράδυ αν ξαπλώσω ανάσκελα.

στάση ανάνηψης - με το χέρι κάτω απ'το μαξιλάρι είπαμε :)

Ίσως να παίζει ρόλο πως μας έβαζαν οι μαμάδες μας να κοιμηθούμε σαν μωρά; Ή είναι απλά θέμα βολεψίματος; Πάντως έχω φωτογραφία που κοιμάμαι με την κούκλα μου αγκαλιά και είμαι ανάσκελα. Άρα μάλλον άλλα ίσχυαν τότε και άλλα τώρα..

Ο ύπνος, όπως είναι γνωστό, είναι πολύ σημαντικός για τον άνθρωπο και τα ζώα αφού βοηθά στην μνήμη, την ομορφιά, και γενικά την υγεία. Ακόμα και στην απώλεια βάρους μπορεί να συντελέσει! Άρα μας κάνει καλό ο ύπνος όπως κι αν το δούμε φτάνει να έχει την κατάλληλη διάρκεια για τον καθένα. Αν παρακοιμηθούμε ξυπνάμε το ίδιο κουρασμένοι με το αν κοιμηθούμε λίγο. Δεν υπάρχει όμως συγκεκριμένος αριθμός ωρών που ειναι ιδανικός για όλους. Κάποιοι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι και αναζωογονούνται με 5 ώρες, άλλοι χρειάζονται 6, άλλοι 7 κι άλλοι 8 για να ξεκουραστούν. Συνήθως ο καθένας μας κάποια στιγμή ανακαλύπτει πόσες ώρες χρειάζεται, κι αυτό δεν είναι σταθερό αλλά αλλάζει καθόλη τη διάρκεια της ζωής.

Το πόσο σημαντικός είναι ο ύπνος, (ίσως να είναι "η σημαντικότερη λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού") φαίνεται κι απ'το ότι κοιμόμαστε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Τώρα το γιατί κοιμόμαστε μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ύπνου, όπου έχει κι άλλες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον ύπνο.

Μετά είναι κάποιοι που δουλεύει καλύτερα το μυαλό τους πρωι-πρωί, ενώ άλλοι (σαν κι εμένα) είναι νυχτερινοί τύποι και το μυαλό τους παίρνει πιο καλά στροφές το βράδυ ενώ το πρωί κοιμάται ακόμα κι όταν το σώμα έχει ξυπνήσει! Αυτοί που δουλεύουν σε βάρδιες και οι ώρες ύπνου τους δεν είναι σταθερές συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα στον ύπνο τους αφού πάνε αντίθετα στον κιρκαδικό ρυθμό του ανθρώπου.

Βασική είναι και η ποιότητα του ύπνου. Αν ξυπνάς πολλές φορές το βράδυ, βλέπεις εφιάλτες, στριφογυρνάς, έχεις αϋπνία, ροχαλίζεις, δυσκολεύεσαι να κοιμηθείς ή ξυπνάς πολύ πιο νωρίς απ'την ώρα που χρειάζεται τότε την άλλη μέρα δεν μπορείς να αποδώσεις όπως θα μπορούσες αν είχες απολαύσει το νυχτερινό ύπνο.

Για να μην πιάσω το άλλο μεγάλο κεφάλαιο του ύπνου που είναι τα όνειρα ή επιστημονικά ο ύπνος REM (rapid eye movement), φάση του ύπνου που όλοι περνάμε γιατί τη χρειάζεται ο οργανισμός μας. Όσο λιγότερο ή κακό ύπνο κάνουμε τόσο πιο εύκολα και γρήγορα μπαίνουμε στη φάση του ονείρου, γεγονός που δείχνει το πόσο σημαντικό είναι το στάδιο αυτό.

Πάντως προσωπικά όταν δεν κοιμηθώ καλά το βράδυ όλη την επόμενη μέρα είμαι σαν το ζόμπι και άνετα θα μπορούσα να κοιμηθώ νομίζω (δεν το'χω δοκιμάσει καμιά φορά..) στο γραφείο ή στο πληκτρολόγιο πάνω. Περίπου ό,τι έπαθε δηλαδή κι ο κύριος της πιο κάτω φωτογραφίας που δεν άντεξε να μείνει ξύπνιος για να τελειώσει την εφημερίδα του, τον άρπαξε ο Μορφέας στην τρυφερή του αγκαλιά :)))

Εσάς ποια είναι η σχέση μας με τον ύπνο; Τον λατρεύετε, τον μισείτε ή τον θεωρείτε αναγκαίο κακό; Σε ποια στάση κοιμάστε; Πόσες ώρες; Θυμάστε τα όνειρα σας ή νομίζετε ότι δε βλέπετε ούτε ένα;

Η ανωνυμία που ενοχλεί...

2011-09-06T09:30:00.000+03:00

...τους ανελεύθερους και υποδουλωμένους.

Οι δημοσιογράφοιπου ενοχλούνται τόσο πολύ και τόσο βαθιά από την ανωνυμία είναι αυτοί που τηνχρησιμοποιούν και ενίοτε την κακοποιούν τόσο μέσω των έντυπων στα οποίαδουλεύουν όσο και μέσω των δημοσιογραφικών site που λανθασμένα ονομάζονταιμπλογκς. Δεν είναι μπλογκ όσα γράφουν ειδήσεις (είναι ειδησιογραφικά site) ή αντιγράφουν αυτούσια κείμενα άλλων.

Αυτό που ενοχλείτόσο τις κυβερνήσεις είναι αυτή ακριβώς η ικανότητα του "ερασιτέχνης τηςγραφής, του ανώνυμου πολίτη" να εκφραστεί ελεύθερα και να μην πληρώσει γιατην έκφραση των απόψεων του. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που ανελεύθερα και δικτατορικάκαθεστώτα κυνηγούν με απίστευτο μένος και μίσος το ιντερνετ και τους τρόπουςεπαφής των ανθρώπων μέσω του, όπως στο Ιραν για παράδειγμα. Η ελεύθερη έκφρασητου κάθε ερασιτέχνη της γραφής πάει κόντρα στην προπαγάνδα τους, στα ψέματα και στον πόλεμο ενάντια στις ελευθερίες που κάνουν αυτά τα καθεστώτα.

Θέλω να ελπίζω και να εύχομαι ότι δε ζούμε σε τέτοια κράτη κι ότι η ανωνυμία, θα συνεχίσει να υφίσταται και να γίνεται σεβαστή όπως είναι σεβαστή σε άρθρα ή επιστολές που δημοσιεύονται σε εφημερίδες εδώ και χρόνια.

Πολύ αναλυτικό κι ενδιαφέρον κείμενο για το θέμα από τον Στραβών τον Αμάσειο, Περι ανωνυμίας στο Διαδίκτυο.

Δε διαβάζω κάποια μπλογκ γιατί..

2011-09-04T02:30:00.000+03:00

Απ’τη μια δε θέλω να κακοκαρδίσω κάνενα και πιστεύω ακράδαντα ότι ο κάθενας γράφει και κάνει ό,τι θέλει στο μπλογκ του. Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα κτλ κτλ. Απ’την άλλη όμως θέλω να αναφερθώ στα μπλογκ που δεν διαβάζω για τους λόγους που αναφέρω πιο κάτω, έστω κι αν μου φανεί ενδιαφέρουσα η θεματολογία τους.

Τα μπλογκ που γράφουν στην κυπριακή διάλεκτο. Η διάλεκτος μιλιέται απ' όλους μας, αλλά στο γραπτό λόγο κάνει το να διαβάσεις το κείμενο πολύ δύσκολο και κουραστικό κι αντί να διαβάζω τις λέξεις ως συνήθως αναγκάζομαι να διαβάζω γράμμα-γράμμα κάποιες λέξεις για να καταλάβω ποια λέξη εννοεί ο συγγραφέας. Πόσες φορές να το κάνεις αυτό χωρίς να βαρεθείς και κουραστείς;

Τα μπλογκ που γράφουν σε greeklish.Οι λόγοι είναι παρόμοιοι με ποιο πάνω, αλλά σίγουρα τα greeklish είναι ακόμα πιο κουραστικά να τα διαβάσεις απ'τη διάλεκτο. Όπως δε θα έγραφες ένα ολάκερο αγγλικό κείμενο με ελληνικούς χαρακτήρες γιατί θα έκανες ώρες να το διαβάσεις και θα έβγαζες τα μάτια σου το ίδιο ισχύει και για το αντίθετο. Η κάθε γλώσσα έχει τους χαρακτήρες της για κάποιο λόγο και καλό είναι να τους χρησιμοποιούμε.

Τα μπλογκ που έχουν εμμονή, μανία, αρρώστια με τα πνευματικά δικαιώματα των γραφόντων. Όλοι όσοι γράφουμε τα δικά μας κείμενα παράγουμε πνευματικό υλικό και δεν θέλουμε να μας το παίρνει κάποιος χωρίς να αναφέρει την πηγή τουλάχιστον. Όμως το διαδίκτυο αναπτύχθηκε ακριβώς λόγω αυτής της δυνατότητας να μοιράζεσαι, να παίρνεις, δίνεις. Αν κάποιος δε θέλει να του 'πάρει' κάποιος κάτι καλύτερα να μην το ανεβάσει εδώ, γιατί αν το βάλει κάποιος αμέτι μουχαμέτι θα τα καταφέρει, θα βρει τον τρόπο να κάνει το copy-paste του που ο κόσμος να χαλάσει. Αν έχει τόσο πρόβλημα κάποιος με τα πνευματικά του δικαιώματα ας τα καταχωρήσει. Ας κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τις ιδέες, απόψεις, δημιουργίες του που θα καταχωρήσει τα πνευματικά του δικαιώματα κτλ. Εδώ κοτσάμ καλλιτέχνες που τους προστατεύουν εταιρείες, δικηγόροι και δε συμμαζέυεται και τους παίρνουν παρόλα αυτά το υλικό που παράγουν γιατί να μην το κάνουν σε ένα απλό μπλογκερ; Δεν υποστηρίζω οτι είναι σωστό να γίνεται. Απλά λέω ότι είναι αναπόφευκτο κι όποιος δεν το αντέχει δεν έχει νόημα να γεμίζει το μπλογκ του με προειδοποιήσεις και απειλές για να αποτρέψει κάποιο να πάρει κάτι.

Τα μπλογκ που γράφουν με σκοτεινά γράμματα σε σκοτεινό φόντο. Αν δε θέλει κάποιος να διαβάσω αυτά που γράφει δε θα κάνω τα πάντα για να διαβάσω, θα πάω παρακάτω.

Τα μπλογκ που βρίζουν, αισχρολογούν ή επιτίθονται σε οποιονδήποτε με άσχημο και βάναυσο τρόπο, χωρίς επιχηρήματα και απρόκλητα. Αρκετή επιθετικότητα συναντάμε καθημερινά γύρω μας, δε χρειάζεται να τη διαβάζουμε κιόλας.

Tα μπλογκ που απαγορεύουν τα σχόλια. Ουσιαστικά τα μπλογκ είναι ένας τρόπος ανταλλαγής απόψεων και το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η διαδραστικότητα. Όταν ο ιδιοκτήτης κλείνει τα σχόλια κλείνει τη δυνατότητα του αναγνώστη να εκφραστεί σ' αυτό που διάβασε, να πει την άποψη του, να τοποθετηθεί. Αυτό διώχνει το μπλογκ απ'την κατηγορία των μπλογκ και τα βάζει στην κατηγορία των ιστοσελίδων με άλφα ή βήτα περιεχόμενο, που ουδεμία σχέση δεν έχουν με τα μπλογκ και δεν πρέπει να συγχέονται με αυτά για αποφυγή παρεξηγήσεων.

Τα μπλογκ που αναρτούν ολάκερο βιβλίο σε συνέχειες. Πείτε με παλιομοδίτισσα αλλά αν δεν κρατώ το βιβλίο στα χέρια μου δεν μπορώ να το διαβάσω σε μπλογκ όσο καλό κι αν είναι. Στριμάρα μου ίσως αλλά το βιβλίο το αφήνω στο σημείο που θέλω όχι στο σημείο που τελειώνει η ανάρτηση!

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα ενδεχομένως, αλλά αυτά είναι τα βασικά που με απωθούν προσωπικά από το να γίνω αναγνώστης ενός μπλογκ. Εννοείται πως εκφράζω τον εαυτό μου μόνο και είμαι σίγουρη ότι πολλοί και πολλές δε διαφωνούν. Γι' αυτό πείτε μου εσείς αν θέλετε είτε στα σχόλια είτε στο μπλογκ σας, τι είναι αυτό που σας απωθεί απ' το να διαβάσετε ένα μπλογκ;

Σχετικό κατατοπιστικό ποστ είχε γράψει παλιά κι ο ΑΑΤΟΝ, Επτά λόγοι που δεν σε διαβάζω..

Ξυπνήστε με στο τέλος του Σεπτέμβρη

2011-09-01T01:30:00.000+03:00

Σήμερα μας έρχεται (θέλοντας και μη, σιγά μη μας ρωτήσει κιόλας) το φθινόπωρο.. Θα πέσουν σιγά-σιγά τα φύλλα απ'τα δέντρα, θα πέσει κι η θερμοκρασία. Τα παιδιά θα πάνε πίσω στο σχολείο, οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (άμα τον βρει τον πάγκο και στο κάτω-κάτω γιατί χρειάζεται να'ναι πάγκος...;)

photo from www.monclovatwp.org

Η απορία μου είναι εμείς οι πιο μεγάλοι που συνήθως δεν έχουμε καμιά τέτοια επιστροφή ή νέο ξεκίνημα το φθινόπωρο γιατί νιώθουμε αυτή τη φθινοπωρινή μελαγχολία; Ξέρω ότι δεν την αισθάνονται όλοι, αλλά εγώ προσωπικά τη νιώθω έντονα. Είναι λες κι είμαι πάλι μαθήτρια και με πιάνει κατάθλιψη που θα αρχίσει το σχολείο (ναι το αγαπούσα τόσο μα τόσο πολύ, όπως καταλαβαίνετε).

Ίσως η φθινοπωρινή μελαγχολία να οφείλεται και στο ότι τέλειωσε ένα ακόμα καλοκαίρι, τέλειωσε η εποχή της ανεμελιάς, των διακοπών και δε θα ξανάρθει για ένα χρόνο. Ίσως να'ναι που έρχονται κρύο και βροχές. Ίσως που έρχονται οι χειρότερες γιορτές (όνομα και μη χωριό) σε λίγους μήνες και αρχίζω ν'αναρωτιέμαι πως θα περάσουν και φέτος. Δεν ξέρω τι φταίει ακριβώς (μάλλον όλα μαζί) αλλά το φθινόπωρο για μένα πάει χέρι-χέρι με τη μελαγχολία.

Η γουρουνέλλα σήμερα έγραψε στο twitter ακριβώς αυτό που αισθάνομαι αυτή την εποχή.

Χθες και προχθές αν δεν κάνω λάθος, έπεσαν βροχές στη Λευκωσία, αλλά βιάστηκαν οι 'ειδικοί' να βγουν να μας πουν πως δεν είναι πρωτοβρόχια. Μα η θερμοκρασία έπεσε, γιατί να μην πούμε τις βροχούλες πρωτοβρόχια κι ας ξανανεβεί στη συνέχεια η θερμοκρασία;

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, ειδικά πρώτη, δευτέρα τάξη του δημοτικού μόλις έπεφταν τρεις ψιχάλες η δασκάλα ή ο δάσκαλος μας έβαζε έκθεση με θέμα 'Τα πρωτοβρόχια' ανεξαρτήτως του μαθήματος που κάναμε εκείνη την ώρα :))) Μόλις βλέπαμε κι εμείς τις βροχούλες τρέχαμε στα παράθυρα της τάξης και χαιρόμασταν, αλλά μας πείραζε και λίγο που έπρεπε να σκεφτούμε κάτι να γράψουμε για την έκθεση. Ένας δάσκαλος δε βρέθηκε να μας αφήσει να χαρούμε τις πρώτες βροχές! Για να μην γράψω για την πρωτοτυπία που τους χαρακτήριζε όλους γιατί θα γίνω κακιά και δε θέλω. Έτσι κι αλλιώς είναι γλυκιές αυτές οι αναμνήσεις.

Και μια που μου το θύμισαν οι tweeters θα βάλω κι ένα ταιριαστό τραγουδάκι αφιερωμένο στο μήνα με πολύ πάθος! :))

Wake me up when September ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
wake me up when September ends

like my father's come to pass
seven years has gone so fast
wake me up when September ends

here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we are

as my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when September ends

summer has come and passed
the innocent can never last
wake me up when September ends

ring out the bells again
like we did when spring began
wake me up when September ends

here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we are

as my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when September ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
wake me up when September ends

like my father's come to pass
twenty years has gone so fast
wake me up when September ends
wake me up when September ends
wake me up when September ends

lyrics from: www.azlyrics.com

Sympathy - Rare Bird

2011-08-30T06:00:00.000+03:00

Ένα παλιό, καταπληκτικό τραγούδι, συγκινητικό και με στίχους γεμάτους νόημα..

Sympathy

Now when you climb into your bed tonight

And when you lock and bolt the door

Just think about those out in the cold and dark

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends

And sympathy is what we need

And sympathy is what we need my friends

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

Now half the world hates the other half

And half the world has all the food

And half the world lies down and quietly starves

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends

And sympathy is what we need

And sympathy is what we need my friends

'Cause there's not enough love to go 'round

No there's not enough love

No there's not enough love to go 'round.

lyrics from: www.mp3lyrics.org

Όταν μεγαλώσω θέλω να...

2011-08-27T00:00:00.000+03:00

Ξέρετε αυτές τις ερωτήσεις που συνήθως οι ενήλικες ρωτάνε τα παιδιά:
- πόσων χρονών είσαι;
- σε ποιο σχολείο πας;
- σε ποια τάξη πας;
- τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή σπάνια ήθελα να απαντώ σ'αυτό το συνεχή καταιγισμό ερωτήσεων. Και τώρα που μεγάλωσα προσπαθώ να μην κάνω το ίδιο όταν συναντώ παιδιά. Δε θέλω με τίποτα να τα κάνω να βαρεθούν ενώ προσπαθώ να τα κάνω να νιώσουν άνετα.

Ποτέ δε θα ξεχάσω πως απαντούσα στους ενήλικες όταν ήθελαν να μάθουν τι θα κάνω όταν μεγαλώσω, τους έλεγα για χρόνια ότι θέλω να γίνω σκουπιδιάρης. Και τους αποστόμωνα! 'Μα είσαι σίγουρη;' Με ρωτούσαν αποσβολωμένοι. 'Ξέρεις τι κάνει ο σκουπιδιάρης;' Προσπαθούσαν να σιγουρευτούν ότι ήξερα για τι μιλούσα. 'Ναι μαζεύει τα σκουπίδια' τους απαντούσα 'και είναι μια πολύ χρήσιμη υπηρεσία στην κοινωνία' πρόσθετα με ύφος μικρομέγαλης. Σβουμ! στήλη άλατος οι ενήλικες δεν ήξεραν τι άλλο να πουν. Αυτοί που ξεπερνούσαν γρήγορα το σοκ επέμεναν 'Μα δε θέλεις να γίνεις γιατρός; Δικηγόρος;' για να εισπράξουν ένα κατηγορηματικό και τελειωτικό 'ΟΧΙ!'

Την απάντηση δεν την είχα σκεφτεί μόνη μου όμως. Την είχα ακούσει από τη μεγαλύτερη γειτόνισσα την Αντριάνα, που την έλεγε στους μεγάλους και τους αποσβόλωνε. Ζήλεψα κι εγώ που τους έκανε ν'αντιδρούν έτσι και υιοθέτησα άμεσα την απάντηση της με τα ίδια αποτελέσματα.

Τώρα που μεγάλωσα όταν τύχει να συναντήσω άγνωστα μου παιδιά ποτέ δεν τους κάνω τις ερωτήσεις που μισούσα σαν παιδί. Προτιμώ ν'ασχοληθώ με τα παιχνίδια τους, με τα σχέδια που φτιάχνουν ή να τους πω απλά ένα 'γεια' και να τους χαρίσω ένα χαμόγελο, που τις περισσότερες φορές μου ανταποδίδουν με χαρά.

Όταν έρθει κανένα παιδάκι στο γραφείο ενθουσιάζεται με τα παιχνιδάκια που έχω κάτω απ'την οθόνη και θέλει να παίξει με όλα. Είναι παιχνιδάκια που βρήκα στο κίντερ έκπληξη και μου φτιάχνουν τη διάθεση να τα κοιτώ. Τα πιο πολλά σε χρώματα ροζ και φούξια που ως γνωστό είναι τ'αγαπημένο μου :)

Τα εγκλήματα του καλοκαιριού

2011-08-24T16:40:00.003+03:00

Φέτος είχα την τύχη να διαβάσω κάποια απ'τα βιβλία που έδινε Το Βήμα για λίγες εβδομάδες όπως μας είχε ενημερώσει το πολύ καλό μπλογκ 'Εγκλημα και τιμωρία' (δυστυχώς έχασα τα πρώτα). Τα τρία που διάβασα ήταν το Το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Φιλίππου Φιλίππου το Τα Εγκλήματα Στην Πανσιόν «Απόλλων» του Ανδρέα Αποστολίδη και το τελευταίο το Επίγραμμα θανάτου του Τζίμυ Κορίνη. (Κρίμα που η σειρά δε συνεχίστηκε με άλλα βιβλία και ελπίζω στο μέλλον να επαναληφθεί!)

Το πρώτο βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου το διάβασα με μεγάλη δυσπιστία στην αρχή. Έχω διαβάσει τόσα πολλά αγγλόφωνα αστυνομικά μυθιστορήματα, μερικά απ'αυτά αριστουργήματα, που δεν περίμενα και πολλά, μάλλον δεν περίμενα τίποτα ιδιαίτερο. Με εξέπληξε πολύ εύχαριστα. Ήταν γρήγορο, ενδιαφέρον, κυλούσε απίστευτα εύκολα και γύρνουσα τις σελίδες τη μια μετά την άλλη με ανυπομονησία να μάθω τι θα γίνει παρακάτω - πάντα σαφής ένδειξη πως κρατάω ένα βιβλίο που αξίζει ειλικρινά τον κόπο. Η πλοκή λιτή κι απέριττη (ακριβώς όπως μ'αρέσει) χωρίς να πλατιάζει αχρειάστα και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μου, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας.

Την επόμενη βδομάδα λοιπόν περίμενα πως και πως το επόμενο βιβλίο της σειράς απ' Το Βήμα. Δεν μου άρεσε. Ξεκίνησε ομολογουμένως καλά, αλλά στην πορεία πλατίασε, οι εξηγήσεις για τα εγκλήματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκες που δεν έβγαζα άκρη τι έγινε και γιατί. Μόνο μέσες άκρες κατάλαβα πως και γιατί και ακόμα δεν έχω ιδέα αν κατάλαβα καλά ή όχι..

φώτο δική μου

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο ήταν το καλύτερο με διαφορά απ'τα τρία. Μου θύμισε κάτι από Άγκαθα Κρίστυ και Σέρλοκ Χολμς, και όπως έχω ήδη γράψει (εδώ κι εδώ), τα βιβλία αυτά τα λατρεύω, οπότε καταλαβαίνετε τι τιμή κάνω σ'αυτό το μυθιστόρημα που με συνεπήρε. Αδημονούσα να το καταβροχθίσω και γέμισε τις μέρες των διακοπών όσο πιο ευχάριστα γίνεται. Με συνόδεψε σε παραλία, σε μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και όπου πήγαινα ήταν στη τσάντα μου. Η πλοκή είναι σφικτοδεμένη, συναρπαστική και ενώ πρόκειται για σύγχρονη ιστορία είναι ταυτόχρονα και διαχρονική. Θα ψάξω σίγουρα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του κου Κορίνη που ελπίζω να συνεχίσει να γράφει, αφού αν κρίνω από το συγκεκριμένο καταπληκτικό βιβλίο του, έχει τρομερό ταλέντο.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας από έλληνες συγγραφείς. Χρήσιμη στην αναζήτηση βιβλίων του είδους η ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.ΣΑ.Λ.).

Καλή ανάγνωση!